Τα παθήματα που δεν έγιναν μαθήματα

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Το Μέγαρο του Δημαρχείου Κηφισιάς φέρεται σαν να μην υπάρχει αύριο. Γνωρίζουν ότι ο αρχηγός τους έχει συναντηθεί αρκετές φορές σε συνωμοτικές συνθήκες με διάφορους και διάφορες Δημοτικούς Συμβούλους εν ενεργεία και μη, της πρώην παράταξης Χιωτάκη και δεν εξετάζουν καν το ενδεχόμενο αυτό να μαθευτεί

Υπήρχε κανένας λόγος να καταγγείλει ο Δήμος Κηφισιάς δια διαρροών, τη δημόσια συνάντηση Θωμάκου αλλά και Αυλίτη ως σπονδή στη διαπλοκή; Απολύτως κανένας. Τέτοιου είδους καταγγελίες πείθουν μόνο εκείνους που είναι έτοιμοι να πιστέψουν οποιαδήποτε παραδοξολογία αρκεί να εκπορεύεται από τη εκάστοτε παράταξη. Για τους υπόλοιπους οι συναντήσεις των αρχηγών παρατάξεων με συμβούλους της αντιπολίτευσης είναι κάτι φυσιολογικό και συνηθισμένο σε όλες τις πολιτισμένες πόλεις.

Ανήθικες προτάσεις για προσηλυτισμό όμως είναι κάτι πρωτόγνωρο.

Δεν θα μπω στην ουσία των συζητήσεων που υποτίθεται έγιναν ή δεν έγιναν στις κρυφές συναντήσεις του Δημάρχου Γ. Θωμάκου. Μπορεί να ισχύει αυτό που  διατείνεται ο κ. Θωμάκος και να ξεκαθάρισε στον συνομιλητή του «δεν υποχωρούμε στη διαπλοκή». Τέσσερις λέξεις. Λέξη και συνάντηση. Σύμφωνοι κ Θωμάκο, καλά κάνετε, μόνο δεν κάνετε τίποτα να παραπεμφθούν αν πρέπει όλοι οι επίορκοι στο Εισαγγελέα. Περισσότερο με εντυπωσιάζει ο τρόπος που σκέφτονται. Οι άνθρωποι αυτοί φέρονται σαν να μην υπάρχει αύριο. Αν γνωρίζουν ότι ο αρχηγός τους έχει συναντηθεί αρκετές φορές σε συνωμοτικές συνθήκες με δημοτικούς συμβούλους της μείζονος αντιπολίτευσης αλλά και της ελάσσονος και δεν εξετάζουν καν το ενδεχόμενο αυτό να μαθευτεί.

Χωρίς κανένα δισταγμό βαφτίζουν τη συνάντηση του αντιπάλου υπόκλιση στη διαπλοκή, μην υπολογίζοντας ότι η  πολιτική ζημιά που θα υποστούν αν μαθευτούν τα δικά τους χαΐρια θα είναι πολλαπλάσια του ελάχιστου κέρδους που είχε η καταγγελία που έκαναν. Και που δεν πρόκειται να βρουν περιεχόμενο. Όχι ότι δεν υπάρχει αλλά διότι αυτοί είναι ερασιτέχνες ή διότι δεν θέλουν να χαλάσουν οι διαπλεκόμενες σχέσεις τους. Δεν αντιλαμβάνονται ότι δεν έχουν κανένα λόγο να ρισκάρουν, δαιμονοποιώντας μια πράξη που βαρύνει και τους ίδιους, και μάλιστα στο τετραπλάσιο και με συνθήκες πολύ πιο ύποπτες;

Είναι μάταιο να μετρήσει κανείς πόσες φορές έγινε το ίδιο πράγμα την τελευταία δωδεκαετία. Πόσες συναντήσεις με διάφορους είχαν χαρακτηρισθεί ως παραστάσεις υποταγής εκ μέρους των μελών της διοίκησης Χιωτάκη πριν προσέλθει στους ίδιους ανθρώπους, ικέτης, ο Γ. Θωμάκος, για να επαναλάβει μαζί τους την ίδια σημειολογική ακολουθία.

Σαν κάτι καλόπαιδα στις αλάνες, που έμαθαν να δέρνουν τα άλλα παιδιά, έγιναν αρχηγοί, αλλά στο μεταξύ οι υπόλοιποι ωρίμασαν και πρόκοψαν και οι ίδιοι το μόνο που είχαν μάθει ήταν να δέρνουν

Αφήνω την πληκτική επανάληψη όλων των συμπεριφορών στα περισσότερα θέματα, από τις συνομιλίες με τους διάφορους που έχωσαν για τα καλά το χέρι τους στο μέλι, απλώς με άλλου χρώματος πρωταγωνιστή σήμερα. Γιατί δεν βάζουν μυαλό; Γιατί δεν ακούνε τον Σόλωνα που έλεγε «μηδενός συμφορά ονειδήσεις κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον»; Πήραν περί τα διακόσια τέτοια μαθήματα στο χρόνο που κυβερνούν. Γιατί δεν έμαθαν;

Νομίζω η απάντηση είναι απλή. Είναι η φύση τους. Δεν μπορούν να ξεφύγουν από την εχθροπάθεια, τη διχαστική ρητορική, την αχρείαστη πολεμική, την παρόξυνση κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Ακόμα και όταν σε καλούν σε συναίνεση, σε βρίζουν ταυτοχρόνως. Έτσι έμαθαν, με αυτή την πολιτική ιδιοσυγκρασία από μικροί έγιναν απότομα μεγάλοι, σε αυτήν την πολιτική ανωριμότητα καθηλώθηκαν.

Η επίσκεψη σε σχολείο του Δημάρχου Γ. Θωμάκου και η φυγή του κακήν κακώς, εν μέσω έντονων αποδοκιμασιών-προπηλακισμών,  είναι το αστείο αποτέλεσμα της διοίκησης που νομίζει ότι πραγματοποιεί.

Είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι του αναθέματος.

Μα ο κυριότερος λόγος κατά την γνώμη μου είναι, η πλήρης απόρριψη τους από μεγάλη μερίδα των πολιτών, που έχει φθάσει σε οριακό σημείο, λόγο και άλλων αστάθμητων παραγόντων.-