Ο Τελευταίος πειρασμός

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο Τελευταίος Πειρασμός του Νίκου Καζαντζάκη βασίζεται σε μια ιδιοφυή σύλληψη. Λίγο πριν το «τετέλεσται», ενώ οι σταυρωτές έχουν δώσει στον Ιησού αντί για νερό ξύδι, εμφανίζεται εμπρός του ένα πεντάμορφο νήπιο και του κάνει την εξής πρόταση: να αποφύγει, την ύστατη έστω στιγμή, τον θάνατο. Να κατέβει από τον σταυρό και να πιάσει τη ζωή του από εκεί όπου την άφησε όταν βαφτίστηκε στον Ιορδάνη. Να πορευτεί στη Γαλιλαία ως ξυλουργός, να παντρευτεί την Μαγδαληνή, να αποκτήσει παιδιά και εγγόνια, να ζήσει μία ήρεμη στρωτή ζωή, γεμάτη από μικροχαρές και μικρολύπες, και να πεθάνει γαλήνια, γέροντας, στο κρεβάτι του…

Ο ίδιος πειρασμός θα μπορούσε –τηρουμένων των αναλογιών- να παρουσιαστεί σήμερα στον Γιώργο Θωμάκο.

Εάν η Κηφισιά είχε αποφύγει, έστω και παρατρίχα, την ξανά επικράτηση Χιωτάκη. Εάν η ανανέωση που υποσχέθηκε ο Γ. Θωμάκος, με καθαρές, τίμιες λύσεις δεν έβγαινε μπροστά διεκδικώντας την κληρονομιά των Χιωτάκη-Βάρσου και την διοίκηση της πόλης. Πού θα βρισκόταν σήμερα ο Γ. Θωμάκος;

Θα παρέμενε επικεφαλής μιας μικρής αλλά εντελώς διαφορετικής παράταξης, η οποία θα υπερασπιζόταν σθεναρά τις ανισότητες, κοινωνικές και άλλες. Θα διαδήλωνε με κεντρικό σύνθημα «Μια άλλη Κηφισιά είναι εφικτή» και ουδείς θα τον προκαλούσε να αποδείξει τον ισχυρισμό του. Θα εργαζόταν με ένα λογικό ωράριο, δεξιωνόμενος στο Δήμο παντοειδείς αντιπροσωπίες πολιτών και αγορεύοντας στο Δημοτικό Συμβούλιο υπέρ των δικαιωμάτων των αποκλεισμένων, την σπασμένη λάμπα στο δρόμο ή την καθαριότητα της Κηφισιάς. Θα είχε άπλετο χρόνο για να πηγαίνει ταξίδια, σε συλλόγους και συναντήσεις αδελφών παρατάξεων, όπου θα έπαιρνε μαζί τη σύντροφο και τα παιδιά του, ώστε να τα μυεί στη διεκδίκηση υπό τους ήχους των αδελφών Κατσιμίχα.

Οι σύμβουλοι-σύντροφοι του πού θα βρίσκονταν; Θα σταδιοδρομούσαν ανέμελα ως λογιστές ή έμποροι. Θα ανέπτυσσαν με περισσή ευγλωττία την θεωρία τους σε ομιλίες και σε απονήρευτες συζητήσεις. Θα ανελάμβαναν χωρίς τύψεις καλοπληρωμένες θέσεις με το άλλοθι ότι προσφέρουμε έργο στους πολίτες, όπου θα έκοβαν και θα έραβαν, επιδεικνύοντας την όποια παιδεία τους.

Οι οπαδοί τους ποιοι θα ήταν; Οι πιο ευαίσθητοι συμπολίτες μας. Όσοι θα είχαν την πολυτέλεια να αγωνιούν σχετικά με το σκοτεινό πρόσωπο της Δημαρχίας περισσότερο από ότι για την πορεία των μισθών τους. Οι τακτικοί θαμώνες των καφέ, οι συνδρομητές των εναλλακτικών περιοδικών, οι ορκισμένοι εχθροί των μπεστ-σέλερ, καθώς και οποιουδήποτε προϊόντος απευθύνεται στις πλατιές μάζες.

Ούτε ο «αγενής-χωρικός», Βαγγέλης Αυλίτης θα εισέβαλε στο οπτικό πεδίο του Γ. Θωμάκου ούτε ο έτερος Καπαδόκης, Χρ. Καλός δεν θα τον ταλαιπωρούσε με τις ανελέητες απαιτήσεις-απατεωνιές και με το ακόμα πιο ανελέητο σαβουάρ-βιβρ του, ούτε με τον ίδιο θα αναγκαζόταν να συνομιλήσει στο σχεδόν ακατάληπτο βίο του.

Το κυριότερο: δεν θα αγωνιούσε για την επόμενη μέρα. Για ότι τυχόν θα του καταλογίσουν οι διάδοχοι του στην Δημαρχία και η Ιστορία όπως θα γραφτεί όταν κατακαθίσει ο κουρνιαχτός.

Η ζωή είναι γλυκιά όσο παραμένεις στο ρόλο του προνομιούχου θεατή. Όσο αγγίζεις με τα ακροδάχτυλά σου την πραγματικότητα και δεν βουλιάζεις ως τα μπούνια μέσα στα λύματά της. Όσο μια ανάρτησή σου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βαραίνει περισσότερο από μια απόφαση σου για τα θέματα που απασχολούν τον Δήμο, καθαριότητα, οικονομικά, σκάνδαλα, η οποία καθορίζει –εκ των πραγμάτων- την καθημερινότητα των συμπολιτών σου.

Η ζωή είναι γλυκιά για τα χαϊδεμένα παιδιά που παραμένουν ισοβίως αιώνιοι έφηβοι. Και τα βασανιστήρια ακόμα, και οι φυλακές και οι εκτελέσεις, εικονικές ή όχι, σε διαλύουν λιγότερο από το αδυσώπητο βλέμμα του γείτονα. «Σε ψήφισα για να περνάω καλύτερα. Κι εσύ μού στέρησες και αυτά, τα λίγα, που είχα» σε σφάζει δίχως να ανοίξει καν το στόμα του.

Ο Ιησούς αντιστάθηκε στον τελευταίο πειρασμό. Και έγινε ο Χριστός. Ίσως γιατί ανήκε εκ γενετής σε ένα βασίλειο που δεν ήταν του κόσμου ετούτου.

Πολύ αμφιβάλλω αν ο Γ. Θωμάκος και οι συν αυτώ θα έκαναν το ίδιο.-