Η νέα δημιουργία του Ντέιβιντ Ντόμπκιν «Ο Δικαστής» (The Judge), αποτέλεσε την ταινία έναρξης του φετινού Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο και παρά τις όποιες υπερβολές και τα σχετικά κλισέ του είδους, είναι ένα ενδιαφέρον δικαστικό αλλά και οικογενειακό δράμα. Το φιλμ έχει την τύχη να διαθέτει ως πρωταγωνιστές τους καλούς ηθοποιούς Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και Ρόμπερτ Ντιβάλ, που αμφότεροι ενσαρκώνουν δύο ολοκληρωμένους κινηματογραφικούς χαρακτήρες.

Η επιστροφή του Πάλμερ όμως δε φαίνεται να εξελίσσεται σύμφωνα με τα σχέδια του και δεν είναι τόσο προσωρινή, όσο θα ήθελε ο ίδιος, αφού την ημέρα που ετοιμάζεται να φύγει για τη Νέα Υόρκη, ο πατέρας του και σκληρός δικαστής της πόλης (Ρόμπερτ Ντιβάλ), κατηγορείται για φόνο.

Πλέον ο Χανκ καλείται υπό τις νέες αυτές συνθήκες, να τον υπερασπιστεί. Ο δικαστής στηρίζεται πάνω του, χωρίς άλλοθι ή μνήμη του τι ακριβώς συνέβη και γιατί κατηγορείται. Στην προσπάθεια τους να ανακαλύψουν την αλήθεια, αναγκάζονται να συνεργαστούν. Ο στόχος τους πλέον δεν περιορίζεται μόνο στην αποκάλυψη της αλήθειας, καθώς η όλη διαδικασία τους φέρνει έστω και αναγκαστικά πιο κοντά, αναζητώντας ο καθένας για τον εαυτό του την επανασύνδεση μίας τυπικής σχέσης, τη συγχώρεση, αλλά και τη λύτρωση...

Ο υποψήφιος για Όσκαρ Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ (Robert Downey Jr. - Iron Man - 2008, Tropic Thunder - 2008, Chaplin - 1992), συμπρωταγωνιστεί για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη, με τον βραβευμένο με Όσκαρ Ρόμπερτ Ντιβάλ (Robert Duvall - The Godfather - 1972, Apocalypse Now - 1979, Tender Mercies - 1983). Μαζί τους συμπρωταγωνιστεί ακόμα η υποψήφια για Όσκαρ, Βέρα Φαρμίγκα (Vera Farmiga - Up in the Air - 2009), αλλά και ο βραβευμένος με Όσκαρ Μπίλι Μπομπ Θόρτον (Billy Bob Thornton - Sling Blade - 1996).

Ο σκηνοθέτης της ταινίας Ντέιβιντ Ντόπκιν (David Dobkin), βασισμένος στη σχέση του με τους γονείς του, αλλά και τα όσα βίωσε πριν και μετά το χαμό τους, παρουσιάζει την πιο αξιόλογη δημιουργίας της καριέρας του, σχολιάζοντας χαρακτηριστικά:

«Πολλοί άνθρωποι, όπως κι εγώ, δεν συνειδητοποιούμε πως το να προσέχεις τους γονείς σου είναι κομμάτι της ζωής, ώσπου να μας συμβεί. Και όταν δεν είσαι προετοιμασμένος για μια τέτοια εμπειρία κάνεις λάθη και μετανιώνεις για αυτά στο μέλλον. Σαν καλλιτέχνης όμως, έχεις τη δυνατότητα να πας πίσω τον χρόνο μέσω της ταινίας και να ξαναδημιουργήσεις στιγμές από το παρελθόν, σε στιγμές που θα ήθελες να είχες ζήσει. Σε όποια ηλικία κι αν είμαστε, αν βρεθούμε στο πατρικό μας σπίτι και στην πόλη όπου μεγαλώσαμε έστω και για μερικά λεπτά, είμαστε οι ίδιοι ακριβώς που ήμασταν και την περίοδο που ζούσαμε εκεί. Θυμόμαστε τις παλιές μας συνήθειες, οι οποίες στην πραγματικότητα, μας συνοδεύουν σε όλη μας τη ζωή.»

Τα βασικά θέματα της ταινίας είναι η οικογένεια, η αγάπη, η θλίψη, η ενοχή, η συγχώρεση, η λύτρωση καθώς και η συναισθηματική ταύτιση των ενηλίκων με τους γονείς τους. Παρά τις όποιες υπερβολές και τα σχετικά κλισέ του είδους, η ταινία παρουσιάζει μία ολοκληρωμένη γκάμα χαρακτήρων με τις ανησυχίες αλλά και τα ελαττώματά του. Ξεχωρίζουν βέβαια οι δύο καλές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο, με τους Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ (Robert Downey Jr.) και Ρόμπερτ Ντιβάλ (Robert Duvall), να συναντιούνται για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη και να δίνουν νόημα και ύπαρξη στο φιλμ.

Σύμφωνα με τον σεναριογράφο της ταινίας «Ο Δικαστής» (The Judge) Μπιλ Ντουμπούκ, το φιλμ: «είναι γυρισμένο σ' ένα δικαστήριο, αλλά δεν πρόκειται για ένα δικαστικό δράμα. Η ταινία είναι ουσιαστικά μια οικογενειακή ιστορία. Όταν το κοινό βρει τις απαντήσεις όσον αφορά τις διαφορές αλλά κυρίως τις ομοιότητες του Χανκ με τον πατέρα του, Τζόζεφ, καθώς και τι μπορεί να προκάλεσε τη ρήξη στη σχέση τους, τότε θα ταυτιστεί με τους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες».

Ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ (Robert Downey Jr.), εκτός από πρωταγωνιστής, είναι και συμπαραγωγός της ταινίας, μαζί με τη γυναίκα του, Σούζαν, δηλώντας χαρακτηριστικά: «Είναι από τις ταινίες στις οποίες ήθελα πάντοτε να πρωταγωνιστήσω και μου θυμίζει τις ταινίες με τις οποίες μεγάλωσα: είναι έξυπνη, εστιάζεται στο συναίσθημα και στις σχέσεις, κι έχει χιούμορ. Είχε όλα τα στοιχεία που ψάχναμε για να κάνουμε το ξεκίνημα μας ως παραγωγοί.»

Η ταινία «Ο Δικαστής» (The Judge) του Ντέιβιντ Ντόμπκιν (Η.Π.Α. - 2014), πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της τον Σεπτέμβριο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, όντας η ταινία έναρξης του Φεστιβάλ. Στην Ελλάδα η ταινία κυκλοφορεί στις Κινηματογραφικές Αίθουσες από τη Πέμπτη 23 Οκτωβρίου σε διανομή της Village.

 

Ογδόντα ένα χρόνια πριν, τη «Μαύρη Τρίτη» του 1929, η Γουόλ Στριτ κατέρρευσε. Κατά «το μεγάλο κραχ», όπως έμεινε στην ιστορία, εκατομμύρια τίτλοι μετοχών έγιναν απλά χαρτιά, χάνοντας την αξία τους.

Μία πρώτη γεύση αυτού που θα ακολουθούσε τη Μαύρη Τρίτη 29 Οκτωβρίου, είχαν πάρει οι Αμερικανοί τη Μαύρη Πέμπτη 24 Οκτωβρίου 1929. Εκείνη την ημέρα, οικονομικοί κύκλοι, φοβούμενοι την κάμψη των τιμών των μετοχών, άρχισαν να τις ρευστοποιούν και συνολικά 13 εκατομμύρια μετοχές άλλαξαν χέρια. Από τότε, ο Dow Jones παραδόθηκε σε μια σταθερή πτωτική πορεία, παρά το γεγονός ότι οι επικεφαλής των Chase National Bank, J.P. Morgan και National City Bank δέσμευσαν 240 εκατ. δολάρια για τη διάσωση των μετοχών από ελεύθερη πτώση. Στις 24 Οκτωβρίου, ο Dow Jones υποχώρησε 9% και την εβδομάδα που ακολούθησε υπολογίζεται ότι χάθηκαν 30 δισ. δολάρια. Πολλοί δεν έχασαν μόνο τις οικονομίες τους, αλλά χρωστούσαν και στους χρηματιστές τους, και κατ’ επέκταση στις τράπεζες.

Το 1930, εννέα εκατομμύρια λογαριασμοί αποταμιεύσεων εκμηδενίστηκαν και 85.000 επιχειρήσεις κήρυξαν πτώχευση. Μέχρι το 1932, οι άνεργοι έφθαναν τα 14 εκατομμύρια, ενώ μέσα σε ένα χρόνο σημειώθηκαν 23.000 αυτοκτονίες. Εκτιμάται ότι περίπου 140 δισ. δολ. καταθέσεων εξατμίστηκαν και 10.000 τράπεζες έβαλαν λουκέτο. Το χρηματιστηριακό κραχ συνέβαλε στη Μεγάλη Οικονομική Ύφεση της δεκαετίας του '30, που έπληξε Ευρώπη και Αμερική, με πτωχεύσεις εταιρειών, μαζική ανεργία και μεγάλη κεφαλαιοκρατική συγκέντρωση.

Από το 1929 μέχρι το 1932, οι μετοχές στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης είχαν απολέσει το 73% της αξίας τους. Η Wall Street ανέκαμψε προσωρινά στις αρχές του 1930, ωστόσο λίγο αργότερα συνεχίστηκε η πτωτική πορεία. Μάλιστα, στις 8 Ιουλίου του 1932 ο Dow Jones έφτασε στο χαμηλότερο σημείο όλων των εποχών, στις 41.22 μονάδες. Η αγορά επέστρεψε στα προ του 1929 επίπεδα μόλις στα τέλη του 1954.

Πηγή:tvxs

Τα λέγαμε τις προάλλες για το προφιτερόλ της Βέροιας και την ιστορία της οικογένειας Κούσιου. Σας τάξαμε και ρεβανί. Ήρθε η ώρα του.

Ο αφράτος σιροπιαστός πειρασμός είναι συνυφασμένος με το όνομα της πόλης. Μέχρι πριν την κρίση, συχνά Θεσσαλονικείς πήγαιναν μια βολτίτσα στη Βέροια, μόνο και μόνο για να αγοράσουν ρεβανί. Υπάρχουν αρκετά ζαχαροπλαστεία που παρασκευάζουν και πουλούν ρεβανί στην πόλη.
Με κορυφαίο το κατάστημα Χοχλιούρου στην πλατεία Αγίου Αντωνίου.

Το λογότυπο της επιχείρησης λέει «απ' το 1886», ωστόσο λίγα συνηγορούν προς αυτή την εκδοχή, η οποία όμως ουδόλως μειώνει τη νοστιμιά του ρεβανί. Αυτό που είναι επιβεβαιωμένο είναι ότι στη δεκαετία του '20 ο Γεώργιος Χοχλιούρος διατηρούσε γαλακτοπωλείο εκεί όπου και σήμερα βρίσκεται το κατάστημα. Ένας Τούρκος γείτονας του έδωσε μια συνταγή για ρεβανί καθώς και τα μετρίδια -τις ειδικές πέτρες για τη μέτρηση των ποσοτήτων. Ο παππούς Γιώργος έφτιαχνε ρεβανί αλλά μη φανταστείτε σπουδαία πράγματα, ένα με δυο ταψιά την εβδομάδα. Μέχρι που στη δεκαετία του '50 ανέλαβαν τα παιδιά του, Νίκος, Μανόλης και Κώστας. Άγνωστο τι ήταν αυτό που έδωσε ώθηση στο γλυκό. Σύντομα όμως το απογείωσαν γευστικά και σταμάτησαν οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα στο μαγαζί. Έτσι γεννήθηκε το «Ρεβανί Χοχλιούρος».

Η επιτυχία της επιχείρησης, εκτός από την καλή συνταγή και την τέχνη, βασίστηκε στο τρίπτυχο: δουλειά, δουλειά και δουλειά. Τα αδέρφια δεν είχαν σχεδόν καθόλου ζωή εκτός δουλειάς. Ούτε ποτά, ούτε ξενύχτια, ούτε καταχρήσεις, ούτε πολλές παρέες και κοινωνικές επαφές. Λέγεται ότι ο Μανόλης δεν απομακρύνθηκε ποτέ από τη Βέροια και δεν μπήκε ποτέ στη ζωή του σε αυτοκίνητο! Ο Νίκος, επειδή ασχολούνταν και με χωράφια ήταν ελαφρώς πιο κοινωνικός. Ο Κώστας ήταν ο μόνος που παντρεύτηκε κι έκανε παιδιά: τους Γιώργο, Σοφοκλή και Νίκο (προς τιμήν του θείου) που σήμερα ασχολούνται με την επιχείρηση.

Όλη η Βέροια φτιάχνει ρεβανί. Κανένα όμως δεν είναι σαν του Χοχλιούρου. Η συνταγή παραμένει μυστική και κυκλοφορούν πολλοί θρύλοι στην πόλη: ότι τα αδέρφια δεν αφήνουν κανέναν να μπει στο εργαστήριο, ότι δεν εμπιστεύονται ούτε στις γυναίκες τους το μυστικό, ότι δεν ανοίγουν κανένα άλλο κατάστημα επειδή θα αναγκαστούν να εκμυστηρευτούν τη θαυματουργή συνταγή και άλλα πολλά. Παραμένουν στον ίδιο χώρο, δουλεύοντας όλη μέρα, χρησιμοποιώντας τα ίδια παλαιομοδίτικα δισκάκια, το ίδιο παλιοκαιρίσιο χαρτί, την ίδια παραδοσιακή μανιέρα.

Οι connaisseurs εξακολουθούν να τους παραδέχονται ως τεχνίτες. Παρόλο που τα υλικά δεν είναι αυτά που υπήρχαν κάποτε, τότε που ο πατέρας και οι θείοι έφτιαχναν το ρεβανί. Ούτε τα αβγά, ούτε το σιμιγδάλι, τα άλευρα, το γάλα και το γιαούρτι έχουν την αγνότητα και την νοστιμάδα που είχαν κάποτε. Ακόμα κι ο παλιός ξυλόφουρνος που τώρα έχει αντικατασταθεί από ηλεκτρικό, έδινε άλλου είδους γεύση. Ωστόσο οι Χοχλιούροι εξακολουθούν να φτιάχνουν το καλύτερο ρεβανί στην πρωτεύουσά του, τη Βέροια.