Γεννήθηκε στη Γαλλία στις 20 Οκτωβρίου 1854. Θεωρείται ο πρώτος ποιητής που επινόησε μια επιστημονικά πειστική μέθοδο μεταβολής της φύσης της ύπαρξης, ο πρώτος που βίωσε την περιπέτεια της ομοφυλοφιλίας του ως μοντέλο κοινωνικής αλλαγής, αλλά και ο πρώτος που αποκήρυξε τους μύθους από τους οποίους εξαρτάται ακόμα η φήμη του. Μέχρι και την ηλικία των 20 χρονών, όταν αποφασίζει να εγκαταλείψει τη λογοτεχνία, είχε ταξιδέψει σε δεκατρείς διαφορετικές χώρες και είχε ζήσει ως εργοστασιακός εργάτης, παιδαγωγός, επαίτης, λιμενεργάτης, μισθοφόρος, ναυτικός, εξερευνητής, έμπορος, λαθρέμπορος όπλων, αργυραμοιβός και, για ορισμένους κατοίκους της νότιας Αβησσυνίας, ως μουσουλμάνος Προφήτης.

Ο Ρεμπώ χαρακτηρίστηκε από τον Αλμπέρ Καμύ ως ο «ποιητής της εξέγερσης, και μάλιστα ο σημαντικότερος απ' όλους». Μετά το θάνατό, ο συμβολιστής, σουρεαλιστής, μπίτνικ ποιητής, ένθερμος επαναστάτης, στιχουργός της ροκ, πρωτοπόρος ομοφυλόφιλος και εμπνευσμένος ναρκομανής, ο Ρεμπώ χρησιμοποιήθηκε από 4 γενιές καλλιτεχνών της αβάν-γκαρντ ως έξοδος κινδύνου από το χώρο των συμβάσεων. «Όλη η γνωστή λογοτεχνία είναι γραμμένη στη γλώσσα της κοινής λογικής - εκτός από εκείνη που έχει γράψει ο Ρεμπώ», είχε δηλώσει ο Πωλ Βαλερύ,.

Το έργο και η ζωή του Ρεμπώ επηρέασαν κατά τρόπο εντυπωσιακό συγγραφείς, μουσικούς και καλλιτέχνες που είδαν τη ζωή του ως αναπόσπαστο μέρος του έργου: τον Πάμπλο Πικάσσο, τον Αντρέ Μπρετόν, τον Ζαν Κοκτώ, τον Άλλεν Γκίνσμπεργκ, τον Μπομπ Ντύλαν και τον Τζιμ Μόρρισον, για τον οποίο έχει ειπωθεί ότι δεν πέθανε, αλλά ακολούθησε τα βήματα του Ρεμπώ στην Αιθιοπία.

Πολλά έχουν γραφτεί για τη ζωή του Γάλλου ποιητή, πολλά περισσότερα τουλάχιστον από τον αριθμό των ποιημάτων που δημοσίευσε. Η επιστολή του Ρεμπό προς τον Πωλ Ντεμενύ, στις 15 Οκτωβρίου του 1871, συνιστά ένα από τα σημαντικότερα κείμενά του, με αντικείμενο το ρόλο της ποίησης, όπως τον αντιλαμβανόταν ο ίδιος. Σύμφωνα με τον Ρεμπό, ο αληθινός ποιητής αποτελούσε ένα είδος προφήτη, ικανό να διαμορφώσει μία νέα πραγματικότητα, εφευρίσκοντας το άγνωστο. Ως χρέος του, αντιλαμβανόταν τη γνωριμία με τον εαυτό του, την καλλιέργεια του μυαλού και της ψυχής του, ώστε τελικά να δημιουργήσει μία «οικουμενική γλώσσα».

Ο ποιητής, κατά τον Ρεμπώ, θα γινόταν «προφήτης» μέσω μίας «μακράς, απέραντης και λελογισμένης απορρύθμισης όλων των αισθήσεων», υπονομεύοντας συστηματικά την καθιερωμένη και συμβατική λειτουργία τους.

Η συμβίωση του Ρεμπώ με τον ποιητή Πωλ Βερλαίν ήταν αρκετά προβληματική. Μάλιστα, έπεται από έντονη διαφωνία των 2 εραστών, ο Βερλαίν, σε κατάσταση μέθης, πυροβόλησε και τραυμάτισε τον Ρεμπό στο αριστερό του χέρι, πάνω από τον καρπό. Για την πράξη του καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκιση και πρόστιμο 200 φράγκων, που αποτελούσε τη μέγιστη δυνατή ποινή. Έφυγε από τη ζωή στις 10 Νοεμβρίου του 1891 σε ηλικία 37 ετών.

Στην επιτύμβια πλάκα του τάφου του αναγράφεται εκτός από το όνομα, την ηλικία του και την ημερομηνία θανάτου του, η φράση «Προσευχηθείτε για αυτόν». Μετά το θάνατό, του η αδερφή του Ιζαμπέλ Ρεμπώ είδε, έντρομη, τις εφημερίδες να παρουσιάζουν τον αδελφό της ως έναν πρόστυχο ομοφυλόφιλο τρομοκράτη. «Πόσο πιθανό είναι ένα αγόρι μεταξύ δεκαπέντε και δεκαέξι ετών να υπήρξε ο κακός δαίμονας του Βερλαίν, που ήταν κατά έντεκα χρόνια μεγαλύτερός του;» αναρωτιόταν.

Μέχρι πρότινος, ο Ρεμπώ είχε χαραχθεί στη μνήμη του αναγνωστικού κοινού ως μία αέναη εφηβική μορφή, καθώς όλα τα μετέπειτα πορτρέτα του έδειχναν τη θολή απεικόνιση του. Όμως μια ασπρόμαυρη καρτ-ποστάλ του 1880, που βρέθηκε τυχαία σε ένα παλαιοπωλείου του Παρισιού έφερε στο φως για πρώτη φορά, τόσο καθαρά, το πρόσωπο του ποιητή στην ενήλικη ζωή του.

* «Μια εποχή στην κόλαση Ποίημα» του Α. Ρεμπώ / Μελοποίηση: Γιάννης Αγγελάκας – Γιώργος Καρράς
 Πηγή: tvxs

Τα χρόνια μπορεί να περνούν αλλά κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Η ανάγκη του μουσικού, του δημιουργού καλύτερα, να επικοινωνήσει με το κοινό του, να «ανακαλύψει», αν είναι δυνατόν, και άλλο κοινό και κυριότερα να κάνει αυτό που του αρέσει και να συνεργαστεί πάνω και κάτω από τη σκηνή. Ο Πάνος Κατσιμίχας συναντά και συναντάται με τα Κίτρινα Ποδήλατα για τρία Σάββατα στη μουσική σκηνή Passport στον Πειραιά. Τίτλος αυτής της συνεργασίας «Nice n' Εasy Tour 2014-2015». Αρα προκύπτει ότι δεν πρόκειται να σταματήσει σε αυτά τα τρία σαββατόβραδα. Και γιατί όχι; Ο Πάνος Κατσιμίχας γνωρίζει εδώ και καμιά σαρανταριά χρόνια την τέχνη του live (μαζί με τον Χάρη), το ντουέτο αυτό άνοιξε τον δρόμο σε αυτό που ονομάζουμε σήμερα έντεχνο ελληνικό τραγούδι, συνεχίζει ακόμη και σήμερα το έργο του (έργου τους) να συγκινεί και τις νεότερες γενιές, ενώ τα Κίτρινα Ποδήλατα αποτελούν εδώ και μια 15ετία από τις σταθερές του ελληνικού ροκ. Κοφτερός ήχος και στίχος, δυνατά live και άκρα καλλιτεχνική τιμιότητα απέναντι στους φίλους τους. Ο Πάνος Κατσιμίχας μιλώντας στο «Βήμα της Κυριακής» μεταξύ άλλων σημειώνει ότι του θυμίζουν τον εαυτό του και τον Χάρη όταν ήταν πιτσιρικάδες, ενώ εξηγεί γιατί ακόμη και στις ημέρες μας το κομμάτι τους «Για ένα κομμάτι ψωμί», παρότι γράφτηκε το 1983, παραμένει σήμερα τραγικά επίκαιρο.

 

Ποια ήταν η αιτία και η αφορμή για τη Nice n' Εasy Tour;

«Βρήκα καλή παρέα. Το καλοκαίρι που πέρασε συναντήθηκα με τα Κίτρινα Ποδήλατα. Επαιξαν πριν από μένα στα Μάταλα και στο Φεστιβάλ του Αρδα. Η ανταπόκριση του κόσμου σε αυτή τη συνύπαρξη ήταν αναπάντεχα θερμή. Και έτσι αποφάσισα να τους προτείνω μια οργανωμένη συνεργασία, ήρεμα όμως, χωρίς άγχος και άσκοπο τρέξιμο, του στυλ "ό,τι να 'ναι, όπου να 'ναι... και βουρ στον πατσά". Ετσι προέκυψε η Nice n' Εasy Τour, που θα κρατήσει όσο θα μπορεί να είναι... nice n' easy».

 

Τι θα ακούσουμε στον Πειραιά;

«Oταν μοιράζομαι τον χρόνο μιας συναυλίας με ένα γκρουπ που έχει τον δικό του ήχο και στυλ, προτιμώ τα πράγματα να είναι ξεκάθαρα από την αρχή. Οπότε η συναυλία χωρίζεται σε δύο μέρη. Πρώτα βγαίνουν τα Κίτρινα Ποδήλατα και παίζουν σχεδόν μία ώρα, όπου έχουν όλη την άνεση και τον χρόνο να παρουσιάσουν αυτό που θέλουν χωρίς δικές μου παρεμβολές. Στο δεύτερο μέρος έρχομαι εγώ με το δικό μου γκρουπ και παίζω σχεδόν δύο ώρες. Σε αυτό το δεύτερο μέρος βγαίνουν ο Γιώργος και ο Αλέξης και τραγουδάνε (μόνοι τους αλλά και μαζί μου) τραγούδια των αδελφών Κατσιμίχα, που όμως επέλεξαν αυτοί. Τα τραγούδια που θα πούμε είναι κατ' αρχάς εκείνα που ξεχώρισε και αγάπησε ο κόσμος όλα αυτά τα χρόνια. Πρώτα αυτά και, αν προκύψει και κάτι άλλο, θα το δούμε... επί τόπου».

 

Θεωρώ ότι τα Κίτρινα Ποδήλατα αποτελούν μία από τις πλέον συνεπείς μπάντες στον ελληνικό χώρο. Βλέπετε ότι κατά μία έννοια ακολουθούν τον δρόμο που χαράξατε εσείς με τον αδελφό σας και όλη αυτή η γενιά;

«Μου θυμίζουν εμένα και τον Χάρη όταν ήμασταν πιτσιρικάδες. Δουλεύουν σαν σκυλιά, νότα-νότα τα τραγούδια τους, έχουν πολύ καλές φωνές, παίζουν πολύ καλά τα όργανά τους, είναι επαγγελματίες, σεμνότατοι στη ζωή τους και θρασύτατοι πάνω στη σκηνή. Μ' αρέσει αυτό. Επίσης είναι πολύ σοβαρό για μένα το ότι δεν είναι φραγκοφονιάδες. Εχουν αγνό πάθος για τη μουσική και μια ανιδιοτέλεια που με συγκινούν. Με πείθουν γιατί, πέρα από ερωτικά τραγούδια, έχουν μελοποιήσει ποιήματα, αλλά έχουν γράψει και κοινωνικά-πολιτικά κομμάτια και επιτέλους, ρε γαμώτο, γιατί βρήκα δύο τύπους που δεν φοβούνται την... πρόβα».

 

Γενικότερα πώς βλέπετε και κρίνετε τα νέα συγκροτήματα και κυρίως αυτά που ακολουθούν τον αγγλικό στίχο;

«Κοίταξε, ο καθένας στ' όνειρό του βλέπει χρώματα, ήχους και καταστάσεις που μόνο αυτός μπορεί να ξέρει. Με αυτή την μπερδεμένη ουσία φτιάχνονται τα τραγούδια. Ας είναι ωραία και ας είναι σε ό,τι γλώσσα θέλει ο καθένας. Δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να βγει. Πίστεψα βιωματικά σ' αυτό όταν κάποτε άκουσα το "Reflections" του Μάνου Χατζιδάκι στα αγγλικά. Μ' άρεσε στα ίσα όσο και το "Abbey Road" των Beatles. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να προκύψει».

Από τους Μουσικούς Αγώνες της Κέρκυρας το 1982 αλλά και τα «Ζεστά ποτά» τρία χρόνια μετά ως σήμερα η διαδρομή είναι μεγάλη. Τι έχετε κρατήσει από αυτήν, τι έχετε διώξει και γενικότερα τι γεύση-αίσθηση σας έχει αφήσει;

«Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω, που λέει και το τραγούδι. Αυτή η διαδρομή ήταν ένα διαρκές ταξίδι. Και είναι ακόμη. Φαντάζει στο μυαλό μου σαν ένα σίριαλ με 10.000 επεισόδια που στη διάρκειά του συνέβησαν όλα: λύπες, χαρές, ήττες, νίκες, όνειρα μεθυσμένα, σχέδια ματαιωμένα, αλλά στο τέλος θα ψιθύριζα στον εαυτό μου "γέλα, πουλί μου, γέλα, είναι η ζωή μια τρέλα". Ηταν ένα φωτεινό ταξίδι μέσα στις καρδιές των ανθρώπων και σίγουρα, αν μη τι άλλο, ένας πολύ ενδιαφέρων τρόπος για να ζήσεις τα νιάτα σου και γενικά τη ζωή σου. Είμαι ευγνώμων για όλα».

 

Ποια είναι η γνώμη σας για την κρίση των τελευταίων ετών; Τι έφταιξε, τι κάναμε ή κυρίως τι δεν κάναμε ως λαός αλλά και τι δεν έκανε ή έκανε η εκάστοτε εξουσία;

«Για την εξουσία τι να σου πω; Αυτή κάνει τη δουλειά της, χωρίς να νοιάζεται ποιος ζει, ποιος ψυχορραγεί, ποιος πηδάει από το μπαλκόνι... Χέστηκε η εξουσία για τα παιδιά, για τους γέρους γονείς μας, για μας τους ίδιους, για την πατρίδα, που τη λατρεύει κατά τα άλλα στέλνοντας συγχρόνως τα βρώμικα φράγκα της έξω. Στους φορολογικούς παραδείσους και στις σκοτεινές θυρίδες του φιλοτομαρισμού της. Ωραίοι τύποι. Σου ακούγομαι θυμωμένος; Ναι, είμαι, αλλά όχι μ' αυτούς. Αυτούς τους  ξέρουμε. ΟΚ. Μ' εμάς τους πολλούς είμαι θυμωμένος και με τα λάθη που κάναμε και που είμαστε ίσως έτοιμοι να κάνουμε ξανά, φοβάμαι... Λες ο φαρμακόγλωσσος ο Τσόρτσιλ που είπε "oι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν" να είχε δίκιο τελικά;».

πότε & πού:
Πάνος Κατσιμίχας - Κίτρινα Ποδήλατα, Σάββατο 15, 22 και 29 Νοεμβρίου Nice n΄ Εasy Tour 2014-2015. Οι πόρτες ανοίγουν στις 21.30. Τιμή εισιτηρίου: 12 ευρώ (μπαρ, με μπίρα ή κρασί), 20 ευρώ (σε τραπέζι με ποτό). Passport, Καραΐσκου 119,  πλ. Κοραή, Πειραιάς, τηλ. 210 4296.401. Προπώληση εισιτηρίων: Public, 11876, καταστήματα Παπασωτηρίου, Seven Spots και online www.viva.gr. Ηλεκτρονική διεύθυνση www.pass-port.gr