ενημέρωση 3:11, 19 November, 2026

Ανοιχτή μηλόπιτα σε φύλλο κρούστας με κρέμα και σταφίδες

Πλούσια μηλόπιτα με την αρωματική κρέμα του μιλφέιγ, γλυκές σταφίδες και τραγανό φύλλο κρούστας. Ιδανική για όλες τις ώρες.

Υλικά

Κομμάτια: 12-14

Για την κρέμα ζαχαροπλαστικής

 500 γρ. (2½ κούπες) φρέσκο γάλα, πλήρες

 75 γρ. (5 κουτ. σούπας) κρέμα γάλακτος με 35% λιπαρά

 1 ξυλάκι κανέλας

 7 κρόκοι αυγών

 120 γρ. (περίπου 2/3 κούπας) ζάχαρη

 40 γρ. (1/3 κούπας) κορν φλάουρ

Για τη γέμιση

 700 γρ. κόκκινα μήλα Στάρκιν (ζυγισμένα καθαρισμένα – περίπου 3-4 μήλα)

 100 γρ. ξανθές σταφίδες, μουσκεμένες για 15 λεπτά σε ένα μπολ με κονιάκ

 80 γρ. (λίγο λιγότερο από 1/2 κούπα) ζάχαρη

 150 γρ. βούτυρο αγελάδας, λιωμένο

 2 κουτ. γλυκού κανέλα σε σκόνη

Για τη συναρμολόγηση

 200 γρ. βούτυρο αγελάδας, λιωμένο

 περίπου 80 γρ. (2/3 κούπας) ζάχαρη άχνη

 6 φύλλα κρούστας

 ζάχαρη άχνη και σκόνη κανέλας, για το πασπάλισμα

επι το έργον

Κρέμα ζαχαροπλαστικής

  1. Για να ετοιμάσουμε την ανοιχτή μηλόπιτα σε φύλλο κρούστας με κρέμα και σταφίδες, ξεκινάμε από την κρέμα: Σε μια μικρή κατσαρόλα ζεσταίνουμε το γάλα, την κρέμα γάλακτος και την κανέλα.
  2. Παράλληλα, σε ένα μπολ ανακατεύουμε καλά με το σύρμα τους κρόκους με τη ζάχαρη, προσθέτουμε το κορν φλάουρ και ανακατεύουμε λίγο ακόμη.
  3. Τραβάμε από τη φωτιά την κατσαρόλα με το ζεστό γάλα, ρίχνουμε το 1/3 στο μπολ με το μείγμα κρόκων και χτυπάμε με το σύρμα.
  4. Αδειάζουμε το μείγμα στο κατσαρολάκι με το υπόλοιπο γάλα, ξαναβάζουμε σε μέτρια φωτιά και μαγειρεύουμε για 2-3 λεπτά, ανακατεύοντας συνεχώς με το σύρμα, μέχρι η κρέμα να αρχίσει να δένει και να κοχλάζει
  5. Αποσύρουμε από τη φωτιά, αδειάζουμε την κρέμα σε ένα μπολ και την καλύπτουμε με διάφανη μεμβράνη, την οποία εφαρμόζουμε στην επιφάνεια της κρέμας για να μην κάνει κρούστα.
  6. Αφήνουμε να γίνει χλιαρή.

Γέμιση

  1. Καθαρίζουμε τα μήλα, αφαιρούμε τους πυρήνες με το ειδικό εργαλείο και τα κόβουμε σε ροδέλες ή φέτες πάχους 1 εκ.
  2. Τις βάζουμε σε μεγάλο μπολ, προσθέτουμε τα υπόλοιπα υλικά και ανακατεύουμε πολύ καλά.

Συναρμολόγηση + ψήσιμο

  1. Βουτυρώνουμε ένα στρογγυλό και βαθύ ταψί με διάμετρο 30 εκ. και κοσκινίζουμε μέσα εκεί λίγη άχνη.
  2. Βουτυρώνουμε καλά ένα φύλλο κρούστας, κοσκινίζουμε και σε αυτό λίγη άχνη και το στρώνουμε στο ταψί.
  3. Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία με τα υπόλοιπα 5 φύλλα, βουτυρωμένα και πασπαλισμένα με άχνη, τα οποία στρώνουμε στο ταψί το καθένα σταυρωτά προς το προηγούμενο, ώστε οι άκρες του καθενός να εξέχουν από διαφορετική μεριά του ταψιού.
  4. Αδειάζουμε στα φύλλα την κρέμα που ετοιμάσαμε και ισιώνουμε την επιφάνεια, την οποία περιχύνουμε με αρκετό λιωμένο βούτυρο, ώστε να σχηματιστεί ένα λεπτό φιλμ.
  5. Ψαλιδίζουμε ελαφρώς τις άκρες των φύλλων για να στρογγυλέψουμε τις γωνίες και έπειτα τις γυρνάμε προς τα μέσα, φτιάχνοντας ένα στεφάνι περιφερειακά της μηλόπιτας αλλά αφήνοντας την κρέμα εκτεθειμένη.
  6. Ψήνουμε το γλυκό σε φούρνο προθερμασμένο στους 180°C, στη λειτουργία του αέρα, για 20 λεπτά.
  7. Ξεφουρνίζουμε και αδειάζουμε το μείγμα της γέμισης πάνω στην κρέμα, στρώνοντας με όμορφο τρόπο τις ροδέλες των μήλων.
  8. Ψήνουμε για άλλα 40 λεπτά, μέχρι τα μήλα να μαλακώσουν και να ροδίσουν.
  9. Ξεφουρνίζουμε και αφήνουμε τη μηλόπιτα να κρυώσει.
  10. Πασπαλίζουμε με άχνη και κανέλα, κόβουμε σε κομμάτια και σερβίρουμε.

Πηγή: Γαστρονόμος

Γιώργος Σεφέρης - Ο μοντερνιστής

Τέτοιες μέρες πριν από 63 χρόνια, συγκεκριμένα στις 24 Οκτωβρίου 1963, έφτασε στην Αθήνα η χαρμόσυνη είδηση της απονομής του Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Γιώργο Σεφέρη. Ήταν το πρώτο Νόμπελ για την Ελλάδα. (Βλέπετε, στο παρελθόν οι υποψηφιότητες των Άγγελου Σικελιανού και Νίκου Καζαντζάκη είχαν απορριφθεί για ιδεολογικούς λόγους. «Οι δύο αυτοί υποψήφιοι των σφαγέων του Δεκεμβρίου είναι τελείως ξένοι προς την Ελλάδα, την οποία θα ήθελεν ίσως να τιμήσει η Επιτροπή του Νόμπελ» έγραφε χαρακτηριστικά η εφημερίδα Εστία στο πρωτοσέλιδο της 31ης Αυγούστου 1946 υπό τον τίτλο «Μια διεθνής απάτη»...)

Ο Γιώργος Σεφέρης υπήρξε κατά γενική ομολογία η κεντρική μορφή της Γενιάς του ’30 και ένας από τους βασικότερους εκπροσώπους της μοντέρνας ποίησης. Αν ο Παλαμάς με την ποίησή του απελευθέρωσε «μια δύναμη, απωθημένη και σωρευμένη επί χίλια τόσα χρόνια λογιωτατισμού», ο Σεφέρης , κουβαλώντας το βίωμα της τραγωδίας της γενέθλιας πόλης του (καταστροφή της Σμύρνης) και του «πνιγμού» της Μεγάλης Ιδέας στα νερά του Σαγγάριου ποταμού, αναστοχάστηκε πάνω στην ελληνικότητα. Περιδιαβαίνοντας τα ωραία ερείπια, αφενός βρήκε το νήμα της κομμένης συνέχειάς της και αφετέρου συντόνισε τα ποιητικά βήματά της με τον σύγχρονό του μοντερνισμό.

Στον περίφημο διάλογό του με τον φιλόσοφο Κωνσταντίνο Τσάτσο και στις ενστάσεις του δεύτερου σχετικά με την ελληνικότητα της μοντέρνας ποίησης κυρίως λόγω της σχεδόν μόνιμης παρουσίας του μη λογικού στοιχείου στα κείμενά της, ο Σεφέρης θα του «απαντήσει» με ένα δημοτικό μοιρολόι: «Εγώ για το χατίρι σου τρεις βάρδιες είχα βάλει./ Είχα τον ήλιο στα βουνά, και τον αϊτό στους κάμπους,/ Και τον βοριά το δροσερό τον είχα στα καράβια./ Μα ο ήλιος εβασίλεψε, κι ο αϊτός αποκοιμήθη,/ Και το βοριά το δροσερό τον πήραν τα καράβια./ Κι έτσι του δόθηκε καιρός του Χάρου και σε πήρε». Εστιάζοντας λοιπόν στον στίχο «και τον βοριά το δροσερό τον πήραν τα καράβια», θα γράψει: «Δεν έχει κανένα λογικό νόημα ή καλύτερα είναι αντίθετος με κάθε λογικό νόημα. Μπορεί ο βοριάς να παίρνει τα καράβια, αλλά κανένα καράβι δεν μπόρεσε ποτέ να πάρει το βοριά. Κουβέντα μικρού παιδιού. Όμως ο στίχος φτιάνει τη μπουνάτσα χωρίς καμιά δυσκολία, σαν να ήταν αυτός που με μια μαγική λέξη παραμέρισε και τους ανέμους και τα πλεούμενα».

Στη δεκαετία του 1960 που έχουμε τη «συνάντηση» της μεγάλης ποίησης με το ελληνικό τραγούδι, την ίδια χρονιά και ο Γιώργος Σεφέρης συναντιέται για πρώτη φορά με τον Μίκη Θεοδωράκη. Αργότερα ο διάσημος συνθέτης θα αφηγηθεί για τη συνάντησή τους στο Λονδίνο: «Ήρθε η μεγάλη στιγμή. Κάθισα στο πιάνο και άρχισα να τραγουδώ και να παίζω την “Άρνηση”... Αργότερα, όταν ηχογραφούσαμε, λέω στον Μπιθικώτση: Πρόσεξε την άνω τελεία. Εκεί που λες “πήραμε τη ζωή μας”, βάλε παύση πριν πεις “λάθος”. Στα αυτιά μου είχα την προτροπή-παράκληση του ποιητή: “Την άνω τελεία! Την άνω τελεία! Αλλιώτικα μου αντιστρέφεις το νόημα”. Τελικά όμως αυτό αποδείχθηκε ανεφάρμοστο στην πράξη, με αποτέλεσμα να ακουστεί η λέξη “λάθος” κολλητά στο “πήραμε τη ζωή μας”, δίνοντας αντίθετο νόημα στο ποίημα. Όμως πόσο κατανοητό ήταν για τον λαό, που ποιος λίγο, ποιος πολύ, είχε πάρει τη ζωή του λάθος... Το θέρος του ’62, μαζί με τον Σεφέρη, τον Γιώργο Σαββίδη και τον πατέρα μου τριγυρνούσαμε ένα ολόκληρο βράδυ στην Πλάκα από ταβέρνα σε ταβέρνα, γιατί ο ποιητής ήθελε να δει με τα ίδια του τα μάτια και ν’ ακούσει με τα ίδια του τα αυτιά τους καλλιτέχνες και το κοινό σε όλα τα μαγαζιά να τραγουδούν το “Περιγιάλι το κρυφό”. Ποτέ ίσως ένας Σεφέρης δεν είχε γίνει σαν μικρό παιδί. Γελούσε, έλαμπε ολόκληρος από ευτυχία, και νομίζω πως εκείνη τη βραδιά επέτρεψε στην τόσο αυστηρή του καρδιά να με αγαπήσει. Στο μέτρο φυσικά του επιτρεπτού για έναν διπλωμάτη...».

Προς επίρρωσιν των λεγομένων του Μίκη, στην κηδεία του Σεφέρη στις 22 Σεπτεμβρίου 1971, που εξελίχθηκε σε διαδήλωση κατά της Χούντας, 3.000 άτομα κραύγαζαν «Δημοκρατία - Ελευθερία» και τραγουδούσαν «στο περιγιάλι το κρυφό, κι άσπρο σαν περιστέρι...».

Τέλος, και αφού ο λόγος για την ελληνικότητα στην ποίηση του Σεφέρη, αξίζει να θυμηθούμε μερικά αποσπάσματα από την ομιλία του στις 10 Δεκεμβρίου 1963 στη Σουηδική Ακαδημία, κατά την παραλαβή του Βραβείου Νόμπελ. Κάποιες αλήθειες διαχρονικές για τον τόπο, τη γλώσσα και την πνευματική παράδοσή μας. «Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή... Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά. Κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το μέτρο πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες... Σ’ αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται. Όταν, στον δρόμο της Θήβας, ο Oιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Oιδίποδα...».

Ιστορίες για το Εβερεστ - Το βουνό που πάντα συγκινεί

Καθώς ο υπερτουρισμός και η εμπορευματοποίηση αλλοιώνουν το μεγαλείο της κατάκτησης της υψηλότερης κορυφής του κόσμου, δύο νέα ντοκιμαντέρ εξερευνούν τη διαχρονική γοητεία του βουνού κοιτάζοντας πέρα από την έλξη που ασκεί στα πλήθη

Το Εβερεστ, η ψηλότερη κορυφή της οροσειράς των Ιμαλαΐων και ψηλότερο σημείο της Γης πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, όπως διευκρινίζουν οι γνώστες ωκεανολόγοι, είναι αναμφισβήτητα ένα δείγμα απόλυτου φυσικού κάλλους ύψους 8.848 μέτρων και πρόκληση για ανθρώπινα κατορθώματα, προσελκύοντας συνεχώς λάτρεις της περιπέτειας, ορειβάτες και εξερευνητές από όλον τον κόσμο. Αυτός ο πανύψηλος όγκος βρίσκεται στα σύνορα του Νεπάλ και του Θιβέτ, της Αυτόνομης Περιφέρειας της Κίνας, εξ ου και τα διαφορετικά τοπικά του ονόματα:

Το 1865, ονομάστηκε Εβερεστ προς τιμήν του Τζορτζ Εβερεστ, γενικού επιθεωρητή χαρτογράφησης στην Ινδία όταν η χώρα ήταν βρετανική αποικία –παρότι δεν ανέβηκε ποτέ στο βουνό– ενώ στα νεπαλέζικα λέγεται Σαγκαρμάθα (Κορυφή του Παραδείσου) και στα θιβετιανά Τσομολάνγκμα (Μητέρα Θεά του Κόσμου), σύμφωνα με τη Britannica. Γιατί όμως αυτό το βουνό εξακολουθεί να ασκεί τόσο ισχυρή επίδραση στη φαντασία μας; «Είναι σαν ένα χωνευτήρι όπου συγκεντρώνονται όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα και οι ψυχολογικές καταστάσεις», δήλωσε στην εφημερίδα Wall Street Journal η Ελίζαμπεθ Τσάι Βασαρέλι, η οποία υπογράφει μαζί με τον Τζίμι Τσιν τη σκηνοθεσία του ντοκιμαντέρ «Everest: The Other Side».

Η ταινία των βραβευμένων με Οσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μεγάλου Μήκους το 2019 σκηνοθετών, για το «Free Solo», καταγράφει την προσπάθεια των κορυφαίων σκιέρ και ορειβατών Χίλαρι Νέλσον και Τζιμ Μόρισον να ανέβουν και να κατέβουν με σκι τη δύσκολη Βόρεια Πλευρά του Εβερεστ. Εκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της εκτός συναγωνισμού στο 83ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας τον Σεπτέμβριο και έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους από τη National Geographic Documentary Films στις 30 Οκτωβρίου. Το «Everest: The Other Side» είναι η μία από τις δύο νέες παραγωγές που προβάλλονται αυτό το φθινόπωρο με θέμα έναν τόπο που συναρπάζει κινηματογραφιστές, συγγραφείς και κοινό εδώ και πάνω από έναν αιώνα, σημειώνει στην WSJ η Εσθερ Ζάκερμαν.

Η άλλη ταινία, με τίτλο «Tenzing» –διαθέσιμη στο Apple TV–, επανεξετάζει την ανάβαση του Εντμουντ Χίλαρι στο Εβερεστ μέσα από τα μάτια του  Τένσινγκ Νοργκέι, οδηγού της φυλής των Σέρπα, των δύο ανθρώπων που πάτησαν πρώτοι την κορυφή στις 29 Μαΐου 1953. Και τα δύο έργα χρησιμοποιούν το βουνό ως ευκαιρία για να εξερευνήσουν τα όρια της ανθρώπινης φιλοδοξίας, τη γοητεία του κινδύνου και τη δυνατότητα της υπέρβασης. Εκαναν, δε, πρεμιέρα λίγους μήνες μετά την  κυκλοφορία της ειδικής επετειακής έκδοσης του βιβλίου «Into Thin Air»  («Χωρίς Οξυγόνο», στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη, εξαντλημένο). Το μπεστ σέλερ του Τζον Κρακάουερ περιγράφει μια χιονοθύελλα του 1996 που στοίχισε τη ζωή σε οκτώ ορειβάτες στο Εβερεστ κατά τη διάρκεια μιας αποστολής στην οποία συμμετείχε και ο συγγραφέας.

Ενας τόπος κινδύνου

Ωστόσο, ιστορίες όπως αυτή του Κρακάουερ δεν έχουν αποτρέψει τα πλήθη. Το 2019 έγινε viral μια φωτογραφία ορειβατών που περίμεναν στην ουρά για να φτάσουν στην κορυφή του Εβερεστ. Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων Himalayan Database, η οποία καταγράφει τις αποστολές στην περιοχή, πέρυσι πραγματοποιήθηκαν 379 αναβάσεις από ορειβάυες που διέθεταν τις σχετικές άδειες, σε σύγκριση με 57 αναβάσεις το 1996, σημειώνει η Ζάκερμαν στην WSJ. Ο Κρακάουερ παραδέχεται ότι το βιβλίο του, που πρωτοεκδόθηκε το 1997, συνέβαλε στο να γίνει το Εβερεστ δημοφιλής προορισμός και ότι ο κίνδυνος αποτελεί μέρος αυτής της έλξης.

«Είναι σαν τη γοητεία που ασκούν τα πραγματικά εγκλήματα. Στον κόσμο αρέσουν οι ιστορίες περιπέτειας», σχολίασε. Το ντοκιμαντέρ IMAX «Everest» (1998), με αφηγητή τον Λίαμ Νίσον, απέφερε έσοδα σχεδόν 128 εκατ. δολαρίων παγκοσμίως. Αν και οι δημιουργοί του βρίσκονταν στο βουνό την ίδια περίοδο με τον Κρακάουερ, η ταινία τους υιοθέτησε μια εμπνευσμένη και εκπαιδευτική προσέγγιση. Ωστόσο οι κίνδυνοι του βουνού είναι αυτό που τραβάει διαρκώς το ενδιαφέρον του κοινού. Η δραματική ταινία «Everest»  (2015), με πρωταγωνιστές τους Τζέικ Γκίλενχαλ και Τζος Μπρόλιν, επανεξετάζει τα τραγικά γεγονότα του 1996.

«Αυτό που προώθησε αρνητικά το θέμα στην ποπ κουλτούρα ήταν το δραματικό στοιχείο και ο εντυπωσιασμός», δήλωσε ο Γουίλ Κοκρέλ, συγγραφέας του βιβλίου «Everest, Inc.» για την ορειβασία στο Εβερεστ. «Ξαφνικά προστέθηκε μια επιπλέον αφήγηση τύπου σαπουνόπερας, με ορειβάτες που εγκαταλείπονται να πεθάνουν, ανθρώπους που θέτουν σε κίνδυνο τους Σέρπα» (ορεινός λαός προσαρμοσμένος βιολογικά στις συνθήκες των Ιμαλαΐων, από τον οποίο προέρχονται οι αχθοφθόροι εξοπλισμού και οι οδηγοί ορειβατών στις πιο δυσπρόσιτες κορυφές του κόσμου)

. Οπως σημειώνει στην WSJ η Ζάκερμαν, το «Everest: The Other Side» είναι επίσης μια ιστορία για την τραγωδία, καθώς καταγράφει την προσπάθεια του ορειβάτη-σκιέρ Τζιμ Μόρισον να κατακτήσει το Εβερεστ μετά τον συγκλονιστικό θάνατο της συντρόφου του, Χίλαρι Νέλσον, κατά τη διάρκεια μιας προπονητικής ανάβασης σε ένα άλλο βουνό του Νεπάλ. Ο Μόρισον και η ομάδα του ξεκίνησαν αυτό το εγχείρημα τόσο για να δοκιμάσουν τα φυσικά τους όρια όσο και για να διαχειριστούν το πένθος τους. Τελικά έγινε ο πρώτος άνθρωπος που κατέβηκε με σκι τη βόρεια πλευρά του Εβερεστ, επίτευγμα που ωθεί την ορειβασία σε νέα αχαρτογράφητα νερά.

Η αναρρίχηση ως πνευματικό προσκύνημα

Η ταινία εξετάζει επίσης την ιδέα του Εβερεστ ως διαύλου προς μια ανώτερη δύναμη. Ο τίτλος της αναφέρεται στη λιγότερο πολυσύχναστη βόρεια πλευρά του βουνού, αλλά και στην αίσθηση που μπορεί να προκαλέσει το Εβερεστ σε ορισμένους ορειβάτες, σαν μια πύλη προς ένα άλλο επίπεδο ύπαρξης. Πάντως η σκηνοθέτις του «Tenzing», Τζένιφερ Πίντομ, ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τους Δυτικούς που προσπαθούν –και ενίοτε αποτυγχάνουν– να κατακτήσουν το Εβερεστ. Αντίθετα, το έργο της εστιάζει στους Σέρπα.

Το 2015 προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ της «Sherpas», το οποίο παρουσιάζει τον τρόπο ζωής τους, τις συνέπειες μιας χιονοστιβάδας που στοίχισε τη ζωή σε 16 μέλη της κοινότητάς τους και τις διεκδικήσεις τους για καλύτερες συνθήκες εργασίας. «Ενιωθα ότι υπήρχε μια ανισορροπία που έπρεπε με κάποιο τρόπο να αποκατασταθεί, αφού ο κόσμος δεν γνώριζε ολόκληρη την ιστορία», δήλωσε η ίδια. Ο Τομ Χίντλεστον, στον ρόλο του Χίλαρι, είναι το διάσημο όνομα που προσελκύει το κοινό στο «Tenzing», ωστόσο η ταινία εστιάζει στο ταξίδι του οδηγού Νόργκεϊ προς το Τσομολούνγκμα, τη «Θεά Μητέρα του Κόσμου» ή «Αγία Μητέρα».

Η Πίντομ γνωρίζει πολύ καλά ότι ο κόσμος συχνά στρέφεται στο Εβερεστ με μια ρομαντική αντίληψη για τη δύναμη της φύσης και την ικανότητα του ανθρώπου να την κατακτήσει. Δεν θεωρεί, ωστόσο, ότι το «Tenzing» θα λειτουργήσει ως καταλύτης για την αύξηση του τουρισμού στην περιοχή. Στους τίτλους τέλους εξηγεί πώς, μετά την αποστολή του 1953, ο Νόργκεϊ δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να φτάσει ξανά στην κορυφή του Εβερεστ. «Είναι μια ιστορία για ένα πνευματικό προσκύνημα και για έναν άνθρωπο που σεβάστηκε αυτό το μέρος», είπε. «Ελπίζω ότι το μήνυμα της ταινίας θα περάσει και ο κόσμος δεν θα νιώσει την ανάγκη να πάει να αναρριχηθεί στο Εβερεστ». 

Η Δανία εμπλέκεται στη σύγκρουση στην Ουκρανία, χρησιμεύοντας ως «υλικοτεχνική βάση» της — πρέσβης

Ο Βλαντιμίρ Μπάρμπιν τόνισε ότι η Κοπεγχάγη παρέχει «σημαντικό ποσό στρατιωτικής βοήθειας με βάση επιχορηγήσεις στο καθεστώς του Κιέβου», το οποίο έχει ήδη ξεπεράσει τα 10,5 δισεκατομμύρια ευρώ.

ΜΟΣΧΑ, 1 Νοεμβρίου. /TASS/. Η Δανία εμπλέκεται βαθιά στην ουκρανική σύγκρουση και επί του παρόντος χρησιμεύει ως υλικοτεχνική βάση για τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις, δήλωσε ο Ρώσος πρέσβης στη Δανία Βλαντιμίρ Μπάρμπιν σε συνέντευξή του στο TASS.

Σημείωσε ότι η πρόθεση της Κοπεγχάγης να παραγγείλει πυραύλους Patriot από την Ουάσινγκτον για μεταγενέστερη μεταφορά στο Κίεβο δεν είναι τίποτα λιγότερο από «μια ακόμη ένδειξη ότι η Δανία δεν επικεντρώνεται σε μια πολιτική και διπλωματική διευθέτηση της σύγκρουσης, αλλά στη χρηματοδότηση της συνέχισης των εχθροπραξιών».

«Η εμπλοκή της Κοπεγχάγης στη σύγκρουση είναι τεράστια», τόνισε ο Μπάρμπιν. «Η Δανία, η οποία ήταν πρωτοπόρος μεταξύ των χωρών του ΝΑΤΟ στην παροχή στην Ουκρανία μαχητικών αεροσκαφών F-16 και στην οργάνωση άμεσης χρηματοδότησης για επιχειρήσεις στο ουκρανικό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, χρησιμεύει πλέον ως βάση παραγωγής για τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις», επεσήμανε ο διπλωμάτης.

Επιπλέον, ο πρέσβης τόνισε ότι η Δανία παρέχει «σημαντικό ποσό στρατιωτικής βοήθειας με βάση επιχορηγήσεις στο καθεστώς του Κιέβου», το οποίο έχει ήδη ξεπεράσει τα 10,5 δισεκατομμύρια ευρώ.

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0