Ψιλολόγια για τους "ψιλικατζήδες"

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Τίποτα  δηλαδή  το σπουδαίο: 2.810 είναι τα ευρώ που πλήρωσε ο Γ. Θωμάκος σε εστιατόριο για γεύμα, συν κάτι ψίχουλα από το φιλόπτωχο για το εξώδικο στον φυγόπονο συνεργάτη του,  τον αχάριστο.

Αλλά και 5.000-7500 ευρώ μηνιαίως ο Βαγ. Αυλίτης για να οργανώνει σεμινάρια καλοφαγίας στο γνωστό σε όλους μεζεδοπωλείο της Ν. Κηφισιάς – συν Scotch και πούρα απ’ το περίπτερο.

Κάτι λοιπόν ο ένας,  κάτι ο άλλος, κάτι ο μπαμπάς στο Sofitel και να η

κοινωνία των πολλών ταχυτήτων- χώρια  η όπισθεν.

Κι όχι πως μ’ ενδιαφέρει  να  ξαναγίνω στην ηλικία μου κοινωνιολόγος.

Τη «Γιοζεφίνε η τραγουδίστρια ή ο λαός  των ποντικών» του Κάφκα σκέφτομαι, διαβάζοντας την ωραία  μετάφραση της Αλεξάνδρας Ρασιδάκη και συμφωνώ με το συμπέρασμα  πως το ότι  δεν υπάρχει κανείς  που να μην παρασύρεται από το τραγούδι της ποντικίνας είναι «γιατί ως λαός των ποντικών είμαστε όλοι εντελώς άμουσοι».

Κι όταν η Γιοζεφίνε (αντιγράφω) «πάρει  την κάτω βόλτα, αυτό  θα είναι  ένα μικρό  επεισόδιο  στην αιώνια  ιστορία  του  λαού μας και  ο λαός θα ξεπεράσει  την απώλεια». (Με μικροποσά).-