Καλέ μου άνθρωπε, ξέρεις από βέσπα;

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Είναι νομίζω από τις πιο απολαυστικές σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου εκείνες  όπου ο Θανάσης Βέγγος, μονίμως καταδιωκόμενος πηδάει πάνω σε μία βέσπα, και  ξεφεύγει από αυτούς που τον κυνηγούν, δραπετεύοντας με μεγάλη ταχύτητα στην ανοιχτή άσφαλτο.

Μικρή σημείωση: ο Βέγγος ως μονίμως  όπως προείπα καταδιωκόμενος, δραπέτευε γενικώς. Γιατί συχνότατα τον κυνηγούσαν και γιατί αυτή η κατάσταση του είχε γίνει «έξις – δευτέρα φύσις» πια.  

Στον μεγάλο δρόμο της εξοχής, ο Θανάσης νιώθει ασφαλής και θέλει να σταματήσει. Αλλοίμονο όμως, δεν ξέρει πώς να το κάνει. Έτσι ερωτά επίμονα και με αγωνία τον οδηγό του γκάμπριο αυτοκινήτου που συναντά «Καλέ μου άνθρωπε. Ξέρεις από βέσπα;».

Καλοί μου άνθρωποι λοιπόν, έχω την αίσθηση πως αυτές οι σκηνές εκτός από  εξαίρετα κωμικές είναι και πολύ διδακτικές. Δεν γνωρίζω  αν είναι η επαγγελματική μου διαστροφή ή η εμμονή που ευθύνονται, αλλά σε αυτήν την απόδραση πάνω στη βέσπα, εγώ βλέπω τους Διοικούντες τη πόλη μας. Ανέβηκαν πιστεύω, χωρίς κανείς να τους κυνηγάει, ή έστω, χωρίς να υπάρχει τόσο δραματικός λόγος σε ένα όχημα που τρέχει και χωρίς να τους ενδιαφέρει που θα τους βγάλει αυτή η κούρσα.

Καβάλησαν τη βέσπα των αίολων υποσχέσεων, της αμφίβολης-ντεμέκ ηθικής, της κανονικότητας, της κρίσης, της ιδιωτικής περιουσίας, των έστω όποιων αποταμιεύσεων, της κοινής πόλης  χωρίς να ξέρουν καν  ξέρουν πώς να σταματήσουν αυτή την ξέφρενη κούρσα.

Το χειρότερο ήταν ότι δεν θέλουν να τη σταματήσουν με τίποτα. Βολεμένοι στο σύστημα εξουσίας, έδωσαν μάχες τρικούβερτες. Θεώρησαν πως μπορούν να απολαμβάνουν τα προνόμια του στενού κύκλου τους σε  βάρος μας, πιέζοντας και εξαφανίζοντας τους πολίτες. Το ποσοστό ένδειας ακόμη και στην Κηφισιά, είναι τεράστιο. Κάποιος πρέπει να τους πει  όμως ότι κανένας δεν κατάφερε να εξαθλιώσει, να εξαφανίσει μια ολόκληρη πόλη. 

Ο «Γύρος του θανάτου» των βεσπάτων τελείωσε όμως. Σε λίγα χρόνια, ο κυρίαρχος ως είθισται να λέγεται λαός, θα κληθεί να αποφασίσει. Πρώτον αν «είθισται» να λέγεται απλώς, ή να είναι πραγματικά κυρίαρχος. Κι αν είναι πράγματι, ας πάρει τις αποφάσεις του.

Προτιμά να φτάσει η ασυδοσία της Διοίκησης Θωμάκου στα ουράνια;, να είναι μονίμως βρώμικη η πόλη, παρατημένη, οι υπεύθυνοι να νομίζουν ότι κατέχουν διπλώματα γνώσης ενώ δεν γνωρίζουν στη πραγματικότητα να φτιάχνουν βραστό αυγό. Να ορμούν στις Τραπεζικές καταθέσεις των πολιτών, ως κοινοί κλέφτες, να αρπάζουν ότι βρεθεί στο διάβα τους.

Και την ίδια στιγμή οι ίδιοι να κάνουν καμαρωτοί επίδειξη στην ακόλαστη ζωή τους, στα ακριβότερα εστιατόρια της Κηφισιάς, συνοδεία ακριβών Κουβανέζικων πούρων και εκλεπτυσμένης συντροφιάς. Θυμίζει στις Ελληνικές ταινίες, τους επαρχιώτες να διασκεδάζουν στα σκυλάδικα συνοδεία πούρων, με κιβώτια σαμπάνιας τελευταίας ποιότητας, βουνά απο σπασμένα πιάτα και, την απαραίτητη «εισαγόμενη συντροφιά».  

Καλοί μου άνθρωποι. Η βέσπα τρέχει ακόμα και ο τοίχος ορθώνεται μπροστά μας αμείλικτος. Θα  αφήσουμε τους ίδιους οδηγούς να μας φουντάρουν οριστικά και ανεπανόρθωτα ή θα κόψουμε ταχύτητα και θα σώσουμε την κατάσταση;

Αυτοί που οδήγησαν τη βέσπα, αποδείχθηκε πως δεν ξέρουν από βέσπα. Να τους αλλάξουμε λοιπόν. Κι αυτούς και τη βέσπα. Αν θέλουν να πέσουν πάνω στον τοίχο, ας το κάνουν μόνοι τους. Οι πολίτες δεν τους φταίνε σε τίποτα. Ξεκαβαλικεύουμε λοιπόν, και πάμε γι άλλες πολιτείες.

Και που είστε καλοί μου άνθρωποι: Σύντομα. Πολύ σύντομα.-