"Γαλάζια Πατρίδα" και άλλα δαιμόνια

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«Mavi Vatan» οσονούπω από την τουρκική Εθνοσυνέλευση.

«Γαλάζια Πατρίδα» υπό βροχήν.

Υπερβολές και κορώνες εκατέρωθεν πάνω σε ένα ήρεμο και καθησυχαστικό χρώμα του καθαρού ουρανού και της ήρεμης θάλασσας στα ρηχά νερά;

Στην ομώνυμη ταινία πάντως του Λυκ Μπεσόν, οι δυο φίλοι βρίσκουν τραγικό θάνατο στη θάλασσα της Ταορμίνα στη Σικελία κατά τη διάρκεια διαγωνισμού κατάδυσης -μακριά από μας.

Ο Έλιοτ πάλι -πιο κοντά μου – στα «Τέσσερα Κουαρτέτα» του, χωρίς να διαθέτει τον ποιητικό οίστρο του Ερντογάν ή του Κυριάκου, υπενθυμίζει : «Λαός δίχως Ιστορία δεν λυτρώνεται από τον χρόνο, μιας και η Ιστορία είναι ενα χνάρι από άχρονες στιγμές».

Χρόνια τώρα δυο γείτονες λαοί προσπαθούν να «λυτρωθούν» από το «χνάρι» μιας επίσημα χρονολογημένης, ιδεοληπτικής, πολεμοχαρούς, επιχειρηματικά κερδοφόρου, εξοπλισμένης Ιστορίας που τους θέλει εχθρούς.

Το δράμα όμως, των δύο λαών μας αρχίζει από τότε που οι ιθύνοντές τους εσκεμμένα αγνοούν το άχρονο «χνάρι» του ποιητή, και όχι μόνον γιατί η Ιστορία είναι Ιστορία «όσο γρηγορότερα βγει κανείς απ’ αυτήν» (απάντηση που έδωσε ο Κλοντ Λέβι- Στρως στον Σάρτρ), αλλά και διότι οι ιθύνοντες έχουν τους λόγους τους να είναι κολλημένοι στην χρονολογημένη επίσημη σχολική Ιστορία.,

Πώς αλλιώς θα ήταν ιθύνοντες;

Υ. Γ.

Υπάρχει μια απρέπεια εν τέλει στα μεγάλα λόγια.

Υποτιμούν τις μικρές, πονεμένες κουβέντες των ανθρώπων ρίχνοντας σε ανυποληψία αυτό που αξίζει να τιμηθεί σιωπηλά.