Τα λαμόγια της Κηφισιάς

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«Το ψέμα είναι ανανδρία» – Νίκος Καζαντζάκης

Πολλοί αναγνώστες/τριες έδειξαν ότι εξεπλάγησαν από το γεγονός ότι σε ένα τόσο σύντομο διάστημα από την αναρρίχησή του στην εξουσία, το φαινόμενο της διαφθοράς φαίνεται να σημαδεύει ανεξίτηλα την  διοίκηση Θωμάκου. Διορισμοί πολιτικών φίλων και συγγενών, χρήση της ακαταμάχητης «εξουσίας», ειδικές προνομιακές απόψεις , χαριστικές και διόλου ευκαταφρόνητες συμβάσεις, ενοικιάσεις –στο Δήμο, που αλλού- ακινήτων υμετέρων για πλουτισμό τους καθώς και συγγενών τους, υφαρπαγή χρημάτων πολιτών από τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς και άλλων στοιχείων των πολιτών μέσω της δημιουργίας «σκιώδους συστήματος», - ιδού μερικές από τις προφανείς περιπτώσεις διαφθοράς της νέας Διοίκησης.

Τα φαινόμενα φίλων-φιλενάδων, το ordeuvre, δεν τα αναφέρω καθόλου

Όμως, δεν θα έπρεπε να εκπλήσσονται για το γεγονός ότι από τα γεννοφάσκια της η Διοίκηση της «πρώτη φορά θρησκευτικά» φλερτάρει τόσο έντονα με τη διαφθορά. Όπως δείχνουν νέα στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, η διαφθορά δεν αποτελεί ένα μεταγενέστερο πρόβλημα που εμφανίζεται όταν το επαναστατικό καθεστώς χάσει με το πέρασμα του χρόνου την αρχική του ορμή και τα ιδεώδη. Αντίθετα, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό που το συνοδεύει από τη γέννησή του. (Βλ. Καλός)

Τον Σεπτέμβριο του 1919, ο Λένιν πάθαινε σχεδόν αποπληξία διαβάζοντας την έκθεση που του είχε στείλει το Εργατικό Τμήμα του σοβιέτ του Πέτρογκραντ.

«Το χρήμα ρέει ελεύθερα από το σοβιέτ του Πέτρογκραντ», έγραφε η έκθεση, «στις τσέπες των κομματικών αρχηγών. Οι πεινασμένοι εργάτες βλέπουν τις καλοντυμένες Τσαρίνες των Σοβιετικών Τσάρων να πηγαινοέρχονται με δέματα με τρόφιμα και να κυκλοφορούν με τα αυτοκίνητά τους. Λένε ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ του σημερινού καθεστώτος και αυτού των Ρομανόφ. Φοβούνται να διαμαρτυρηθούν στον Ζινόβιεφ διότι αυτός περιστοιχίζεται από ένοπλους δήμιους που απειλούν τους εργάτες, όταν αυτοί θέτουν πολλά ερωτήματα».

Σοκαρισμένος ο Λένιν διέταξε τον Στάλιν να διεξάγει μυστικές έρευνες και να τιμωρήσει τους ενόχους. Όμως ο Στάλιν αρνήθηκε λέγοντας ότι «δεν μπορώ να κατασκοπεύσω τους συντρόφους μου» και θέτοντας θέμα κομματικής ενότητας.

Το επεισόδιο αυτό, δύο μόλις έτη μετά την άνοδο των μπολσεβίκων στην εξουσία, είναι ενδεικτικό για το ότι το πρόβλημα της διαφθοράς υπήρξε ευθύς εξαρχής ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα για το νέο καθεστώς. Άλλοι, είχαν επισημάνει το εύρος του προβλήματος ακόμα νωρίτερα: «Μόνον οι Κομισάριοι ζουν ευχάριστα αυτές τις ημέρες», έγραφε ο -συμπαθών τους μπολσεβίκους- Ρώσος συγγραφέας Μαξίμ Γκόρκι στην γυναίκα του Αικατερίνα, τον Φεβρουάριο του 1919. «Κλέβουν όσα μπορούν από τους απλούς ανθρώπους προκειμένου να πληρώσουν τους αυλικούς τους και τις αντισοσιαλιστικές τους πολυτέλειες».

Εκατοντάδες ανέκδοτα και γκραφίτι στους τοίχους σατίριζαν τη διαφθορά των μπολσεβίκων. Οι ανώτεροι αξιωματούχοι βομβαρδίζονταν καθημερινά από τα κατώτερα στελέχη που διαμαρτύρονταν για τους κομμουνιστές που «έπιναν το αίμα του λαού». Οι εργάτες καταδίκαζαν την κόκκινη νομενκλατούρα: Μια ανακοίνωση ενός εργατικού συμβουλίου από το Περμ έθετε το αίτημα «όλα τα δερμάτινα σακάκια και οι τραγιάσκες των Κομισάριων να γίνουν παπούτσια για τους εργάτες».

Φυσικά, πολλοί μπολσεβίκοι δεν παρασύρθηκαν από το κύμα της διαφθοράς που άρχισε να πνίγει το κόμμα όταν πήρε την εξουσία. Όπως έγραφε ένας παλαιός μπολσεβίκος σε επιστολή του στον Λένιν, τον Ιούλιο του 1919: «Το λάδωμα στο κόμμα έχει γίνει καθολική πρακτική. Χωρίς το λάδωμα οι κομμουνιστές σύντροφοι απλά δεν θα επιβίωναν».

Σε γράμμα του στον Τρότσκι τον Μάιο του 1920, ο Γιόφε έγραφε: «Υπάρχει μία τεράστια ανισότητα και οι υλικές αποδοχές κάποιου εξαρτώνται από την κομματική του θέση. Έμαθα π.χ. ότι πριν από τις τελευταίες εκκαθαρίσεις οι παλαιοί μπολσεβίκοι έτρεμαν ότι θα έχαναν το προνόμιό τους να μπορούν να ζουν στο ξενοδοχείο National και άλλα συναφή προνόμια».

Για να επιστρέψουμε στα δικά μας. Η διαφθορά -αν κρίνουμε από την κορυφή του παγόβουνου που έχουμε δει κατά την 2 χρόνων άσκηση Διοίκησης από την παράταξη Θωμάκου - θα ξεπεράσει οτιδήποτε έχουμε βιώσει στα 20 χρόνια της ιστορίας της Κηφισιάς.

Όχι μόνον όσον αφορά την ποσότητα αλλά και την ποιότητα. Θα έρθουν στο φως μορφές παρανομίας, που θα δημιουργήσουν νέες θεωρητικές προκλήσεις για την τοπική κοινωνία.

Φυσικά για να έλθουν όλα αυτά στο φως το ταχύτερο δυνατόν -και να μη χρειασθεί να περιμένουμε 70 έτη, όπως έγινε με την ΕΣΣΔ- πρέπει  να φύγει από την εξουσία η κόκκινη-ντεμέκ θρησκευτική νομενκλατούρα.

Κάτι το οποίο δεν προβλέπω να συμβαίνει σύντομα - όσο δηλαδή την «αντιπολίτευση» ασκεί το σημερινό κωμικοτραγικό-βρώμικο ντουέτο Χιωτάκη-Βάρσου.-