Τα όμορφα τοπία στον κόσμο δεν τελειώνουν ποτέ, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Τοποθεσίες που εκπλήσσουν με την ομορφιά τους είναι και οι κοιλάδες ανά τον κόσμο, όπου η θέα ανάμεσα από τα βουνά κόβει την ανάσα. Σε αυτές τις ωραιότερες κοιλάδες θα κάνουμε ένα νοητό ταξίδι για να δούμε πως η φύση για άλλη μία φορά εντυπωσιάζει με τα μαγευτιά σκηνικά της…

1. Kaghan, Πακιστάν

2. Cerce, Γαλλία

3. Douro, Πορτογαλία

4. Hunza, Πακιστάν

5. Lauterbrunnen , Ελβετία

6. Sedona, Verde Valley

7. Geysers, Xερσόνησος Καμτσάτκα, Ρωσία

8. Porsmork, Ισλανδία

9. Yosemite, Καλιφόρνια

10. Khumbu, Νεπάλ

11. Danum, Βόρνεο

12. Waipi’o Valley, Χαβάη

13. Yangdi, Κίνα

14. Napa, Καλιφόρνια

15. Jiuzhaigou, Κίνα

Μη το παλεύεις -αργά ή γρήγορα, θα σε δαγκώσουν

Είναι κάτι σαν τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα. Tύποι ανθρώπων που όχι απλά δεν έχουν κάτι χρήσιμο να σου προσφέρουν αλλά θα προσπαθήσουν να σε τραβήξουν στο δικό τους νοσηρό επίπεδο. Σίγουρα έχεις και εσύ κάποιους από αυτούς στον κύκλο σου.  

Η φιλοδοξία είναι κάτι πολύ θετικό και αισιόδοξο, όχι όμως σε υπέρμετρο βαθμό. Ο άπληστος άνθρωπος θέλει να έχει τα πάντα, χωρίς υπερβολή και έχει αφιερώσει τη ζωή του σε αυτόν ακριβώς το σκοπό. Θα πατήσει επί πτωμάτων προκειμένου να τον ολοκληρώσει, χωρίς καμία δεύτερη σκέψη.

Θα έπρεπε να κυκλοφορούν με ένα μεγάλο "Αρρωστάκια" γραμμένο στα μέτωπό τους, ωστόσο δεν είναι πάντα εύκολο να τους ξεχωρίσεις. Αυτά είναι κάποια ενδεικτικά χαρακτηριστικά σύμφωνα με το inc.com, έτσι ώστε την επόμενη φορά που θα συναντήσεις κάποιον "τοξικό" να είσαι προετοιμασμένος να την κάνεις.  

1. Ο αλαζόνας Η αλαζονεία είναι η αρνητική πλευρά της αυτοπεποίθησης. Ένας τέτοιος άνθρωπος πιστεύει ότι κάνει τα πάντα τέλεια, χωρίς λάθη και φέρεται ως ανώτερος όλων. Όσο μεγάλη και αν είναι μια δική σου επιτυχία, δεν πρόκειται να χαρεί για σένα αλλά θα σου τονίσει ό,τι έκανες λάθος.  

2. Το αιώνιο θύμα Είναι ο άνθρωπος που για τις δικές του αποτυχίες κατηγορεί πάντα κάποιον άλλο. Από το υπερβολικά πιεστικό αφεντικό του μέχρι τα παιδιά στο δημοτικό που δεν τον παίζανε. Δεν θα διστάσει να δημιουργήσει μια αλυσίδα ανθρώπων που θα κατηγορεί για ό,τι έχει πάει στραβά στη ζωή του, ωστόσο δεν θα προσάψει ποτέ τίποτα στον ίδιο του τον εαυτό.  

3. Το control freak Ξέρει τα πάντα και είτε θα είναι συνεχώς πάνω από το κεφάλι σου υποστηρίζοντας ότι «εγώ θα το είχα κάνει καλύτερα γιατί....» είτε δεν θα σε αφήσει εξ' αρχής να κάνεις αυτό που έχεις αναλάβει με την ησυχία σου. Πρόκειται για αρκετά ανασφαλή άτομα που δύσκολα δείχνουν εμπιστοσύνη στους άλλους και είναι μεγάλοι φαν της φράσης «αν θες να γίνει κάτι καλά, κάν' το μόνος σου».  

4. Ο ζηλιάρης Δεν είναι ποτέ ικανοποιημένος και ευχαριστημένος. Μιλάμε για τον άνθρωπο που όχι μόνο δεν μπορεί να νιώσει χαρά για τις επιτυχίες των άλλων, αλλά δεν θέλει καν να έχει γύρω του επιτυχημένους ανθρώπους, ακόμα και αν πρόκειται για άτομα που βρίσκονται σε τελείως διαφορετικό, από το δικό του πεδίο.  

5. Ο ψεύτης Εντάξει, ψέματα έχουμε πει όλοι. Κάποιοι, όμως άνθρωποι είναι απλά ανίκανοι να παρουσιάσουν μια ιστορία ακριβώς με τον τρόπο που έχει συμβεί, χωρίς να αλλάξουν τα γεγονότα ή να τα διαστρέψουν με τον τρόπο που τους συμφέρει. Και σαν να μην έφτανε το γεγονός ότι δεν μπορείς να εμπιστευτείς ούτε μια λέξη τους, είναι δεδομένο ότι θα έχουν πει ψέματα για εσένα σε άλλους και για άλλους σε εσένα.  

6. Ο μόνιμα αρνητικός Είναι αυτός που συνέχεια γκρινιάζει. Δεν του αρέσει τίποτα. Οι προβλέψεις που κάνει για το μέλλον είναι όλες αρνητικές. Δεν πρόκειται να σου ευχηθεί ποτέ «καλή επιτυχία» γιατί απλά δεν πιστεύει σε αυτόν τον όρο. Αν έχεις γύρω σου έναν τέτοιο άνθρωπο, φρόντισε να απομακρυνθείς το συντομότερο, γιατί το μόνο που έχει να σου προσφέρει είναι αρνητική ενέργεια και απαισιοδοξία.  

7. Ο άπληστος Η φιλοδοξία είναι κάτι πολύ θετικό και αισιόδοξο, όχι όμως σε υπέρμετρο βαθμό. Ο άπληστος άνθρωπος θέλει να έχει τα πάντα, χωρίς υπερβολή και έχει αφιερώσει τη ζωή του σε αυτόν ακριβώς το σκοπό. Θα πατήσει επί πτωμάτων προκειμένου να τον ολοκληρώσει, χωρίς καμία δεύτερη σκέψη.  

8. Ο επικριτικός Η κριτική ικανότητα είναι από τις πιο χρήσιμες που μπορεί να έχει κανείς. Ορισμένοι άνθρωποι όμως, φτάνουν στο άλλο άκρο και κρίνουν, ή καλύτερα, κατακρίνουν τα πάντα. Έχουν άποψη για όλα, ακόμα και αν είναι εντελώς άσχετοι με το αντικείμενο στο οποίο αναφέρονται, άποψη η οποία είναι μόνιμα αρνητική.  

9. Ο κουτσομπόλης Θέλει να μαθαίνει τα πάντα, το γνωστό και ως «σύνδρομο της κλειδαρότρυπας» και δεν υπάρχει περίπτωση, ποτέ και για κανένα λόγο, να κρατήσει μυστικό. Είναι αυτός που, όταν σε δει, θα σε χαιρετήσει με την ατάκα «άκου να δεις τι έμαθα!» και θα κάνει ό,τι μπορεί για να μάθει τις πιο πρόσφατες εξελίξεις της δικής σου ζωής (όσο πιο προσωπικές, τόσο το καλύτερο), τις οποίες θα μεταφέρει πάραυτα στον επόμενο άνθρωπο που θα συναντήσει.  

10. Ο «όλα τα παραπάνω» Εκείνος που η απάτη, το ψέμα, η απληστία, η αρνητικότητα και όλα όσα περιγράψαμε παραπάνω δεν αποτελούν απλά ένα κομμάτι του, αλλά χτίζουν όλη του την προσωπικότητα συνδυαστικά. Λόγω έλλειψης κάθε ηθικού ενδοιασμού, βρίσκεται συνήθως σε θέσεις εξουσίας, είναι ο εφιάλτης οποιουδήποτε βρίσκεται πιο κάτω στην ιεραρχική κλίμακα και το επίπεδο της συναισθηματικής του νοημοσύνης είναι υπό του μηδενός.

Αν σας θυμίζουν κάτι, κάποιον, κάποτε, γρήγορα, ξέρετε, το πιο αποτελεσματικό, Delete.

Θα βρείτε την ησυχία σας. Για πάντα.

Μια έκθεση στην Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον για τον καλλιτέχνη που αγαπούσε την καθημερινή ζωή του χορού

Three Studies of a Dancer  

Η Εθνική Πινακοθήκη της Oυάσινγκτον, έχει ως επίκεντρο το γλυπτό του Edgar Degas, Little Dancer Aged Fourteen (1878-1881), σε μια έκθεση η οποία θα διαρκέσει μέχρι τον Ιανουάριο 2015.  

Στην έκθεση, η οποία συνοδεύεται από παράλληλες εκδηλώσεις, οι μουσικές συνθέσεις είναι εμπνευσμένες από το διάσημο κέρινο αγαλματίδιο του Ντεγκά που απεικονίζει τη νεαρή μπαλαρίνα και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην έκθεση των ιμπρεσιονιστών στο Παρίσι το 1881. Από τότε μέχρι σήμερα θεωρείται από τα πιο δημοφιλή έργα τέχνης και σήμερα κατέχει μια εξέχουσα θέση στην Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον. Χάρη στον συλλέκτη Πόλ Μέλον, η Εθνική Πινακοθήκη κατέχει σήμερα τη  μεγαλύτερη και σημαντικότερη συλλογή με πρωτότυπα κέρινα γλυπτά του Degas.  

Η Πινακοθήκη έχει την τρίτη μεγαλύτερη συλλογή με έργα του Degas παγκοσμίως και περιλαμβάνει 12 χάλκινα εκμαγεία και ένα γύψινο, 19 πίνακες, 71 έργα σε χαρτί και 52 πρωτότυπα έργα του από κερί, πηλό και γύψο. Το Little Dancer Aged Fourteen παρουσιάζεται με 13 ακόμα έργα του Ντεγκά, ενός καλλιτέχνη στον οποίο το μπαλέτο ασκούσε ιδιαίτερη γοητεία  συμπεριλαμβανομένων των έργων του: Ballet (1907), Τhe Ballet Master (1874), The Class Dance (1873).    

Ο καλλιτέχνης ασχολήθηκε με τον κόσμο των χορευτών, γι' αυτό απεικονίζει τις κοπέλες σε πρόβες ή ντυμένες με φτερά, ενώ περιμένουν την έναρξη της παράστασης. Ήταν ένας οξυδερκής παρατηρητής και ένας παράξενος, αλλά συμπαθητικός χρονικογράφος της καθημερινής ζωής των χορευτών.  

Η έκθεση υπογραμμίζει, επίσης, την πειραματική, σύγχρονη προσέγγιση στο έργο του Ντεγκά. Ο Ντεγκά χρησιμοποίησε μια νέα τεχνική στο γλυπτό. Το έργο Little Dancer ήταν φτιαγμένο από κερί σε ένα μεταλλικό οπλισμό με οργανικά υλικά, όπως ξύλο, σχοινί, ακόμη και παλιά πινέλα στα χέρια. Στη συνέχεια καλύφθηκε από πηλό και όλα τα στρώματα ήταν περασμένα με κερί. Ο Degas, χρησιμοποίησε έντονο ρεαλισμό στο γλυπτό με την τοποθέτηση μιας περούκας από ανθρώπινα μαλλιά στο κεφάλι και ολοκλήρωσε το έργο ντύνοντάς το με μία μεταξωτή φούστα, ένα πραγματικό μπούστο, και λινές πουέντ.  

Το Ballet Master ήταν πιθανόν η πρώτη προσπάθεια του καλλιτέχνη να κάνει μονοτυπίες, σε συνεργασία με τον φίλο του Λουντοβίκ Ναπολεόν Λεπίκ (1839-1889), ο οποίος έμαθε στον Ντεγκά αυτή τη δύσκολη τεχνική της χαρακτικής. Η έκθεση περιλαμβάνει τρεις ακόμα μονοτυπίες που Degas σε παστέλ αποχρώσεις. Η δυναμική και η έντονη πολυχρωμία, δημιουργούν ένα λαμπερό αποτέλεσμα. Ο καλλιτέχνης ασχολήθηκε με τον κόσμο των χορευτών, γι’ αυτό  απεικονίζει τις κοπέλες σε πρόβες ή ντυμένες με φτερά, ενώ περιμένουν την έναρξη της παράστασης. Ήταν ένας οξυδερκής παρατηρητής και ένας παράξενος, αλλά συμπαθητικός χρονικογράφος της καθημερινής ζωής των χορευτών.  

O Degas ασχολήθηκε με τη γλυπτική σε όλη του τη ζωή . βρισκόταν συνεχώς μπροστά σε ένα γλυπτό ή μπροστά στο καβαλέτο του. Ωστόσο, η ψυχαναγκαστική τάση του να δουλεύει όλη την ώρα τα γλυπτά του, είχε ως αποτέλεσμα να τα αφήνει ημιτελή ή ακόμα και να καταστρέφει κάποια που μπορεί να είχε τελειώσει. Ακόμη και το Little Dancer υπόκειται στην ιδιοτροπία του. Το 1880, σε μία έκθεση, η θέση για το γλυπτό είχε μείνει κενή. Όταν τελικά παρουσιάστηκε, πολλοί κριτικοί το απέρριψαν γιατί το θεώρησαν αποκρουστικό και κάτι σαν απειλή για την κοινωνία. Είχαν συνηθίσει να βλέπουν τα πιο παραδοσιακά γυναικεία θέματα –θεότητες, αλληγορικές φιγούρες, ηρωίδες της ιστορίας- και όχι μια σύγχρονη κοπέλα της εργατικής τάξης  η οποία κάνει ένα κακόφημο επάγγελμα. Τα υλικά που χρησιμοποίησε, ανθρώπινα μαλλιά, μετάξι, κορδέλα, λινό, σχοινί, φελλό, βαμβάκι, μουσελίνα, και μεταξωτό τούλι, προκάλεσαν περισσότερες αντιρρήσεις. Ωστόσο, ο Degas έδωσε σε αυτή την αδύνατη φιγούρα της νεαρής μπαλαρίνας, ταυτόχρονα την αίσθηση μιας ευαισθησία και μιας υπερηφάνειας, με τους ώμους της πίσω και το κεφάλι ψηλά καθώς και με την στάση της, που είναι όρθια και αξιοπρεπής.    

 Οι μπαλαρίνες του Ντεγκά  

Little dancer aged 14  

Dancer, 1877  

The Pink Dancers, Before the Ballet  

Blue dancers  

A Group of Dancers  

Dancers in the Wings  

Dancers in Foyer  

Dancers at the Barre (study)    

Πηγή: lifo

Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης

Σύριζα: το καινούργιο, το ζουμερό και σχεδόν απαγορευμένο φρούτο, που η κρίσιμη μάζα των Ελλήνων λαχταρά να δαγκώσει;

Το 1981 ήμουν δεκαπέντε χρονών. Όσο πολιτικοποιημένο και αν ήταν το οικογενειακό μου περιβάλλον, εμένα με απασχολούσαν ζητήματα εντελώς άλλης φύσης: Τα κορίτσια – ή μάλλον η έλλειψή τους από το σχολείο αρρένων μας και η λαχτάρα μας να τα συναντάμε κάθε μεσημέρι, φευγαλέα, στη στάση του λεωφορείου, όπου και τους πασάραμε προσκλήσεις για τον χορό της τάξης μας... Το "The Wall" των Pink Floyd, που μολονότι είχε κυκλοφορήσει ενάμισυ χρόνο πριν, στην Ελλάδα τουλάχιστον παρέμενε ό,τι πιο καυτό και επαναστατικό... Η πληγή από τον θάνατο του πατέρα μου, που είχε αρχίσει μόλις να κρυώνει...

Θυμάμαι ωστόσο την μάνα μου να με ενημερώνει, καθημερινά σχεδόν, πως ένας ακόμα φίλος ή γνωστός είχε προσχωρήσει στο κίνημα της «Αλλαγής». «Και η Πόλα θα ψηφίσει Πασόκ!» μου έλεγε. «Και ο Λουκάς – κομμουνιστής βαμμένος από παιδί, με φυλακές και εξορίες, μα τώρα έβαλε νερό στο κρασί του! Και η οικογένεια του Σταμάτη, που επί χούντας είχαν στο κρεοπωλείο τους φωτογραφία του Παπαδόπουλου...» Δεν διενεργούνταν τότε κυλιόμενες, «επιστημονικές», δημοσκοπήσεις. Δεν χρειάζονταν κιόλας. Στοιχειώδη επαφή να είχες με τον κοινωνικό σου περίγυρο, το ένιωθες πως το ποτάμι –όπως το αποκαλούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου- φούσκωνε και δεν γύριζε πίσω. Ακόμα και ο Μανόλης Γλέζος το διέγνωσε εγκαίρως και έσπευσε να κοσμήσει το ψηφοδέλτιο του Πασόκ...  

Η περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ στα αγγλικά αποκαλείται "win-win situation": Άμα τα πράγματα βαδίσουν προς τα χειρότερο, θα ψηφιστεί από οργή και απελπισία. Εάν βελτιωθούν, τότε θα θριαμβεύσει επειδή οι Έλληνες θα νοιώθουν αρκετά ασφαλείς, ώστε να ποντάρουν σε ακόμα καλύτερες μέρες.

Ανάλογη αίσθηση έχω σήμερα. Δεν περνάει μέρα σχεδόν που κάποιος να μην το ανακοινώνει γεμάτος περηφάνια είτε να το παρουσιάζει ως ύστατή του λύση είτε να το υπονοεί, διακριτικά πλην σαφώς, πως θα ψηφίσει Σύριζα. Αφετηρίες διαφορετικές. Σκεπτικά ποικίλα. Επιχειρήματα συγκροτημένα κι άλλα που δεν αντέχουν ούτε δευτερόλεπτο σε σοβαρή συζήτηση. Η απόφαση όμως ειλημμένη: Θα ρίξω τη ζαριά και ό,τι ήθελε προκύψει. «Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό...» που έλεγε κι ο Νίκος Παπάζογλου.

Με αυτή την έννοια, δυσκολεύομαι να ερμηνεύσω την πρεμούρα που έχει ο ίδιος ο Σύριζα. Τι κι αν στηθούν οι κάλπες τον Μάρτιο του 2015, τι κι αν στηθούν τον Μάιο του 2016; Ακόμα και αν η παρούσα κυβέρνηση καταφέρει να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας και παρατείνει τη θητεία της για δεκατέσσερις μήνες, ακόμα και αν αξιοποιήσει την πίστωση χρόνου για να σταθεροποιήσει ή να βελτιώσει αισθητά την κατάσταση, ο Σύριζα θα εξακολουθεί να προβάλλει σαν το καινούργιο, το ζουμερό και σχεδόν απαγορευμένο φρούτο, που η κρίσιμη μάζα των Ελλήνων θα λαχταρά να δαγκώσει.  

Εκτός συγκλονιστικού απρόοπτου, πρόκειται για αυτό που στα αγγλικά αποκαλείται "win-win situation": Άμα τα πράγματα βαδίσουν προς τα χειρότερο, ο Σύριζα θα ψηφιστεί από οργή και απελπισία. Εάν βελτιωθούν, τότε θα θριαμβεύσει επειδή οι Έλληνες θα νοιώθουν αρκετά ασφαλείς, ώστε να ποντάρουν σε ακόμα καλύτερες μέρες. Στην πολιτική, όποιος αποκτά τον αέρα του νικητή καρπώνεται συχνά το φαινόμενο της χιονοστιβάδας. Η αυτοδυναμία, από όνειρο απατηλό, εξελίσσεται σε στόχο ρεαλιστικό.

Το βράδυ των βουλευτικών εκλογών, όποτε και αν συμβούν, θα επικρατήσει ατμόσφαιρα επαναστατικής ανάτασης. Σημαίες, θούρια, ανθρωποθάλασσες να κατακλύζουν δρόμους και πλατείες, αυτοκίνητα να κορνάρουν κάνοντας γύρους θριάμβου. Πολλοί και από εκείνους που δεν θα έχουν ρίξει Σύριζα στην κάλπη, θα παρασυρθούν από το κλίμα της ευφορίας. Είναι ωραίο να μερακλώνεις, ακόμα και σε ξένη γιορτή.

Όσοι επιμένουν να εκφράζουν την αντίθεση ή απλώς τις επιφυλάξεις τους, θα φαντάζουν θλιβερή μειοψηφία. Σαν τις κακές συμπεθέρες θα μοιάζουν όσοι θα θυμούνται τους ουρανομήκεις πανηγυρισμούς για την εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια το 2008 –τότε που οι Κύπριοι ανέμιζαν πορτραίτα του Μακάριου και του Τσε Γκεβάρα- και την κατάληξη της θητείας του, με την ανείπωτη τραγωδία στο Μαρί και με το ρίξιμο της οικονομίας στα βράχια. Η λέξη «Μαρί» άλλωστε είναι από τους Ελλαδίτες ξεχασμένη...  

Το βράδυ των βουλευτικών εκλογών, όποτε και αν συμβούν, θα επικρατήσει ατμόσφαιρα επαναστατικής ανάτασης. Σημαίες, θούρια, ανθρωποθάλασσες να κατακλύζουν δρόμους και πλατείες, αυτοκίνητα να κορνάρουν κάνοντας γύρους θριάμβου...

Θα ορκιστεί λοιπόν η κυβέρνηση του Σύριζα –ενδεχομένως και των «λοιπών προοδευτικών δυνάμεων»- και θα σπεύσει στα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων, για να ανακοινώσει στους εταίρους μας πως τα πράγματα στην Ελλάδα άλλαξαν. Ότι ο λαός πήρε την εξουσία και δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Με στόχο να διεκδικήσει δυναμικά -αν όχι και να επιβάλει- τη μείωση και επιμήκυνση του χρέους, ώστε να καταστεί αυτό βιώσιμο. Με την ευγενή, σε κάθε περίπτωση, φιλοδοξία να πνεύσει καινούργιος άνεμος όχι μονάχα στην πατρίδα μας μα και στην ήπειρό μας γενικότερα...

Υπάρχουν δύο πιθανότητες:

Είτε οι δανειστές μας -συμφιλιωμένοι εκ των προτέρων με την νέα ελληνική κατάσταση- να θελήσουν να γλυκάνουν τον Σύριζα, προσφέροντας του μια βελτιωμένη συμφωνία, ένα συκαλάκι έστω ή άλλο γλυκό του κουταλιού. Σε αυτήν την περίπτωση, ο νεαρός πρωθυπουργός μας θα αναφωνήσει ως άλλος Ιούλιος Καίσαρ "Veni, Vidi, Vici!" και ο λαός θα τον αποθεώσει.

Είτε οι δανειστές μας –με το φλέγμα που τους προσδίδει το βόρειο ταμπεραμέντο τους και η αντικειμενική τους ισχύς- να ρίξουν μια ξεγυρισμένη χυλόπιτα στον Σύριζα και στους τυχόν εταίρους του. «Έτσι έχουν οι όροι της δανειακής σύμβασης» να του πουν «και σε όποιον δεν αρέσουν, ξύδι...»

Φανταστείτε το κλίμα που θα επικρατεί, στην δεύτερη και απευκταία περίπτωση, στο αεροπλάνο της επιστροφής. Κάποιοι θα συμβουλεύουν τον νεαρό πρωθυπουργό ευθύς μετά την προσγείωση στην Αθήνα, να επιχειρήσει να προσγειώσει και τους Έλληνες –οι οποίοι τόσες ελπίδες θα έχουν επενδύσει επάνω του- στη σκληρή πραγματικότητα. «Σε αντίθετη περίπτωση» θα τον προειδοποιούν οι κυβερνητικοί τυχόν εταίροι του «θα αποσύρουμε την ψήφο εμπιστοσύνης...»

Κάποιοι άλλοι –οι παλιοί σύντροφοι του, οι μπαρουτοκαπνισμένοι της εποχής που Σύριζα είχε 3%- θα τον προτρέπουν να χτυπήσει τη γροθιά στο μαχαίρι. «Δεν θα περάσει στην Ευρώπη των νεοφιλελεύθερων, στις αγορές και στα χρηματιστήρια! Οι Έλληνες θα συσπειρωθούν γύρω σου κι όλοι μαζί θα ανάψουμε φυτίλι στα θεμέλια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού!» Με τέτοια θα προσπαθούν να τον συνεπάρουν. Κι άμα τον βλέπουν διστακτικό, θα τον προειδοποιούν: «Έτσι κι ο Σύριζα συμβιβαστεί, υποταχτεί, κάνει στροφή επί δεξιά, η θέση μας, εμάς των ριζοσπαστικών στελεχών και βουλευτών δεν είναι διόλου δεδομένη...»

Και ο νεαρός πρωθυπουργός θα κρατάει το κεφάλι στις παλάμες του και δεν θα φορά ούτε καν γραβάτα για να την λύσει, να πάρει λίγο αέρα. Όταν ο ντισκ τζόκεϋ είναι μυστήριο τρένο, το πάρτυ μπορεί να ξεκινήσει με Νίκο Παπάζογλου και να κορυφωθεί με Σάκη Ρουβά: Από το «Θα Πάω κι ας μου Βγει και σε Κακό» στο «Τώρα Αρχίζουν τα Δύσκολα»...-

Πηγή: lifo