Γιάννης Κατσίμπας

Τρανοί και αν είναι οι τάφοι, τάφοι θα 'ναι

Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης

Μια φίλη αρχαιολόγος, με την οποίαν συζητούσα χθες, επέμενε πως η ανασκαφή της Αμφίπολης κρύβει κάτι απείρως εντυπωσιακότερο από όσο μπορούμε να υποθέσουμε.

«Σκέψου το λογικά» μού είπε. «Ένας τάφος που μπροστά του εκείνος του Φιλίππου στην Βεργίνα ωχριά… Για ποιόν θα ήταν δυνατόν να οικοδομήσουν κάτι τέτοιο; Για την Ρωξάνη, μια ξένη που μετά τον θάνατο του Μέγα Αλέξανδρου κάθε άλλο παρά περιβλήθηκε το κύρος και τις εξουσίες της αυτοκρατορικής χήρας; Για τον μικρό Αλέξανδρο τον Δ’, που η ύπαρξη του και μόνο αποτελούσε καρφί στα μάτια των επίδοξων σφετεριστών της κληρονομιάς του πατέρα του; Για δύο ανυπεράσπιστα δηλαδή πρόσωπα, που αφού τα δολοφόνησαν, φρόντισαν να τα υποβιβάσουν σε λεπτομέρειες της Ιστορίας; Γιατί μην μου πεις πως η υστεροφημία της Ρωξάνης συγκρίνεται με εκείνη του συντρόφου του Αλέξανδρου, του Ηφαιστίωνα: Και μην ισχυριστείς ότι ο αδικοχαμένος Αλέξανδρος ο Δ’ έχει περάσει στη συλλογική μνήμη με γράμματα μεγαλύτερα από ό,τι ο Βουκεφάλας… Όσο για την περίπτωση να πρόκειται για το μαυσωλείο κάποιου από τους στρατηγούς, πώς θα γινόταν ένα μη μέλος της μακεδονικής δυναστείας να απολαύσει μεταθανάτιες τιμές μεγαλύτερες από τον σημαντικότερο βασιλιά της μετά τον Μεγαλέξανδρο;»

«Άρα;» ρώτησα, με αγωνία σχεδόν. «Άρα εκείνο που φαντάζεσαι…» «Μα ο Μεγαλέξανδρος θάφτηκε, σύμφωνα με δεκάδες μαρτυρίες, στην Αίγυπτο!» «Την ανακομιδή των οστών την έχεις ακούσει;» «Μα κανείς από τους χρονογράφους της εποχής δεν αναφέρεται στην Αμφίπολη!» «Εάν ισχύει αυτό που εικάζω, ο ενταφιασμός του μέγιστου στρατηλάτη στη γη που τον γέννησε θα πραγματοποιήθηκε υπό συνθήκες άκρας μυστικότητας. Ακριβώς για τον φόβο των τυμβωρύχων. Για να μειωθεί ο κίνδυνος σύλησης του μνημείου. Μάθε ότι και οι μυκηναϊκοί βασιλικοί τάφοι είχαν σκεπαστεί από τόνους χώματος από τους ίδιους τους κατασκευαστές τους… Ο νεκρός κατά την αντίληψη των ανθρώπων εκείνων δεν αποτελούσε αξιοθέατο για να τον επισκέπτονται. Τον έκλειναν όσο πιο αεροστεγώς μπορούσαν, μαζί με τα αγαπημένα του αντικείμενα –ενίοτε και κάποια αγαπημένα του πρόσωπα ή κάποιους υπηρέτες του- τον έκλειναν και τον άφηναν να αναπαυθεί ως τη συντέλεια του κόσμου…»

Θα μπορούσα, αν και μη ειδικός, να συνεχίσω να της φέρνω αντιρρήσεις. Να της θυμίσω, λόγου χάριν, το προσκύνημα του Ρωμαίου Αύγουστου στον βαλσαμωμένο Μεγαλέξανδρο στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου – ένα του χάδι όλο σεβασμό άρκεσε για να ξεκολλήσει η μύτη του νεκρού… Να της επισημάνω πως από τις προαναγγελθείσες ανακαλύψεις αρχαιολογικών θησαυρών, οι εννέα στις δέκα καταλήγουν πάντα σε φιάσκο.

Ο νεκρός κατά την αντίληψη των ανθρώπων εκείνων δεν αποτελούσε αξιοθέατο για να τον επισκέπτονται. Τον έκλειναν όσο πιο αεροστεγώς μπορούσαν. Τον έκλειναν και τον άφηναν να αναπαυθεί ως τη συντέλεια του κόσμου...

Ήδη ωστόσο η φαντασία μου κάλπαζε. Έβλεπα την προϊσταμένη της ανασκαφής στην Αμφίπολη να αναγγέλλει ότι βρέθηκε αντιμέτωπη με το λείψανο του Μεγαλέξανδρου. Όλα τα ΜΜΕ διεθνώς να διακόπτουν το πρόγραμμά τους για να μεταδώσουν την είδηση κι έπειτα να πλειοδοτούν, προσφέροντας εκατομμύρια, για μια φωτογραφία –ανφάς, προφιλ, με μύτη ή χωρίς- του κοσμοκατακτητή .

Έβλεπα τον Κάρολο Παπούλια να αναλύεται σε δάκρυα ευτυχίας –«νυν απολύεις τον δούλο σου, Δέσποτα»- τον Αντώνη Σαμαρά να νοιώθει απόλυτα δικαιωμένος στον μακεδονικό αγώνα του, πως έχει παρασάγγας υπερβεί την Πηνελόπη Δέλτα, ακόμα και τον Παύλο Μελά. Έβλεπα τους ηγέτες κρατών, εκκλησιών και διεθνών οργανισμών να επισκέπτονται τον νομό Σερρών, να προσκυνούν και να προσαρμόζουν τον Μεγαλέξανδρο στην πίστη ή στην ατζέντα τους: Τον Πάπα να δηλώνει πως η εκστρατεία του προετοίμασε την έλευση του Χριστιανισμού. Τον Ομπάμα να ερμηνεύει τη δράση του όχι ως πολεμική κατάκτηση αλλά σαν μια πρώτη παγκοσμιοποίηση με σεβασμό στις πολυπολιτισμικές αξίες. Την Μέρκελ να θυμίζει πως μόνο ενωμένοι οι Έλληνες του 4ου π.Χ. αιώνα υπό την αιγίδα των Μακεδόνων (διάβαζε οι Ευρωπαίοι του 21ου μ.Χ. αιώνα υπό την αιγίδα των Γερμανών) μεγαλούργησαν…

Έβλεπα τα δεκαπέντε εκατομμύρια των Ελλήνων –στην πατρίδα και στην ομογένεια- να εκστασιάζονται, να αισθάνονται θριαμβευτές. Λες και η εκταφή του Αλέξανδρου να αποτελεί την αποστομωτική απάντηση του θεού της Ελλάδας στις ταπεινώσεις που έχουμε υποστεί κατά τα τελευταία χρόνια. Λες και το γεγονός πως η Αμφίπολη ανήκει στο σημερινό μας κράτος να αποδεικνύει πέραν πάσης αμφισβήτησης πως η Μακεδονία είναι ελληνική. Να κόβει οριστικά τον βήχα των Σκοπιανών και των λοιπών εχθρών μας. (Μα ο Μεγαλέξανδρος στάθηκε Έλληνας αν όχι φυλετικά, σίγουρα γλωσσικά και πολιτισμικά. Αφού τον δίδαξε ο Αριστοτέλης. Αφού είχε στο μαξιλάρι του τα ομηρικά έπη…)

Έβλεπα τέλος τα κτερίσματα και τα κόκκαλα -τα άγια των αγίων για εκείνους που οικοδόμησαν τον λαμπρό τάφο- να αποκαλούνται «ευρήματα». Να μεταφέρονται σε εργαστήρια και να αναλύονται εξονυχιστικά. Να γίνονται ανακοινώσεις σε επιστημονικά συνέδρια και θέματα για διδακτορικά. Και σουβενίρ και καρτ-ποστάλ. «Πιστό αντίγραφο του διαδήματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τιμή ευρώ χίλια». «Παζλ της Αμφίπολης, κομμάτια τριακόσια, τιμή ευρώ εικοσιπέντε»…

Δεν είμαι εχθρός της αρχαιολογίας. Δεν υποτιμώ το ερευνητικό, επιστημονικό πνεύμα σε καμία του απολύτως έκφανση. Πιστεύω στην εκλαϊκευση της γνώσης. Προσβλέπω στον τουρισμό ως κύριο πυλώνα της εθνικής μας ανάκαμψης. Κι όποτε βρίσκομαι σε ξένο τόπο, σπεύδω στα μουσεία του. Πιστεύω ωστόσο πως ο Αλέξανδρος πολύ θα ζήλευε σήμερα τον Περικλή. Τον Περικλή που έζησε και κυβέρνησε μια πόλη, η οποία δεν ανεχόταν ανάκτορα για τους ηγέτες της. Ούτε έχτιζε μαυσωλεία για τους σπουδαίους νεκρούς της. Τον Περικλή που πέρασε στην αιωνιότητα βάζοντας τη σφραγίδα του σε ό,τι εξαρχής προοριζόταν για κοινό κτήμα εσαεί: Στην Ακρόπολη, στο αθηναϊκό θέατρο, στους πλατωνικούς διαλόγους, στην Ιστορία του Θουκυδίδη. Τον Περικλή που καμιά αδιάκριτη σκαπάνη δεν θα χτυπήσει ποτέ την πλάκα του σεμνού του μνήματος.

Πώς θα σχολίαζε ο σημαντικότερος Αλεξανδρινός της σύγχρονης εποχής την επικείμενη ανακάλυψη στην Αμφίπολη; Συνδυάζοντας, πιστεύω, στίχους από δύο ποίηματά του: «Ο Λάνης που αγάπησες εδώ δεν είναι Μάρκε, στον τάφο που έρχεσαι και κλαις και μένεις ώρες κι ώρες…» θα σάρκαζε τα μιλιούνια των επισκεπτών. «Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά ως μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ως τους Ινδούς» θα αποκαθιστούσε την αληθινή κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου.-

Πηγή: lifo

Αυγούστου 18, 2014
Κατηγορία BLOGS
0

Επτά «θανάσιμα» πόστερ για τη Γάζα

Μέσα από μια σειρά αφισών, ο παλαιστίνιος γραφίστας Jihad Abdul Haq, σχολιάζει με το δικό του τρόπο τα αιματηρά τεκταινόμενα στην πολύπαθη περιοχή της Λωρίδας της Γάζας. Επιλέγοντας να δείξει μνημεία-σύμβολα από διάφορες χώρες του κόσμου να βομβαρδίζονται, ο σχεδιαστής οπτικής επικοινωνίας επιχειρεί να θέσει το ερώτημα στην κοινή γνώμη «τι θα συνέβαινε εάν βρισκόσουν εσύ στο δικό μου τόπο».

Πηγή : athens voice

Αυγούστου 18, 2014
Κατηγορία ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ
0

Οι θησαυροί του καταψύκτη ΙΙΙ: κρύο κρέας

Το καλοκαιρινό δείπνο προσφέρεται για κρύο μπουφέ. Λέω «μπουφέ» όχι με την επίσημη έννοια που σημαίνει δεξίωση, με άσπρο τραπεζομάντηλο που σέρνεται στο πάτωμα και αναμμένα κεριά. Η δική μου έννοια είναι το βραδινό τραπέζι της βεράντας στρωμένο με διάφορα κρύα εδέσματα και με τον καθένα να γεμίζει το πιάτο του. Ο πιο πρακτικός «θησαυρός» για τον μπουφέ αυτό είναι το κρύο κρέας, μοσχαράκι ή ψαρονέφρι συνήθως. Είναι κάτι που, σωστά τυλιγμένο και σφραγισμένο, δεν χάνει καθόλου τη γεύση του στην κατάψυξη και επειδή τρώγεται σε θερμοκρασία δωματίου δεν παίρνει την πατίνα του «ξαναζεσταμένου».

Τρώγεται με μουστάρδα ή και τις σάλτσες που θα σας πω παρακάτω. Μαζί με μια κρύα σούπα, όπως γκασπάτσο, σαλμορέχο ή άχο μπλάνκο, είναι το τέλειο καλοκαιριάτικο βραδινό. Να σημειώσω μια προτίμηση δική μου: την κρύα σούπα δεν την τρώω πριν αλλά μαζί με το φαγητό. Βάζω το μπολ δίπλα στο πιάτο μου και ανάμεσα στις μπουκιές τρώω και μια δροσερή κουταλιά. Μια πράσινη σαλάτα - ψιλοκομμένο αγγούρι (χωρίς σπόρους), τρυφερή ρόκα και γλυστρίδα - είναι καλός συνδυασμός, ιδίως όταν η συνοδευτική σούπα έχει βάση την ντομάτα.

Το κρέας λοιπόν. Εγώ παίρνω νουά μοσχαρίσιο και παρακαλώ τον χασάπη να μου το δέσει για ψήσιμο. Μη σας φανεί μεγάλο το κομμάτι, θα «μπει» αρκετά με το μαγείρεμα. Εγώ τα φτιάχνω δύο - δύο για ευκολία. Παλιά το έψηνα στο φούρνο αλλά τα τελευταία χρόνια έχω καταλήξει ότι είναι πολύ καλύτερο για την περίπτωση αυτή στην κατσαρόλα. Ο λόγος είναι απλός. Στον φούρνο απορροφά το λίπος που κάθε τόσο το ποτίζουμε για να μη στεγνώσει ενώ στην κατσαρόλα απορροφά τα ίδια του τα ζουμιά. Όταν τρώγεται κρύο, του φούρνου έχει μια λιπαρή υφή που μου το χαλάει. Ένα πρόσθετο μεγάλο προτέρημα της μεθόδου αυτής είναι ότι μου μένουν τα ζουμιά, που καταψύχω σε μια σακούλα για άλλο αγαπημένο απλό φαγητό: μακαρόνια με σάλτσα ψητού και μπόλικο τυρί!

Λοιπόν, θα τσιγαρίσετε το κρέας με λάδι καλό σε ρηχή κατσαρόλα και θα το σβήσετε με άσπρο κρασί (ή χυμό λεμονιού αραιωμένο με λίγο νερό). Όταν έχει εξατμιστεί το οινόπνευμα, θα αλατοπιπερώσετε, θα σκεπάσετε την κατσαρόλα και θα σιγοψήσετε το κρέας γυρίζοντάς το (με λαβίδα όχι πιρούνα) κάθε 20-25 λεπτά. Θέλει έως δύο ώρες. Θα το αφήσετε να κρυώσει τελείως και μετά θα το στραγγίξετε καλά, θα το τυλίξετε με μεμβράνη και μετά θα το βάλετε στον καταψύκτη σε σακούλα που κλείνει αεροστεγώς. Όταν είναι να φαγωθεί, θα το βάλετε στη συντήρηση από την προηγουμένη. Λίγο πριν την ώρα του φαγητού θα το κόψετε λοξά σε πολύ λεπτές φέτες.

Αν θέλετε κάτι πιο «επίσημο», μπορείτε να το σερβίρετε και ως ένα απλό βιτέλλο τοννάτο (δικό μου αυτοσχεδιασμό πάλι, όχι το αυθεντικό ιταλικό που είναι πιο μπελαλίδικο και στο ψήσιμο και στη σάλτσα). Από το πρωί θα φτιάξετε τη σάλτσα μ’ ένα κουτί τόνο καλό με λίγη από την άρμη του, ένα γλυκό (ή ψιλοκομμένο και πλυμένο) κρεμμύδι, δύο κρόκους αυγού σφιχτού και λάδι εξαιρετικής ποιότητας. Θα τα αλέσετε όλα μαζί στο μηχάνημα κουζίνας ώσπου η υφή να είναι κρεμώδης. Εγώ προσθέτω και 1-2 κουταλιές απ’ τα ζουμιά του κρέατος, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητο. Αν είναι πολύ πηχτό το μίγμα, αραιώστε το με λίγο παγωμένο νερό. Στην έτοιμη σάλτσα προσθέτετε ψιλοκομμένη κάπαρη ή ελιές.

Βάζετε τις φέτες του κρέατος σε πιατέλα που στολίζετε με κάπαρη ή ελιές και τις περιχύνετε με τη σάλτσα. Σκεπάστε με μεμβράνη και βάλτε στο ψυγείο για μερικές ώρες αλλά σερβίρετε σε θερμοκρασία δωματίου.

Την ίδια συνταγή εγώ κάνω και ως βιττέλο «ταραμάτο». Απλώς στην σάλτσα αντί για τόνο βάζω έτοιμη ταραμοσαλάτα χωρίς ψωμί [λινκ: Ταραμοσαλάτα δίχως ίχνος ψωμιού] ή, αν βιάζομαι, απλώς ταραμοσαλάτα αραιωμένη με παγωμένο νερό. Στην περίπτωση αυτή προσθέτω ελιές και όχι κάπαρη που, κατά τη γνώμη μου, δεν ταιριάζει στον ταραμά.
Μπορείτε βέβαια (για να αποφύγετε όλη αυτή την ενδιάμεση προετοιμασία) τη σάλτσα τόνου ή ταραμά να την σερβίρετε στο πλάι μαζί με το σκέτο κρέας. Επίσης ταιριάζει στο πλάι ως σάλτσα και η μελιτζανοσαλάτα ή και η καπονάτα που επίσης διατηρείται τέλεια στην κατάψυξη.

Εκτός από το μοσχαρίσιο νουά, άλλο κρέας που προσφέρεται για κατάψυξη είναι το χοιρινό φιλέτο ή ψαρονέφρι. Είναι πιο νόστιμο αν το μαρινάρετε δυο ώρες σε σάλτσα σόγια και χυμό λεμονιού. Σβήνετε με τη μαρινάδα μετά το τσιγάρισμα και σιγοψήνετε, γυρίζοντας, για μια ώρα το πολύ. Ταιριάζει ωραία σερβιρισμένο με σκορδαλιά.

Αυγούστου 18, 2014
Κατηγορία ΓΕΥΣΕΙΣ
0

Τα προβιοτικά ίσως βοηθούν στη μείωση της αρτηριακής πίεσης

Νέα Υόρκη

Η τακτική κατανάλωση προβιοτικών, μέσω τροφίμων όπως το γιαούρτι, τογάλα και το τυρί, βοηθά στον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης του αίματος, σύμφωνα με ανασκόπηση μελετών που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Hypertension.

Επιστημονική ομάδα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου «Griffith» και του Ινστιτούτου Υγείας «Griffith» στο Κουίνσλαντ της Αυστραλίας, με επικεφαλής την Δρ Τζινγκ Σαν, υποστηρίζουν ότι η κατανάλωση των απαραίτητων ποσοτήτων προβιοτικών για διάστημα δύο μηνών μπορεί να μειώνει σημαντικά την αρτηριακή πίεση του αίματος.

Παλαιότερες μελέτες είχαν διαπιστώσει ότι, τα προβιοτικά, δηλαδή τα «καλά βακτήρια» που εμπεριέχουν τα γαλακτοκομικά προϊόντα έχουν θετική επίδραση στα επίπεδα του σακχάρου του αίματος, την χοληστερόλη, και άλλες ορμόνες, δηλαδή σε παράγοντες που επηρεάζουν την ροή του αίματος.

Οι αυστραλιανοί ερευνητές επαναξιολόγησαν δεδομένα από εννέα προηγούμενες μελέτες, στις οποίες είχαν λάβει μέρος 550 άτομα. Οι συμμετέχοντες με τυχαία επιλογή είχαν πάρει προβιοτικά ή όχι. Επτά μελέτες ήταν διπλές-τυφλές, δηλαδή ούτε οι συμμετέχοντες, ούτε οι ερευνητές γνώριζαν ποιος έπαιρνε προβιοτικά και ποιος όχι. Τα διάφορα στελέχη προβιοτικών βακτηρίων εμπεριέχονταν σε προϊόντα όπως το γάλα και το γιαούρτι.

«Δεν νομίζω ότι ο γενικός πληθυσμός κατανοεί την επίδραση των προβιοτικών στην υγεία του. Η πρόκληση λοιπόν για μας είναι να πείσουμε τους ανθρώπους αλλά και τους γιατρούς να αποδεχθούν τον ρόλο των προβιοτικών στην καθημερινή διατροφή», σχολιάζει η Δρ Σαν.

Βέβαια σε καμιά περίπτωση τα ευρήματα της μελέτης δεν σημαίνουν ότι αντί των αντιϋπερτασικών φαρμάκων, οι άνθρωποι θα πρέπει να τρώνε προβιοτικά, καθώς παραμένει ακόμη αδιευκρίνιστο πως δρουν στον οργανισμό.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι κατά μέσο όρο, η κατανάλωση προβιοτικών μείωνε την συστολική αρτηριακή πίεση κατά 3,56 mm Hg και τη διαστολική κατά 2,38 mm Hg, συγκριτικά με το εικονικό σκεύασμα ή την απουσία θεραπείας.

Για την επίτευξη όμως σημαντικής βελτίωσης στην αρτηριακή πίεση ο μέσος άνθρωπος θα πρέπει να καταναλώνει τουλάχιστον ένα γιαούρτι την ημέρα, για διάστημα τουλάχιστον δύο μηνών. Μάλιστα, η επίδραση ήταν εμφανέστερη στα άτομα που είχαν την υψηλότερη αρτηριακή πίεση.

Σύμφωνα με την Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία, φυσιολογική θεωρείται η αρτηριακή πίεση όταν η συστολική είναι μικρότερη από 120 mm Hg και η διαστολική κάτω από 80 mm Hg. Ως υψηλή αρτηριακή πίεση ορίζεται η τιμή των 140/90 mm Hg, που αυξάνει και τον ατομικό κίνδυνο για καρδιακή νόσο, εγκεφαλικό επεισόδιο, νεφρικές βλάβες και άλλα προβλήματα υγείας.

Αυγούστου 18, 2014
Κατηγορία ΥΓΕΙΑ
0