ενημέρωση 3:59, 20 November, 2026

Η κλοπή της Μόνα Λίζα

Το μεσημέρι της 21ης Αυγούστου του 1911 ολόκληρη η Γαλλία έρχεται αντιμέτωπη με μια συνταρακτική είδηση. Η Μόνα Λίζα είχε κλαπεί. Η είδηση ήταν πρωτοσέλιδο σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες του κόσμου.

Την κλοπή αντιλήφθηκε ο πλανόδιος ζωγράφος Λουί Μπερού, ο οποίος ζωγράφιζε και πούλαγε στους επισκέπτες του Μουσείου, αντίγραφα του Μουσείου. Όταν η κλοπή έγινε αντιληπτή δεν σφραγίστηκαν μόνο οι πόρτες του Μουσείου αλλά και τα σύνορα της Γαλλίας. Η αστυνομία με επικεφαλής τον επιθεωρητή Λουί Λεπέν ανέλαβε την υπόθεση ενώ η γαλλική κυβέρνηση απομάκρυνε τον διευθυντή του Λούβρου Τεοφίλ Ομόλ, ο οποίος πριν από λίγους μήνες κόμπαζε ότι κανείς δεν μπορεί να κλέψει τη Μόνα Λίζα από το Μουσείο του.

Οι έρευνες αρχικά στρέφονται στους κατώτερους υπάλληλους του Μουσείου και στους νεαρούς καλλιτέχνες της αβάν-γκαρντ, που διάκειτο εχθρικά στην παραδοσιακή τέχνη. Οι παριζιάνοι από την πλευρά τους πίστευαν ότι πίσω από τη θρασύτατη κλοπή μπορεί να βρισκόταν κάποιος αμερικανός μεγιστάνας ή ήταν έργο της Γερμανίας, που ήθελε να δυσφημήσει τη μεγάλη της αντίπαλο.

Στις 29 Αυγούστου το Λούβρο άνοιξε ξανά για το κοινό το οποίο έκλαιγε απαρηγόρητο όταν περνούσε μπροστά από την άδεια θέση της Τζοκόντα. Λίγες ημέρες αργότερα μια νέα είδηση έρχεται να ταράξει τη Γαλλία.

Στις 7 Σεπτεμβρίου 1911, η αστυνομία ανακοινώνει τη σύλληψη του πασίγνωστου γαλλοπολωνού ποιητή Γκιγιόμ Απολινέρ και του ανερχόμενου Ισπανού ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο, ως υπόπτων για την κλοπή.

Ο Πικάσο αφέθηκε ελεύθερος την ίδια ημέρα καθώς δεν προέκυψε κανένα στοιχείο εναντίον του. Ο τύπος έσπευσε να καταδικάσει τον Απολινέρ. «Ο Απολινέρ είναι αρχηγός διεθνούς σπείρας που έχει έρθει στη Γαλλία με σκοπό να ξαφρίσει τα μουσεία μας» έγραφε η «Paris Journal» στις 13 Σεπτεμβρίου. Ωστόσο, αν και με τη φήμη του να έχει αμαυρωθεί, ο γνωστός ποιητής αφέθηκε ελεύθερος πέντε ημέρες μετά τη σύλληψή του.

Για δύο χρόνια οι έρευνες δεν κατέληγαν πουθενά παρά το γεγονός ότι οι κλέφτες είχαν επικηρυχθεί έναντι τεράστιων ποσών όχι μόνο από το Γαλλικό κράτος αλλά και από ιδιώτες. Στις 29 Νοεμβρίου 1913, όμως, ο Ιταλός γκαλερίστας Αλφρέντο Τζέρι έλαβε ένα γράμμα ταχυδρομημένο από το Παρίσι. Ο αποστολέας του, κάποιος Λεονάρντο Βιτσέντσο, του έγραφε ότι έχει στην κατοχή του τη Μόνα Λίζα και ότι σκόπευε να τη χαρίσει στην Ιταλία, αφού λάμβανε μια εύλογη αμοιβή.

Ο Τζέρι αποφάσισε να συναντήσει τον Βιτσέντσο με αρκετή, ωστόσο, δυσπιστία καθώς ήταν γνωστό πως κυκλοφορούσαν πολλά αντίγραφα της Τζοκόντα. Για να είναι πάντως βέβαιος είχε φροντίσει να καλέσει την αστυνομία η οποία συνέλαβε τον Βιτσέντσο. Όπως αποδείχτηκε κατά την ανάκριση το πραγματικό όνομα του «απαγωγέα» ήταν Βιτσέντζο Περούτζια.

Καταγόταν από το Κόμο της Ιταλίας και είχε δουλέψει ως ξυλουργός στο Λούβρο για ένα διάστημα. Κατάφερε να αφαιρέσει τον πίνακα από τη θέση φύλαξής του παριστάνοντας τον ξυλουργό ενώ το κρησφύγετο του ήταν μόλις ένα χιλιόμετρο μακριά από το Μουσείο.

Όταν έγινε γνωστό ότι ο πίνακας ήταν αυθεντικός η κοινή γνώμη τον είδε με συμπάθεια. Θεώρησε την πράξη του πατριωτική, αφού το βασικό του κίνητρο ήταν να φέρει τη Μόνα Λίζα στην κοιτίδα της.

Την ίδια γνώμη φαίνεται να είχαν και οι δικαστές, που τον καταδίκασαν σε ολιγόμηνη φυλάκιση.

Η Μόνα Λίζα παρέμεινε για ένα μήνα στην Ιταλία, προτού επιστρέψει στη Γαλλία. Εκτέθηκε στο «Ουφίτσι» και στα μεγαλύτερα μουσεία της Ιταλίας και εκατομμύρια Ιταλών θαύμασαν το αινιγματικό της χαμόγελο.

Στις 31 Δεκεμβρίου 1913, 60.000 άνθρωποι την αποχαιρέτησαν στο σιδηροδρομικό σταθμό του Μιλάνου. Από τις 4 Ιανουαρίου 1914 γύρισε στη θέση της στο Λούβρο, όπου εκτίθεται έως σήμερα, κάτω από πρωτοφανή μέτρα ασφαλείας.

Πηγή : tvxs

Λέων Τρότσκι: Για μια Διαρκή Επανάσταση

«Αν ο θάνατος με χτυπούσε τούτη τη στιγμή, θα μπορούσα να πω πως εργάστηκα σ' όλη μου τη ζωή για τις εκμεταλλευόμενες και αποικιοκρατούμενες μάζες και για τον αγώνα της απελευθέρωσής τους. Για την ανάγκη να εξελιχθεί ο πολιτισμός και η τέχνη ελεύθερα. Για μια τέχνη που επιτρέπει απεριόριστα την έκφραση στην ανάγκη του ανθρώπου για ανανέωση. Για την εξέλιξη της τεχνολογίας, που από τη στιγμή που θα καταλάβουμε πώς να χρησιμοποιούμε την ενέργεια του ατόμου, θα φωτίσει την ύπαρξή μας. Και πάντοτε στο μυαλό μου, κυρίαρχη σκέψη μου ήταν η παγκόσμια επανάσταση. Μόνον αυτή μπορεί να βάλει τέλος στην εκμετάλλευση, στη βία, στον πόλεμο», έγραφε ο Λέων Τρότσκι στα Φιλοσοφικά Τετράδια: 1933-1935 και με αυτά τα λόγια συνοψίζει τη ζωή του.

Σαν σήμερα, στις 21 Αυγούστου 1940, ο Λέων Τρότσκι, που παραμένει ζωντανό σύμβολο, θεωρητικός θεμελιωτής και εμπνευστής της διεθνούς εργατικής αλληλεγγύης και της διαρκούς επανάστασης, δολοφονείται από το τσεκούρι του Ραμόν Μερκάντερ.

Γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου του 1879. Στα 18 του χρόνια ο Λεβ Νταβίντοβιτς Μπρόνσταϊν υπήρξε ιδρυτικό μέλος της παράνομης εργατικής οργάνωσης Εργατική Ένωση Νότιων Ρώσων, όπου με το ψευδώνυμο Λβοφ έγραφε και μοίραζε επαναστατικές μπροσούρες και προκηρύξεις σε εργάτες και φοιτητές του Νικολάγιεφ. Στα 21 του χρόνια είχε ήδη περάσει δύο χρόνια φυλακή και είχε σταλεί εξορία στη Σιβηρία για την επαναστατική του δράση. Στα 23 είχε δραπετεύσει από τη Σιβηρία με πλαστό διαβατήριο με κατεύθυνση το Λονδίνο, όπου μαζί με το Βλαντιμίρ Λένιν, το Γκεόρκι Πλεχάνωφ και το Τζούλιους Μαρτώφ θα γινόταν από τους βασικούς συντάκτες της εφημερίδας Ίσκρα.

Από εκεί και πέρα η ιστορία και το διεθνές εργατικό κίνημα –και η φιλοσοφία, η τέχνη, η λογοτεχνία-- τον γνωρίζουν ως Λέων Τρότσκι, το όνομα ενός από τους φύλακές του, το οποίο ο ίδιος είχε διαλέξει τυχαία για το διαβατήριό του.

Ο Λέων Τρότσκι, ήδη από τα χρόνια στο Λονδίνο και στην Ίσκρα όρθωσε το πολιτικό και φιλοσοφικό του ανάστημα και διατύπωσε ανεξάρτητο -και ταυτόχρονα συλλογικά διαμορωμένο- πολιτικό λόγο. Συνεργάστηκε αλλά και βρέθηκε αντιμέτωπος με το Λένιν και τους Μπολσεβίκους του, τάχθηκε με αλλά και αντέδρασε στους Μενσεβίκους και άρχισε να αναπτύσσει τη θεωρία της Διαρκούς Επανάστασης ως μιας παγκόσμιας διαρκούς κατάστασης ενάντια στον παγκόσμιο καπιταλισμό, την οποία και θα εξέλσσε στη συνέχεια με τον Αλεξάντερ Πάρβους.

Αμέσως μετά την Επανάσταση διορίστηκε από το Λένιν υπουργός Εξωτερικών, ενώ στα χρόνια της Αντεπανάστασης, ίδρυσε τον Κόκκινο Στρατό και επιτέλεσε Κομισσάριος Πολέμου. Διατέλεσε δύο φορές εκλεγμένος πρόεδρος του Σοβιέτ της Πετρούπολης, το 1905 και το 1917. Μαζί με το Λένιν, επεξεργάστηκε Μαρξιστικά μια ιδεολογική βάση για την εξήγηση της ηττημένης επανάστασης του 1905 και για την προετοιμασία της νικηφόρας επανάστασης του 1917.

Μετά το θάνατο του Λένιν το 1924, ο Τρότσκι συνέχισε να υπερασπίζεται τις επαναστατικές, δημοκρατικές και διεθνιστικές ιδέες της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ήδη από το 1923 ξεκίνησε να οργανώνει τον αγώνα στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης μέσα από την Αριστερή Αντιπολίτευση, προσπαθώντας να αναζωπυρώσει τον Μαρξισμό και να απομακρύνει το Κόμμα από τον γραφειοκρατικό εκφυλισμό. Ταυτόχρονα ανέπτυξε και θεωρητικά τις θέσεις του για τα προβλήματα του διεθνούς εργατικού κινήματος στα έργα του «Η Προδομένη Επανάσταση» και «Στην Υπεράσπιση του Μαρξισμού».

Το 1927 με την απαγόρευση της Αριστερής Αντιπολίτευσης, ο Τρότσκι διαγράφτηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα και δύο χρόνια μετά εξορίστηκε από την Ρωσία, για να φτάσει τελικά –μετά από μια περιπλάνηση στην Τουρκία, τη Γαλλία και τη Νορβηγία-- το 1936 στο Μεξικό. Τα δέκα τελευταία αυτά χρόνια της ζωής του (1930-1940), τα οποία και θεωρούνται το απόγειο της επαναστατικής του δράσης, ο Τρότσκι τα αφιέρωσε στο να καταγγείλει διεθνώς τα εγκλήματα του Σταλινισμού και την προδοσία της Οκτωβριανής Επανάστασης με την επικράτηση του γραφειοκρατικού Βοναπατρισμού και στο να διατηρήσει ζωντανό το διεθνές εργατικό κίνημα μέσω της έκκλησής του για σύσταση μιας Δ' Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Με την υπεράσπιση των πρωτεργατών της επανάστασης οι οποίοι βρέθηκαν κατηγορούμενοι στις Δίκες της Μόσχας (1936-38), με την οργάνωση μιας αντι-Δίκης με ανεξάρτητη επιτροπή για την ανάδειξη της αθωότητάς του στα μάτια του κόσμου, ο Τρότσκι πέτυχε να επαναστατήσει για άλλη μια φορά απέναντι στο δεσποτισμό και την αυταρχία, και να πλήξει το σταλινισμό. Εν τέλει το ιδρυτικό συνέδριο της Δ' Διεθνούς πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία, μόλις δύο χρόνια πριν από το θάνατό του. 

Πηγή : tvxs

Νεοναζί θύματα στη Καλαμάτα: the russian connection;

Στην υπόθεση της δολοφονίας τν 2 νέων στη Καλαμάτα, εντύπωση έχει προκαλέσει ότι τα θύματα είχαν και τατουάζ της οργάνωσης της ρωσικής μαφίας Vor v Zakone. Πρόκειται για το αστέρι με τις 8 ακτίνες, σήμα κατατεθέν της διαβόητης οργάνωσης, η οποία δρούσε την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης με την ανοχή των αρχών ενώ γιγαντώθηκε μετά την διάλυση της.

Σύμφωνα με την τελετουργία της Vor v Zakone ("Κλέφτης με το Νόμο" σε ελεύθερη μετάφραση, "Κλέφτης στα πλαίσια του νόμου" κυριολεκτικά) το αστέρι με τις 8 ακτίνες γίνεται τατουάζ ή στα γόνατα, υποδηλώνοντας ότι το μέλος δεν πρόκειται να γονατίσει μπροστά στις αρχές ή, όπως στα θύματα της Καλαμάτας, στους ώμους: τότε συμβολίζει κάποια θέση στην ιεραρχία της οργάνωσης. Στην ελληνική περίπτωση, είναι φυσικά πολύ πιθανό στα 2 θύματα απλώς να άρεσε το ρωσικό σχέδιο και τα τατουάζ τους να μην υποδηλώνουν κανενός είδους συμμετοχή σε μαφιόζικες δραστηριότητες. Εντύπωση όμως προκαλεί ότι είχαν και οι δύο νέοι το ίδιο συμβολικό τατουάζ.

Το βέβαιο είναι ότι οι Έλληνες όπως και οι Ευρωπαίοι ακροδεξιοί αναπτύσσουν σχέσεις με την Μόσχα, η οποία τους χρησιμοποιεί για τους δικούς της σκοπούς, τους ενισχύει και τους χρηματοδοτεί. Στην έκθεση της οργάνωσης Human Rights First την οποία παρουσίασε αναλυτικά το Tvxs τις προηγούμενες ημέρες ένα ειδικό κεφάλαιο ("the russian connection") είναι ακριβώς αφιερωμένο στις σχέσεις της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς και ειδικότερα των νεοναζί της Χρυσής Αυγής και του Ουγγρικού Jobbik με τους Ρώσους ακροδεξιούς αλλά και καθεστώς Πούτιν.

Αναλυτικότερα, στην έκθεση παρουσιάζονται οι επαφές των Ελλήνων νεοναζί με τον φασίστα, υμνητή των SS και σύμβουλο της ρωσικής κυβέρνησης Αλεξάντρ Ντούγκιν, o οποίος θεωρείται ότι επηρεάζει και τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Καταγράφονται επίσης μια σειρά από άλλα περιστατικά, από την επιστολή Ντούγκιν στον έγκλειστο Μιχαλολιάκο μέχρι την κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν στη Μόσχα τον Νοέμβριο του 2013, ο Ηλίας Κασιδιάρης, ο Νικ Γκρίφιν από το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα και ο Ρομπέρτο Φιόρε επικεφαλής του ιταλικού  New Force. Αναλυτικά για τις σχέσεις της Χρυσής Αυγής και την χρηματοδότηση από ακροδεξιούς οτη Ρωσία, Ελληνες και Ρώσους επιχειρηματίες μπορείτε να διαβάσετε στο εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου στο unfollow.

Πηγή : tvxs

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Ο θηλασμός προστατεύει τη μητέρα από επιλόχεια κατάθλιψη

Λονδίνο 

Πέρα από τη θωράκιση του οργανισμού του μωρού, ο θηλασμός προσφέρει σημαντικά οφέλη και για την υγεία της μητέρας. Νέα βρετανική μελέτη μεγάλης κλίμακας από τοΠανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, έδειξε πως οι νέες μητέρες που θηλάζουν αντιμετωπίζουν κατά 50% χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης επιλόχειας κατάθλιψης.

Η επιλόχεια κατάθλιψη αποτελεί ένα είδος κλινικής κατάθλιψης η οποία μπορεί να εμφανιστεί στις μητέρες μετά τη γέννηση του παιδιού τους και οφείλεται σε ορμονικούς παράγοντες. Ανάμεσα στα κυριότερα συμπτώματα συγκαταλέγονται το κλάμα, ο εκνευρισμός, η υπνηλία, η δυσκολία συγκέντρωσης, η ανάγκη για απομόνωση, το αίσθημα του ανικανοποίητου και η διαρκής θλίψη.

«Ασπίδα» υγείας ο θηλασμός

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία περίπου μια στις δέκα μητέρες εμφανίζουν επιλόχεια κατάθλιψη κάποια στιγμή μετά τον τοκετό. Αναλύοντας δεδομένα που αφορούσαν συνολικά 14.000 γεννήσεις στη νοτιοδυτική Βρετανία, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι γυναίκες που είχαν δηλώσει ότι επιθυμούσαν να θηλάσουν και τελικά το έκαναν εμφάνιζαν 50% λιγότερες πιθανότητες εμφάνιση της εν λόγω ψυχικής κατάστασης, συγκριτικά με τις υπόλοιπες.

Αντίθετα, οι γυναίκες που αρχικά είχαν δηλώσει ότι θα ήθελαν να θηλάσουν και τελικά για κάποιον λόγο δεν τα κατάφεραν, εμφάνιζαν διπλάσιο κίνδυνο εμφάνισης της επιλόχειας κατάθλιψης.

«Ο θηλασμός φαίνεται να κρύβει προστατευτικά οφέλη και για τη μητέρα. Ωστόσο υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος όπου οι μητέρες που ήθελαν αλλά τελικά δεν κατάφεραν να θηλάσουν αντιμετώπιζαν τελικά τον υψηλότερο κίνδυνο από όλες τις υπόλοιπες ομάδες» υπογραμμίζει η δρ Μαρία Ιακώβου, η οποία έλαβε μέρος στη μελέτη.

«Θα πρέπει λοιπόν να υπάρχει πολύ μεγάλη υποστήριξη απέναντι στις μητέρες που θέλουν να θηλάσουν, ενώ θα πρέπει οι ειδικοί να παρακολουθούν στενά όσες τελικά δεν τα καταφέρνουν για να βεβαιωθούν ότι όλα πάνε καλά» προσθέτει η ειδικός.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι πίσω από την προστατευτική δράση του θηλασμού ενάντια στην επιλόχεια κατάθλιψη, κρύβονται οι ορμόνες της «ευτυχίας» που εκκρίνονται στον γυναικείο οργανισμό κατά την παραγωγή του γάλακτος. Εκτιμούν ακόμα, ότι κοινωνικοί και ψυχολογικοί παράγοντες ενδεχομένως να συμβάλλουν στο συναίσθημα της αποτυχίας, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο της σοβαρής ψυχικής κατάστασης.

«Οι μητέρες πολλές φορές μετά τον τοκετό ταλαιπωρούνται από πόνο, έλλειψη ύπνου και στρες. Ο θηλασμός μπορεί να βοηθήσει ως προς την χαλάρωσή τους και τον περιορισμό του στρες που βιώνουν, αποτρέποντας έτσι την εμφάνιση διαταραχών της ψυχικής τους υγείας» εξηγεί από την πλευρά της Ρόζμαρι Ντόντς, από το ίδρυμα National Childbirth Trust(NCT).

Τα ενδιαφέροντα ευρήματα των ερευνητών παρουσιάζονται στο επιστημονικό έντυπο «Maternal and Child Health».