ενημέρωση 4:01, 19 November, 2026

Χουνκιάρ μπεγιεντί

Γράφει η Κατερίνα Δημοπούλου

Αγαπημένες μου φίλες,

Αυτή τη φορά θα μαγειρέψουμε ένα φαγητό που προέκυψε σε μας, από την πολίτικη κουζίνα, το χουνκιάρ μπεγιεντί. Η ιστορία λέει, ότι ξεκίνησε, γύρω στον 15ο-16ο αιώνα, από τον σουλτάνο Μουράτ Δ’, ο οποίος ήταν γιός της Τηνιακής Αναστασίας. Η Αναστασία αρπάχτηκε σκλάβα στο παζάρι της Πόλης και κατέληξε στο χαρέμι του Σουλτάνου Αχμέτ, με τον οποίον γέννησε δύο γιούς. Ο ένας λοιπόν, ήταν ο Μουράτ Δ’. Ο Μουράτ, σαν δύσκολος άνθρωπος, υποχρέωνε τους μάγειρες, να αναζητούν ιδέες, για πρωτότυπες συνταγές. Έτσι, λοιπόν, συνδύασαν την μπεσαμέλ (Γαλλία) με τη μελιτζάνα (Τουρκία), στολίζοντας το με ένα ωραίο κοκκινιστό αρνί ή μοσχάρι. Έτσι, δημιούργησαν το χουνκιάρ μπεγιεντί που σημαίνει «ευχαρίστηση του Σουλτάνου».

Υλικά για το κοκκινιστό:

1 κιλό μοσχάρι σπάλα, σε κομματάκια

1 πιπεριά πράσινη, κομμένη σε λωρίδες

2 κρεμμύδια, κομμένα σε φέτες

2 μεγάλες ντομάτες, τριμμένες στον τρίφτη

2 σκελίδες σκόρδο

1 κ. σ πελτέ

Αλάτι, πιπέρι, κύμινο, κανέλα, πάπρικα

1 κ. γ ζάχαρη.

Εκτέλεση:

Σε μια κατσαρόλα, θωρακίζουμε το κρέας με λίγο λάδι. Στη συνέχεια, προσθέτουμε τα κρεμμύδια, τη πιπεριά και το σκόρδο, ανακατεύοντας για 3-4’. Ρίχνουμε τις ντομάτες και τον πελτέ, μαζί με το αλάτι, το πιπέρι, το κύμινο, την κανέλα, τη πάπρικα και την ζάχαρη. Αφού πάρει βράση χαμηλώνουμε τη φωτιά και μαγειρεύουμε για 1.30-2.00 ώρες

Υλικά για την μπεσαμέλ:

2 κ. σ μαργαρίνη

2 ποτήρια γάλα

4 κ. σ αλεύρι

Λίγο αλάτι, πιπέρι, μοσχοκάρυδο

2 μελιτζάνες φλάσκες (ψημένες στο φούρνο για 1 ώρα και ξεφλουδισμένες)

100gr τριμμένα κίτρινα τυριά.

Εκτέλεση:

Σοτάρουμε τη μαργαρίνη, με το αλεύρι και κατόπιν ρίχνουμε το γάλα. Ανακατεύουμε, μέχρι να πήξει και να σχηματιστεί η μπεσαμέλ.

Κατεβάζουμε από την φωτιά και βάζουμε το αλάτι το πιπέρι και το μοσχοκάρυδο. Λειώνουμε τη ψίχα της μελιτζάνας με ένα πιρούνι, και την ενσωματώνουμε με την μπεσαμέλ. Στο τέλος τα τυριά. Ανακατεύουμε το μείγμα και είναι έτοιμο για το σερβίρισμα.

ΥΓ. Σερβίρεται σε μια πιατέλα, τοποθετώντας πρώτα τη μπεσαμέλ και από πάνω το κοκκινιστό. Συνοδέψτε το, μ’ ένα ωραίο κόκκινο κρασί.

Καλή σας απόλαυση.

Κα Σαλματάνη Κεφαλά: Έκανε tattoo όπως όλοι οι σεφ, για να σώσει την καριέρα της!

Μούφα press

«Επανεκίνηση» επιχειρεί να κάνει η γνωστή πρώην δημοτική σύμβουλος πρώην μόνιμη πρόεδρος της Κοινωνικής υπηρεσίας του Δήμου και προσεχώς επαγγελματίας μαγείρισσα, που με σαφώς ανανεωμένο look, δοκίμασε τα κατασκευάσει ένα πιάτο «Μουσακότο» (συνδιασμός μουσακά με ριζότο), βασισμένη στη μοριακή γαστρονομία

  • Με δύο tattoo «μανίκια» που καλύτουν ολόκληρα τα χέρια της και με τα δαχτυλίδια της φορεμένα στον αντίχειρα, η γνωστή πλέον οικογενειακή μαγείρισσα προσπαθεί να κερδίσει ξανά την προτίμηση του κοινού της Κηφισιάς που την ανέδειξε.


Όπως είναι γνωστό, η κυρία Σαλματάνη-Κεφαλά προσπάθησε χωρίς επιτυχία πριν λίγες ημέρες να κινητοποιήσει τις οπαδούς της, ζητώντας τους να απαιτήσουν την πρόσληψή της στο δήμο ως πρόεδρος στην κοινωνική μέριμνα. Όλοι θα δουν τώρα πως θα ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες του θεάρεστου αυτού έργου, με το επιχείρημα ότι «η Κηφισιά τη χρειάζεται». Θα έλθει κάποια στιγμή που θα μου ζητούν να επιστρέψω, είπε χαρακτηριστικά.

Η ίδια, πάντως, όταν ρωτήθηκε για τη ριζική αυτή αλλαγή στην εμφάνισή της, αναφέρθηκε στην ανάγκη όλων να προσαρμοζόμαστε στις σύγχρονες ανάγκες: «Οι φίλοι πολίτες της πόλης μου δεν εμπιστεύονται πια να ακούσουν συνταγές από ανθρώπους που δεν έχουν τατουάζ» δήλωσε. «Τι να έκανα; Δεν μπορούσα να τους αφήσω μόνους τους», κατέληξε.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η κυρία Σαλματάνη-Κεφαλά, θα παρουσιάζει μέσα από το youtube, μια εναλλακτική εκπομπή μαγειρικής, όπου θα παρουσιάζει γνωστές συνταγές, «πειραγμένες» δημιουργικά.

Τέλος δήλωσε ότι όλα τα εδέσματα που θα παρασκευάζει όπως και στο παρελθόν έχει αδιαλείπτως συμβεί, προορίζονται για τους πολίτες της Κηφισιάς. 

Hyperion Fury G402: Το ταχύτερο gaming mouse της Logitech

Ένα ποντίκι για gaming που θα είναι σε θέση να μεταφέρει την απαίτηση για γρήγορη κίνηση στα παιχνίδια FPS πρόκειται να διαθέσει στην παγκόσμια αγορά η Logitech. Το Logitech G402 Hyperion Fury είναι το ταχύτερο ποντίκι για gaming που έχει κατασκευαστεί μέχρι στιγμής, δηλώνει ο κατασκευαστής, αφού μπορεί να ανιχνεύσει αξιόπιστα κίνηση με ταχύτητα μεγαλύτερη από 12 μέτρα το δευτερόλεπτο.

Το Hyperion Fury είναι το mouse που θα προστεθεί στην οικογένεια περιφερειακών Logitech G της εταιρείας με αξεσουάρ για gamers. Το mouse φέρει ενσωματωμένη την τεχνολογία Fusion Engine, στην οποία αποδίδονται η «άφθαστη ταχύτητα και ακρίβεια» καθώς και η αποκλειστική τεχνολογία της Logitech, Delta Zero, που αφορά στην «απαράμιλλη ακρίβεια» κίνησης. 

«Ανταποκριθήκαμε στην πρόκληση να δημιουργήσουμε το ταχύτερο ποντίκι στον κόσμο, ώστε να ικανοποιήσουμε τους gamers των First Person Shooters (FPS). Σήμερα, μετά από τρία χρόνια εξαντλητικής έρευνας και σχεδίασης, είμαστε υπερήφανοι που παρουσιάζουμε ένα ποντίκι που μόνο η Logitech θα μπορούσε να αναπτύξει», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ehtisham Rabbani, γενικός διευθυντής του τομέα gaming της εταιρίας. «Το Logitech G402 Hyperion Fury είναι σίγουρα το ταχύτερο gaming ποντίκι αλλά και το καλύτερο ποντίκι για υψηλής ταχύτητας παιχνίδι σε FPS. Το χαμηλό του βάρος σε συνδυασμό με την ακρίβεια και την απόδοση της Fusion Engine, επιτρέπει στον παίχτη να κάνει ταχύτατες, σαρωτικές κινήσεις και να κυριαρχεί στο αγαπημένο του βιντεοπαιχνίδι, αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά πως ο τελικός νικητής είναι η επιστήμη που κρύβεται πίσω από τα εξελιγμένα περιφερειακά μας!»

  • Η τεχνολογία Fusion Engine στο Hyperion Fury, δημιουργήθηκε από τους μηχανικούς της Logitech ώστε να επιλύσει ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πολλοί παίχτες FPS: το γεγονός ότι το ποντίκι τους δεν μπορεί να ανιχνεύσει τις ιδιαίτερα γρήγορες κινήσεις τους. Η απάντηση ήταν ο συνδυασμός μιας κορυφαίας τεχνολογίας οπτικού αισθητήρα, με ένα επιταχυνσιόμετρο και ένα γυροσκόπιο, ώστε τελικά η Fusion Engine να προσφέρει απαράμιλλη ταχύτητα ανίχνευσης.
Όπως δήλωσε ο Braxton «Swag» Pierce, πρωταθλητής του Counter Strike: Global Offensive για την εταιρία iBUYPOWER, «το Hyperion Fury είναι αυτή τη στιγμή το βασικό κομμάτι στο οπλοστάσιό μου από περιφερειακά. Είναι το ποντίκι που περίμενα».
  • Η αποκλειστική τεχνολογία Delta Zero της Logitech επιτρέπει τέσσερις ρυθμίσεις DPI άμεσα, οπότε μπορούμε να επιλέξουμε την χαμηλότερη για ακρίβεια ενός pixel, π.χ. σε ένα παιχνίδι όπου έχουμε το ρόλο ενός ελεύθερου σκοπευτή, ή μια υψηλότερη ρύθμιση για ελιγμούς υψηλής ταχύτητας, όλα με την υψηλότερη ακρίβεια. Με το gaming λογισμικό της εταιρίας, μπορούμε να προσθέσουμε μια πέμπτη επιλογή DPI και να ρυθμίσουμε το ποντίκι όπως ακριβώς επιθυμούμε. Το αποτέλεσμα; Με την αλλαγή DPI το Hyperion Fury μπορεί να μεταπηδήσει άμεσα από τα 4.000 DPI στα 240 προσφέροντας μας μια εκπληκτική ευελιξία και στην πιο χαοτική μάχη στην οθόνη μας.

Παραμετροποιήσιμες ρυθμίσεις

Το Hyperion Fury διαθέτει οκτώ προγραμματιζόμενα πλήκτρα στα οποία μπορούμε να αντιστοιχήσουμε οτιδήποτε, από μια περίπλοκη μακρο-εντολή μέχρι ένα τυπικό πάτημα πλήκτρου, μέσω του gaming λογισμικού της Logitech. Το προσωπικό μας σετ ρυθμίσεων μπορεί να αποθηκευθεί στην ενσωματωμένη μνήμη για άμεση πρόσβαση. Τέλος, έχοντας ένα σταθερό ρυθμό απόκρισης του ενός millisecond, το Hyperion Fury διασφαλίζει ότι όλες οι εντολές μας ενεργοποιούνται το ταχύτερο δυνατόν.

Τιμή και διαθεσιμότητα

Το gaming ποντίκι Logitech G402 Hyperion Fury FPS αναμένεται να είναι διαθέσιμο σε ΗΠΑ και Ευρώπη από τον Αύγουστο. Η προτεινόμενη τιμή λιανική είναι €59,99.

In.gr Τεχνολογία

 

  • Κατηγορία GADGETS
  • 0

Μην πυροβολείτε τη Χαρούλα Αλεξίου

Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης

Θα μπορούσαμε να εγκαλέσουμε την κυρία Χαρούλα Αλεξίου για την προχθεσινή της συναυλία, επισημαίνοντας της πως οι εν λόγω καθαρίστριες κάθε άλλο παρά αποτελούν την αιχμή του δόρατος των χειμαζόμενων-αγωνιζόμενων Ελλήνων. Θα μπορούσαμε να την ενημερώσουμε σχετικά με τις αποδοχές των νέων γιατρών του ΕΣΥ – οι οποίες με δυσκολία υπερβαίνουν, μαζί με τις εφημερίες, τα χίλια ευρώ το μήνα. Για τους μισθούς των νηπιαγωγών, που φέρουν στο κάτω-κάτω την ευθύνη για την ασφάλεια και για τη διάπλαση της πιο ευαίσθητης κοινωνικής κατηγορίας, των μικρών παιδιών. Για τις αποζημιώσεις των πιλότων της Πολεμικής μας Αεροπορίας, εάν μπορεί βεβαίως να αποζημιωθεί ο σωματικός κάματος, εάν μπορεί να υπολογισθεί σε χρήματα το ρίσκο που αναλαμβάνουν καθημερινά φρουρώντας τον εναέριο χώρο μας.

Θα μπορούσαμε να παραδώσουμε την κυρία Χαρούλα Αλεξίου στη χλεύη ημών που γνωρίζουμε περισσότερα ή να της παραδώσουμε μαθήματα πολιτικής οικονομίας, ιστορίας, αγωγής του πολίτου...

Θα πέφταμε όμως έτσι στο ίδιο ακριβώς σφάλμα με όσους την αποθεώνουν επειδή τραγούδησε στο Σύνταγμα φορώντας πλαστικά γάντια της κουζίνας: Θα την αντιμετωπίζαμε όχι ως καλλιτέχνη, που είναι. Θα την αντιμετωπίζαμε σαν πολιτικό, που δεν είναι. Και που ακόμα και αν ήθελε να γίνει, οι δικοί της άνθρωποι θα έπρεπε να την εμποδίσουν με νύχια και με δόντια...

Διακινείται εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα –προτάσσεται επιθετικά, ως θέσφατο, τα τελευταία χρόνια από τα social media- η άποψη ότι ο καλλιτέχνης (εντάσσω στην έννοια και τον ποιητή και τον συγγραφέα) λόγω της ευαισθησίας και της ανθρωπιάς που εκ φύσεως τον διαπνέουν, πρέπει να είναι αλληλέγγυος προς τον κάθε παθόντα. Γράφει Υποστηρικτικός προς όλα τα κοινωνικά αιτήματα. «Προοδευτικός», με την έννοια που δίνουν στη λέξη «πρόοδος» τα αυτοαποκαλούμενα «προοδευτικά» κόμματα, οι συνδικαλιστικές τους παρατάξεις και οι νεολαίες τους. Ότι ο καλλιτέχνης δεν προσφέρει τόσο όταν δημιουργεί, όσο όταν στέκεται με τη γροθιά υψωμένη πλάι σε κάποιο κυματίζον λάβαρο ή ξεδιπλωμένο πανώ...

Η παραπάνω θέση καταρρίπτεται πανηγυρικά από εκατοντάδες λαμπρά παραδείγματα καλλιτεχνών: Ο Ονορέ Ντε Μπαλζάκ (για τον οποίον ο Κάρολος Μαρξ είχε πει πως έμαθε μελετώντας τον περισσότερα για την κοινωνία και την οικονομία παρά από όλα τα επιστημονικά δοκίμια μαζί) ο Ονορέ Ντε Μπαλζάκ ήταν δεδηλωμένος βασιλόφρων, εχθρός της δημοκρατίας. Το ίδιο και ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο οποίος είχε συνθέσει για την επιστροφή του Γεωργίου Β' το 1935 το τραγούδι «Καλώς μας Ήρθες Βασιλιά...» Ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι όταν έγραφε το «Έγκλημα και Τιμωρία» και τους «Αδελφούς Καραμαζώφ» δονούνταν από τις ιδέες του πανσλαβισμού. Ο μέγας Σελίν συμπαθούσε, λόγω σφοδρού αντισημιτισμού, τον φασισμό και τον ναζισμό του Μεσοπολέμου. Αμφότεροι οι ΄Ελληνες νομπελίστες τοποθετούνταν στην ευρύτερη Δεξιά. Ο Ελίας Καζάν –που όποιος δεν έχει δει το «Λεωφορείο ο Πόθος» ή τον «Συμβιβασμό» του, δεν δικαιούται να έχει γνώμη για τον κινηματογράφο- έφερε το στίγμα του μακαρθικού καταδότη. Ο Τζακ Κέρουακ ήταν φανατικός ρεπουμπλικάνος. Ο δε Καβάφης είχε δεχθεί παράσημο από το δικτατορικό καθεστώς Πάγκαλου.  

Ύστερα από σαρανταπέντε χρόνια στο τραγούδι, η Χαρούλα Αλεξίου συμπαραστάθηκε στις καθαρίστριες φορώντας πλαστικά γάντια. Σωστό ή λάθος, καλαίσθητο ή κιτς, ποιος σοβαρός άνθρωπος θα σταθεί σε αυτό; ...

Υπονοώ ότι η πλειονότητα των σπουδαίων της τέχνης κινούνται από τα δεξιά και πέρα; Κάθε άλλο. Ο Πικάσσο, ο Τσάρλυ Τσάπλιν, ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές είχαν συγκινηθεί –έως μαγευθεί- από τα αριστερά οράματα. Ο Αλμπέρ Καμύ βρήκε τον σαρκασμό να δηλώσει ότι παρέμενε Αριστερός σε πείσμα της (επίσημης) Αριστεράς. Ο Μαγιακόφσκι έγινε ο ποιητικός πυρσός της σοβιετικής επανάστασης και αυτοκτόνησε ύστερα από την επικράτηση του Στάλιν. Ο Λόρκα εντάχθηκε μετά θάνατον στο μαρτυρολόγιο της Αριστεράς, αν και το δολοφονικό μίσος των αλητών του Φράνκο εκκινούσε μάλλον από την ομοφυλοφιλία του.

Υπήρξαν και πλείονες όσοι καλλιτέχνες που άλλαξαν επανειλημμένα κατά τον βίο τους πολιτική τοποθέτηση για λόγους επιβίωσης ή απλώς ακολουθώντας τον συρμό: Ο Αιμίλιος Βεάκης –ο μέγιστος, λένε, στον καιρό του ηθοποιός της Ευρώπης- διετέλεσε βασιλόφρων, έγραψε θρήνο για τον θάνατο του Ιωάννου Μεταξά και στη συνέχεια εντάχθηκε στο ΕΑΜ. Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγούδησε, μετά το «Άξιον Εστί», τον ύμνο της 21ης Απριλίου.  

Μονάχα ο Ανδρέας Εμπειρίκος -ο αγνότερος και ποιητικότερος των ανθρώπων- είχε το χάρισμα να ακούει και ύστερα από την περιπέτεια του στα Δεκεμβριανά, όταν ο ΕΛΑΣ τον είχε συλλάβει και τον είχε στείλει όμηρο πεζή μέχρι τα Κιούρκα, «σαν ξέσπασμα μιάς προσευχής, τον Ύμνο της Διεθνούς από τη Μόσχα...»

Όπως κάθε πολίτης, έτσι και ο καλλιτέχνης μπορεί και οφείλει να έχει και ενδιαφέρον και γνώμη για τα συλλογικά ζητήματα του καιρού του. Η γνώμη του πιθανόν να είναι ορθή, εσφαλμένη, εμβριθής, απλοϊκή, ακόμα και εντελώς βλακώδης. Κανείς δεν θα έπρεπε να τον καταδικάζει για αυτό. Ο καλλιτέχνης, στο κάτω-κάτω, λόγω της ιδιάζουσας συχνά ζωής του, περιορισμένη τριβή έχει με αυτό που αποκαλούμε «καθημερινότητα» ή «κανονικότητα». Δεν λέω ότι ζει στα σύννεφα. Άγεται όμως από τα δικά του άγχη, χτυπιέται με τους προσωπικούς του δαίμονες, διψάει –ακόμα κι αν το κρύβει επιμελώς- για χειροκρότημα...

Ο καλλιτέχνης μπορεί και οφείλει να έχει και ενδιαφέρον και γνώμη για τα συλλογικά ζητήματα του καιρού του. Η γνώμη του πιθανόν να είναι ορθή, εσφαλμένη, εμβριθής, απλοϊκή, ακόμα και εντελώς βλακώδης. Κανείς δεν θα έπρεπε να τον καταδικάζει για αυτό.

Κι από εκεί ακριβώς ξεκινάει το πρόβλημα. Ο καλλιτέχνης διψάει για χειροκρότημα. Τα κόμματα διψούν για ψήφους. Ο καλλιτέχνης μπορεί να χρησιμεύσει σαν σύμβολο ή σαν μαγνήτης για το κόμμα. Το κόμμα έχει τη δύναμη να του αυξήσει τη δημοτικότητα ή και να τον προστατεύσει. Ο πειρασμός για τον καλλιτέχνη είναι μεγάλος. Δεν μιλάμε –δεν μιλάμε αποκλειστικά- για περισσότερες πωλήσεις δίσκων, βιβλίων, θεατρικών ή κινηματογραφικών εισιτηρίων. Μιλάμε πάνω από όλα για την αίσθηση του ανήκειν, που όσο πιο ανασφαλής είναι κάποιος, τόσο περισσότερο τη χρειάζεται.

Η Χαρούλα Αλεξίου δεν είναι ο Μίκης Θεοδωράκης, που έχει εξ απαλών ονύχων την πολιτική στο αίμα του, που έχει φτύσει στην κυριολεξία αίμα για τις ιδέες του, έχει ζήσει με και από την Επανάσταση. Η Χαρούλα Αλεξίου δεν είναι όμως και τυχάρπαστη, μειράκιο που προσκολλήθηκε στην «αγανάκτηση» και στο «αντιμνημόνιο» για να κάνει καρριέρα είτε για να καλύψει με αγωνιστικές περγαμηνές κάποιο ισχνό ταλέντο. Η Χαρούλα Αλεξίου στάθηκε η κορυφαία λαϊκή τραγουδίστρια της γενιάς της. Αρκεί να την ακούσει κάποιος να λέει δημοτικά για να μείνει ενεός μπροστά στο χάρισμά της.

Σε ηλικία εξηντατεσσάρων ετών, ύστερα από σαρανταπέντε χρόνια στο τραγούδι, η Χαρούλα Αλεξίου συμπαραστάθηκε στις καθαρίστριες φορώντας πλαστικά γάντια. Σωστό ή λάθος, καλαίσθητο ή κιτς, ποιος σοβαρός άνθρωπος θα σταθεί σε αυτό; Ακόμα και αν το έκανε από στυγνό υπολογισμό για να προωθήσει τον καινούργιο δίσκο της, ακόμα και αν ο εν λόγω δίσκος είναι ο χειρότερος που έχει κυκλοφορήσει ποτέ, ποιος στυγερός εισαγγελέας, από ποιο βάθρο, θα τη ρίξει στο πυρ το εξώτερον;

Αφήστε την Χαρούλα Αλεξίου στη θέση που έχει με το σπαθί της κατακτήσει. Αντί να έχουμε ως εθνικό μας χόμπυ την κατεδάφιση των μύθων, ας αναζητήσουμε, ας ενθαρρύνουμε, ας προβάλουμε νέους ανθρώπους με το ταλέντο της Χαρούλας Αλεξίου. Σε κάθε μορφής τέχνη.

Και ας μην το ξεχνάμε: Ο έπαινος απαιτεί από εκείνον που τον εκφράζει πολύ μεγαλύτερο θάρρος, πολύ περισσότερη γενναιοδωρία, από ό,τι ο ψόγος.-

Πηγή: lifo

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0