Δήμαρχοι και Γλάστρες

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Τι είναι ένας δήμαρχος; Μόνο αφελείς μπορεί να πιστεύουν ότι πρόκειται για αιρετούς τοπικούς άρχοντες που αφιερώνουν τον χρόνο τους στα κοινά, στο πλαίσιο μιας πολυεπίπεδης δημοκρατίας, σε μια ιδεατή οργάνωση κράτους.

Ανατρέχοντας στο παρελθόν, θα δούμε ότι ο βίος και η πολιτεία των περισσότερων Δημάρχων ουδέποτε υπήρξαν αντικείμενο επαίνου. Αντιθέτως, πολλές φορές κατηγορήθηκαν για αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου. Ακόμη δε περισσότερες είναι οι φορές που έχουν κατηγορηθεί, -και ουχί αδίκως- ως κατακλέβοντας τον Δημοτικό κορβανά. Ακόμη και περιπτώσεις που αμφισβητήθηκαν έστω ως υπερβολικές, όπως η καταδίκη (σε ισόβια δεσμά), άσχετα που εξέτισε 2 ή 3 χρόνια μόνο, του πρώην δημάρχου της Θεσσαλονίκης, εδραίωσαν την εκτίμηση ότι ο χώρος της λεγόμενης Τοπικής Αυτοδιοίκησης γέμει σκανδάλων.

Είναι περιττό να απαριθμήσω πρόσωπα και πράγματα, ειδικότερα στο χώρο της Κηφισιάς.

Παρά ταύτα, ορισμένοι εξακολουθούν να δίνουν σημασία στις δημοτικές εκλογές και να συνδέουν με το αποτέλεσμά τους τον βίο της εκάστοτε κυβέρνησης. Είναι η παράδοση που δίνει στην εκλογή αυτή πολιτική σημασία. Είναι βέβαιο ότι δεν θα αλλάξει η μοίρα της χώρας αν δεν εκλεγεί δήμαρχος ο άλφα ή ο βήτα ωραιοπαθής πολιτευόμενος - η Ελλάς θα παραμείνει Ελλάδα ακόμη και αν εκλεγόταν δήμαρχος ένας από αυτούς τους στρουμπουλούς τραμπούκους.

Προφανές είναι ότι η χώρα δεν άλλαξε σε τίποτε όταν εξελέγησαν στον δημαρχιακό θώκο πολιτικά πρόσωπα τα οποία σε μια συγκεκριμένη εποχή φάνηκε να εκφράζουν πολιτικά ρεύματα που απεδείχθησαν τροχάδην σε μικρό δωμάτιο!

Στη δεκαετία του '50 η Αριστερά πανηγύρισε την εκλογή του Π. Κατσώτα και του Αγγελου Τσουκαλά - και τι άλλαξε; Τις τελευταίες δεκαετίες, επίσης, τα κόμματα προσπάθησαν να αξιοποιήσουν τις δημοτικές εκλογές και έριξαν στη «μάχη» κορυφαία στελέχη. Μηδενικός ο πολιτικός απολογισμός. Μια - δυο περιπτώσεις ικανών ανθρώπων που άφησαν πίσω τους κάποιο έργο δεν σώζουν τα πράγματα, δεν δικαιώνουν όσους προσπάθησαν να μεταφέρουν στα δημοτικά συμβούλια τις χειρότερες όψεις του κοινοβουλευτισμού εν εξουσία…

Επίπεδο κάτω του μηδενός

Δυστυχώς η μοίρα την τοπικής αυτοδιοίκησης συμβαδίζει με το όλο επίπεδο των Δημοτικών Αρχόντων που επίσης συνδιαλέγετε και συμπράττει με την εκάστοτε κυβέρνηση.

«Αν δεν ταιριάζαμε δεν θα συμπεθεριάζαμε» αναφέρει σωστά η λαϊκά σοφία.   

Στην αρένα –της Κηφισιάς- θα βρίσκονται τα κλασικά, ξεβρασμένα από τους πολίτες της Κηφισιάς, πρόσωπα της Δεξιάς πολυκατοικίας, Χιωτάκης και Βάρσος, τα παραταξιακά τζάκια, οι βαρόνοι, οι φύλαρχοι αλλά και στελέχη της νεότερης γενιάς με φόντο την εσω-παραταξιακή νομή της εξουσίας. Η ενότητα της παράταξης –ποια παράταξη είναι το θέμα- είναι το βασικό διακύβευμα της εσωκομματικής αναμέτρησης που δοκιμάζει πολιτικές σχέσεις, επαναπροσδιορίζει κλασικές συμμαχίες και δημιουργεί νέες «λυκοφιλίες» στο πλαίσιο της αναδιανομής της εσωκομματικής εξουσίας.

Όλοι θα ετοιμάζονται για μια εκλογική αναμέτρηση που θα να είναι… μούφα, καθώς δεν αναμετριούνται προγράμματα αλλά φθαρμένα συνθήματα. Και ως προς την καθοδηγούμενη σταυροδοσία, όσοι την εμπιστεύονται ας θυμηθούν τι έπαθαν όταν στη δεκαετία του '80 εξελέγησαν απροσδόκητος δυο βουλευτές που τους υπολόγιζαν για γλάστρες. Αλλά και στην πόλη, σήμερα, αναδείξαμε μια ακόμη γλάστρα ως Δήμαρχο.  

Με λίγα λόγια, μια από τα ίδια.-