Ένα αγαπημένο της τραγούδι, το «Μένω Εκτός» σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου και σύνθεση του Ara Dinkjian που «μιλάει για χαμένες πατρίδες, για ανθρώπους οι οποίοι ξεριζώθηκαν, έχασαν τις πατρίδες τους, έχασαν όχι μόνο τα υπάρχοντά τους αλλά και την ταυτότητά τους», στάθηκε αφορμή για να συζητήσουμε με την Ελευθερία Αρβανιτάκη για το φαινόμενο του ρατσισμού κατά των σύγχρονων ξεριζωμένων που έχουν βρεθεί στη χώρα μας αλλά και για το παράδειγμα που μπορεί να δώσει η μουσική.

«Το κυριότερο όμως πρόβλημα πιστεύω δεν έχει να κάνει με τον κόσμο αλλά με την πολιτεία, που δεν ήταν έτοιμη να υποδεχτεί αυτούς τους πληθυσμούς και δεν έκανε τίποτα, ακόμη και μέχρι τις μέρες μας, για να μπορέσει να τους ενσωματώσει ή να τους δώσει τρόπο διαφυγής καθώς οι περισσότεροι δεν θέλουν καν να είναι εδώ. Οι όποιες κινήσεις έχουν γίνει είναι πάρα πολύ λίγες και πάρα πολύ μικρές σε σχέση με το μέγεθος των προβλημάτων που δημιουργούνται».

Επιμένει ότι τόσο το πρόβλημα του ρατσισμού όσο και οι λύσεις μπορούν να εντοπιστούν κυρίως σε επίπεδο θεσμικό, της Ελλάδας και της Ευρώπης, αλλά και – ατομικά – σε επίπεδο παιδείας. «Μόνο με τη σωστή παιδεία και τον πολιτισμό μπορούμε να τιθασεύσουμε την αρνητική πλευρά που έχουμε όλοι και σε κάποιους – ακραία – εκφράζεται με βία. Η ανθρώπινη βία όμως είναι η χειρότερη όλων γιατί είναι η βία του εξελιγμένου όντος», λέει αναφερόμενη στα συντονισμένα κρούσματα ρατσιστικής βίας.

Με αυτή την αφορμή, θέτει ωστόσο μία διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον ρατσισμό που προκύπτει από την καθημερινή συνύπαρξη με ανθρώπους που, λόγω της θεσμικής ανεπάρκειας, βρίσκονται στο περιθώριο, και στον ρατσισμό λόγω ιδεολογίας. «Όταν οι άνθρωποι ζουν σε καταστάσεις εξαθλίωσης και αυτό συμβαίνει στη γειτονιά σου και στο διπλανό σου σπίτι, είναι ανθρώπινο να αλλάζει και η συμπεριφορά σου. Η ρατσιστική ιδεολογία όμως είναι μια άλλη ιστορία, βαθιά άρρωστη κατά τη γνώμη μου, η οποία ίσως χρήζει και ψυχιατρικής έρευνας».

Στην ερώτηση για τον ρόλο της μουσικής στην προώθηση μιας μεγαλύτερης ανεκτικότητας μιλά για τους πολλούς καλλιτέχνες, ιδιαίτερα στο εξωτερικό, που έχουν συμπράξει με ομάδες ή κινήματα ανθρωπιστικά δείχνοντας τεράστια ευαισθησία για το θέμα, αναφέροντας χαρακτηριστικά τις συναυλίες που είχαν γίνει κατά του Απαρτχάιντ. «Υπάρχει φυσικά η σκηνή που δίνει το βήμα για να εκφραστείς και να τοποθετηθείς ενάντια σε κάθε είδους διάκριση».

«Όμως και η ίδια η μουσική μπορεί να δώσει ένα υπέροχο παράδειγμα συνύπαρξης. Αυτό που λέγεται στο εξωτερικό world ή ethnic music, είναι ένα είδος μουσικής που, στην ουσία, παντρεύει κουλτούρες. Ας μην πάμε μακριά. Στην Ελλάδα, που βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι και υπάρχουν διαφορετικές μουσικές παντού – από τα Ηπειρώτικα μέχρι τα Κρητικά και από τις καντάδες στα Επτάνησα μέχρι τα νησιώτικα και τα ποντιακά – ήταν εύκολο για πολλούς να ακούσουν και να υιοθετήσουν μουσικές από τον υπόλοιπο κόσμο. Ο Μανώλης Χιώτης για παράδειγμα παίρνει έναν ρυθμό από τη λατινογενή μουσική και την κάνει δική μας λαϊκή μουσική».

Επιστρέφοντας στο «Μένω Εκτός», η Ελευθερία Αρβανιτάκη, καταλήγει «Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας έζησε σε ένα παραμύθι εκτός μέτρου και πραγματικότητας. Μαζί με αυτό όμως πολύς κόσμος ξέχασε ότι είμαστε κι εμείς ένας λαός που έχει μεταναστεύσει πολλές φορές από την καταστροφή της Μικράς Ασίας και μετά. Και φυσικά έχουμε υποστεί κι εμείς τον ρατσισμό. Έχω ακούσει τέτοιες διηγήσεις από τον παππού μου που ήταν στην Αμερική. Είναι μια ιστορία που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουμε ζήσει σε άλλα χρόνια, αλλά μας αρέσει να ξεχνάμε».

Μένω Εκτός

Μένω εκτός, θυμάμαι ονόματα
τρέχω με ταχύτητα φωτός.
Μένω εκτός σαν κάτι στόματα
που διωξε απ τον κόσμο ένας λωτός.

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα
θέλω να γυρίσω
μα ο παράδεισος κλειστός.

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα
θέλω να μιλήσω
μα είν ο τόπος μου σβηστός.

Μένω εκτός, μιλάω με σύρματα
στη σιωπή ζυγιάζω σαν αητός.
Μένω εκτός σαν κάτι σχήματα
που φτιαξε στην άμμο ένας πιστός.

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα
θέλω να γυρίσω
μα ο παράδεισος κλειστός.

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα
θέλω να μιλήσω
μα είν’ ο τόπος μου σβηστός.

Γράφει η Κατερίνα Δημοπούλου

Αγαπημένες μου φίλες,

Αυτή τη φορά θα μαγειρέψουμε ένα φαγητό που προέκυψε σε μας, από την πολίτικη κουζίνα, το χουνκιάρ μπεγιεντί. Η ιστορία λέει, ότι ξεκίνησε, γύρω στον 15ο-16ο αιώνα, από τον σουλτάνο Μουράτ Δ’, ο οποίος ήταν γιός της Τηνιακής Αναστασίας. Η Αναστασία αρπάχτηκε σκλάβα στο παζάρι της Πόλης και κατέληξε στο χαρέμι του Σουλτάνου Αχμέτ, με τον οποίον γέννησε δύο γιούς. Ο ένας λοιπόν, ήταν ο Μουράτ Δ’. Ο Μουράτ, σαν δύσκολος άνθρωπος, υποχρέωνε τους μάγειρες, να αναζητούν ιδέες, για πρωτότυπες συνταγές. Έτσι, λοιπόν, συνδύασαν την μπεσαμέλ (Γαλλία) με τη μελιτζάνα (Τουρκία), στολίζοντας το με ένα ωραίο κοκκινιστό αρνί ή μοσχάρι. Έτσι, δημιούργησαν το χουνκιάρ μπεγιεντί που σημαίνει «ευχαρίστηση του Σουλτάνου».

Υλικά για το κοκκινιστό:

1 κιλό μοσχάρι σπάλα, σε κομματάκια

1 πιπεριά πράσινη, κομμένη σε λωρίδες

2 κρεμμύδια, κομμένα σε φέτες

2 μεγάλες ντομάτες, τριμμένες στον τρίφτη

2 σκελίδες σκόρδο

1 κ. σ πελτέ

Αλάτι, πιπέρι, κύμινο, κανέλα, πάπρικα

1 κ. γ ζάχαρη.

Εκτέλεση:

Σε μια κατσαρόλα, θωρακίζουμε το κρέας με λίγο λάδι. Στη συνέχεια, προσθέτουμε τα κρεμμύδια, τη πιπεριά και το σκόρδο, ανακατεύοντας για 3-4’. Ρίχνουμε τις ντομάτες και τον πελτέ, μαζί με το αλάτι, το πιπέρι, το κύμινο, την κανέλα, τη πάπρικα και την ζάχαρη. Αφού πάρει βράση χαμηλώνουμε τη φωτιά και μαγειρεύουμε για 1.30-2.00 ώρες

Υλικά για την μπεσαμέλ:

2 κ. σ μαργαρίνη

2 ποτήρια γάλα

4 κ. σ αλεύρι

Λίγο αλάτι, πιπέρι, μοσχοκάρυδο

2 μελιτζάνες φλάσκες (ψημένες στο φούρνο για 1 ώρα και ξεφλουδισμένες)

100gr τριμμένα κίτρινα τυριά.

Εκτέλεση:

Σοτάρουμε τη μαργαρίνη, με το αλεύρι και κατόπιν ρίχνουμε το γάλα. Ανακατεύουμε, μέχρι να πήξει και να σχηματιστεί η μπεσαμέλ.

Κατεβάζουμε από την φωτιά και βάζουμε το αλάτι το πιπέρι και το μοσχοκάρυδο. Λειώνουμε τη ψίχα της μελιτζάνας με ένα πιρούνι, και την ενσωματώνουμε με την μπεσαμέλ. Στο τέλος τα τυριά. Ανακατεύουμε το μείγμα και είναι έτοιμο για το σερβίρισμα.

ΥΓ. Σερβίρεται σε μια πιατέλα, τοποθετώντας πρώτα τη μπεσαμέλ και από πάνω το κοκκινιστό. Συνοδέψτε το, μ’ ένα ωραίο κόκκινο κρασί.

Καλή σας απόλαυση.

Μούφα press

«Επανεκίνηση» επιχειρεί να κάνει η γνωστή πρώην δημοτική σύμβουλος πρώην μόνιμη πρόεδρος της Κοινωνικής υπηρεσίας του Δήμου και προσεχώς επαγγελματίας μαγείρισσα, που με σαφώς ανανεωμένο look, δοκίμασε τα κατασκευάσει ένα πιάτο «Μουσακότο» (συνδιασμός μουσακά με ριζότο), βασισμένη στη μοριακή γαστρονομία

• Με δύο tattoo «μανίκια» που καλύτουν ολόκληρα τα χέρια της και με τα δαχτυλίδια της φορεμένα στον αντίχειρα, η γνωστή πλέον οικογενειακή μαγείρισσα προσπαθεί να κερδίσει ξανά την προτίμηση του κοινού της Κηφισιάς που την ανέδειξε.

Όπως είναι γνωστό, η κυρία Σαλματάνη-Κεφαλά προσπάθησε χωρίς επιτυχία πριν λίγες ημέρες να κινητοποιήσει τις οπαδούς της, ζητώντας τους να απαιτήσουν την πρόσληψή της στο δήμο ως πρόεδρος στην κοινωνική μέριμνα. Όλοι θα δουν τώρα πως θα ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες του θεάρεστου αυτού έργου, με το επιχείρημα ότι «η Κηφισιά τη χρειάζεται». Θα έλθει κάποια στιγμή που θα μου ζητούν να επιστρέψω, είπε χαρακτηριστικά.

Η ίδια, πάντως, όταν ρωτήθηκε για τη ριζική αυτή αλλαγή στην εμφάνισή της, αναφέρθηκε στην ανάγκη όλων να προσαρμοζόμαστε στις σύγχρονες ανάγκες: «Οι φίλοι πολίτες της πόλης μου δεν εμπιστεύονται πια να ακούσουν συνταγές από ανθρώπους που δεν έχουν τατουάζ» δήλωσε. «Τι να έκανα; Δεν μπορούσα να τους αφήσω μόνους τους», κατέληξε.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η κυρία Σαλματάνη-Κεφαλά, θα παρουσιάζει μέσα από το youtube, μια εναλλακτική εκπομπή μαγειρικής, όπου θα παρουσιάζει γνωστές συνταγές, «πειραγμένες» δημιουργικά.

Τέλος δήλωσε ότι όλα τα εδέσματα που θα παρασκευάζει όπως και στο παρελθόν έχει αδιαλείπτως συμβεί, προορίζονται για τους πολίτες της Κηφισιάς.