ενημέρωση 3:23, 1 September, 2026

Μόλις τέσσερις χώρες συγκεντρώνουν τα 2/3 του πλούτου της ΕΕ

Μεγάλη ανισότητα ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ σε ό,τι αφορά τον πλούτο των νοικοκυριών καταγράφει έρευνα της ελβετικής ιδιωτικής τράπεζας Julius Baer για το 2013. Συγκεκριμένα η καθαρή περιουσία των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 28% στην Ισπανία και 23% στην Ελλάδα από το 2007 ενώ την ίδια ώρα αυξήθηκε κατά 68% στην Ελβετία και 18% στη Γερμανία.
 

Η έρευνα καταδεικνύει ότι μόλις τέσσερις χώρες συγκεντρώνουν μόνες τους τα δύο τρίτα και πλέον του καθαρού πλούτου στην Ευρώπη, με τη Γερμανία να συγκεντρώνει 13 τρισ. ευρώ, τη Βρετανία 9,6 τρισ. ευρώ, τη Γαλλία 9,5 τρισ. και την Ιταλία 8,3 τρισ. ευρώ. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα το 10% των πλέον εύπορων νοικοκυριών στην Ευρώπη κατέχει το 50% και πλέον του πλούτου της Γηραιάς Ηπείρου.
 
Το 2013 η περιουσία των νοικοκυριών στην Ευρώπη έφθασε αθροιστικά σε επίπεδο ρεκόρ, σε ύψος 56 δισεκατομμυρίων ευρώ, καταγράφοντας αύξηση 1,7% σε σύγκριση με το 2012, σύμφωνα με την έκθεση, η οποία τιτλοφορείται Wealth Report Europe. Πριν από την οικονομική κρίση του 2007, το ύψος του πλούτου βρισκόταν στα 54,5 δισεκατομμύρια ευρώ.
 
«Ωστόσο, η εξέλιξη των περιουσιακών στοιχείων μεταξύ των χωρών διαφέρει ουσιαστικά μετά την κρίση του 2007» τονίζουν οι συντάκτες της έκθεσης.
 
Η έρευνα δεν επικεντρώνεται μόνο στα ρευστά περιουσιακά στοιχεία των νοικοκυριών (όπως μετοχές, ομολογιακούς τίτλους ή κεφάλαια), αλλά στην καθαρή περιουσία (χρηματοοικονομικοί πόροι και ακίνητη περιουσία).
 
Ανά κάτοικο η καθαρή περιουσία ανέρχεται σε μέσο όρο στα 167.100 ευρώ. Το Λουξεμβούργο κατατάσσεται πρώτο με μια καθαρή περιουσία 432.000 ευρώ ανά ενήλικα, ακολουθεί η Ελβετία (394.900 ευρώ) και το Βέλγιο (241.0000 ευρώ). Η Σλοβακία και η Ελλάδα βρίσκονται στο τέλος της κατάταξης με αντίστοιχα 33.000 ευρώ και 58.900 ευρώ ανά ενήλικα.
 
Αναφορικά με τις προβλέψεις για το μέλλον οι συντάκτες της έκθεσης εκτιμούν ότι η περιουσία των ευρωπαϊκών νοικοκυριών θα αυξηθεί κατά 40% και θα ανέλθει στα 79 τρισεκατομμύρια ευρώ έως το 2019. Η αύξηση αυτή θα είναι αποτέλεσμα της ανάκαμψης των μεγάλων ευρωπαϊκών οικονομιών μετά την ύφεση.

Πηγή:tvxs 

Η πιο τρομακτική γέφυρα του κόσμου βρίσκεται στην Κίνα

Πεκίνο, Κίνα
Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η πιο τρομακτική γέφυρα του κόσμου. Ο λόγος για μία γέφυρα που κατασκεύασαν κινέζοι μηχανικοί στα νότια της Κίνας.

Βρίσκεται σε ύψος 180 μέτρων από το έδαφος, ενώνει τις κορυφές δύο πανύψηλων βράχων και είναι φτιαγμένη από γυαλί, με αποτέλεσμα όποιος διασχίζει τη γέφυρα να βλέπει κάτω από τα πόδια του το απέραντο κενό.

«Την πρώτη φορά κατάφερα να περάσω εύκολα. Αλλά την τρίτη φορά που προσπάθησα ένιωθα αδύναμα τα γόνατά μου», είπε η 23χρονη Γιουν Κου και πρόσθεσε: «Πήγα πίσω στην αφετηρία και χρειάστηκα βοήθεια από το αγόρι μου για να τη διασχίσω».

Οι Κινέζοι, πάντως, έχουν προνοήσει και στις δύο άκρες της γέφυρας υπάρχει ειδικό προσωπικό, προκειμένου να βοηθάει τους ανθρώπους που φοβούνται και διστάζουν να διασχίσουν τη γέφυρα.

Όπως παλιά: ζουμερό κέικ με γιαούρτι

Ποιος μπορεί να αρνηθεί πως η γνωριμία μας με κάθε φαγητό και γλύκισμα έγινε όταν εκείνο μας πρωτοπροσφέρθηκε από τα μητρικά χέρια; Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες γεύσεις και αν μας συγκινήσουν, πάντοτε θα νοσταλγούμε τη νοστιμιά και τις μυρωδιές από τα μαγειρέματα «της μαμάς». Και ασφαλώς εκείνα, έστω και ασυνείδητα, είναι το μέτρο σύγκρισης για οτιδήποτε νέο δοκιμάζουμε. Στις πρώτες θέσεις της λίστας με τα σουξέ της, σχεδόν σε όλα τα νοικοκυριά, βρίσκονται τα κέικ κάθε λογής: λεμονιού, βουτυρένια, λευκά ή με σοκολάτα. Στο σπίτι μας ανέκαθεν τη βασιλική θέση κατείχε ένα δίχρωμο κέικ, βασισμένο στη λογική του επονομαζόμενου «μαρμπρέ». Αφράτο και εντυπωσιακό, με τους κυματισμούς σοκολάτας σε κάθε φέτα του να το κάνουν ακαταμάχητο.

Photo: sugareverythingnice.blogspot.sg

Ρωτώντας περισσότερα για τη συνταγή του, έμαθα πως προέρχεται από κάποιο βιβλίο της δεκαετίας του '60, γραμμένο από τη μεγάλη κουζινογράφο της εποχής, Χρύσα Παραδείση, που δίδαξε και διαμόρφωσε ολόκληρες γενιές νοικοκυρών. Βέβαια η, κατά τα άλλα υπέροχη, εκδοχή αυτή είναι κάπως χειμερινή, με έντονη βουτυρένια μυρωδιά και γεύση. Επειδή όμως οι λάτρεις των κέικ δύσκολα τα αποχωριζόμαστε ακόμα και το καλοκαίρι, έξοχη λύση για να μετριάσουμε τη βαριά γεύση τους είναι το γιαούρτι, που με τη δροσερή υφή του αλαφραίνει κάπως τα πράγματα.
Αποφάσισα λοιπόν να παραλλάξω την καθιερωμένη συνταγή μας, βάζοντας γιαούρτι αντί για γάλα και φυσικά ελαιόλαδο αντί για βούτυρο. Παρά τις αντιδράσεις των κυριών του σπιτιού, που θεώρησαν την αντικατάσταση των υλικών ιεροσυλία προς τη μεγάλη Χρύσα, το αποτέλεσμα με δικαίωσε: 
ένα κέικ γευστικότατο, δροσερό και αφράτο, ευχάριστο ακόμα και για τις πιο ζεστές καλοκαιρινές μέρες, που αναμφίβολα είναι μπροστά μας.

Photo: sugareverythingnice.blogspot.sg

Για ένα ζουμερό κέικ αρκετό για 8 άτομα χρειαζόμαστε

  • 3 αυγά
  • 1 γιαούρτι (250 γραμμ.) - το άδειο κεσεδάκι του θα γίνει ο μετρητής μας για τα υπόλοιπα υλικά 
  • 3 κεσεδάκια αλεύρι
  • 2 κεσεδάκια ζάχαρη
  • ¾ κεσεδάκι ελαιόλαδο
  • 1 κ.γ. μπέικιν πάουντερ
  • βανίλια σε σκόνη
  • 3 κ.σ. κακάο σε σκόνη
  • όσο βούτυρο χρειάζεται για το βουτύρωμα της φόρμας που θα το ψήσουμε

Μέσα σε ένα βαθύ μπολ ρίχνουμε το γιαούρτι, τη ζάχαρη, τα αυγά και ανακατεύουμε καλά. Προσθέτουμε σταδιακά το αλεύρι και το μπέικιν πάουντερ ανακατεύοντας κοφτά· σκοπός μας είναι να μη σβολιάσει η ζύμη. Προσθέτουμε το ελαιόλαδο και συνεχίζουμε το ζύμωμα.

Τώρα χωρίζουμε τη ζύμη σε δύο ίσα μέρη. Στο πρώτο προσθέτουμε την αρωματική βανίλια και στη δεύτερη τη σκόνη του κακάο. Ανακατεύουμε διαδοχικά και τα δύο κομμάτια και στη συνέχεια βουτυρώνουμε και πασπαλίζουμε με αλεύρι το σκεύος που μέσα του θα ψηθεί.

Αν κάποιο από τα δύο μέρη της ζύμης προέκυψε αραιό, προσθέτουμε αλεύρι, αν πάλι παραείναι σφιχτό, το «χαλαρώνουμε» προσθέτοντας με φειδώ γάλα. Αδειάζουμε εναλλάξ τις δύο ζύμες στη φόρμα: σε τέσσερις ή και έξι δόσεις για να εξασφαλίσουμε πως μετά το ξεφούρνισμα θα έχουμε τις επιθυμητές, λαχταριστές, σοκολατένιες καμπύλες στο εσωτερικό του.

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο και στους 170 ° C για 40 έως 45 λεπτά. Ασφαλώς δεν ανοίγουμε τον φούρνο πριν ολοκληρωθεί το ψήσιμο και, δοκιμάζοντας με ένα μαχαίρι, ελέγχουμε αν είναι έτοιμο:
μετά τα 40 λεπτά βυθίζουμε τη λάμα του στο κέικ και αν, τραβώντας την, μείνει καθαρή, τότε μπορούμε να το ξεφουρνίσουμε.

Photo: sugareverythingnice.blogspot.sg

Περιμένουμε για περίπου 15 λεπτά και το ξεφορμάρουμε. Επιστρατεύουμε όλα τα δροσερά του ψυγείου: φρούτα, παγωτό και φυσικά γιαούρτι μπορούν να το ακομπανιάρουν άψογα.

Συνταγή βασισμένη στο cuisine.journaldesfemmes.com.

 

Μοσχαράκι στιφάδο

Η μαμά μου το φτιάχνει με κουνέλι. Η μαμά του το φτιάχνει με κόκορα. Κανένα απ’ τα δύο δεν τρώω. Για να τον εντυπωσιάσω μηχανεύθηκα το πολύ προσωπικό μου στιφάδο με μοσχαράκι. Και τελικά, ναι, είναι οριστικό. Είμαι η γυναίκα της ζωής του (όχι ότι θα μπορούσε να είναι η μάνα μου δηλαδή!).

Photo: thelastpieceofcake.com

Υλικά

  • 1 κιλό από το μοσχαράκι που προτιμάτε στα μαγειρευτά - κοκκινιστά (ελιά, κότσι σε φέτες χωρίς κόκκαλο, ποντίκι)
  • 1 ½ κιλό κρεμμυδάκια για στιφάδο
  • 4 σκελίδες σκόρδο ολόκληρες
  • 0,5 λίτρο χυμό ντομάτας
  • 1 ποτήρι του κρασιού ξύδι
  • 1 ποτήρι κρασιού κόκκινο κρασί
  • μισό ποτήρι κρασιού πετιμέζι
  • 2 φύλλα δάφνης
  • αλάτι, πιπέρι
  • 5-6 κόκκους μπαχάρι
  • ελαιόλαδο

Ροδίζω στο ελαιόλαδο τα κρεμμύδια και τα σκόρδα. Μόλις πάρουν ωραίο ξανθό χρώμα, τα αφαιρώ από το λάδι και τα αφήνω σε αναμονή. Ρίχνω στην κατσαρόλα τα φύλλα της δάφνης και τους κόκκους απ’ το μπαχάρι. Στη συνέχεια, το μοσχαράκι σε μερίδες. Ας είναι και λίγο μικρότερες απ’ όσο σας τις κόβουν συνήθως. Μόλις τσιγαριστεί καλά και απ’ τις δυο πλευρές, σβήνω με το ξύδι. Περιμένω να εξατμιστεί και μόλις αρχίσει πάλι να στεγνώνει, ξανασβήνω με το κρασί. Τα σκεπάζω για πέντε λεπτά.

Στη συνέχεια προσθέτω το πετιμέζι. Το αφήνω να ενωθεί καλά πριν ρίξω το χυμό της ντομάτας, το αλάτι και το πιπέρι. Υπάρχει λόγος που τους δίνω χρόνο και δεν τα ρίχνω όλα μαζί. Δοκιμάστε το και θα δείτε ότι μοιάζει σαν οι ίνες του κρέατος να έχουν συγκρατήσει τα καλά από κάθε υγρό υλικό. Σκεπάζω και αφήνω να βράσει. Λίγο μετά ανοίγω το καπάκι και ελέγχω τα υγρά. Αν με ικανοποιούν – δηλαδή δεν μοιάζει να στερεύουν - ρίχνω λίγα λίγα τα κρεμμύδια και τα σκόρδα που είχα σε αναμονή. Λέω λίγα λίγα γιατί κάθε τόσο ανακατεύω για να συναντηθούν με το μοσχαράκι μου. Όταν προστεθούν όλα, παύω τα πολλά ανακατέματα γιατί δεν θέλω να τα λιώσω και χαμηλώνω τη φωτιά στο μεσαίο σημείο βρασμού. Βάζω πάλι το καπάκι, αφήνοντας μια χαραμάδα ανοιχτή. Κάθε λίγο το κοιτάζω για να μη μου κολλήσει κάνοντας κυκλικές κινήσεις στην κατσαρόλα. Αν τα υγρά του αρχίσουν να λιγοστεύουν και το κρέας παραμένει σκληρό, βράζω νερό και προσθέτω αλλά δεν παραλείπω να συμπληρώσω το αλάτι 5 λεπτά αφού ρίξω το νερό.

Σε περίπου μια ώρα είναι έτοιμο. Δεν το συνοδεύω με τίποτα. Μόνο του είναι αρκετό. Φρέσκο ψωμί, για όποιον θέλει, και το αγαπημένο μου Merlot.