Οι Stéphane Charbonnier, Georges Wolinski, Jean Cabut and Bernard Verlhac βρίσκονται ανάμεσα στα 12 θύματα της δολοφονικής επίθεσης στα γραφεία της γαλλικής σατιρικής εφημερίδας Charlie Hebdo, που σόκαρε την Ευρώπη. Οι τέσσερις γελοιογράφοι που δολοφονήθηκαν αντιπροσώπευαν ένα ριζοσπαστικό και ζωτικό στέλεχος του πολιτισμού της χώρας. Σκίτσα με βιτριολικό χιούμορ διέκριναν το ύφος της εφημερίδας, η οποία είχε γίνει παγκοσμίως γνωστή για την κριτική της απέναντι στο εξτρεμιστικό Ισλάμ αλλά και απέναντι στο θρησκευτικό φανατισμό άλλων θρησκειών. Ανάμεσα στα τελευταία σκίτσα των θυμάτων ένα για την Ελλάδα αλλά κι ένα... προφητικό.

Ο Daniel Leconte, ένας ντοκιμενταρίστας που ετοίμαζε μία ταινία για τους σκιτσογράφους της Charlie Hebdo, τους περιγράφει σαν αρθρογράφους που διατηρούσαν στήλη σε ένα πολύ σημαντικό έντυπο. Άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί τους κάνουν λόγο για μία πολύ δεμένη μεταξύ της ομάδα, που δεν κρυβόταν πίσω από τα σκίτσα της παρά τη μία μετά την άλλη απειλή που δέχονταν για τη δράση της.

Ποιοί ήταν οι 4 της Charlie Hebdo

Ο 80χρονος Georges Wolinski ήταν ένας από τους σκιτσογράφους – θρύλους της Γαλλίας, με το έργο του να ξεκινάει πολύ πριν το 1970 που η Charlie Hebdo έκανε το ντεμπούτο της. Γεννημένος στην Τύνιδα το 1934 ήρθε αντιμέτωπος πρώτη φορά με τον θάνατο σε ηλικία μόλις 2 ετών όταν ο Πολωνός πατέρας του δολοφονήθηκε.  Στο σπίτι των παππούδων του ήταν που πρώτη φορά ανακάλυψε κάποια κόμιξ που είχαν ξεμείνει από τότε που οι αμερικανικές δυνάμεις έκαναν απόβαση στη Βόρεια Αφρική. Άρχισε να σκιτσογραφεί στην σχολική εφημερίδα όταν στα τέλη του Β’ Παγκοσμίου μετακόμισε στο Παρίσι, το 1961 ξεκίνησε να δουλεύει στο έντυπο Hara Kiri που έβαλε λουκέτο με εντολή των επίσημων αρχών,  τον Μάη του '68, ήταν συνιδρυτής του αιχμηρού σατιρικού εντύπου L'Enrage (Ο οργισμένος), ενώ στη δεκαετία του '70 σχεδίαζε την βασική γελοιογραφία της κομμουνιστικής L'Humanite. Ο αρχισυνάκτης του Charlie Hebdo, δημοσίευε επίσης γελοιογραφίες στη Liberation, αλλά και στα εβδομαδιαία Paris-Match και L'Echo des savanes.

Στη Charlie Hebdo, ήρωες του Wolinski  ήταν ένας χοντρός με αυτοπεποίθηση που συνδιαλεγόταν κάθε φορά με έναν δειλό λιγνό. Οι ερωτικές συνήθειες των Γάλλων ήταν επίσης ένα από τα αγαπημένα του θέματα, σκιτσάροντας σειρά γελοιογραφιών που σατίριζαν, αυτοσαρκαστικά σε πολλές περιπτώσεις, τις ερωτικές επιθυμίες, τα ταμπού αλλά και την αγαρμπιά της σεξουαλικής απελευθέρωσης.

Το τελευταίο σκίτσο του Wolinski είχε θέμα την Ελλάδα. Στην γελοιγραφία παρουσιάζει τον Γάλλο Πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ πάνω σε ένα ποδήλατο να μιλάει στο τηλέφωνο με την Άνγκελα Μέρκελ. «Γειά σου Άνγκελα. Μην ανησυχείς! Οι Έλληνες σέβονταν πάντα τις δεσμεύσεις τους, δεν θα αποχωρήσουν από την ευρωζώνη. Είμαστε στο σωστό δρόμο», λέει ο Ολάντ αναγράφεται στο πρώτο μέρος του σκίτσου. Στη συνέχεια οδηγώντας το ποδήλατο που έχει τη μορφή του 2015, καταλήγει στην άκρη του γκρεμού με τον Γάλλο Πρόεδρο να αναρωτιέται: «Είμαστε στο σωστό δρόμο; Δεν θα το γνωρίζω παρά όταν φτάσω στο τέλος...».

Με το ψευδώνυμο Charb, ο Stéphane Charbonnier, ήταν εδώ και πέντε χρόνια ο διευθυντής του Charlie Hebdo και χαρακτηριζόταν ως ένας από τους πιο χαρισματικούς καρτουνίστες της γενιάς του. Μεγαλωμένος σε οικογένεια κομουνιστών και πολιτικός ακτιβιστής ο ίδιος, υπήρξε υποστηρικτής του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και του συνασπισμού Αριστερό Μέτωπο. Η γελοιογραφική στήλη του στη σατιρική εφημερίδα «Στον Σαρμπ δεν αρέσουν οι άνθρωποι».

Ο Charbonnier  είχε μπει στο μάτι του κυκλώνα όταν το 2006, αναδημοσίευσε τα σκίτσα για τον Μωάμεθ, που είχαν προκαλέσει παγκόσμιες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Το 2011 ο Charbonnier «προκαλεί» ακόμη μία φορά με το χιούμορ του όταν αντί για τον τίτλο Charlie Hebdo (που σημαίνει εβδομαδιαίο Τσάρλι) κάνει ένα λογοπαίγνιο και κυκλοφορεί το περιοδικό με τίτλο αλλαγμένο σε Charia Hebdo (που σημαίνει εβδομαδιαία σαρία).

Ο Charb δεχόταν συχνά απειλές για τη ζωή του και κυκλοφορούσε κατά περιόδους με αστυνομική προστασία. Παρόλ’αυτά δε φαίνεται να φοβόταν ή να το έβαζε κάτω. Σε συνέντευξη του στη Monde είχε δηλώσει: «Δεν φοβάμαι τα αντίποινα. Δεν έχω παιδιά, σύζυγο, αυτοκίνητο, ούτε πιστωτικές κάρτες. Μπορεί να ακούγεται λίγο πομπώδες αλλά θα προτιμούσα να πεθάνω όρθιος παρά να ζω γονατιστός». Όταν το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα επισκέφθηκε τα γραφεία του Charlie Hebdo το 2012 ερευνώντας το ζήτημα των παρεμβάσεων στον τύπο,είχε πει στον Στέλιο Κούλογλου, «δεν υποκύπτουμε στην λογοκρισία!».

Προφητικό το σκίτσο που κυκλοφόρησε όχι πολύ καιρό πριν με τίτλο « δεν έχουν γίνει ακόμα επιθέσεις στη Γαλλία», που δείχνει ένα τζιχαντιστή μαχητή να λέει «περιμένετε μέχρι το τέλος Ιανουαρίου και θα εκπληρώσουμε το θέλημα Του».

Ο Cabu, κατά κόσμο Jean Cabut, ήταν μία από τις επίσης εμβληματικές προσωπικότητες του γαλλικού σκίτσου. Ξεκίνησε να σκιτσάρει όταν ήταν στρατιώτης στην Αλγερία. Ο Cabu δηλώνει αντιμιλιταριστής και αναρχικός. Δεν χαρίζεται σε κανέναν: πολιτικοί, στρατός και θρησκεία μπαίνουν στο στόχαστρο του μολυβιού του. Με θητεία σε όλα τα ιστορικά γαλλικά περιοδικά, τον L'Enrage, το Hara Kiri και το Canard Enchaine. Ο 77χρονος Cabu ήταν από τους επικεφαλής σκιτσογράφους του Charlie Hebdo στο οποίο εργαζόταν από το 1970.

Ήταν ο δημιουργός της σειράς «Mon beauf», η οποία σατίριζε τον μέσο, ρατσιστή, σεξιστή και χυδαίο Γάλλο, καθιερώνοντας μάλιστα τον όρο «beauf» στην γαλλική γλώσσα, για αυτό τον τύπο ανθρώπου. O αγαπημένος του ήρωας, ήταν ένας 17άρης, ασυμβίμβαστος,μαθητής λυκείου, ο grand Duduche.

Εριστικός όπως ήταν τον Φεβρουάριο του 2006, η γελοιογραφία του Cabu στο εξώφυλλο του Charlie Hebdo που σατίριζε τις αντιδράσεις για τα σκίτσα του Μωάμεθ, ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων. Με τίτλο «ο Μωάμεθ καταβεβλημένος από τους φονταμενταλιστές» και τον Μωάμεθ να κλαίει υπό την λεζάντα «είναι σκληρό να σε λατρεύουν οι μαλάκες!», οι μηνύσεις που δέχεται είναι η μία μετά την άλλη.

Ο Bernard Verlhac, 57 ετών, σκίτσαρε με το ψευδώνυμο Tignous. Με έργο στα έντυπα Marianne, L'Express, Fluide glacial αλλά και στη Le Monde, ήταν η τελευταία μεταγραφή στη Charlie Hebdo. όσο ντροπαλός ήταν σαν άνθρωπος στην προσωπική του ζωή, τόσο δυναμικός και δηκτικός σκιτσογράφος ήταν. Αγαπημένο του θέμα ο Σαρκοζί που σατίριζε με ιδιαίτερη μαεστρία. Χαρακτηριστική η έκδοση του «5 χρόνια Σαρκοζύ», με τη λεζάντα ο «ο Σαρκοζύ βλάπτει σοβαρά την υγεία».

Το 2012, σχολιάζοντας τα γεγονότα που είχαν ακολουθήσει τη δημοσίευση των σκίτσων για τον Μωάμεθ, ο Verlhac είχε απαντήσει σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου: «Είναι απλά ζωγραφιές, δεν είναι πρόκληση».

Πηγή:tvxs

 

Ο Κουβανός πολιτικός, στρατιωτικός και συγγραφέας Αλεχάντρο Κάστρο Εσπίν, έχει σίγουρα τα γονίδια του θείου του, του θρυλικού ηγέτη της Κούβας Φιντέλ Κάστρο. Μιλά ακατάπαυστα και χωρίς διακοπές, μια απάντησή του μπορεί να διαρκέσει ως και 10 λεπτά όπως φάνηκε το μεσημέρι της Πέμπτης 8 Ιανουαρίου στην αίθουσα Αλκυονίδα όπου ο κ. Κάστρο παραχώρησε συνένετυξη Τύπου.

 

Γιος του προέδρου της Κούβας Ραούλ Κάστρο, αδελφού του Φιντέλ, ο Αλεχάντρο Κάστρο, μηχανικός με Master στις Διεθνείς Σχέσεις και ερευνητής θεμάτων σχετικών με την Εθνική Ασφάλεια και Άμυνα, βρίσκεται αυτές τις μέρες στη χώρα μας προκειμένου να προωθήσει το βιβλίο του, «Το τίμημα της ισχύος- Η αυτοκρατορία του τρόμου» που θα εκδοθεί στα ελληνικά από την κινηματογραφική εταιρία Νew Star  (η οποία παράλληλα διοργανώνει ειδικό αφιέρωμα στον Κουβανικό κινηματογράφο στον κινηματογράφο Studio).

 

«Δεν υπάρχει καλή και κακή τρομοκρατία» συνέχισε ο Αλεχάντρο Κάστρο. «Ούτε και δυο μέτρα και δυο σταθμά στην αντιμετώπισή της. Η αντιμετώπιση πρέπει να είναι ευθεία και κατά μέτωπο. Τρομοκράτες είναι οι άνθρωποι που καταφεύγουν στη βία για να προκαλέσουν πόνο σε αθώους ανθρώπους αλλά οι αιτίες της τρομοκρατίας είναι πολύ πιο σοβαρές και πολύ πιο βαθιές και πολλές φορές έχουν την στήριξη κυβερνήσεων κρατών όπως για παράδειγμα στην περίπτωση της Κούβας που έχει γνωρίσει την τρομοκρατία από διάφορες κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών».

 

Ο Αλ. Κάστρο αναφέρθηκε πολλές φορές στον εμπορικό αποκλεισμό της χώρας του από τις Ηνωμένες Πολιτείες καθώς επίσης και στην περίπτωση των πέντε Κουβανών που απελευθερώθηκαν προσφάτως ύστερα από 16 χρόνια φυλάκισής τους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το γεγονός ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα ξεκινά διαβούλευση ώστε η Κούβα να βγει από την λίστα των χωρών που προωθούν την τρομοκρατία είναι ένα θετικό βήμα στον αγώνα για ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα.

 

Για τον Αλ Κάστρο είναι παρήγορο που ο Μπάρακ Ομπάμα αναγνώρισε πόσο λάθος ήταν η πολιτική των 10 προηγούμενων Προέδρων Αμερικανών Προέδρων απέναντι στην Κούβα. Ωστόσο,  οι σχέσεις ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κούβα δεν πρόκειται να εξομαλυνθούν αν παραμείνουν ενεργά τα μυστικά προγράμματα των Ηνωμένων Πολιτειών που χρησιμοποιήθηκαν για την αποσταθεροποίηση όχι μόνον της Κούβας αλλά και άλλων χωρών προκειμένου να γεννήσουν κοινωνικά προβλήματα.  

 

Μιλώντας για την έξαρση του νεοφασισμού στην Ευρώπη ο κ. Κάστρο έκανε παραλληλισμούς με την οικονομική κρίση του 1929. Οπως τότε έτσι και τώρα, ο φασισμός γεννήθηκε από μια οικονομική κρίση η οποία είχε μεγάλο αντίκτυπο σε μια σειρά από χώρες _κυρίως της Ευρώπης. Και πάλι όμως, οι ρίζες της κρίσης βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες «που έχει στα χέρια της το κύριο και παγκόσμιο νόμισμα.»

Λίγες ημέρες πριν από τα πολυαναμενόμενα εγκαίνιά της στις 14 Ιανουαρίου 2015 - ημερομηνία καθορισμένη, ασφαλώς, πριν από την τρομοκρατική επίθεση στα γραφεία του περιοδικού «Charlie Hebdo» που άφησε πίσω της 12 νεκρούς στις 7/1 αλλά και τις επιθέσεις της επόμενης ημέρας - η νέα αίθουσα συναυλιών του Παρισιού έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις διεθνώς. Το εντυπωσιακό κτίριο, έργο του τιμημένου με βραβείο Pritzker γάλλου αρχιτέκτονα Ζαν Νουβέλ, φιλοδοξεί να αποτελέσει πραγματική τομή και να καταγραφεί ως«νέο είδος συναυλιακής αίθουσας». Σύμφωνα με προ ημερών δημοσίευμα της εφημερίδας «Wall Street Journal» προβλέπει αίθουσες δοκιμών εξοπλισμένες με θέσεις για το κοινό, σκηνή η οποία έχει τη δυνατότητα να ανταποκριθεί σε πολλές προσαρμογές και στέγη που μπορεί να είναι προσβάσιμη από το παρακείμενο πάρκο. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρει η εφημερίδα, «ακόμη κι αν κανείς δεν καταφέρει να μπει μέσα, μπορεί να θαυμάσει την περιστρεφόμενη πρόσοψη, κατασκευασμένη από αλουμίνιο και ατσάλι».

Ωστόσο, και στην περίπτωση αυτή οι συνήθεις και από άλλες περιπτώσεις στην Ευρώπη και όχι μόνο «πληγές», δηλαδή οι υπερκοστολογήσεις - το τελικό κόστος υπολογίζεται στα 460 εκατ. δολάρια - και καθυστερήσεις δεν έχουν λείψει. Ενδεικτικά μπορεί να αναφέρει κανείς το γεγονός ότι οι ακουστικές δοκιμές στάθηκαν αιτία να αναβληθούν τα εγκαίνια από τον Δεκέμβριο του 2014 στον Ιανουάριο του 2015.

Δύσκολη πρόσβαση

Για τους φανατικούς φίλους της κύριας φιλοξενούμενης ορχήστρας όμως, της Ορχήστρας του Παρισιού, το βασικό πρόβλημα είναι η τοποθεσία της αίθουσας στην απόμακρη βορειοανατολική πλευρά του Παρισιού. Προηγουμένως το εν λόγω σύνολο είχε την έδρα του στην περίφημη Salle Pleyel, ένα κτίριο του 1920 κοντά στην Αψίδα του Θριάμβου, με εύκολη πρόσβαση.

Παρότι η νέα αίθουσα συναυλιών θα προστεθεί σε μια σειρά ακόμη πολιτιστικά κτίρια που υψώθηκαν στην ίδια περιοχή στα πρόσφατα χρόνια, η συγκοινωνία είναι προβληματική. Με το μετρό, απέχει περί τα 40-45 λεπτά από το δυτικό τμήμα του Παρισιού ενώ σε περίπτωση μεγάλης κίνησης η διαδρομή με το αυτοκίνητο μπορεί να διαρκέσει περισσότερο από μία ώρα.

«Πρόκειται για ένα ζήτημα το οποίο μας απασχολεί πολύ» δηλώνει στη «WSJ» ο Πάαβο Γιάρβι, μουσικός διευθυντής της Ορχήστρας του Παρισιού από το 2010. «Πολλοί από τους φανατικούς φίλους της Ορχήστρας καθώς και οικονομικοί υποστηρικτές μου έχουν πει σε κατ' ιδίαν συζητήσεις ότι δεν θα έρχονται εκεί. Είναι πολύ μακριά».

Ο αντίλογος δεν λείπει. Αλλοι παράγοντες, για παράδειγμα, επιχειρηματολογούν υπέρ της τοποθεσίας λέγοντας πως ο σκοπός είναι να κερδηθεί το νεότερο κοινό, το οποίο ως σήμερα δεν είχε ιδιαίτερη σχέση με τη λεγόμενη κλασική μουσική. Αναφορικά με το θέμα της πρόσβασης, συστήνουν στο κοινό τη χρήση ταξί ή το αρκούντως δημοφιλές στην πόλη του φωτός σύστημα ενοικίασης ποδηλάτου. Ωστόσο, πρόκειται για προτάσεις οι οποίες επίσης προκαλούν αντεγκλήσεις καθώς η μεν πρώτη είναι αρκετά δαπανηρή, η δε δεύτερη ενδεχομένως αποθαρρύνει το κοινό μεγαλύτερης ηλικίας.

Κινούμενη σκηνή

Η κύρια - χωρητικότητας 2.400 θέσεων - αίθουσα της νέας Φιλαρμονικής διαθέτει κινούμενη σκηνή και ευέλικτο πλάνο καθισμάτων έτσι ώστε να μπορεί να φιλοξενεί ευρεία γκάμα εκδηλώσεων

Για την κύρια - χωρητικότητας 2.400 θέσεων - αίθουσα της νέας Φιλαρμονικής, το σχέδιο του Ζαν Νουβέλ προβλέπει κινούμενη σκηνή και ευέλικτο πλάνο καθισμάτων έτσι ώστε να μπορεί να φιλοξενηθεί ευρεία γκάμα εκδηλώσεων: από μια συναυλία γαλλικής μπαρόκ μουσικής που θα μπορεί να ακουστεί σε ολόκληρο το κτίριο χάρη στο πρωτοποριακό σύστημα ακουστικής έως εκδηλώσεις τζαζ και world μουσικής οι οποίες ενδεχομένως χρειάζονται ηλεκτρονική ενίσχυση.

Μια άλλη διάσταση στη συζήτηση δίνει πάντως ο Στεφάν Λισνέρ, διευθυντής της Οπερας του Παρισιού. Στο ίδιο δημοσίευμα της «Wall Street Journal» υποστηρίζει πως δεν έχει καμία σημασία εάν τα εγκαίνια έχουν καθυστερήσει κάπως και αντί του Δεκεμβρίου θα γίνουν τον Ιανουάριο ή τον Φεβρουάριο. Το σημαντικό κατά τη γνώμη του είναι πως το Παρίσι αποκτά«μια από τις καλύτερες και ωραιότερες αίθουσες συναυλιών στον κόσμο». Θα βοηθήσει, άραγε, αυτό τη γαλλική πρωτεύουσα - και την Ευρώπη ολόκληρη - να επουλώσει τις πληγές της;