Καλύτερα να φεύγουν, όπως έλεγε και η Σάρα Κέιν για τους θεατές των παραστάσεών της. Η τέχνη πρέπει και να μπορεί να προκαλεί αντιδράσεις, να είναι ενοχλητική, να μας κάνει να αισθανόμαστε άβολα, να φτάνει στα άκρα, να είναι βίαιη και ανελέητη. Ίσως βλέποντας τη βία μπροστά μας σε ακραία μορφή, να προσπαθήσουμε εμείς να είμαστε λιγότερο βίαιοι στην πραγματική μας ζωή. Άλλωστε η τέχνη έχει αυτή τη θεία ικανότητα να μετασχηματίζει τη βία, όπως και τη λύπη ή τον πόνο. Όταν ο πόνος γίνεται τραγούδι είναι κάτι άλλο… Σε μια εποχή που οι άνθρωποι ακούνε με τη λογική fast food: εύκολα, γρήγορα και πρόχειρα, ήχους στραπατσαρισμένους και συμπιεσμένους ως mp3, ο Scott Walker και η λογική της τέχνης του που είναι «δύσκολη», «αφιλόξενη», «θορυβώδης» και «ακραία» είναι καταδικασμένος να βλέπει μαζικές αποχωρήσεις. Ένας λεπρός της τέχνης που ελάχιστοι τολμούν να πλησιάσουν.

Μπορεί οι νεότεροι συνάδελφοί του από τον Nick Cave ως τον Jarvis Cocker κι από τον David Bowie ως τον Thom York να τον τιμούν και να τον αναφέρουν ως πηγή έμπνευσης, όμως η τέχνη του είναι απρόσιτη, ενοχλητική, δυσάρεστη και ο «μέσος ακροατής», ο μικροαστός του πολιτισμού που βρίσκεται αιωνίως σε σύγχυση μεταξύ διασκέδασης και τέχνης, δεν είναι πρόθυμος να προσπαθήσει. Μετά από 100 χρόνια προσπαθειών η τέχνη που πειραματίζεται, που είναι πολυεπίπεδη, που δοκιμάζει, που φλερτάρει με τον πειραματισμό, που έχει avant garde διάθεση, που προκαλεί και ενοχλεί, βρίσκεται στο ίδιο σημείο: στο περιθώριο. Το ανθρώπινο είδος προχωράει(;) μπροστά αλλά όχι σε αυτό τον τομέα, ενώ διάφοροι «λαϊκοί» διανοούμενοι συνεχίζουν να υποστηρίζουν πως η τέχνη που δεν έχει επαφή με τον κόσμο χάνει την ψυχή της. Αμ δε… Έχει ψυχή αλλά κρυμμένη στο χώρο του αόρατου και πρέπει να προσπαθήσεις, να παιδευτείς, να τρυπήσεις τον τοίχο για να συναντηθείς μαζί της. Ό,τι δεν είναι προφανές δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει.

Λίγο πριν πεθάνει ο Lou Reed, ένας άλλος λάτρης του θορύβου (να θυμίσω το περίφημο άλμπουμ του «Metal Machine Music») προσκάλεσε τους Metallica για να μετατρέψουν σε δίσκο τη μουσική που είχε γράψει για την παράσταση «Lulu» του Robert Wilson. Το θαυμάσιο αυτό άλμπουμ κατακρεουργήθηκε όχι μόνο από τους οπαδούς των Metallica και τους κριτικούς του heavy metal (αναμενόμενο άλλωστε) αλλά και από «σοβαρά» έντυπα και μουσικά σάιτ. Ο Lou Reed πέθανε με το παράπονο ότι 45 χρόνια μετά την αδυναμία κοινού και κριτικών να κατανοήσουν το πρώτο άλμπουμ των Velvet Underground, την περίφημη «μπανάνα», που αντιμετωπίστηκε εξαιρετικά αρνητικά όταν κυκλοφόρησε για να γίνει στη συνέχεια ένα από τα άλμπουμ-ορόσημα της ροκ ιστορίας, έζησε το ίδιο και με το «Lulu». Μία από τις καλύτερες δουλειές του Lou Reed και σίγουρα η πιο ενδιαφέρουσα που έχουν κάνει οι Metallica στην ασκόπως θορυβώδη καριέρα τους, πετάχτηκε στα σκουπίδια. Ακόμη και οι Metallica (τόσο τους κόβει) την αποκήρυξαν.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε ο καινούργιος δίσκος του Scott Walker που έκανε σε συνεργασία με τους «θορυβοποιούς» Sunn O))). Το «Soused» είναι ένα δυσπρόσιτο άλμπουμ, με την οπερετική βαρύτονη φωνή του Scott Walker να κυριαρχεί καθώς μας βυθίζει στο σκότος, στην απόγνωση, στην απώλεια και στα σαδιστικά πάθη, πίσω όμως από το κιθαριστικό θορυβώδες τείχος που δημιουργούν οι Sunn O))) κρύβονται μελωδίες και μελοδράματα για κρυφούς αισθηματίες ενώ οι στίχοι από μόνοι τους είναι μια θαυμάσια ποιητική συλλογή. Σε μια κοινωνία όπου η πραγματική τέχνη, φτιαγμένη από αληθινούς καλλιτέχνες, θα ήταν η κυρίαρχη τάση, αυτό το άλμπουμ (όπως και τα 2-3 προηγούμενα του Scott Walker) θα ήταν στις περισσότερες λίστες με τα «άλμπουμ της χρονιάς». Όχι όμως σε αυτή που ζούμε…

Το δημοφιλές μέσο κοινωνικής δικτύωσης λίγο πριν εκπνεύσει το 2014, έδωσε στη δημοσιότητα ένα βίντεο-ανασκόπηση με τα πιο πολυσυζητημένα θέματα της χρονιάς.

Τα γεγονότα που κυριάρχησαν στις αναρτήσεις των χρηστών, τα παγκόσμια ζητήματα που συζήτησε ο κόσμος μέσα από το facebook, τα πρόσωπα που έκαναν το μεγαλύτερο ψηφιακό buzz συνθέτουν το βίντεο διάρκειας ενός λεπτού και σαράντα οκτώ δευτερολέπτων.Τα σημαντικότερα trends μέσα από την καθιερωμένη ετήσια ανασκόπηση του facebook.

Σημειώνεται πως ειδικά για τις ΗΠΑ, το facebook λανσάρει τις «λίστες της χρονιάς» στις οποίες οι χρήστες μπορούν να δουν τα πιο συζητημένα θέματα, τα μέρη με τα περισσότερα check-in αλλά και τις πιο δημοφιλείς ταινίες της Αμερικής.

Σκηνοθεσία:  Μπερτράν Μπονελό
Με τους: Γκασπάρ Ουλιέλ, Λουί Γκαρέλ, Ζερεμί Ρενιέ, Βαλέρια Μπούνι Τεντέσκι.

Διεκδικώντας τον Χρυσό Φοίνικα στο φετινό Φεστιβάλ Καννών, η ψυχεδελική, διεισδυτική κινηματογραφική ματιά του Μπερτράν Μπονελό καταγράφει το πορτρέτο μιας καλλιτεχνικής ιδιοφυΐας που βασανίστηκε από την ίδια την εύθραυστη φύση του. Τα μεγάλα πάθη και οι αυταπάτες καθώς επίσης και το ανοικονόμητο ταλέντο του μεγάλου σχεδιαστή μόδας Ιβ Σεν Λοράν, αναλαμβάνει να φέρει στην επιφάνεια ο γοητευτικός Γκασπάρ Ουλιέλ. Η ταινία που μας βυθίζει στον λαμπερό κόσμο της μόδας, μπορεί να ερμηνευτεί ως αγιογραφία για την άσωτη ζωή ενός αμετανόητου μπον βιβέρ που δεν μπορείς παρά να ζηλεύεις, να φθονείς αλλά και να λατρεύεις ταυτόχρονα.

Στο super market που επισκέπτομαι οι κυρίες στα νωπά -ξέρετε, αλλαντικά, τυριά, κρεοπωλείο- είναι όλες πάνω από 50 και είναι… μάγισσες. Τσακισμένες από την ορθοστασία, με ανατομικά σαμπό οι περισσότερες, αλλά μόνιμα ευγενικές, χαμογελαστές και με μια σπάνια συγκινητική ικανότητα να σε αναγνωρίσουν. «Καλώς την!», μου λένε και γελούν τα μάτια τους σαν να με περίμεναν.

Τις αγαπάω τις κυρίες πίσω απ’ τα ψυγεία. Και τις άλλες στους διαδρόμους και εκείνες στα ταμεία. Αλλά οι κυρίες στα ψυγεία είναι η ησυχία μου. Στα πέντε λεπτά της αναμονής τις παρατηρώ, τις σκέφτομαι από τη στάση του λεωφορείου μέχρι όρθιες με το κλειδί τους στην είσοδο του σπιτιού μετά τη βάρδια. Τι να υπάρχει πίσω απ’ την πόρτα; Μα, κυρίως, τι -άραγε- να λείπει;

Γράφω αυτές τις λέξεις γιατί δεν έχω ακόμα το θάρρος να περάσω μέσα απ’ τα ψυγεία και να τις πάρω αγκαλιά ως η τρελή του super market, για εκείνο το «ευχαριστώ» που δεν είναι της εξυπηρέτησης, αλλά της ανάγκης. Της δικής μου ανάγκης να τους πω «ευχαριστώ» για αυτό που βλέπω. Για το μάθημα αξιοπρέπειας.

Θα πείτε πως ο κόσμος εδώ (κυριολεκτικά εδώ) χάνεται, αποσταθεροποιείται ό,τι μας αφορά. Τι γράφεις; Σας είπα... Οι κυρίες στα νωπά είναι η ησυχία μου. Και όσο τέτοιες μέρες λέγονται και γράφονται τόσα, το μόνο που με ησυχάζει είναι η επιμονή της συνέχειας των πραγμάτων. Ακούραστα αυτές τις μέρες των εορταστικών ωραρίων στέκουν εκεί για το τέταρτο της καπνιστής και του άπαχου.

Υ.Γ.: Ξέρω πως κάποιες αναγνώστριες θα πουν ότι μια γυναίκα πάνω από 50 δεν είναι δα και τόσο μεγάλη. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνω κι εγώ τον χρόνο και τις συναρτήσεις. Πιστέψτε με, μια γυναίκα πάνω από 50 στα νωπά είναι μια κουρασμένη γυναίκα.