Τι τρέχει στη Γαλλία; Πώς είναι δυνατόν να βγαίνει ο Αρνό Μοντεμπούρ, ο μέχρι προ ημερών υπουργός Οικονομικών, και να καλεί σε αντιγερμανικό αγώνα (!) τόσο μέσω της συνέντευξής του στη «Μοντ» που δημοσιεύθηκε μία μέρα πριν διαλύσει την κυβέρνηση ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ όσο και με την τελευταία του συνέντευξη στην τηλεόραση; Ο Αρνό Μοντεμπούρ δεν ήταν απλώς ένας αριστερός σοσιαλιστής υπουργός που απλώς ένιωσε να πνίγεται από την πολιτική της κυβέρνησης Ολάντ και αισθάνθηκε την ανάγκη να πει τον καημό του. Ο Μοντεμπούρ ήταν υπουργός Οικονομικών.
Αυτό σημαίνει ότι πέρα από τις προσωπικές του πεποιθήσεις, ο Ολάντ τον τοποθέτησε στη θέση αυτήν επειδή εκπροσωπούσε όχι μόνο τις ελπίδες Γάλλων εργαζομένων, αλλά πρωτίστως επειδή εκπροσωπούσε τα συμφέροντα μερίδας της γαλλικής οικονομικής ελίτ. Τα όσα είπε επομένως ο Μοντεμπούρ δεν αντανακλούν τις προσωπικές του πολιτικές απόψεις, αλλά κυρίως όσα ήθελε να προβάλει στη φάση αυτή η μερίδα της γαλλικής επιχειρηματικής ελίτ που εκπροσωπούσε. «Ολος ο κόσμος μάς ζητάει να βάλουμε τέλος σε αυτές τις παράλογες πολιτικές λιτότητας που θάβουν την Ευρωζώνη όλο και καλύτερα στην ύφεση... Να παραδεχτούμε ότι οι πολιτικές λιτότητας κάνουν χειρότερα τα ελλείμματα αντί να τα μειώνουν» είπε. Μα αν ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας χαρακτηρίζει «παράλογες» τις πολιτικές λιτότητας που έχουν επιβάλει οι Γερμανοί σε όλη την Ευρώπη, τα πάντα στην ΕΕ έχουν τιναχτεί στον αέρα! Ποιος «γαλλογερμανικός άξονας» και κολοκύθια!
Τρεις δημοσιογράφους της «Μοντ» κάλεσε στο υπουργείο Οικονομικών ο Μοντεμπούρ για να του πάρουν τη συνέντευξη-βόμβα. Σαρωτικός ήταν εναντίον της γερμανικής Δεξιάς της Ανγκελα Μέρκελ. «Αν έπρεπε να ευθυγραμμιζόμαστε με την πιο εξτρεμιστική ορθοδοξία της γερμανικής Δεξιάς, αυτό θα σήμαινε στην πράξη ότι η ψήφος των Γάλλων δεν έχει καμιά νομιμότητα!» διακήρυξε μεταξύ άλλων, για να προσθέσει αμέσως: «Αυτό θα σήμαινε ότι ακόμη και όταν οι Γάλλοι ψηφίζουν υπέρ της γαλλικής Αριστεράς, στην πραγματικότητα θα ψήφιζαν υπέρ της εφαρμογής του προγράμματος της γερμανικής Δεξιάς! Αυτό δεν μπορούμε να το δεχτούμε!» υπογράμμισε αποφασιστικά. Δηλώσεις που στην ουσία σημαίνουν κήρυξη πολιτικού πολέμου εναντίον της Γερμανίας. Δεν άφησε κανένα περιθώριο παρερμηνείας των δηλώσεών του, διευκρινίζοντας τα πάντα. «Πρέπει να περάσει σε δεύτερη μοίρα η δογματική μείωση των ελλειμμάτων που μας οδηγεί στη λιτότητα και στη συνεχή αύξηση της ανεργίας... Τα μαθήματα της δεκαετίας του 1930 (σ.σ. της ανόδου του ναζισμού στη Γερμανία) θα έπρεπε να μας έχουν κάνει να καταλάβουμε πως η ανεργία είναι αυτή που προκαλεί σκλήρυνση και αύξηση της βίας στις ευρωπαϊκές κοινωνίες» τόνισε.
Συνέδεσε δηλαδή ευθέως την πολιτική της λιτότητας που έχουν επιβάλει οι Γερμανοί σε ολόκληρη την ΕΕ με την παρατηρούμενη ραγδαία άνοδο της φασιστικής ακροδεξιάς που σημειώνεται σε ολόκληρη τη Γηραιά Ηπειρο. Με δεδομένο ότι το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν αναδείχθηκε πρώτο κόμμα στη Γαλλία προ τριμήνου, αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς την απήχηση των δηλώσεων του Αρνό Μοντεμπούρ στον γαλλικό λαό αλλά και στη γαλλική ελίτ. Φυσικά, ύστερα από αυτά που είπε, σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να παραμείνει υπουργός σε μια γερμανόδουλη κυβέρνηση σαν αυτή του Ολάντ, αλλά ο Μοντεμπούρ και το τμήμα της γαλλικής ελίτ που τον στηρίζει επέλεξαν τη στιγμή της σύγκρουσης. Προφανώς και δεν είχαν καμιά αυταπάτη ότι θα... πάρουν το κόμμα από τον Ολάντ τώρα.
Είναι προφανές όμως ότι ήθελαν τώρα, αυτήν τη στιγμή, να σταλεί αυτό το αντιγερμανικό μήνυμα προς το Βερολίνο -και μάλιστα από τα χείλη ενός ατόμου που λόγω της θέσης του προσδίδει ιδιαίτερο κύρος στο μήνυμα αυτό. Η στάση του Γάλλου τέως υπουργού Οικονομικών έθεσε το ζήτημα ωμά και τώρα όλη η Ευρώπη περιμένει την έμπρακτη απάντηση: Θα τολμήσει η γαλλική οικονομική ελίτ, ναι ή όχι, να συγκρουστεί με τους Γερμανούς, οι οποίοι μετατρέπουν ταχύτατα την ΕΕ σε Τέταρτο Γερμανικό Ράιχ -και στο πλαίσιο αυτό καθυποτάσσουν όλο και περισσότερο και τη Γαλλία; Αν το γαλλικό κατεστημένο αντιταχθεί στα γερμανικά σχέδια, οι Γερμανοί είναι υποχρεωμένοι να κάνουν πίσω. Οχι γιατί φοβούνται τους Γάλλους, αλλά επειδή χωρίς Γαλλία ούτε το ευρώ ούτε η ίδια η ΕΕ μπορούν να συνεχίσουν να υπάρχουν. Ιδωμεν...
Πηγή : Έθνος
Το σύνθημα «Γιώργο γερά, να πέσει η δεξιά»κυριάρχησε στην εκδήλωση του Ιδρύματος Ανδρέα Παπανδρέου στο Ζάππειο, η οποία ανέδειξε τα συμπτώματα της σήψης από την οποία υποφέρει το ΠΑΣΟΚ. Οι κλακαδόροι που αποδοκίμασαν τον Ευ. Βενιζέλο αντιμετωπίζονται από την Χ. Τρικούπη ως εκφραστές «πολιτικού τζιχαντισμού» (Π. Ρήγας) και αυτό είναι ενδεικτικό του βάθους του εσωκομματικού διχασμού.
Βενιζέλος και Παπανδρέου θα ακολουθήσουν χωριστούς δρόμους χωρίς να είναι σαφές που θα καταλήξουν. Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εξήγγειλε δικές του πρωτοβουλίες για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς με περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και αυτές οι πρωτοβουλίες προφανώς δεν αναφέρονται στο συνέδριο της Δημοκρατικής Παράταξης που προγραμματίζεται από τη Χ. Τρικούπη για τον Οκτώβριο.
Αυτό που αφορά την κυβέρνηση στο σύνολό της είναι ότι η πλευρά Παπανδρέου που έχει επιρροή σε ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ βγαίνει πολύ επιθετικά προς τη ΝΔ, δυναμιτίζοντας τη συνοχή της συγκυβέρνησης. Η αντιδεξιά ρητορεία και το αντιδεξιό ξέσπασμα τη Δευτέρα το βράδυ στο Ζάππειο δημιουργούν εκ των πραγμάτων πολιτικό γεγονός που δεν μπορεί να αγνοηθεί από το κόμμα του Α. Σαμαρά. Ο Ευ. Βενιζέλος προανήγγειλε ότι θα δώσει τη δική του απάντηση την Τετάρτη, στην εκδήλωση για την 3η Σεπτέμβρη, σχετικά με το πώς έφτασε το ΠΑΣΟΚ να συγκυβερνά με τη ΝΔ (και τον ΛΑΟΣ σε πρώτη φάση) και αυτό σημαίνει ότι θα συνεχιστεί η μόχλευση γύρω από το ίδιο ζήτημα. Κάπως έτσι, θα ερεθίζεται συνεχώς η ίδια πληγή που πονάει το ΠΑΣΟΚ, πώς έφτασε από το 44% του 2009 στο 8% του 2012 και από την πολιτική κυριαρχία στη μετατροπή του σε «ουρά» του άλλοτε ιστορικού του αντιπάλου, της ΝΔ.
Η κρίση στο ΠΑΣΟΚ, όπως όλα δείχνουν, θα ενισχύσει την αντιμνημονιακή διάθεση στελεχών του και αυτό μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την κυβερνητική σταθερότητα από άλλο δρόμο, επειδή η Χ. Τρικούπη θα βάζει διάφορα βέτο που θα δυσκολεύουν τη συνεννόηση με τους πιστωτές για να κερδίσει δημοτικότητα.
Από την άλλη, όπως ήδη συζητείται μεταξύ προσώπων που δραστηριοποιούνται για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς, η παρακμή και η κατρακύλα σε λούμπεν καταστάσεις απογοητεύουν και αποθαρρύνουν την κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ, όση έχει απομείνει εκεί, με αποτέλεσμα να διαγράφεται η προοπτική νέων διαρροών προς κάθε κατεύθυνση.
Πηγή : tvxs
Ο εξαιρετικά καλός καιρός που μέχρι σήμερα έχει «συντροφεύσει» την 71η κινηματογραφική Μόστρα, της έχει επίσης δώσει χαρακτήρα διακοπών, κάτι που ανέκαθεν ήταν το σήμα κατατεθέν του συγκεκριμένου φεστιβάλ που δικαίως θεωρείται το χαλαρότερο και το πιο άνετο των μεγάλων. Είναι πράγματι πολύ διασκεδαστικό να βλέπεις τον κόσμο στο Λίντο να κυκλοφορεί με βερμούδες, μαγιό και είδη μπάνιου την περίοδο του φεστιβάλ.
Ακριβώς απέναντι από το Casino άλλωστε, που είναι η δημοσιογραφική καρδιά του φεστιβάλ, απλώνεται η τεράστια πλαζ του νησιού που κάθε μέρα εφέτος ήταν γεμάτη. Ο καυτός ήλιος και η υψηλή θερμοκρασία ενδείκνυνται περισσότερο για σουλάτσο στην λεωφόρο Σάντα Μαρία Ελιζαμπέτα ή για εσπρέσο, πανίνο και απεριτίφ στο Leone D’ Oro και τα άλλα στέκια του νησιού παρά για παρακολούθηση ταινιών στις σκοτεινές αίθουσες.
Χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι οι σκοτεινές αίθουσες δεν γεμίζουν από κόσμο. Στην χθεσινή προβολή της προβοκατόρικης ταινίας «The smell of us» (Η μυρωδιά μας) του Αμερικανού Λάρι Κλαρκ, η Sala Perla είχε γεμίσει τόσο πολύ που ακόμα και τα σκαλοπάτια χρησιμοποιήθηκαν ως καθίσματα, μια εικόνα που έχουμε συνηθίσει στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αλλά όχι στα άλλα μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ όπως της Βενετίας.
«Ενας από τους λόγους για τους οποίους γύρισα αυτή τη ταινία ήταν γιατί μου είπαν ότι δεν μπορώ να κάνω μια ταινία για την εφηβεία των Γάλλων αφού δεν είμαι Γάλλος» αναφέρει σε επιστολή του ο Κλαρκ ο οποίος δεν ήρθε στο φεστιβάλ για προσωπικούς λόγους. «Όχι μόνο την γύρισα αλλά νομίζω ότι είναι η καλύτερη ταινία μου».
Είκοσι χρόνια μετά το «αποκαλυπτικό» «Kids», μια ημιπορνογραφική ματιά πάνω στην λούμπεν αμερικανική νεολαία της δεκαετίας του 1990, ο Κλαρκ, προκλητικός φωτογράφος και σκηνοθέτης, έκανε ένα φωτοαντίγραφο αυτής της ταινίας, με φόντο αυτή την φορά την Γαλλία. Η «Μυρωδιά μας» είναι ένα χυδαίο, ανούσιο φιλμ που με επιδερμικό τρόπο εικονογραφεί νεολαίους του σύγχρονου Παρισιού να μαστουρώνουν, να κάνουν σεξ όπου να’ ναι και να κινηματογραφούν τις πράξεις τους με τα i-phone.
Πηγή : Το Βήμα