"Ο Αρχοντοχωριάτης" Έλεος Ναι, για τον Β. Αυλίτη μιλάω...

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Le Bourgeois gentilhomme

Έχω ξαναγράψει για την folie des grandeurs, την τρέλα των μεγαλείων, που με σπαρταριστές εικόνες την περιγράφει ο Μολιέρος, στον «Αρχοντοχωριάτη» του.

Αυτή η «κωμωδία-μπαλέτο», όπως τη χαρακτηρίζει ο ίδιος ο Μολιέρος, ένα είδος μιούζικαλ της εποχής της, προχωρεί σε μια καυστική σάτιρα του νεοπλουτισμού και της αστικής τάξης που προσπαθεί να μιμηθεί την υψηλή κοινωνία, μαϊμουδίζοντας τρόπους, συνήθειες και συμπεριφορές φτάνοντας στα όρια του γελοίου. Στον Αρχοντοχωριάτη, εύκολα μπορεί να αναγνωρίσει στο πρόσωπο του Β. Αυλίτη πολλά ομοιότυπα της σύγχρονης κοινωνικής ζωής αλλά και να βρει αναλογίες με την εποχή μας, μέσα από την σάτιρα που παραμένει αναλλοίωτη.

Αναγκάζομαι να επανέλθω στο ίδιο θέμα, μια και η παράταξη Θωμάκου έχει μετατρέψει τη παράταξη-δήμο κατά δήλωση των «φίλων» της, σε υπόδειγμα ηγετών με ιδιαίτερη επίδοση στην επίδειξη πλούτου και ελιτίστικων επιλογών.

Δεν πάει άλλο. Έχει όρια η πλάκα. Και στην Κηφισιά τα έχουμε υπερβεί από καιρό. Δεν μπορεί να απαιτείται από έναν πολίτη, προκειμένου να αναλάβει ένα αξίωμα σε οποιαδήποτε θέση του δημοσίου να πληροί τις βασικές προϋποθέσεις, να μην ισχύει τουλάχιστον το ίδιο και για τους πολιτικούς.

Ναι, για τον Β. Αυλίτη μιλάω. Γιατί με αυτόν ξεχείλισε το ποτήρι. Εάν έχει τα προσόντα να αναλάβει την ευθύνη της αντιδημαρχίας επιχειρηματικότητας του τομέα των εν γένει επιχειρήσεων, θέλω να το ξέρω. Να βγει κάποιος και να μου πει, εμένα του πολίτη αυτής της πόλης τι ξέρει ο άνθρωπος αυτός από διοίκηση, από επιχειρηματικότητα και γενικά από το αντικείμενο το οποίο καλείται να υπηρετήσει και να διαχειριστεί.

Εάν έχει τις απαιτούμενες γνώσεις και τα απαραίτητα χαρίσματα για να ηγηθεί μιας τόσο καίριας υπηρεσίας μιας τέτοιας θέσης (που, διάολε, τον μόχθο μιας ζωής των ανθρώπων έχει ως αντικείμενο) να μου τις πουν αυτοί που τον επέλεξαν ώστε να ησυχάσω.

Όταν οι συμπολίτες που έχω της ευκαιρία να συνομιλώ μού πετάνε κατάμουτρα ότι έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στο Δήμαρχο Γ. Θωμάκο, η ανάληψη –δις- από τον Β. Αυλίτη που ξέρουμε, ενός τόσο σημαντικού αξιώματος, άμεσα συνυφασμένου με την πεζή-φτωχή πραγματικότητα, δεν έχω σοβαρό αντίλογο να τους αντιτάξω.

Δίκιο έχετε, τους λέω με την ψυχή άδεια.

Το σύντομο πολιτικό παρελθόν του Β. Αυλίτη, όχι μόνο δεν με πείθει για την επιλογή του, αλλά με βάζει στην πρίζα του φόβου από σήμερα κιόλας, και δεν ξέρω αν και πότε θα βγω απ’ αυτήν. Ξαναλέω: Αν κάποιοι γνωρίζουν κάτι που δεν ξέρουμε εμείς για αυτόν -να 'χει κάποιο ντοκτορά στη Επιχειρηματικότητα, ή να έχει ασχοληθεί στα κρυφά τόσα χρόνια με αυτήν, ξέρω εγώ;- πρέπει να μας το πει.

Εάν πάλι, αυτός που τον επέλεξε, ο Δήμαρχος Γ. Θωμάκος έχουν κάποιον δικό του λόγο να πιστεύουν, πλην του ότι είναι κουμπάρος του,  ότι ο συγκεκριμένος Αντιδήμαρχος έχει ένα κρυφό χάρισμα που θα είχε εκδηλωθεί, πάλι θα ήθελα να ξέρω.

Μέχρι να υπάρξει αυτή όμως η ενημέρωση, θα φωνάζω. Διότι όσο τα κρατάω, πνίγομαι. Δημοκρατία δεν σημαίνει ότι ο Αντιδήμαχος και κουμπάρος μπορεί να κάνει ότι θέλει. Λείπει από τη φράση το συμπλήρωμα «αρκεί να το αξίζει, και να το μπορεί». Προσέξατε ότι δεν ανέφερα ούτε στιγμή το επάγγελμά του εδώ. Αυτό του λογιστή.

Η ανάληψη διοικητικών θέσεων πρέπει να υπόκειται και στην αυστηρή κρίση από μια πραγματικά ανεξάρτητη επιτροπή, και στην επικύρωση από αυτήν της επιλογής από τον εκάστοτε Δήμαρχο. Ο οποίος, πρέπει να αισθάνεται ότι και ο ίδιος ελέγχεται για την επιλογή του πριν αυτή «πέσει στα βαθιά», και όχι μόνο «εκ του αποτελέσματος», όπως λέμε.

Ο Αρχοντοχωριάτης είναι η τάξη που ηγήθηκε της γαλλικής επανάστασης. Αυτή η τάξη είναι σήμερα στη χώρα μας εκείνη που ανδρώθηκε και πλούτισε με πλαστό χρήμα, αρπαχτές, συμβάσεις, υπόγειες διαδικασίες, μίζες... Οι ψευτοαριστοκράτες του Μολιέρου είναι τα σημερινά λαμόγια. Η αυλή του Λουδοβίκου είναι η αυλή του Δήμου μας»

Τα «τυπικά προσόντα» είναι ένα κριτήριο επιλογής κάποιου. Τα «πραγματικά προσόντα» είναι συναφή. Εάν ο κ. Αυλίτης είχε αποδείξει στη μέχρι τώρα πορεία του, παράλληλη με την κουμπαριά, την πολιτική και διοικητική του οξυδέρκεια, αυτό θα μπορούσε να «σώσει» κάπως την έλλειψη πτυχίων ή και ειδικών γνώσεων, και να μας κάνει να πούμε «έστω, ας τον αφήσουμε να δοκιμαστεί, εφόσον έτσι έχει κρίνει ο Δήμαρχος».

Πέραν της κουμπαριάς που έχει με τον Δήμαρχο έχει αποδείξει «τα προσόντα του», που τον χάνεις που τον βρίσκεις σε κάποια Εκκλησία θα βρίσκεται. Είναι προς χάριν του κουμπάρου του και Δημάρχου. Καλώς κάνει, δεν ανταποκρίνεται όμως στην πραγματικότητα, η ουσία, στην πραγματική-έξαλλη-προκλητική του ζωή, εκεί που τα βλέμματα δεν πέφτουν ή νομίζει ότι δεν πέφτουν είναι τελείως διαφορετικός. Ο Δρ. Τζέκιλ και ο Mίστερ Χάιντ. Πόση κατάφορη πτώση των αξιών, πόσο υποκριτές και φαρισαίοι. 

Χαρακτηριστικός Αρχοντοχωριάτης, όπως το περίγραψε εύστοχα ο Μολιέρος 350 χρόνια πριν   

Αλλά πάλι, πρέπει να τα ξέρουμε και αυτά τα κρυφά «πραγματικά προσόντα» που μπορεί να έχει οσμιστεί ο κάθε Δήμαρχος. Δεν μπορούμε να ζούμε αναμένοντας συνεχώς την ευχάριστη έκπληξη. Κυρίως όταν πρόκειται για έναν άνθρωπο που μέχρι τώρα, εκτός μικρής και μεγάλης οθόνης, μας έχει βυθίσει σε δυσάρεστες…-

Σημ: Το μεγαλύτερο κακό που έχει διαπράξει στην πόλη, είναι αυτή η κληρονομιά που έχει άθελα του αφήσει ο Βασίλης Βάρσος και, κοιτάν πως θα τον αντιγράψουν, πως θα γίνουν ένα θλιβερό κακέκτυπο, μια καρικατούρα του πραγματικού τους εαυτού.