Κρίση Αξιών

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Είναι πλέον σαφές ότι υπάρχει μεγάλη κρίση αξιών σε όλα τα επίπεδα. Στο δήμο μας έχει αποτελειώσει και τα τελευταία ψήγματα κάποιων αξιών που ίσως είχε κάποτε ο δήμαρχος κ. Θωμάκος με τους «κολλητούς του» την νομενκλατούρα του να το πω διαφορετικά.

Ότι γίνετε έχει μόνο ένα σκοπό μια αντικειμενική πραγματικότητα της δημιουργία μεγαλύτερου χάους μεγαλύτερης παρακμής θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο θα μπορούν ίσως να διαφυλάξουν όσα μπορούν. Και φυσικά για τον εαυτό τους, συνθήκες, πράξεις, γεγονότα που έχουν στιγματίσει την δημόσια εικόνα της πόλης.

Αν ξαναγίνεται το ίδιο λάθος, αν επαναλαμβάνεται η ίδια πρακτική; Φοβάμαι πως ναι αλλά προς το παρόν  δεν θα το ρωτήσει κανείς. Αν δηλαδή αναπροσαρμόζεται η τακτική του φόβου και απανωτών αποτυχιών με την παρηκμασμένη Κηφισιά με την τακτική της Κηφισιάς του πάλε ποτέ. Όψεις του ίδιου νομίσματος, της ίδιας τακτικής που συσκοτίζει παρά φωτίζει.
 
Πιστεύει κανείς ότι υπάρχει έστω και ένας Κηφισιώτης που δεν μπορεί να αναγνώσει την εμφανή ύπαρξη σκοπιμοτήτων στην και παραμικρή ανάσα που εκπέμπεται αυτές τις ώρες; Η ανοχή ή ακόμη και αδιαφορία δεν σημαίνουν άγνοια.

Με τους ανάξιους πολιτικούς και με τις αυτοκτονικές δικές μας έξεις, πανικόβλητοι μπροστά στον κίνδυνο μίας οριστικής καταστροφής -άτακτη παρακμιακή κατάσταση, πλήρης διάλυση του κοινωνικού ιστού, εμφύλιος- ενθουσιασμένοι κάποιοι στην προοπτική μιας επανάστασης η οποία θα ξεριζώσει ό,τι παλιό και ό,τι σάπιο, παραζαλισμένοι εν ολίγοις σαν τον πυγμάχο που τον έχουν αλαλιάσει στο μπουνίδι ή σαν τον έφηβο που το έχει σκάσει απ’ το σχολείο κι έχει μεθύσει με ούζο μέσα στο λιοπύρι, κοντεύουμε να χάσουμε τον εαυτό μας.

Η πόλη διανύει τις χειρότερες στιγμές σε ότι αφορά τη συνοχή του πολιτικού συστήματος και τη σοβαρότητα των παρατάξεων. Για αυτό και υπάρχει έκδηλος ο φόβος ότι η πόλη βρίσκεται στα πρόθυρα κατάλυσης των αρχών και του συστήματος. Και μόνο που πόλη μια τέτοια κουβέντα είναι από μόνο του  απαράδεκτο και αποδεικνύει, ότι οι πολιτικοί έχουν χάσει παντελώς τη δυνατότητα διαχείρισης των πραγμάτων, ενώ αμφισβητείται πλήρως η αξιοπιστία της πόλης, όχι μόνο εκτός των συνόρων αλλά και εντός των συνόρων. Άφησαν το θηρίο να αναπτυχθεί, ανέχθηκαν τόσο καιρό την προπαγάνδα του και τώρα έρχονται να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα.

Προφανώς, ένα μέρος των ψηφοφόρων θέλουν να αντιδράσουν σε αυτά που βιώνουν. Η ευθύνη τους είναι μεγάλη γιατί με την αντίδραση τους θα καθορίσουν το μέλλον του τόπου. Ενός τόπου που τραβά αυτά τα πάνδεινα από επιλογές των ίδιων των πολιτών και ψηφοφόρων. Το μέλλον του τόπου προκαθορίζεται από τους πολίτες και τις επιλογές τους. Έστω και μια φορά ας δείξουν την κατάλληλη υπευθυνότητα, τώρα που η πόλη περνάει δύσκολες ώρες.

Κατά τη γνώμη μου η παράταξη Θωμάκου διέπραξε μοιραίο λάθος. Υιοθετώντας τη γραμμή «ψήφος ανοχής κατά περίπτωσιν» -«και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ», σε απλά ελληνικά- επιφυλάσσει για τον εαυτό της τον ρόλο του μπαλαντέρ. Μονάχα που για να είσαι μπαλαντέρ πρέπει και να υπάρχεις. Κι εγώ, όσο κι αν προσπαθώ, δεν βρίσκω ικανούς λόγους για να εξακολουθήσει η παράταξη Θωμάκου να υπάρχει ως παράταξη και μετά τις επόμενες εκλογές. Δεν βλέπω δηλαδή ποιο θα είναι εκείνο το ποσοστό των ψηφοφόρων που θα την προτιμήσει και με ποιο ακριβώς σκεπτικό…