Παράταξη Θωμάκου: Ένας σπουδαίος σατιρικός θίασος

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Όπως οι περισσότεροι από σας, έχω γελάσει πολλές φορές με πολιτικούς. Συνήθως με εκείνο το είδος του γέλιου που ταιριάζει στη συνειδητοποίηση πως το αστείο είναι σε βάρος σου, αλλά έχω γελάσει. Δεν θυμάμαι όμως ποτέ κάποια διοίκηση στην οποία να είναι μαζεμένο τόσο κωμικό ταλέντο το οποίο να κατευθύνεται με τόση ορμή στην προσπάθεια να αποδειχθεί πως οι μόνες διαφορές που έχουν οι εξουσίες είναι χρωματικής φύσεως: Σε άλλες αρέσει το μπλε, σε άλλες το πράσινο και σε άλλες το κόκκινο, αλλά όλες είναι αλαζονικές, αυταρχικές και έχουν και μια κρυφή αγάπη για το μαύρο.

Ο Ηγέτης

Η κινητήρια δύναμη του θιάσου. Θα θυμάστε το πώς εξευτέλισε το σάπιο σύστημα της πόλης όταν, όντας απόφοιτος του Πανεπιστημίου, Δικηγόρος, παράστησε πως νομίζει πως το έτος φωτός μετρά χρόνο και όχι απόσταση. Και αποκλείεται να έχετε ξεχάσει τον εμπνευσμένο τρόπο με τον οποίο αποκάλυπτε την ανεπάρκεια των πολιτικών πρώτης γραμμής, όταν παρίστανε πως έχει ολοκληρωμένη άποψη για διάφορα ζητήματα χωρίς να ξέρει στοιχειωδώς ούτε μια ξένη γλώσσα. Πρόκειται για σατιρικές συλλήψεις σπάνιας ευφυΐας που αναπόφευκτα οδήγησαν στην Δημαρχοποίηση του. Μια θέση με την οποία έχουν τιμηθεί μόνο οι πολύ μεγάλοι σατιρικοί του παρελθόντος και κάποιοι συγγενείς τους.

Έφτιαξε όλη την καριέρα του -ως Δικηγόρος- στην πλάτη της πόλης, της Κηφισιάς. Αναλαμβάνοντας, πάντα επ’ αμοιβή, διάφορες δουλειές του ποδαριού, δεύτερες. Παράλληλα έχριζε εκτός από τα ταπεινά και την μεγάλη του στροφή, στην πολιτική, στο τιμόνι της Κηφισιάς.

Την τελευταία του σπουδαία σατιρική στιγμή την απολαύσαμε κατά τη διάρκεια της σταντ-απ του στη συνέλευση των μετόχων της «θρησκευτικότητας ΑΕ». Εκεί όπου δήλωσε με στόμφο πως είναι έτοιμος να κάνει στροφή 360 μοιρών από τις πολιτικές του παρελθόντος. Οι μέτοχοι που παρακολουθούσαν χειροκρότησαν με ενθουσιασμό και μόνο κάτι χνουδωτά γατάκια που δεν κατάλαβαν το αστείο έκαναν άστοχα σχόλια για τη μόρφωση ή την πνευματική συγκρότηση του μεγάλου αυτού χιουμορίστα.

Ο Άνθρωπος - Παγώνι

Κάθε του εμφάνιση μοιάζει με μια σκληρή σατιρική γροθιά στο στομάχι κι αν νομίζετε πως υπερβάλλω επιτρέψτε μου να σας διαψεύσω: Ποιος έχει φωτίσει την υποκρισία της μεγαλοαστικής τάξης με το τρόπο που το έχει κάνει ο Χρήστος Καλός, με το «βίο» του ή με την, αντάξια της Αντουανέτας, φράση του σύμφωνα με την οποία οι Κηφισιώτες αν δεν έχουν τα βασικά θα τους τα προσφέρει ο ίδιος αφού πρώτα έχει προλάβει και τα έχει αφαιρέσει. Ποιος άλλος έχει σατιρίσει με τόσο αποτελεσματικό τρόπο το ναρκισσισμό και την εγωπάθεια; (εντάξει, αυτό το κάνει εξίσου καλά και ο πρώην Δήμαρχος Ν. Χιωτάκης, αλλά με κάπως πιο σκληρό τρόπο) Ποιος άλλος έχει υποκλέψει, ποιος έχει παρενοχλήσει συστηματικά  υπαλλήλους του Δήμου συνομιλίες και πολλά άλλα και όχι μόνο δεν έχει βγει να το πει αλλά και να το δικαιολογήσει λέγοντας πως το κάνει για να θυμάται τι είπε επειδή συνήθως δεν ξέρει τι του γίνεται; Δεν θυμάμαι καμία άλλη σατιρική προσπάθεια που να δείχνει με τόσο εμφατικό τρόπο πως ακόμα και ο χειρότερος αρπακολλατζής μπορεί εύκολα να γίνει αντιδήμαρχος. Μόνο σεβασμός αξίζει σ’ αυτόν το μεγάλο σατιρικό, αυτό το σπουδαίο τρολ με τον ατίθασο γιακά, τις αστείες γραβάτες και τη παραμόρφωση στο μικρό του μπόι.

Η Ελπίδα για το μέλλον

Οι μέχρι τώρα σατιρικές του απόπειρες αναλώνονταν σε ενδυματολογικά αστεία καθώς συχνά πυκνά εμφανίζεται στο Δήμο με ενδυματολογικές εμφανίσεις στο όριο του γελοίου. Μια μέρα το βράδυ, όμως, πέρασε κι αυτός στο πάνθεον της κωμωδίας όταν, απαντώντας σε ερώτηση ενός εργαζόμενου ο οποίος ανησυχούσε για τη δουλειά του, απάντησε: «Και τι φοβάσαι; Μη χάσεις αυτά που παίρνεις;» Ο σπουδαίος Βαγ. Αυλίτης κατάφερε με μια μόνο ατάκα να γκρεμίσει την ψευδαίσθηση της δήθεν άλλης, διαφορετικής διοίκησης, της δήθεν θρησκευτικότητας και έδειξε με τον πιο γλαφυρό τρόπο τι πραγματικά σκέφτονται για τους χαμηλόμισθους υπηκόους τους οι θρησκευόμενοι αγωνιστές πατέρες του πόλης.

Η Βασίλισσα της Σάτιρας

Ακόμα και στον πιο σπουδαίο θίασο υπάρχει μια κορυφή. Μιλάω, φυσικά, για την κ. Τσιάμα. Τη γυναίκα που με κάθε της λέξη και κίνηση γελοιοποιεί τον αυταρχισμό, την αλαζονεία και τη μεγαλομανία της εξουσίας με τον πιο σκληρό τρόπο. Τη γυναίκα που, αφού παράστησε για καιρό την πολέμια του σεξισμού, κατέληξε να πει πως η μετατροπή ενός άνδρα σε γυναίκα αποτελεί αναβάθμιση, ξεγυμνώνοντας έτσι την υποκριτική πολιτική ορθότητα που παντού ανακαλύπτει σεξισμό σε βάρος των γυναικών. Και βέβαια, τη γυναίκα που εξευτελίζοντας τον όποιο ευπρεπισμό, την όποια διαφανή επιλογή έδειξε πόση ταπείνωση είναι έτοιμος να δεχθεί ένας άνθρωπος που «θέλει να προσφέρει στον τόπο» κάνοντας ταυτόχρονα ένα πολύτιμο μάθημα ιστορίας σε όσους δεν είχαν την τύχη να μεγαλώσουν σε πόλη που εξακολουθεί να διαφεντεύει ο στυγνός, ανελέητος, ελεεινός «τίποτα. Και βέβαια στο μόνο που έχει συμβάλει από την μεριά της στην νέα Διοίκηση, είναι το δικό της ακίνητο να προλάβει να συνεχίσει την ενοικίαση του, σε εξωπραγματικές τιμές.

Κοντά στους παραπάνω υπάρχουν και άλλοι σπουδαίοι σατιρικοί και πολλοί άλλοι που δεν μου έρχονται τώρα στο μυαλό. Αλλά αυτό δεν είναι και τόση σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι το να αναγνωρίσουμε την προσφορά των ανθρώπων αυτών και να τους πούμε δυο απλά λόγια ευγνωμοσύνης. Να τους πούμε: Σας ευχαριστούμε που διαλύετε κάθε αφελή ψευδαίσθηση για την εξουσία και την θρησκευτικότητα. Αυτό που κάνετε, είναι το μόνο που μπορεί να σώσει πραγματικά τη πόλη και μπράβο σας.

Αυτή η νέα Διοίκηση, η νέα μορφή εξουσίας. Εύγε.-