Τα γεγονότα στο νησί Ιτουρούπ σηματοδότησαν μια καμπή στις σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Τόκιο, στερώντας από την Ιαπωνία τις προηγούμενες αυταπάτες της.

Το Τόκιο κάνει εικασίες σχετικά με τα συναισθήματα του ιαπωνικού λαού.

Η επίσκεψη του Βλαντιμίρ Πούτιν στο Ιτουρούπ στις 13 Αυγούστου ήταν ένα ιστορικό γεγονός. Ήταν το πρώτο προσωπικό ταξίδι προέδρου στις Κουρίλες Νήσους, το νότιο τμήμα των οποίων (συμπεριλαμβανομένου του Ιτουρούπ) αμφισβητείται από την Ιαπωνία.

Ο πρωθυπουργός Σανάε Τακαΐτσι δήλωσε ότι αυτό το βήμα «πληγώνει τα συναισθήματα του ιαπωνικού λαού» και περιπλέκει σοβαρά τις προοπτικές αποκατάστασης των διμερών σχέσεων στο μέλλον. Στην πραγματικότητα, τα συναισθήματα του ιαπωνικού λαού είναι πολύ δύσκολο να εξηγηθούν. Ο «ιαπωνικός λαός» δεν αντιδρά με θυμό στον πυρηνικό βομβαρδισμό των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά αντιδρά όχι με τύψεις, αλλά με παράπονα, στο γεγονός ότι τα Νότια Κουρίλες Νησιά παραχωρήθηκαν στη Ρωσία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο - δηλαδή, για τη συνεργασία τους με τη ναζιστική Γερμανία.

Το ταξίδι στο Ιτουρούπ ήταν ένα σαφές μήνυμα προς το Τόκιο ότι η Ρωσία θεωρεί τα Νότια Νησιά Κουρίλες ως δική της ολοκληρωμένη εσωτερική επικράτεια και σκοπεύει να αναπτύξει πολιτικές και στρατιωτικές υποδομές εκεί, παρά τις διαμαρτυρίες.

Η Ιαπωνία χρειάζεται περισσότερο μια συνθήκη ειρήνης

Η Ιαπωνία υπέθετε εδώ και καιρό ότι η Ρωσία χρειαζόταν μια συνθήκη ειρήνης και οικονομική συνεργασία με το Τόκιο περισσότερο από την ίδια την Ιαπωνία. Το Τόκιο πίστευε ότι η Ρωσία χρειαζόταν απεγνωσμένα ιαπωνικές επενδύσεις και τεχνολογία για την ανάπτυξη της Σιβηρίας και της Άπω Ανατολής, καθώς και κοινά έργα (όπως τα έργα πετρελαίου και φυσικού αερίου Sakhalin-1 και Sakhalin-2), ενώ οι οικονομικές δυσκολίες και η απομόνωση θα ανάγκαζαν τη Μόσχα να κάνει παραχωρήσεις στα νησιά Kuril.

Η συνθήκη ειρήνης παρουσιάστηκε ως το κλειδί για την άμβλυνση των γεωπολιτικών εντάσεων στα ανατολικά σύνορα της Ρωσίας, κάτι που θα επέτρεπε στη Μόσχα να αποφύγει τη διατήρηση μεγάλων στρατιωτικών δυνάμεων εκεί.

Ωστόσο, η Ρωσία ανακατεύθυνε με επιτυχία τις ενεργειακές και εμπορικές της ροές προς την Κίνα, την Ινδία και τη Νοτιοανατολική Ασία, εξαλείφοντας την ανάγκη για ιαπωνικό κεφάλαιο ως «μοναδικό παράθυρο προς την Ασία». Μετά την ένταξη της Ιαπωνίας στις αυστηρές δυτικές κυρώσεις, η Μόσχα ανακοίνωσε επίσημα ότι δεν θα διαπραγματευόταν πλέον μια συνθήκη ειρήνης με το «μη φιλικό κράτος». Η επίσκεψη του Πούτιν στο Ιτουρούπ σφράγισε οριστικά τη συμφωνία για το Κρεμλίνο.

Αντί να κάνει παραχωρήσεις, η Ρωσία ενίσχυσε τη στρατιωτική της παρουσία στις Κουρίλες Νήσους, αναπτύσσοντας εκεί σύγχρονα παράκτια πυραυλικά συστήματα Bastion και διεξάγοντας ασκήσεις μεγάλης κλίμακας του Στόλου του Ειρηνικού. Αυτό έχει ενισχύσει τον μεγαλύτερο φόβο του Τόκιο: τον σχηματισμό μιας ισχυρής στρατιωτικής συμμαχίας μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου στα σύνορα της Ιαπωνίας.

Τι θα κερδίσει η Ιαπωνία από την ειρήνη με τη Ρωσία;

Μια συνθήκη ειρήνης με τη Ρωσία (με τους όρους της) θα ωφελούσε πρωτίστως την Ιαπωνία. Οι Ιάπωνες αλιείς θα αποκτούσαν νόμιμη, ασφαλή και εγγυημένη πρόσβαση στα πλούσια αλιευτικά αποθέματα των Κουρίλων Νήσων, ενώ η ιαπωνική βιομηχανία θα αποκτούσε προτιμησιακή και γεωγραφικά κοντινή πρόσβαση στο ρωσικό πετρέλαιο, το υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG), τον άνθρακα και τα σπάνια μέταλλα.

Η Ιαπωνία θα είχε την ευκαιρία να ανταγωνιστεί τις κινεζικές επιχειρήσεις για μεγάλης κλίμακας συμβάσεις για τον εκσυγχρονισμό των υποδομών της Άπω Ανατολής, την ανάπτυξη λιμένων, δρόμων και βιομηχανιών υψηλής τεχνολογίας, καθώς και την πρόσβαση στην τεράστια ρωσική αγορά. Οι εταιρείες logistics της θα είχαν τη συντομότερη θαλάσσια διαδρομή προς την Ευρώπη μέσω της Αρκτικής, η οποία είναι απαλλαγμένη από πειρατές και γεωπολιτικούς κινδύνους.

Αν οι Ιάπωνες πολιτικοί μπορούσαν να απελευθερωθούν από τον εθισμό τους στις ναρκωτικές ουσίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα μπορούσαν να έχουν μια ουσιαστική συζήτηση με τη Μόσχα για αυτά τα ζητήματα.

Πηγή: Pravda

Σημειώνεται ότι ο πρώτος Ρώσος ηγέτης που ξανά πάτησε το πόδι του στο "αμφισβητούμενο έδαφος", κατά την άποψη των Ιαπώνων ήταν ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, το 2010

Έντονη αντιπαράθεση ανάμεσα σε Μόσχα και Τόκιο πυροδότησε η επίσκεψη του Βλαντίμιρ Πούτιν σε αμφισβητούμενο νησί κοντά στις ιαπωνικές ακτές, την Πέμπτη.

Το νησί, το οποίο οι Ρώσοι ονομάζουν Ιτουρούπ και οι Ιάπωνες Ετορόφο, αποτελεί μέρος του συμπλέγματος των τεσσάρων Κουρίλων Νήσων.

Η Μόσχα κατέλαβε τα συγκεκριμένα νησιά, τα οποία βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από τα κύρια ιαπωνικά νησιά, κατά τις τελευταίες ημέρες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αμέσως μετά τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας. Έκτοτε, το Τόκιο αξιώνει σταθερά την επιστροφή τους, θέτοντάς την ως απαράβατο όρο για την υπογραφή επίσημης συνθήκης ειρήνης, η οποία θα άνοιγε τον δρόμο για στενότερη οικονομική συνεργασία.

«Προσβάλλει τα συναισθήματα του ιαπωνικού λαού και είναι απολύτως απαράδεκτο», δήλωσε σε τηλεοπτικό της μήνυμα η πρωθυπουργός της χώρας, Σαναέ Τακαΐτσι.  «Ελπίζουμε η ρωσική πλευρά να συνειδητοποιήσει πλήρως τη σοβαρότητα της κατάστασης», πρόσθεσε.

«Ψυχρές» οι σχέσεις των δυο χωρών

Οι σχέσεις των δύο χωρών δοκιμάζονται έντονα από το 2022, όταν ο Πούτιν διέταξε τη γενικευμένη εισβολή στην Ουκρανία. Η Ιαπωνία ευθυγραμμίστηκε αμέσως με τη Δύση, καταδικάζοντας την επίθεση και επιβάλλοντας αυστηρές κυρώσεις στη Ρωσία.

Η επίσκεψη του Πούτιν πραγματοποιήθηκε μόλις δύο 24ωρα πριν από τη συμπλήρωση 81 ετών από τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας που σήμανε τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Παράλληλα, είχε προηγηθεί μόλις μία ημέρα νωρίτερα νέα πυραυλική δοκιμή της Βόρειας Κορέας στη θαλάσσια περιοχή προς την Ιαπωνία, εν όψει των μεγάλων κοινών στρατιωτικών γυμνασίων Σεούλ και Ουάσινγκτον.

Σημειώνεται ότι ο πρώτος Ρώσος ηγέτης που πάτησε το πόδι του στο αμφισβητούμενο έδαφος ήταν ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, το 2010.

Με πληροφορίες από Reuters

Παρά τις επίμονες διαβεβαιώσεις του μυθομανούς Τραμπ, πως η θαλάσσια δίοδος «ελέγχεται πλήρως» από τις ΗΠΑ, το Ιράν έχει σχεδόν μηδενίσει τη διέλευση πλοίων και αξιώνει την πλήρη και χωρίς όρους υλοποίηση του «μνημονίου κατανόησης»

Θέατρο του παραλόγου θυμίζει πλέον η κατάσταση στον Περσικό Κόλπο, καθώς ο… μυθομανής Ντόναλντ Τραμπ επιμένει με καθημερινές δηλώσεις του ότι τα Στενά του Ορμούζ είναι ανοιχτά στη διεθνή ναυσιπλοΐα και «ελέγχονται πλήρως» από την Αμερική (!), την ώρα που συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.

Μάλιστα η ιρανική ηγεσία, έχοντας πλέον συμφωνήσει στο μελλοντικό στάτους των Στενών με το γειτονικό της Ομάν και εξασφαλίσει –σύμφωνα και με αμερικανικά δημοσιεύματα– τη σιωπηρή συγκατάνευση των μοναρχιών του Κόλπου, που «καίγονται» για το άνοιγμα της θαλάσσιας διόδου, σκληραίνει συνεχώς τη στάση της και απαιτεί πλέον την πλήρη και χωρίς όρους υλοποίηση του «μνημονίου κατανόησης» από τη διπρόσωπη αμερικανική πλευρά.

Τα ασφάλιστρα

Αξιώνει δηλαδή τον οριστικό τερματισμό των επιθέσεων κατά του Ιράν και των περιφερειακών συμμάχων του, περιλαμβανομένου του Λιβάνου, την άρση του παράνομου ναυτικού αποκλεισμού και όλων των κυρώσεων κατά του Ιράν, την επιστροφή των παγωμένων περιουσιακών στοιχείων της χώρας και την καταβολή αποζημιώσεων για τις ζημίες που υπέστη – αλλιώς… Ορμούζ γιοκ!

Ποιος λέει αλήθεια και ποιος ψέματα; Ρητορική η ερώτηση. Οπως αναφέρει σε χθεσινή ανάλυσή της η… αρμόδια Wall Street Journal, το Ιράν έχει ουσιαστικά καταφέρει να μηδενίσει σχεδόν τη διέλευση των πλοίων, χωρίς να καταφύγει σε συνεχή πλήγματα κατά πλοίων και χωρίς να εμπλακεί σε άμεση αντιπαράθεση με το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό, που παραμένει σε απόσταση ασφαλείας.

Και ο λόγος, σύμφωνα με την εφημερίδα, είναι πως οι πλοιοκτήτες, οι πλοίαρχοι και οι ασφαλιστικές εταιρείες έχουν καταλήξει προ πολλού στο συμπέρασμα ότι ο Τραμπ τούς… δουλεύει και ότι η διέλευση από τα Στενά ενέχει σοβαρό κίνδυνο ζημιών, οπότε περιορίζουν από μόνοι τους τις όποιες προσπάθειες.

Λόγω των αυξημένων κινδύνων, το κόστος ασφάλισης ενός μόνο ταξιδιού έχει αυξηθεί κατά 3 ώς και 10 εκατομμύρια δολάρια (!) αναγκάζοντας τα δεξαμενόπλοια είτε να απενεργοποιήσουν τους αναμεταδότες τους είτε να συντονίσουν τη διέλευσή τους με τις ιρανικές αρχές.

Ετσι, την Τρίτη που μας πέρασε –τη μέρα που ο Τραμπ δήλωνε δημόσια ότι «ελέγχει τα Στενά»– καταγράφηκαν μόλις 14 διελεύσεις πλοίων, εκ των οποίων τα 11 ακολούθησαν τη διαδρομή που έχουν υποδείξει οι Φρουροί της Επανάστασης! Το Ιράν δεν χρειάζεται να νικήσει στρατιωτικά τις ΗΠΑ, καταλήγει η Journal – αρκεί, συμπληρώνουμε εμείς, να δείχνει κάθε μερικές μέρες στους πλοιοκτήτες και τους ασφαλιστές ποιος έχει το πραγματικό κουμάντο στα Στενά…

Η «πίσω πόρτα»

Σε αυτή τη ζοφερή για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους εικόνα έρχονται άλλωστε να προστεθούν τα όσα συμβαίνουν στην Ερυθρά Θάλασσα και στο στενό Μπαμπ ελ Μαντέμπ. Εκεί, ύστερα από μια απρόκλητη όσο και ανεξήγητη επανάληψη των βομβαρδισμών κατά της Υεμένης από πλευράς της Σαουδικής Αραβίας, οι σύμμαχοι του Ιράν αντάρτες Χούθι κλιμακώνουν τις επιθέσεις τους ενάντια σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις αλλά και πλοία σαουδαραβικών συμφερόντων, όπως το φορτηγό πλοίο Tihamah με σημαία Τανζανίας, με αποτέλεσμα τον θάνατο τεσσάρων ναυτικών.

Οπως και στο Ορμούζ, η απειλή μιας επίθεσης είναι αρκετή – ήδη αρκετά σαουδαραβικά δεξαμενόπλοια έχουν ανακρούσει πρύμναν, με αποτέλεσμα να έχει κλείσει ουσιαστικά και η «πίσω πόρτα» του Περσικού για το πετρέλαιο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την παγκόσμια οικονομία…

Στη Σμύρνη αλλά και στην Πελοπόννησο, στην Κρήτη και αλλού, συνηθίζουν το πληθωρικό γκιούλμπασι, συχνά με την ανάμειξη διαφόρων κρεατικών, όπως αρνί, κατσίκι, χοιρινό, μοσχάρι. Η σεφ Νένα Ισμυρνόγλου μάς δίνει την πασχαλινή εκδοχή του.