Φλώρος Φλωρίδης, Νίκος Αναδολής, Πέτρος Κλαμπάνης: η ιστορία και το μέλλον του αυτοσχεδιασμού στη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών

Φλώρος Φλωρίδης / Paul Lytton / Phil Wachsmann (ν)τζζρρρτ… Ο ήχος είναι οικείος. Τελευταία φορά τον άκουσα προχθές το βράδυ, μετά τη βροχή. Στεκόμουν κάτω από μια κολώνα της ΔΕΗ περιμένοντας (ως συνήθως…) με μόνη συντροφιά το «τραγούδι» του μετασχηματιστή άνωθέν μου. (ν)τζζρρρτ… (ν)τζζρρρτ… Στην ηλεκτρολογία αυτή η «μουσική» λέγεται «φαινόμενο Corona». Είναι ένας ήχος της Φυσικής που σχετίζεται με τον ιονισμό του αέρα γύρω από ένα ηλεκτρισμένο σώμα, για τον οποίο, νομίζω, πως είχε γράψει κάποτε και ο David Toop. Πρέπει να τακτοποιήσω τα Wire μου…    

(ν)τζζρρρτ… ξανακούω, τώρα, μέσω του πρώτου προσωπικού δίσκου του Φλώρου Φλωρίδη [Σειρά Αυτοσχεδιασμός 4, 1980]. Τριάντα τέσσερα χρόνια πριν. Ο free improvised ήχος στις δόξες του. Ο Φλωρίδης (μαζί με τον Σάκη Παπαδημητρίου) ανοίγει στην Ελλάδα το παιγνίδι ηχογραφώντας ένα άλμπουμ ευφυές (όπως ευφυείς ήταν ανάλογοι δίσκοι του Evan Parker από την ίδια εποχή), που πραγμάτωνε μία άλλη σχέση με το χρόνο. Παίζοντας μόνος του όλα τα όργανα (άλτο και σοπράνο σαξόφωνο, κλαρίνο, φλάουτο και μπαντούρα) και ηχογραφώντας τα χωρίς κάποια συγκεκριμένη επαλληλία, ο θεσσαλονικιός μουσικός διαβρώνει το αναμενόμενο, αφουγκραζόμενος ήχους της φύσης (ή της τεχνικής). Δεν θέλει κότσια για ν’ ακούσεις αυτή τη μουσική. Απλώς, απεμπλοκή από δεσμεύσεις…    

«Άδωνις 21.10.1983». Είναι τα 18α Δημήτρια στη Θεσσαλονίκη και ο Φλώρος Φλωρίδης καταγράφει την πρώτη συνεργασία του (στη δισκογραφία) με τον άγγλο ντράμερ Paul Lytton. Τo LP [j.n.d., 1984] ηχογραφείται ζωντανά από τον Νίκο Παπάζογλου στο Θέατρο Άδωνις (Θεσσαλονίκη), με τους Paul Lytton κρουστά, Hans Schneider μπάσο, Φλώρο Φλωρίδη σοπράνο, άλτο σαξόφωνο και Pinguin Moschner τούμπα, ευφώνιο. Οι τέσσερις μουσικοί αυτοσχεδιάζουν με δύναμη, πάντα μέσα στο πνεύμα της περιόδου.  

Οι τρεις μουσικοί συνομιλούν, καταστρώνοντας σχέδια επιτόπου, μετασχηματίζοντας τις διαθέσεις της στιγμής σε ουσιαστική επικοινωνία.  

«Amore 27.4.1984» [j.n.d., 1985] ήταν ο πλήρης τίτλος ενός τρίτου άλμπουμ, κάτι που σημαίνει πως έχουμε να κάνουμε (και αυτή τη φορά) με μια φωτογραφική απεικόνιση ενός live στο γνωστό συναυλιακό χώρο της εποχής (το θέατρο ΑΜΟΡΕ, στην Αθήνα πια). Ο Mark Charig ήταν στην τρομπέτα και το άλτο κόρνο (γνωστός από τις συμμετοχές του στους Soft Machine, Keith Tippett Group, Chris McGregor’s Brotherhood of Breath κ.λπ.), η Taya Fisher στο βιολί και ο Φλώρος Φλωρίδης στο κλαρίνο, το άλτο και το σοπράνο σαξόφωνο. Οι τρεις μουσικοί συνομιλούν, καταστρώνοντας σχέδια επιτόπου, μετασχηματίζοντας τις διαθέσεις της στιγμής σε ουσιαστική επικοινωνία. Εδώ δεν εντυπωσιάζει μόνο η εφευρετικότητα των τριών αυτοσχεδιαστών, ούτε φυσικά το γεγονός ότι, κάποιες στιγμές, οι «διαταραχές» βγάζουν προς τα έξω μια κρυμμένη μελωδία. Αυτό που θέλγει περισσότερο είναι η χρήση της ανθρώπινης ανάσας, το χάϊδεμα και το ράπισμα του βιολιού, που ως φυσικά ποτενσιόμετρα αυξομειώνουν εντάσεις – από τη σιωπή, τη σχεδόν σιωπή και το γρύλισμα, έως τον θόρυβο, την έκρηξη, ακόμη και το… χειροκρότημα.  

Η ιστορία των live electronics στην αυτοσχεδιαζόμενη μουσική είναι πολύ παλαιά, αν και θα πρέπει να γίνει, επ’ αυτού, μια κάποια διάκριση. Σημασία δεν έχει να παίζεις τζαζ με συνθεσάιζερ και λοιπά ηλεκτρονικά, αλλά να επιχειρήσεις, δημιουργώντας αρχέτυπα νέων ήχων, να εντάξεις τα αποτελέσματα της τεχνολογίας μέσα στη λογική του αυτοσχεδιασμού. Αυτό καταγράφει η ιστορία από την εποχή των Music Improvisation Company ή των AMM. Ο Φλωρίδης έχοντας δίπλα του σ’ ένα επόμενο σχήμα δύο πρωτοπόρους των δημιουργικών ηλεκτρονικών, τον Paul Lytton (μνημειώδης η συνεργασία του με τον Evan Parker στο «Collective Calls» του 1972) και τον Phil Wachsmann (Lytton και Wachsmann είχαν συνεργαστεί, ανάμεσα σε άλλα, και στο μοναδικό «Some Other Season» της ECM το 1999) συνδέει το όνομά του μ’ ένα εξαιρετικό πρότζεκτ (συμμετείχε και ο μπασίστας Hans Schneider), που μπορεί να πέρασε κάπως απαρατήρητο στην εποχή του, αλλά που τώρα δείχνει εντελώς συμβατό με ό,τι έπαιζαν στα τελευταία χρόνια της ζωής τους οι Sonic Youth ή παίζει ακόμη το Hafler Trio. Βγήκε και σε βινύλιο το 1986 ως «Ellispontos» [j.n.d.], όντας ζωντανά ηχογραφημένο στον Ελλήσποντο και στο Αγροτικό Στούντιο του Νίκου Παπάζογλου στη Θεσσαλονίκη.  

Πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε; Περίπου τριάντα! Οι τρεις μουσικοί (ο Φλωρίδης πάντα στα πνευστά, ο Lytton σε ντραμς, ηλεκτρονικά και ο Wachsmann σε βιολί, ηλεκτρονικά) όλο αυτό το διάστημα έκαναν τα δικά τους πράγματα, ανακατεύτηκαν μ’ ένα σωρό και διαφορετικά σχέδια, για να ενώσουν ξανά πρόσφατα τις δυνάμεις τους, συνεχίζοντας εκείνο το παλαιό ταξίδι. Έτσι κάπως θα εμφανιστούν στη Στέγη, ως τρίο, την Παρασκευή 12/12…    

Όσοι έχουμε δει «ζωντανό» τον πιανίστα Νίκο Αναδολή (οι εμφανίσεις του δεν είναι και τόσο πολλές στην Ελλάδα, επειδή τα περισσότερα από τα χρόνια της καλλιτεχνικής του διαδρομής τα πέρασε, λόγω σπουδών, στην Αμερική) έχουμε μείνει με… ανοικτό το στόμα. Ο 23χρονος πιανίστας, γιός του ντράμερ των A Priori Σωτήρη Αναδολή (ένα τζαζ συγκρότημα που διέπρεψε στα πάλκα της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία 1976-1985) είναι ένα «θαύμα της φύσης». Μαρτυρούν γι’ αυτό όχι μόνο τα βραβεία που έχει έως σήμερα αποσπάσει (με πρώτο και καλύτερο εκείνο του Martial Solal Competition του 2010), όχι μόνον το τι μεταφέρεται απ’ όσους κατά καιρούς έτυχε να παρακολουθήσουν κάποιο live του, μα ακόμη και από τις πενιχρές ηχογραφήσεις του (υπάρχουν ορισμένες στο site του nikolasjazz.com), αφού η δισκογραφία ακόμη δεν τον έχει ανακαλύψει όσο και όπως πρέπει.  

Ο Νίκος Αναδολής, που έχει προλάβει σε τόσο νεαρή ηλικία να εμφανιστεί στο Blue Note της Νέας Υόρκης, στο European Jazz Festival στο Γκάζι το 2011, και ακόμη σε παραστάσεις στο Μαρόκο, τη Γαλλία, τη Γερμανία και αλλού, επισκέπτεται και πάλι την Αθήνα μαζί με τους Simon Tailleu μπάσο και Jonas Burgwinkel ντραμς. Απ’ αυτούς, ο Burgwinkel έχει υπάρξει μέλος πάμπολλων τζαζ σχημάτων –Pablo Held Trio, Frank Delle Trio, Clemens Orth Trio, Frederik Leroux Quartet κ.ά.– όντας ένας από τους πιο περιζήτητους ντράμερ της σύγχρονης ευρωπαϊκής σκηνής, ενώ και ο Tailleu, όπως διαβάζουμε στη γαλλική Wikipedia, έχει εμφανισθεί με τους Yaron Herman, Michel Portal, Stéphane Belmondo, Bireli Lagrene,Didier Lockwood, την τραγουδίστρια Youn Sun Nah κ.ά.    

Ο κοντραμπασίστας Πέτρος Κλαμπάνης, παρότι στα 33 του, έχει ήδη μια 15ετία στα αμερικανικά και ευρωπαϊκά τζαζ δρώμενα. Προσωπικά μπορεί να τον θυμάμαι ως μέλος των Trioism, που είχαν κάνει εκείνο το πολύ ωραίο CD στην Ankh το 2008, στην πράξη όμως ο Κλαμπάνης έχει κυρίως αμερικανική καριέρα. Έτσι, έχει εμφανισθεί σε μερικά από τα πιο γνωστά κλαμπ/μπαρ της Νέας Υόρκης (Cornelia Street Café, DROM, Barbes κ.ά.), έχοντας συμμετάσχει συγχρόνως σε κάμποσα πρότζεκτ, ελάχιστα από τα οποία έχουν εξελιχθεί στην ημεδαπή. Ένα τέτοιο (αμερικανικό) πρότζεκτ είναι και το Contextual, η συνεργασία του δηλαδή με τον πιανίστα Jean-Michel Pilc («μορφή» της γαλλικής και αμερικανικής σκηνής), τον κιθαρίστα Gilad Hekselmanκαι τον ντράμερ John Hadfield.  

Το Contextual, όπως διαβάζουμε και στο petrosklampanis.com, είναι ένας συνδυασμός ποικίλων ηχοτοπίων (αμερικανικών, ευρωπαϊκών, μεσογειακών, ελληνικών παραδοσιακών, oriental…) στηριγμένων στη ρυθμική βάση που επεξεργάζονται οι Κλαμπάνης και Hadfield. Εκεί «επεμβαίνουν» οι Pilc και Hekselman διαμορφώνοντας τα κατάλληλα λυρικά περιβάλλοντα. Εξάλλου και ο ίδιος ο Κλαμπάνης χειρίζεται το κοντραμπάσο του τόσο ως ρυθμικό, όσο και ως μελωδικό όργανο (χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικό μανιπουλάρισμα, πολλαπλές εγγραφές κ.λπ.).  

Υπάρχει και άλμπουμ «Contextual», που κυκλοφόρησε το 2011 στην εταιρεία InnerCircleMusicτου σαξοφωνίστα GregOsby, και το οποίο «ανοίγει» με το γνωστό μας «Θαλασσάκι» – ένα γεγονός που δείχνει οπωσδήποτε (και) την ελληνικότητα της τζαζ του Κλαμπάνη. Στην εμφάνισή τους στη Στέγη οι τέσσερις μουσικοί θα πλαισιωθούν από ένα κουαρτέτο εγχόρδων (Μαρία Μανουσάκη βιολί, Κέλυ Κοκολάνη βιόλα, Λαέρτης Κοκολάνης βιολί, Αλέξανδρος Μποτίνης τσέλο), προσθέτοντας μια ακόμη διάσταση (την «κλασική») στο δικό τους Contextual.  

Info: Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών 4ο Πανόραμα Ελληνικής Τζαζ 12-14 Δεκεμβρίου 2014 Φλώρος Φλωρίδης / Paul Lytton / Phil Wachsmann – 12/12 Νίκος Αναδολής – 13/12 Πέτρος Κλαμπάνης – 14/12  

Πηγή: lifo

Ερευνητές του Εράσμειου Πανεπιστημίου του Ρότερνταμ έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό «Stroke» (Εγκεφαλικό), και σύμφωνα με το BBC, ανέλυσαν στοιχεία για περίπου υγιείς 9.000 ανθρώπους άνω των 55 ετών σε βάθος 20ετίας.Έως το 2012 οι άνθρωποι αυτοί είχαν πάθει 1.134 εγκεφαλικά, συνολικά.

Η ανάλυση έδειξε ότι όσο πιο πρόωρα κάποιος παραπονιόταν για προβλήματα μνήμης, τόσο πιθανότερο ήταν να πάθει εγκεφαλικό και παράλληλα όσο καλύτερη μόρφωση είχε κάποιος που εμφάνιζε προβλήματα μνήμης, τόσο πιθανότερο ήταν να πάθει εγκεφαλικό.

Ένας απόφοιτος πανεπιστημιακής εκπαίδευσης είχε κατά μέσο όρο 39% μεγαλύτερο κίνδυνο εγκεφαλικού, σε σχέση με έναν χαμηλότερης μόρφωσης. Ο επικεφαλής της ομάδας ερευνητών επεσήμανε ότι η μόρφωση αποτελεί αντίβαρο στην άνοια, καθώς επιτρέπει στον εγκέφαλο να καταπολεμά καλύτερα τα συμπτώματά της. Έτσι, στους πιο μορφωμένους χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να συμβούν εγκεφαλικές βλάβες και να εκδηλωθεί άνοια.
 

Τον Απρίλιο του 2014 η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε σε δανεισμό από τις αγορές προκειμένου να καλύψει τμήμα  από το χρηματοδοτικό κενό ύψους 5 δις ευρώ το οποίο προέκυψε εξαιτίας του εκτροχιασμού του προγράμματος απ’ τους εξωπραγματικούς του στόχους.

Όταν έμαθα από πηγές μου στο Λονδίνο για αυτόν το σχεδιασμό, ετοίμασα ένα άρθρο όπου  ενημέρωνα για αυτήν την επιλογή της κυβέρνησης, εξηγώντας τους λόγους που την καθιστούσαν μία άκρως επικίνδυνη ζαριά. Όμως, μεγάλες οικονομικές εφημερίδες αρνήθηκαν να δημοσιεύσουν το άρθρο για να μην «επηρεάσουν το κλίμα αρνητικά» και έτσι το προώθησα στο TVXS.gr  το οποίο και το δημοσίευσε.

Λίγη ώρα  μετά τη δημοσίευση η κυβέρνηση απέστειλε εμπιστευτικό σημείωμα στα ΜΜΕ όπου παραδεχόταν ότι «λειτουργούμε κάτω από ένα συγκεκριμένο νομικό καθεστώς» και ζητούσε τη συνεργασία τους ώστε το θέμα να ‘θαφτεί’ εξηγώντας τους λόγους που θα έπρεπε κάτι τέτοιο να συμβεί.
Το σημείωμα, στην αρχή του, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Θέλω να αιτιολογήσω το off the record: λειτουργούμε κάτω από ένα συγκριμένο νομικό καθεστώς έτσι ώστε το ομόλογο να μπορεί να είναι σε ευρύτερους λογαριασμούς αποδεκτό και γι αυτό το λόγο υπάρχουν πολύ αυστηρές συνθήκες δημοσιότητας, όσον αφορά το συγκεκριμένο ομόλογο.»

Μόλις ενημερώθηκα για το σχετικό σημείωμα προχώρησα με τη σειρά μου σε ενημέρωση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η παρέμβαση της οποίας οδήγησε, εντός λίγων λεπτών, σε ανακοίνωση από την κυβέρνηση ότι τα υπό δημοπρασία ομόλογα ήταν αγγλικού δικαίου, χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες αναφορικά με τους όρους που περιλάμβαναν.

Ακολούθησαν μία σειρά δημοσιεύσεων μου για το θέμα, όπου υποστήριξα πως αυτή η ζαριά της κυβέρνησης  ήταν ένας τζόγος με μικροπολιτικά κίνητρα καθώς προσπαθούσε να πετύχει μία επιστροφή στις αγορές κεφαλαίων μετά από χρόνια αποκλεισμού όχι χάρη στην πραγματική βελτίωση των χρηματοοικονομικών συνθηκών και την αναβάθμιση του αξιόχρεου της Ελλάδας από τους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης αλλά μέσω μίας κουτοπόνηρης  προσπάθειας του κυβερνητικού  οικονομικού επιτελείου για τη χειραγώγηση της καμπύλης των ελληνικών ομολόγων, προσπάθεια για την οποία προέβλεψα πως σε βάθος χρόνου θα αποτύγχανε, παρά την εξασφάλιση των δανειστών με πρωτοφανείς νομικές παραχωρήσεις.

Υποσχέθηκα τότε, να δημοσιεύσω αυτούσιο το εμπιστευτικό σημείωμα της κυβέρνησης  μόνο όταν θα διαφαινόταν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι το τζογαδορίστικο στοίχημα της δεν βγήκε .

Σήμερα, λοιπόν, στον απόηχο της κλιμάκωσης του  χρηματοοικονομικού Βατερλό που βιώνει η χώρα τους τελευταίους  δυόμιση μήνες,  η δημοσίευση του συγκεκριμένου σημειώματος είναι επιτακτική.  Στο τέλος του εμπιστευτικού σημειώματος συνδέεται με τις σημερινές εξελίξεις  για να διαφανεί  το μέγεθος της υπεροψίας,  των ψευδαισθήσεων και της επικινδυνότητας  της κυβέρνησης που αντί να πετύχει μέσω ενός σωστού προγράμματος τη χρηματοπιστωτική ανάταση της χώρας, πίστεψε ότι μπορεί και όντως προσπάθησε να χειραγωγήσει με ψίχουλα, την καμπύλη αποδόσεων των ομολόγων της.

Εμπιστευτικό σημείωμα κυβέρνησης προς ελληνικά ΜΜΕ

ΑΤΥΠΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

«Την τελευταία φορά που βγήκαμε στις αγορές ήταν τον Απρίλιο του 2010, για 20ετές ομόλογο, ζητήσαμε 1 δισ. και πήραμε μόνο 390 εκατ. 4 χρόνια μετά τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην. Οι προσπάθειες του ελληνικού λαού και της κυβέρνηση πιάνουν τόπο.
Με λύπη μου ακούω τις τελευταίες ημέρες την αξιωματική αντιπολίτευση να κάνει σχόλια και να μεμψιμοιρεί. Με τα σχόλια αυτά δείχνουν ότι ούτε την Ελλάδα αγαπούν, αλλά και ούτε αριθμητική ξέρουν.

Σύμφωνα με τους δικούς μας υπολογισμούς το καθαρό όφελος από  την έκδοση του ομολόγου αυτού είναι περίπου 200 εκατ. ευρώ το χρόνο.  Άρα έχουμε μείωση δημόσιου χρέους.

Αναγκάζομαι να πω με λύπη  μου ότι τους αφήνουμε στη μιζέρια τους και ότι εμείς θα προχωρήσουμε και προχωρούμε.
————————————————–
Θέλω να αιτιολογήσω το off the record: λειτουργούμε κάτω από ένα συγκριμένο νομικό καθεστώς έτσι ώστε το ομόλογο να μπορεί να είναι σε ευρύτερους λογαριασμούς αποδεκτό και γι αυτό το λόγο υπάρχουν πολύ αυστηρές συνθήκες δημοσιότητας, όσον αφορά το συγκεκριμένο ομόλογο.
Μετά την ανακοίνωση, τα επιτόκια των 10ετών ομολόγων έπεσαν από το 6,06% στο 5,85% και λίγο αργότερα στο 5,75%.  Για να καταλάβετε τη δυναμική που έχει αυτή η άσκηση.

Έχουμε βγει για 2,5 δισ. Το ποσό θα καθοριστεί στο τέλος. Καμία έκδοση δεν έχει από την αρχή της ένα συγκεκριμένο ποσό. Πρέπει να δεις πόσα πιάνεις και ακριβώς τι  θέλεις να πάρεις. Ας πούμε ότι έχουμε μια προσφορά 100 δισ. τότε θα τεθεί υπό σκέψη μήπως να πάρω 50 δισ. Όλα είναι συσχετισμός ποσού και τιμής. Εμείς ενδεικτικά, σαν πρώτο στόχο είχαμε πράγματι τα 2,5 δισ. Κι αυτό γιατί δεν αποσκοπούμε στο να μαζέψουμε χρήματα, αλλά βασικά στο να φτιάξουμε μια καμπύλη επιτοκίων. Με άλλα λόγια να αποκτήσουμε ένα συγκεκριμένο επιτόκιο για το περιθώριο των 5 ετών. Αυτό πιστεύω ότι θα το πετύχουμε με πολύ μεγάλη επιτυχία, όπως διαμορφώνονται τα πράγματα αυτή τη στιγμή.

Είναι λάθος να αντιμετωπίζεται μια έκδοση στις αγορές σαν ένα αυτοτελές δάνειο, το οποίο έχει κόστος 3%, 3,5% ή 5%. Διότι όταν βγαίνεις στις αγορές επηρεάζεις όλο σου το χρέος, όλη την καμπύλη, τη διετία, την τριετία την 20ετία, τα πάντα.

Κανονικά τα έντοκα γραμμάτια θα έπρεπε να αντικατοπτρίζουν με τον τόκο τους το κόστος ρευστότητας. Με άλλα λόγια τους λογαριασμούς που πηγαίνετε και καταθέτετε στην τράπεζα. Τα έντοκα γραμμάτια θα έπρεπε να είναι στο 0,5%, 0,6%. Γιατί δεν είναι: γιατί  δεν έχετε κανένα εργαλείο, όπως ένα ομόλογο, που να αποδίδει το credit quality – την πιστοληπτική ικανότητα -της ελληνικής Δημοκρατίας

 Απ΄ τη στιγμή που βγεις και εκδώσεις αληθινό credit instrument εκ των πραγμάτων το έντοκο αρχίζει να πέφτει και αρχίζει πλέον να πλησιάζει ουσιαστικά τα επίπεδα που θα έπρεπε να έχει ένα liquidity instrument, δηλ. περίπου θα πλησιάσει προς το 1%- 1,5%.

Οποιαδήποτε έκδοση ομολόγου κοντινή- αν εκδίδαμε 30ετία που δεν θα μπορούσαμε δεν θα είχε μεγάλη επιρροή- αν εκδίδαμε 5ετία, όπως το κάναμε, ή 3ετία ή 7ετία, θα είχε σίγουρα μια άμεση επίδραση στο έντοκο.

Αυτή η επίδραση είναι εξαιρετικά εμφανής ήδη από τη στιγμή που φημολογείται – που σχεδόν προεξοφλείται από τις αγορές – ότι θα βγάλουμε ένα συγκεκριμένο ομόλογο. Κατ΄ αυτό τον τρόπο τους τελευταίους 2 μήνες  τα έντοκα έχουν γκρεμιστεί και θα γκρεμιστούν και άλλο.

Γιατί στην πραγματικότητα, με αυτό τον τρόπο, μειώνεις πολύ ουσιαστικά, σε μια υπολογιστική βάση 15 δισ.- γιατί τόσο ακριβώς είναι τα έντοκα- 1%, 2% επί 15% και βλέπετε πόσο. Μόνο η παρουσία ενός credit instrument, δηλ. ενός ομολόγου μπορεί να πετύχει αυτό το πράγμα. Και αυτό είναι ακριβώς που επιτυγχάνουμε αυτή τη στιγμή. Μειώνεται και θα μειωθεί και άλλο ο δανεισμός των εντόκων γραμματίων. Μάλιστα σε ένα βαθμό, μπορεί αυτός να αντικατασταθεί και τελείως, να αρχίσει δηλαδή να μειώνεται το stock των εντόκων. Στην πραγματικότητα όμως το βασικό όφελος που έχουμε εμείς σαν ελληνική δημοκρατία είναι μια μείωση του χρέους σε απόλυτους όρους, διότι πολύ απλά οι τόκοι που πληρώνουμε πολύ απλά είναι λιγότεροι. Η μείωση που έχουμε στα έντοκα γραμμάτια είναι πολλαπλασιαστικά μεγαλύτερη από την ενδεχόμενη αύξηση που μπορούμε να έχουμε στο ομόλογο.

Οι αποδόσεις των ομολόγων σήμερα γκρεμίστηκαν 35 πόντους. Και είμαι σίγουρος ότι μέχρι το βράδυ θα γκρεμιστούν και άλλο. Σημαίνει ότι αυτό που είχαμε θέσει ως στόχο πριν από ένα χρόνο περίπου, να φτιάξουμε μια λογική καμπύλη που δεν αποδίδει στους επενδυτές αυτό που λέμε το inverter curve, δηλαδή ένα σχήμα που να δείχνει ότι η χώρα είναι υπό πτώχευση, αλλά ένα stick curve, που θα δείχνει ότι η χώρα έχει μια αυξητική τάση.»

Η αντίθεση μου εξ αρχής με το στοίχημα της κυβέρνησης  που περιγράφεται παραπάνω ήταν πως η εξομάλυνση της καμπύλης των ομολόγων, δηλαδή η επίτευξη μίας χρηματοπιστωτικής κανονικότητας όπου η χώρα θα μπορεί να δανείζεται με φυσιολογικά επιτόκια τα οποία θα μειώνονται όσο ο χρονικός ορίζοντας δανεισμού μικραίνει και θα αυξάνονται ,κατά τι, όσο αυτός μεγαλώνει, θα έπρεπε να έρθει ως αποτέλεσμα της εφαρμογής ενός οικονομικού προγράμματος που θα ενδυνάμωνε πραγματικά και ουσιαστικά την ελληνική οικονομία, έτσι που η διάθεση των διεθνών επενδυτών για αγορά ελληνικών ομολόγων να ήταν γνήσια και μακροχρόνια βιώσιμη.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, τα όποια οφέλη θα ήταν βραχυπρόθεσμα και θα αντισταθμίζονταν από τις απώλειες όταν η επιρροή της χειραγώγησης της καμπύλης των ομολόγων θα παρέρχετο και η πραγματικότητα για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας θα επέστρεφε αμείλικτη να εκτινάξει το κόστος δανεισμού στα ύψη, να αντιστρέψει και πάλι την καμπύλη των ομολόγων και να επιβεβαιώσει τον αποκλεισμό της Ελλάδας απ’ τις αγορές, ανοίγοντας την πόρτα για νέα Μνημόνια και περισσότερη λιτότητα.

Στο εικονογράφημα που συνοδεύει το άρθρο αποτυπώνονται σε μπάρες οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων και των έντοκων τίτλων του δημοσίου σε διαφορετικές χρονικές διάρκειες από τον ένα μήνα μέχρι τα τριάντα έτη.

Με βάση τις σημερινές συνθήκες, σε μία χώρα της ευρωζώνης με χρηματοπιστωτική κανονικότητα και ομαλότητα οι μπάρες θα έπρεπε να αυξάνονται όσο προχωρούν προς τα δεξιά, δηλαδή όσο το διάστημα δανεισμού αυξάνεται και το επιτόκιο θα έπρεπε να φτάνει το πολύ μέχρι το 4,00% για τα 30 χρόνια.
Στην περίπτωση της Ελλάδας, όμως, το κόστος δανεισμού για τον ένα μήνα είναι υψηλότερο απ’ αυτό για τα 10, 15, 20 ή 30 χρόνια, ενώ το κόστος δανεισμού για τρία χρόνια είναι υψηλότερο απ’ ότι για οποιοδήποτε άλλο διάστημα.

Παρατηρώντας τις μπάρες από τα 3 μέχρι τα 10 χρόνια βλέπουμε ότι μειώνονται όσο κινούνται δεξιά, ενώ θα έπρεπε να κάνουν το ακριβώς αντίθετο με το επιτόκιο, μάλιστα, των τριετών ομολόγων να έχει εκτοξευτεί πάνω από το 9%.

Αυτή, ακριβώς, ήταν η χρηματοπιστωτική κατάσταση που έπρεπε να αποτρέψει η κυβέρνηση και αυτό υποτίθετο πως θα πετύχαινε με το τζογαδορίστικο σχέδιο της. Δυστυχώς για τη χώρα απέτυχε παταγωδώς, όπως ήταν απολύτως αναμενόμενο πως θα συνέβαινε. Και μπορεί σύντομα ή αργότερα ο λαός να πάρει διαζύγιο με την κυβέρνηση αλλά αντί για «διατροφή»  αυτή θα του αφήσει πίσω της  πολύ βαριά χρέη τα οποία θα κληθούν, όπως πάντα, να πληρώσουν οι πολίτες.

Πηγή:tvxs