Το παλιό μας σπίτι στη Κηφισιά

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Το σπίτι δεν είναι ευρύχωρο ούτε πολυτελές. Λίγα, ψηλοτάβανα δωμάτια. Σκασμένοι από τον καιρό σοβάδες. Καλοριφέρ που στάζουν. Παντζούρια που τρίζουν. Διαθέτει εντούτοις το συγκεκριμένο σπίτι ένα κήπο με πανοραμική, με εξαίσια θέα. Βγαίνοντας στη αυλή του, νοιώθεις πως ίπτασαι πάνω από την Κηφισιά. Το μάτι σου δεν σταματάει πουθενά. Αγναντεύεις τη Πάρνηθα, τους Θρακομακεδόνες, τη Βαρυμπόμπη. Στο βάθος διακρίνεται η θάλασσα. Λίγο δεξιότερα το φουγάρο της ΔΕΗ στο Κερατσίνι και το όρος Αιγάλεω. Τις μέρες που η ατμόσφαιρα είναι διαυγής, μέχρι και οι ορεινοί όγκοι της Πελοποννήσου αχνοφαίνονται. 

Οι κάτοικοι του σπιτιού; –ποιος στη χάρη τους! Μπορούν να βγάλουν δυο καρέκλες και ένα τραπεζάκι στη αυλή και να ρομαντζάρουν αδιάκοπα από τον Απρίλιο ως τον Νοέμβριο. Ούζο ή κρασί, εφημερίδα ή βιβλίο, τάβλι ή τράπουλα, ρεμπέτικα ή σονάτες, κουβεντολόι ή καυτά φιλιά. Ότι και να διαλέξουν θα είναι βασιλιάδες. Άρχοντες στην αετοφωλιά τους.

Ακούστε τώρα το ευτράπελο: Αντί να απολαμβάνουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι –και οι φιλοξενούμενοί τους– τη αυλή, την έχουν μετατρέψει σε αποθήκη. Έχουν στοιβάξει ότι σαβούρα και παλιατσαρία διαθέτουν. Ετοιμόρροπα έπιπλα, σκουριασμένα εργαλεία, χαλιά που θέλουν επειγόντως πέταμα ή καθάρισμα, μια ρόδα αυτοκινήτου κι ένα καροτσάκι μωρού... Με μισοκατεβασμένα τα στόρια, περνάνε τη ζωή τους μέσα στο μίζερο σπιτάκι, βλέποντας τηλεόραση, ξεσκονίζοντας ατέρμονα κάτι ψευτοπορσελάνες –οικογενειακά δήθεν κειμήλια–, σιχτιρίζοντας ο ένας τον άλλον.

Η ύπαρξη της ίδιας της αυλής με την βεράντα έχει αρχίσει στο μυαλό τους να θολώνει. Εάν κάποιος τους πληροφορούσε ότι αρκεί να κάνουν τρία βήματα και να ανοίξουν μια μπαλκονόπορτα για να βρεθούν στον παράδεισο, θα τον κοιτούσαν με άκρα δυσπιστία. Θα τον υποψιάζονταν για απατεώνα, ο οποίος επιδιώκει να τους βγάλει απ’ το σπίτι τους με σκοπό να σουφρώσει τα ασημικά και τα εικονίσματα. Τρισχειρότερα: Να τους κλέψει την τηλεόραση και το μόντεμ του ίντερνετ, που κατέληξαν –από πότε άραγε;– οι μόνοι δίαυλοί τους προς τον έξω κόσμο.

Η αυλή-αποθήκη (η οποία πράγματι μαραίνεται κάπου στην Κηφισιά) συνοψίζει με ανατριχιαστική ακρίβεια την κατάσταση της Κηφισιάς: Μια πόλη με ευλογημένη θέση, με ανυπολόγιστη δυναμική, διάγει κλεισμένη στον εαυτό της. Ηδονίζεται μαζοχιστικά ξύνοντας τις πληγές της. Κυνηγάει, μέσα σε αραχνιασμένες κάμαρες φαντάσματα. Βαράει το κεφάλι της σε τοίχους. Και στη αυλή –στη χαρά του Θεού– σήπονται αυτάρεσκα τα σκουπίδια.

Ονομάστε τη βεράντα Δημοτικό συμβούλιο, στα έδρανα του οποίου γουργουρίζει αυτάρεσκα –με την ψήφο του λαού– ένα συνονθύλευμα από κομματόσκυλα, αριβίστες, εμμονικούς έως και υποκοσμικούς τύπους.

Ονομάστε την Δημοτική Διοίκηση: Αργόσυρτη, γραφειοκρατική, δέσμια κάθε λογής συντεχνιών, πρόθυμη να εξυπηρετεί μονάχα τον εαυτό της.

Ονομάστε την Δημοτική αρχή: Αγκυλωμένη σε δοξασίες, αποκομμένη σκόπιμα από την πόλη τον κόσμο, καχύποπτη προς κάθε διαφορετικότητα, προς κάθε ταλέντο. Ταγμένη απεναντίας στην αποστήθιση. Στην αναπαραγωγή και τη διαιώνιση των εθνικών-θρησκευτικών δοξασιών μας.

Και η μοναδική σκέψη πως θα ιδιοποιηθούμε τα κοινά προς όφελος δικό μας, φυσικά  

Ονομάστε τα μέσα - εφημερίδες. Όπου τον τόνο δίνει η τρομολαγνεία, η αλητεία, οι εκβιασμοί και η ημιμάθεια. Όπου το ζήτημα είναι να κάνεις υποτίθεται δημοσιογραφία επιστρατεύοντας τα νούμερα. Όπου και η σφοδρότερη σύγκρουση πολιτισμών, και η σοβαρότερη αντιπαράθεση ιδεών παρουσιάζεται με όρους σαπουνόπερας. Οι "καλοί" και οι "κακοί". Οι "δικοί" μας και οι "άλλοι". 

Ονομάστε την παραγωγή. Ποια παραγωγή; Όπου η καινοτομία τίθεται σχεδόν εκτός νόμου. Όπου περνάς των παθών σου τον τάραχο προκειμένου να ανοίξεις μια εταιρεία, ένα μαγαζί και φτύνεις αίμα μέχρι να την κλείσεις.

Οι «φτωχοδιάβολοι, οι δημοτικοί άρχοντες» κοιτάνε πως θα απομυζήσουν τα πιο πολλά. Ο καθένας φυσικά για λογαριασμό δικό του

Ονομάστε την εσωτερικό τουρισμό. Όπου η Αρχόντισσα Κηφισιά στέκει και καμαρώνει τους νέους προύχοντες, τους θρησκόληπτους άρχοντες, στο διαλεχτότερο φιλέτο της Βόρειας Αττικής, παραμένει –με πρώτη τη παλιά Αλάσκα– αναξιοποίητη. Που τη μερίδα του λέοντος έχουν πάρει τα σουβλατζίδικα, οι ταβέρνες και τα hamburgers. Οι φτηνές διακοπές της μπύρας πλάι στην πισίνα για το προλεταριάτο της Κηφισιάς, οι οποίες υποτιμούν από κάθε άποψη την Κηφισιά ως μια πόλη με βάθος, με επίπεδο. 

Ονομάστε την όπως θέλετε. Σταματήστε όμως να την ανέχεστε.

Το να καταντάει η αυλή αποθήκη για άχρηστα αντικείμενα και υποκείμενα αποτελεί ανωμαλία στη φυσική τάξη. Ύβρη αληθινή. 

Ή η αυλή θα καταρρεύσει υπό το βάρος των απορριμμάτων. 

Ή θα την καταλάβουν γείτονες και θα την αναστήσουν. Και θα την τιμήσουν όπως της αρμόζει.

 Ή –έστω και στο πάρα πέντε, έστω και στο και πέντε– θα αποφασίσουν οι νόμιμοι ένοικοι του σπιτιού τη μεγάλη έξοδό τους.

Την έξοδό τους προς το φως.-