ενημέρωση 8:18, 22 November, 2026

Η έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέσα από τη διήγηση ενός ναζί

Τα ξημερώματα της 1ης Σεπτεμβρίου του 1939 η ναζιστική Γερμανία εισβάλλει στην Πολωνία. Με μία σαρωτική στρατιωτική επιχείρηση, από ξηρά και αέρα, ο ναζιστικός στρατός αιφνιδιάζει τους Πολωνούς και μέσα σε μια εβδομάδα έχει διαλύσει σχεδόν την άμυνα τους. Στο τέλος του μήνα η Βαρσοβία θα παραδοθεί. Είναι η επίθεση που θα σημάνει την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου…

Ο Χίτλερ έχει στείλει ήδη από το 1935 μηνύματα για τις επεκτατικές βλέψεις του προχωρώντας σε απροκάλυπτο απανεξοπλισμό παραβιάζοντας τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, αλλά και το 1936 με την επαναστρατιωτικοποίηση της  Ρηνανίας.

Στη συνέχεια το 1938 με βίαιο τρόπο διασφαλίζει την ενσωμάτωση της Αυστριακής Δημοκρατίας στη Γερμανία, ενώ η κρίση που ξέσπασε σχεδόν αμέσως μετά με τους Σουδήτες Γερμανούς, οι οποίοι ζούσαν στις παραμεθόριες περιοχές της δυτικής Τσεχοσλοβακίας, έληξε με τη Συμφωνία του Μονάχου και την παραχώρηση τσεχοσλοβακικών εδαφών στη Γερμανία.
 
 «Ο γερμανικός στρατός πρέπει σε τέσσερα χρόνια να είναι κατάλληλος για επιχειρήσεις. Η γερμανική οικονομία πρέπει σε τέσσερα χρόνια να είναι έτοιμη για πόλεμο», έγραφε ο Χίτλερ τον Αύγουστο του 1936 σε μία έκθεση για τους στόχους του τετραετούς Σχεδίου του.
 
Ο Χίτλερ από το 1938 έστρεψε το βλέμμα του στη Πολωνία. Τον Μάρτιο του 1939 η Βρετανία δηλώνει πως θα εγγυηθεί την ανεξαρτησία της Πολωνίας και θα ενισχύσει τη χώρα αν δεχτεί επίθεση.
 
Ωστόσο ο Χίτλερ έχει ήδη αποφασίσει την εισβολή στην Πολωνία απαλλαγμένος και από το φόβο επίθεσης των Σοβιετικών καθώς στις 23 Αυγούστου του 1939 υπογράφεται το Γερμανοσοβιετικό σύμφωνο μη επίθεσης. Μάλιστα το αρχικό του σχέδιο φέρεται να ήταν να επιτεθεί στις 26 Αυγούστου, ωστόσο, μια ημέρα πριν, στις 25 Αυγούστου η Βρετανία ανακοίνωσε πως η εγγύηση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας έχει πλέον επισημοποιηθεί και με σχετική συνθήκη και συμμαχία των δύο χωρών. Το αποτέλεσμα ήταν τελικά ο Χίτλερ να αναβάλει την επίθεσή του για την 1η Σεπτεμβρίου.
 
Η ναζιστική Γερμανία επινόησε μια ιστορία δήθεν παραβίασης συνόρων από πολωνικά στρατεύματα και πυρπόλησης εγκαταστάσεων ώστε να αιτιολογήσει την επίθεσή της στην Πολωνία.
 
Η Βρετανία και η Γαλλία που τα προηγούμενα χρόνια ανέχονταν τις ναζιστικές επεκτατικές κινήσεις, μετριάζοντας τις αντιδράσεις τους και αναζητώντας συμβιβαστικές λύσεις, πλέον αποστέλλουν τελεσίγραφο στη Γερμανία για απόσυρση των δυνάμεων από την πολωνική επικράτεια.  
 
Στις 9 το πρωί της 3ης Σεπτεμβρίου, ο  Neville Henderson, πρεσβευτής της Βρετανίας στη Γερμανία παραδίδει τελεσίγραφο στο οποίο αναφέρεται πως εάν οι εχθροπραξίες δεν σταματήσουν μέχρι τις 11 το πρωί τότε η Βρετανία θα κηρύξει τον πόλεμο στη Γερμανία.
 
Η Γερμανία δεν απάντησε ποτέ στο τελεσίγραφο και στις 11.15 ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Neville Chamberlain μέσω του ραδιοφώνου ανακοινώνει την έναρξη του πολέμου.
 
Ο Paul Schmidt τότε μεταφραστής του υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας παρουσιάζει τα γεγονότα, όπως τα έζησε ο ίδιος εκείνες τις ώρες. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της   3ης Σεπτεμβρίου του 1939, και ενώ τα γερμανικά στρατεύματα προελαύνουν στην Πολωνία παρά το αίτημα από Γαλλία και Βρετανία για απόσυρση τους, ένα μήνυμα φτάνει στα γραφείο του υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας, Joachim von Ribbentrop. 
 
Το μήνυμα ήταν από τον βρετανό πρέσβη Neville Henderson, ο οποίος ζητούσε άμεσα συνάντηση με τον Ribbentrop, ωστόσο ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας αποφασίζει να στείλει τον μεταφραστή του στη συνάντηση και ο ίδιο να μην παρευρεθεί.
 
Η εξιστόρηση του τότε μεταφραστή Paul Schmidtέχει δημοσιευτεί στο eyewitnesstohistory.com: «Ήταν μετά τα μεσάνυχτα όταν η Βρετανική Πρεσβεία τηλεφώνησε για να ενημερώσει πως ο Henderson έχει λάβει εντολή από το Λονδίνο να μας παραδώσει μια ανακοίνωση και πως ο ίδιος ζητάει να συναντηθεί με τον Ribbentrop στο υπουργείο Εξωτερικών. Ήταν σαφές πως αυτή η ανακοίνωση δεν θα μπορούσε να περιέχει κάτι ευχάριστο και ενδεχομένως ίσως να ήταν και ένα τελεσίγραφο. Ο Ribbentrop κατά συνέπεια δεν έδειξε καμία διάθεση να συναντηθεί με τον Henderson και εγώ έτυχε να βρίσκομαι κοντά του».
 
«’Αλήθεια θα μπορούσες να πας εσύ στη θέση μου’ μου είπε και πρόσθεσε: ‘απλά ρώτησε τον Βρετανό πρέσβη πότε επιθυμεί να γίνει η συνάντηση και πες πως στις 9.00 ο υπουργός δεν είναι διαθέσιμος’.  Η Βρετανική πλευρά ενημερώθηκε στις 4 τα ξημερώματα και συμφώνησε η συνάντηση να πραγματοποιηθεί στις 9.00 το πρωί χωρίς τη συμμετοχή του υπουργού εξωτερικών.
 
Την επομένη το πρωί εγώ βρισκόμουν στο γραφείο του Ribbentrop με τον Henderson να προσέρχεται εγκαίρως στις 9. Ήταν πολύ σοβαρός και αρνήθηκε την προτροπή του να κάτσει. Παρέμενε όρθιος στη μέση του δωματίου»
 
«’Λυπάμαι αλλά έχω εντολή να παραδώσω ένα τελεσίγραφο στη Γερμανική κυβέρνηση’ είπε. Και οι δύο μας ήμασταν πλέον όρθιοι. Άρχισε να διαβάζει το τελεσίγραφο. ‘Πάνω από 24 ώρες έχουν περάσει και δεν υπάρχει απάντηση στις προειδοποιήσεις της 1ης Σεπτεμρίου για την παύση των εχθροπραξιών στην Πολωνία, αντίθετα οι επιθέσεις έχουν εντατικοποιηθεί. Σε περίπτωση που η κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητος δεν λάβει ικανοποιητικές διαβεβαιώσεις για την παύση κάθε επιθετικές ενέργειας εναντίον της Πολωνίας και την αποχώρηση των δυνάμεων από τη χώρα αυτή, από τις 11.00 (Βρετανική ώρα) θα κηρύξει τον πόλεμο στη Γερμανία’».
 
Ο Paul Schmidt συνεχίζει: «Όταν ο Henderson τελείωσε την ανάγνωση μου έδωσε το τελεσίγραφο και με χαιρέτισε λέγοντάς μου: ‘ειλικρινά συγγνώμη που έπρεπε να παραδώσω ένα τέτοιο έγγραφο σε εσάς ειδικότερα, που προσπαθούσατε πάντα να βοηθήσετε’».
 
«Και εγώ από την πλευρά μου εξέφρασα τη λύπη μου, προσθέτοντας μερικά εγκάρδια λόγια. Είχα πάντα την καλύτερη άποψη για τον Βρετανό πρέσβη. Στη συνέχεια πήγα στην καγκελαρία, όπου όλοι με περίμεναν με αγωνία. Τα περισσότερα μέλη του υπουργικού συμβουλίου και υψηλόβαθμα στελέχη του κόμματος ήταν συγκεντρωμένα σε μια αίθουσα δίπλα από το γραφείο του Χίτλερ.
 
Μπήκα μέσα στο δωμάτιο και ο Χίτλερ καθόταν στο γραφείο του, ενώ ο  Ribbentrop στεκόταν όρθιος μπροστά στο παράθυρο. Σταμάτησα σε μια απόσταση από το γραφείο του Χίτλερ και άρχισα να διαβάζω το τελεσίγραφο της Βρετανίας. Όταν  τελείωσα υπήρξε απόλυτη σιωπή.
 
Ο Χίτλερ παρέμεινε ακίνητος κοιτάζοντας μπροστά του. Καθόταν απόλυτα σιωπηλός και ακίνητος. Μετά από λίγο χρονικό διάστημα, το οποίο φάνηκε αιώνας, ο Χίτλερ στράφηκε προς τον Ribbentrop, ο οποίος συνέχιζε να στέκεται στο παράθυρο. ‘Τι κάνουμε τώρα;’ ρώτησε ο Χίτλερ με άγριο βλέμμα, σαν να τόνιζε πως ο υπουργός εξωτερικών είχε πέσει έξω στις εκτιμήσεις του για την αντίδραση της Αγγλίας. ‘Υποθέτω ότι οι Γάλλοι θα παραδώσουν ένα παρόμοιο τελεσίγραφο σε μία ώρα’ απάντησε ο Ribbentrop.
 
Εγώ αποχώρησα από το δωμάτιο. Βγαίνοντας στο προθάλαμο τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου και τα υψηλόβαθμα στελέχη μαζεύτηκαν γύρω μου. ‘Οι ‘Αγγλοι μας έχουν δώσει τελεσίγραφο. Σε δύο ώρες θα κηρύξουν τον πόλεμο στη Γερμανία’. Όπως και μέσα στο γραφείο του Χίτλερ έτσι και στον προθάλαμο η είδηση ακολουθήθηκε από σιωπή.
 
Ο Hermann Goering (σ.σ. ένας από τους πιο δημοφιλής πολιτικούς της ναζιστικής Γερμανίας και στενός συνεργάτης του Χίτλερ) μου είπε: ‘Αν χάσουμε αυτόν τον πόλεμο τότε ο Θεός να μας συγχωρέσει’. Ο  Goebbels στάθηκε σε μια γωνία. Σε όλο το δωμάτιο επικρατούσε ανησυχία».

Πηγή : tvxs

Συγγραφείς και ζώα

Οταν ο Τ.Σ. Ελιοτ εξέδιδε το 1939 την ποιητική του συλλογή Εγχειρίδιο πρακτικής γατικής του γερο-Πόσουμ (Old Possum's Book of Practical Cats), ήταν αδύνατον να φανταστεί πως τα ποιήματα εκείνα θα ενέπνεαν τόσους και τόσους - μουσικούς κατά το πλείστον. Aποκορύφωμα το μιούζικαλ «Cats» του Αντριου Λόιντ Βέμπερ που παρουσιάστηκε το 1981 στο Λονδίνο και έναν χρόνο αργότερα στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης. Υπήρξε το μακροβιότερο του είδους, ώσπου να ξεπεραστεί από «Το φάντασμα της όπερας» του ίδιου συνθέτη.

Το κοινό διαπίστωνε ότι ο σοβαρός, σκυθρωπός και αυστηρός ποιητής της Ερημης χώραςδιέθετε μιαν απίστευτη αίσθηση του χιούμορ. Ολα τα ανθρωπομορφικά στοιχεία, που στην υπόλοιπη ποίησή του είναι δυσδιάκριτα, αν δεχθεί κανείς ότι υπάρχουν, αναδεικνύονται στα ποιήματα αυτά που προκαλούν την ευφορία, το γέλιο και τον θαυμασμό - για να μην αναφερθούμε στην ευρηματικότητα και στην ασύγκριτη τεχνική τους.

Ο Ελιοτ δεν ήταν ασφαλώς ο μόνος συγγραφέας της νεότερης εποχής που είχε αδυναμία στα ζώα και ειδικότερα στις γάτες. Τις λάτρευαν η Κολέτ, ο Μαρκ Τουέιν, ο Χέμινγκγουεϊ και ο Σαρτρ, που τη γάτα του την ονόμαζε - τι άλλο; - Μηδέν (από το βασικό του βιβλίο, θεωρούμενο και καταστατικό έργο του υπαρξισμού, Το είναι και το μηδέν ). Ο Χούλιο Κορτάσαρ είχε δώσει το όνομα Τέοντορ Αντόρνο στη δική του, ο Μπέκετ ονόμασε τα δύο γατάκια του Βατ και Μέρφι (που είναι οι τίτλοι δύο μυθιστορημάτων του) και ο Χαρούκι Μουρακάμι σήμερα αποκαλεί τον γάτο του Κάφκα. Αλλοι σημαντικοί συγγραφείς όμως είχαν αδυναμία στους σκύλους, όπως ο Φόκνερ και ο Στάινμπεκ.
 
Γάτες πονηρές και δαιμονικές
 
Η σχέση των συγγραφέων με τα ζώα δεν περιορίζεται στην παιδική λογοτεχνία, μολονότι ο ανθρωπομορφικός χαρακτήρας των παραμυθιών όπου πρωταγωνιστούν ζώα κινηματοποιεί δραστικότερα τη φαντασία και καθιστά γοητευτικότερη την αλληγορία.

Οι συγγραφείς είχαν πάντοτε στενή σχέση με τα ζώα, ίσως γιατί προσπαθώντας να διεισδύσουν στην ανθρώπινη ψυχή πολλοί αμφιβάλλουν για το αν ο άνθρωπος είναι το κέντρο του Σύμπαντος. Και αν οι περισσότεροι τρέφουν αδυναμία στις γάτες, αυτό ίσως οφείλεται στην αίσθηση ελευθερίας που αποπνέουν αυτά τα υπερήφανα ζώα.
Για τούτο το αιλουροειδές έχουν γραφεί αναρίθμητες σελίδες από τον καιρό ακόμη που λατρευόταν στην αρχαία Αίγυπτο. Εξακολουθούν να γράφονται πλήθος γοητευτικά κείμενα και σήμερα. Για τη γάτα έγραψαν ποιητές πρώτης γραμμής: από τον Μποντλέρ και τον Τζον Κιτς ως τον Ρίλκε, τον Γέιτς και τον Μοντάλε. Και δικοί μας: ο Καββαδίας, ο Σαχτούρης, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Πατρίκιος, η Δημουλά και άλλοι. (Για να μη μιλήσουμε για τις στερεότυπες εκφράσεις, όπως «μάτια γάτας», «περπάτημα γάτας», «ήρθε σαν τη γάτα», «αυτός είναι γάτα» και τις συναφείς.)

Η γάτα είναι σύμβολο του μυστηρίου και της ανεξαρτησίας. Στην Ερημη χώρα του Ελιοτ η πόλη (το Λονδίνο) είναι τόπος της εξορίας και της πτώσης, αλλά στο Εγχειρίδιο πρακτικής γατικής του γερο-Πόσουμ το Λονδίνο των γάτων του είναι βασίλειο της ελευθερίας και της κατεργαριάς.
Ως πλάσματα πονηρά και ανεξάρτητα - αλλά και δαιμονικά ενίοτε - εμφανίζονται στη λογοτεχνία οι γάτες. Μια τέτοια γάτα είναι ένας από τους εντυπωσιακότερους χαρακτήρες του Μπουλγκάκοφ στο σατιρικό του μυθιστόρημα Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα , όπου ο Εξαποδώ αποφασίζει να χώσει τη μύτη του στις υποθέσεις της Σοβιετικής Ενωσης. Της δίνει το όνομα Μπέγκεμοτ (η ρωσική ονομασία, που σημαίνει επίσης και ιπποπόταμος, του βιβλικού τέρατος Βεεμώθ). Είναι τεράστια, σχεδόν όσο και μια αρκούδα, βαδίζει στα δύο πόδια και λατρεύει τη βότκα, τα πιστόλια και το σκάκι. Αυτονόητο, θα έλεγα, αφού βρίσκεται στη Μόσχα. Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να συλλάβει κανείς την πολιτική διάσταση του βιβλίου. Γι' αυτό και το μυθιστόρημα του Μπουλγκάκοφ μόλις το 1967 εκδόθηκε στη Σοβιετική Ενωση.

Αλλά ο ευφυής εκείνος συγγραφέας έγραψε κι ένα άλλο σημαντικό έργο, την Καρδιά ενός σκύλου , όπου δεν πρωταγωνιστεί μια γάτα αλλά ένας αδέσποτος σκύλος, ο οποίος παίρνει τη μορφή ανθρώπου. Το αγαθό τετράποδο γίνεται άνθρωπος, δηλαδή το είδος του ανθρώπου που φιλοδοξούσε να δημιουργήσει το σοβιετικό σύστημα. Γραμμένο το 1925, είχε την ίδια περίπου τύχη με το Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα . Παρέμεινε ανέκδοτο ως το 1987.
 
Η αφοσίωση του σκύλου
 
Αν η γάτα θεωρείται σύμβολο της ανεξαρτησίας, ο σκύλος είναι το παράδειγμα της απόλυτης αφοσίωσης, λέει η κοινοτοπία - μολονότι αυτό ισχύει ως εκεί που ισχύει. Βεβαίως, το αντιπροσωπευτικότερο (αλλά και συγκινητικότερο) παράδειγμα αγάπης και αφοσίωσης είναι, ως γνωστόν, ο Αργος, το σκυλί του Οδυσσέα που τον αναγνωρίζει κι ας είναι ντυμένος ζητιάνος, κι ας έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε που έφυγε.

Η απόδοση ανθρώπινων γνωρισμάτων στα ζώα - και το αντίστροφο - είναι ένας τρόπος να καταλαβαίνει κανείς καλύτερα τον κόσμο και στο πρακτικό και στο φαντασιακό επίπεδο.

Ο σύγχρονος συγγραφέας που λάτρεψε τους σκύλους ήταν ο Τζακ Λόντον. Οποιος έχει διαβάσει ένα από τα σημαντικότερα βιβλία του, το Κάλεσμα της άγριας φύσης , δεν πρόκειται να λησμονήσει τον πρωταγωνιστή του, τον σκύλο Μπακ, απόλυτο σύμβολο αφοσίωσης αλλά και του αγώνα για επιβίωση. Και κανένα άλλο πλάσμα δεν εκφράζει καλύτερα εκείνο που έλεγε ο συγγραφέας: πως το να δίνεις τροφή σε έναν σκύλο όταν πεινάει δεν είναι ένδειξη αγάπης. Ενδειξη αγάπης είναι όταν μοιράζεσαι μαζί του το φαγητό σου.

Γιατί όμως οι συγγραφείς και οι καλλιτέχνες καταλαβαίνουν καλύτερα - δεν θα έλεγα φυσικά πως αγαπούν περισσότερο - τα ζώα; Προφανώς επειδή ο ανθρωπομορφισμός και η μεταμόρφωση είναι συστατικά γνωρίσματα της φαντασίας, όπου μπορεί κανείς να κινηθεί με μεγαλύτερη ελευθερία, να αξιοποιήσει εντυπωσιακότερα την επινοητικότητά του, να μετατοπίσει το νόημα στην περιοχή της γοητείας και του παράξενου, να μας πει τελικά ότι ο κόσμος είναι πολύ ευρύτερος από όσο πιστεύουμε. Από τον Αίσωπο στον Λαφοντέν και από εκεί στον Αντερσεν και στους σύγχρονους μυθογράφους, η αλληγορική γλώσσα παραμένει κυρίαρχη σε μεγάλο τμήμα της παγκόσμιας κουλτούρας που θέλει να μιλήσει για το παρόν χωρίς να αποσπαστεί από τις μυθολογικές ρίζες και τα αιώνια προβλήματα: του Καλού και του Κακού, της αλήθειας και του ψέματος, της ζωής και του θανάτου.
 
Ο Οργουελ και τα ζώα
 
Τα ζώα κυριαρχούν στην παιδική λογοτεχνία, όμως στη λογοτεχνία των ενηλίκων μας θυμίζουν πως και ο πολιτισμός έχει την παιδική του ηλικία, με τα προτερήματα και τα ελαττώματά της. Οτι το αρχέγονο, το θαύμα συχνά, αλλά και η βαρβαρότητα όχι λίγες φορές έρχονται από το παρελθόν και μπορούν να παραμορφώσουν το παρόν.

Ετσι, για να καταγγείλει τον σταλινικό ολοκληρωτισμό ο Τζορτζ Οργουελ έγραψε μιαν ανεπανάληπτη πολιτική αλληγορία, τη Φάρμα των ζώων , όπου οι πρωταγωνιστές είναι τα ζώα ενός αγροκτήματος που κάποια μέρα επαναστατούν, διώχνουν τον ιδιοκτήτη και αναλαμβάνουν από κοινού τη φάρμα. Κάποια στιγμή όμως τα γουρούνια παίρνουν την εξουσία και επιβάλλουν ένα τυραννικό καθεστώς. Στο τέλος, οι ηγέτες τους «τα βρίσκουν» με τους ιδιοκτήτες των κτημάτων και στο συμπόσιο όπου τρώνε και πίνουν τους βλέπουν τα άλλα ζώα του αγροκτήματος και δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν ποιοι από τους συνδαιτυμόνες είναι οι άνθρωποι και ποιοι τα ζώα.

Ο Οργουελ είχε δει από νωρίς τη μεταλλαγή του σοβιετικού καθεστώτος και τη μετατροπή του σε δικτατορία. Και δεν είναι διόλου τυχαίο που στον αρχηγό των γουρουνιών (που αντιπροσωπεύει τον Στάλιν) δίνει το όνομα Ναπολέων. Για να τονίσει πως, εκτός από ολοκληρωτικό, το καθεστώς είχε και αυτοκρατορικό χαρακτήρα.
 
 
Ο Μέλβιλ και ο Χ. Γκ. Γουέλς
 
Ουδείς φανταζόταν έως τον 19ο αιώνα πως θα βρισκόταν συγγραφέας που θα επέλεγε ένα θαλάσσιο κήτος, μιαν άσπρη φάλαινα, για να στήσει μια αλληγορία του Κακού, της έμμονης ιδέας για εκδίκηση, του πάθους που τυφλώνει τον νου και σε τελική ανάλυση της ζωής και του θανάτου. Πρόκειται φυσικά για τον Μόμπι Ντικ (όνομα της φάλαινας) του Χέρμαν Μέλβιλ, ένα από τα μεγαλύτερα μυθιστορήματα όλων των εποχών, όπου κι αυτά που προανέφερα μέρος μόνο καλύπτουν από το τεράστιο συμβολικό πεδίο που ανοίγεται σε τούτο το μεγάλο έργο.

Αργότερα ο Χ. Γκ. Γουέλς εξέδωσε το Νησί του δρος Μορό , από τα πρώτα και σημαντικότερα έργα επιστημονικής φαντασίας, όπου σε ένα νησί ο παρανοϊκός δρ Μορό δημιουργεί ζώα που μοιάζουν με ανθρώπους διά της ζωοτομίας, μιας φριχτής πρακτικής που μετά τη δημοσίευση του μυθιστορήματος απαγορεύτηκε στην Αγγλία.
Θα μπορούσε κανείς να επεκταθεί σε πλήθος παραδείγματα. Πάντως, το πέρασμα των ζώων από τη λογοτεχνία και την τέχνη και στη συνέχεια από τη μαζική κουλτούρα (με κατ' εξοχήν παράδειγμα τον Ντίσνεϊ) έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην ανάπτυξη της ζωοφιλίας σε όλον τον κόσμο. Οι άνθρωποι, στη Δύση τουλάχιστον, άρχισαν να συμπεριφέρονται καλύτερα στα ζώα.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες τα ζώα - και ειδικότερα τα κατοικίδια - είχαν καλύτερη μεταχείριση από τον 19ο ακόμη αιώνα, αν κρίνει κανείς από τα κείμενα των δύο υπερβατιστών δοκιμιογράφων της χώρας: του Εμερσον και του Θορό. Στην Αγγλία έχουν γραφτεί τα τελευταία χρόνια πολλά βιβλία για τα δικαιώματα των ζώων, ενώ και στον τόπο μας τα περιστατικά κακομεταχείρισής τους, που κάποτε ήταν συνηθισμένο φαινόμενο, έχουν περιοριστεί. Στον ισλαμικό κόσμο φέρονταν πάντα με μεγάλο σεβασμό στις γάτες, ενώ μεταχειρίζονται και σήμερα με άθλιο τρόπο τους σκύλους (προφανώς επειδή η γάτα ήταν το αγαπημένο ζώο του προφήτη Μωάμεθ).

Πέρα από τις αναλύσεις, τις κατηγοριοποιήσεις του πνεύματος και τα συναφή, μια απλή αλήθεια ορίζει τον πολιτισμό κάθε κοινωνίας: το πώς συμπεριφέρεται στους αναπήρους, στα παιδιά και στα ζώα.
 

Το βάφτισμα των γάτων

Το να βαφτίζεις τα γατιά έχει μια δυσκολία...
Δεν είναι επιπόλαιη κι ανάλαφρη ασχολία

Καθόλου δεν τρελάθηκα και δεν το λέω αστεία:
Κάθε μια γάτα ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΡΙΑ!
Ενα, να τη φωνάζουμε στην οικογένειά της
Ας πούμε Βίκτωρ, Αύγουστος, Τζωρτζίνα, Ιπποκράτης
Ας πούμε Μέρλιν, Τζόναθαν, Αλόνζο, Μανταλένα
Καθημερινά ονόματα, καλά συνηθισμένα
Ονόματα για τζέντλεμεν και άλλα για κυρίες
Ας πούμε Πλάτων, Αδμητος, Ηλέκτρα, Ευρυάλη
Μα όλα αυτά είναι κοινά, και θα τα έχουν κι άλλοι.
Μια γάτα όμως, να ξέρετε, θέλει και το δικό της
Το δεύτερο το όνομα, το αποκλειστικό της!
Για να μπορεί αφ' υψηλού τον κόσμο να κοιτάει
Και την ουρά της πάντοτε ψηλά να την κρατάει.
Πρέπει να είναι όνομα μονάχα για μια Γάτα:
Χουρχούρης, για παράδειγμα, Γλείψος, Χνουδοπατάτα
Κι άλλα πολλά τέτοιας λογής μπορώ να αναφέρω:
Μπομπαλουρίνα, Πιρπιρής, Φρουφρού, Τρελοκαμπέρω.
Πέρα όμως απ' αυτά τα δυο, υπάρχει κι ένα άλλο
Τ' όνομα το μοναδικό, το τρίτο, το μεγάλο:
Το όνομα το μυστικό, ΠΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ
Και Γάτα σ' άνθρωπο μπροστά ποτέ δεν αναφέρει.
Οταν σε διαλογισμό λοιπόν μια γάτα δείτε
Πάντα ο λόγος είν' αυτός και να το θυμηθείτε:
Σ' απύθμενους συλλογισμούς βρίσκεται βυθισμένη
Για τ' όνομα το άρρητο
Το αρρητορητονιάρρρητο
Το όνομά της το κρυφό σκέπτεται μαγεμένη
 
T.S. Eliot, από το Εγχειρίδιο πρακτικής γατικής του γερο-Πόσουμ . 
Πηγή : Το Βήμα
 

Το τσάι προστάτης της καρδιάς

Βαρκελώνη 

Τσάι-καφές σημειώσατε 1, τουλάχιστον όσον αφορά την μείωση των πρόωρων θανάτων από μη καρδιαγγειακά αίτια, σύμφωνα με μια νέα γαλλική επιστημονική έρευνα. Η τακτική κατανάλωση τσαγιού μειώνει την πρόωρη μη καρδιαγγειακή θνησιμότητα κατά 24%. Από την άλλη, η κατανάλωση καφέ δεν έχει το ίδιο όφελος, επειδή συχνά όσοι πίνουν καφέ, συνήθως καπνίζουν κιόλας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την υγεία τους.

Η μελέτη

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή ιατρικής του Πανεπιστημίου «Ρενέ Ντεκάρτ» και επικεφαλής του καρδιολογικού τμήματος του Νοσοκομείου «Ζορζ Πομπιντού» του ΠαρισιούΝικολά Ντανσέν, ο οποίος έκανε τη σχετική παρουσίαση στο διεθνές συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Καρδιολογίας στη Βαρκελώνη, ανέλυσαν στοιχεία για 131.400 ανθρώπους ηλικίας 18 έως 95 ετών. 

Η μελέτη, που διήρκεσε τρισήμισι χρόνια, κατέταξε τους συμμετέχοντες σε τρεις κατηγορίες: καθόλου κατανάλωση τσαγιού ή καφέ, ένα έως τέσσερα φλιτζάνια τη μέρα ή πάνω από τέσσερα ημερησίως. Το συμπέρασμα είναι, όπως είπε ο γάλλος επιστήμονας, ότι «αν πρέπει κανείς να διαλέξει ανάμεσα στο τσάι και στον καφέ, τότε πιθανότατα είναι καλύτερα να πίνει τσάι».
 
Οι ερευνητές βρήκαν πως όσοι έπιναν αρκετό καφέ, ιδίως οι καπνιστές, είχαν χειρότερο «προφίλ» καρδιαγγειακού κινδύνου σε σχέση με όσους δεν έπιναν καθόλου καφέ. Είναι ενδεικτικό ότι το ποσοστό των καπνιστών ήταν 17% μεταξύ όσων δεν έπιναν καθόλου καφέ, 31% μεταξύ όσων έπιναν ένα έως τέσσερα φλιτζάνια και 57% στην ομάδα που έπινε πάνω από τέσσερα φλιτζάνια. Όσοι δεν έπιναν καφέ, ήσαν γενικά πιο δραστήριοι σωματικά, ενώ όσοι έπιναν πολύ καφέ, είχαν κατά μέσο όρο ελαφρώς χαμηλότερη συστολική και ελαφρώς υψηλότερη διαστολική αρτηριακή πίεση, σε σχέση με όσους δεν έπιναν καθόλου.

Από την άλλη, αντίθετα με όσους κατανάλωναν καφέ, όσοι έπιναν τσάι, είχαν γενικά καλύτερο ‘προφίλ' καρδιαγγειακού κινδύνου, σε σχέση με όσους δεν έπιναν καθόλου τσάι. Το ποσοστό των καπνιστών ήταν 34% μεταξύ όσων δεν έπιναν καθόλου τσάι, 24% μεταξύ όσων έπιναν ένα έως τέσσερα φλιτζάνια τη μέρα και 29% μεταξύ όσων έπιναν πάνω από τέσσερα.  Όσο μεγαλύτερη ήταν η κατανάλωση τσαγιού, τόσο αύξανε και η σωματική δραστηριότητα ενός ατόμου (αντίθετα με τον καφέ). Επιπλέον, το τσάι, σύμφωνα με τους γάλλους ερευνητές, έχει μεγαλύτερη θετική επίπτωση στην αρτηριακή πίεση, επιφέροντας μεγαλύτερη μείωση τόσο στην συστολική, όσο και στη διαστολική. 

Το προφίλ 

«Συνολικά τείνουμε να έχουμε ένα υψηλότερο προφίλ κινδύνου για όσους πίνουν καφέ και ένα χαμηλότερο προφίλ κινδύνου για όσους πίνουν τσάι» ανέφερε ο Ντασέν. Επεσήμανε επίσης ότι διαπιστώνονται αισθητές διαφορές με βάση το φύλο, καθώς οι άνδρες πίνουν περισσότερο καφέ από τις γυναίκες και οι γυναίκες περισσότερο τσάι από τους άνδρες.
Το τσάι, σύμφωνα με την μελέτη, μειώνει σημαντικά (κατά 24%) τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου από καρδιαγγειακά αίτια, ενώ το όφελος λόγω μείωσης των θανάτων από καρδιαγγειακές αιτίες είναι οριακό. 
Από την άλλη, ο καφές φάνηκε να αυξάνει -και μάλιστα σημαντικά- την μη καρδιαγγειακή θνησιμότητα, αλλά αυτός ο αυξημένος κίνδυνος εξαφανίστηκε, όταν οι ερευνητές συνυπολόγισαν το κάπνισμα, που συνόδευε τον καφέ. «Η τάση για υψηλότερη θνησιμότητα μεταξύ όσων πίνουν πολύ καφε, πιθανώς εξηγείται σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι υπάρχουν πολύ περισσότεροι καπνιστές μεταξύ τους», δήλωσε ο Ντανσέν. 
Ο γάλλος ερευνητής τόνισε ότι «το τσάι έχει αντιοξειδωτικά που μπορεί να αυξήσουν τη διάρκεια της ζωής κάποιου. Επίσης, όσοι πίνουν τσάι, ακολουθούν συνήθως ένα πιο υγιεινό τρόπο ζωής». Τελικά, πρόσθεσε, «θα μπορούσε κανείς να συστήσει σε κάποιον να πίνει τσάι μάλλον παρά καφέ, ενώ σε κάθε περίπτωση είναι καλύτερα να πίνει κάτι από τα δύο, παρά τίποτε».

 

  • Κατηγορία ΥΓΕΙΑ
  • 0

Οι Duran Duran θα παρουσιάσουν το νέο Mazda MX-5

Σε λίγες ημέρες αναμένεται να γίνει η αποκάλυψη του νέου MX-5 ( του πιο καλοπουλημένου ρόουντστερ όλων των εποχών) σε τρεις διαφορετικές πόλεις σε όλο τον κόσμο: Στην Βαρκελώνη, το Τόκιο και την Καλιφόρνια. Το νέο μοντέλο – που ξεκίνησε την εμπορική του καριέρα του 1989 – θα έχει νέα εμφάνιση, πιο οικονομικά μοτέρ και αναβαθμισμένο εξοπλιστικό πακέτο. 

Την παρουσίαση του μοντέλου, θα αναλάβει το θρυλικό συγκρότημα Duran Duran στις 4 Σεπτεμβρίου. Η Mazda θέλει να συνδέσει την επιτυχία του MX-5 με ένα επίσης επιτυχημένο μουσικό σχήμα, που έγινε πασίγνωστο τη δεκαετία του ΄80 και έχει πουλήσει πάνω από 100 εκατομμύρια δίσκους

  • Κατηγορία AUTO-MOTO
  • 0