Σύμφωνα με τη λίστα του Forbes για το 2026, 144 δισεκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ είναι μετανάστες και συγκεντρώνουν περιουσία 2,2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων - αύξηση κατά σχεδόν 70% σε σχέση με πέρυσι

Χώρα μεταναστών και μαγνήτης για την επιχειρηματικότητα εξακολουθούν να είναι οι ΗΠΑ, με το «αμερικανικό όνειρο» να παραμένει ισχυρό κίνητρο για όσους τις επιλέγουν ως δεύτερη πατρίδα τους, παρά την ακραία ρητορική εναντίον τους.

Σύμφωνα με την επικαιροποιημένη λίστα του Forbes για το 2026, 144 δισεκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ σε σύνολο 989 είναι γεννημένοι σε άλλη χώρα και συγκεντρώνουν περιουσία 2,2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων – αύξηση κατά σχεδόν 70% σε σχέση με πέρυσι.

Οι δισεκατομμυριούχοι μετανάστες στις ΗΠΑ έφτασαν να αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 15% του συνόλου της κατηγορίας των υπερπλουσίων. Μάλιστα, τρεις από τους δέκα πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο είναι μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το «αμερικανικό όνειρο» παραμένει ισχυρό κίνητρο για όσους μεταναστεύουν στις ΗΠΑ, παρά την ακραία ρητορική εναντίον τους

Ανάμεσά τους, ο γεννημένος στη Νότια Αφρική Έλον Μασκ (τον Ιούνιο έγινε για λίγο ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος στον κόσμο), ο συνιδρυτής της Google, Σεργκέι Μπριν, και ο συνιδρυτής της Nvidia, Τζένσεν Χουάνγκ. Οι τρεις τους αντιπροσωπεύουν πάνω από το 60% του συνολικού πλούτου των δισεκατομμυριούχων μεταναστών.

Δείτε όλη τη λίστα του Forbes ΕΔΩ.

Μετανάστες δισεκατομμυριούχοι: Στην κορυφή η Ινδία ως χώρα καταγωγής

Οι δισεκατομμυριούχοι των ΗΠΑ που γεννήθηκαν στο εξωτερικό προέρχονται από 45 χώρες και εδάφη, έναντι 42 το 2025. Όπως αναφέρει το Forbes, η Αϊτή, οι Φιλιππίνες, η Πολωνία και η Ισπανία εκπροσωπούνται πλέον στη λίστα.

Η Γουατεμάλα, ωστόσο, είδε τον μοναδικό υπερπλούσιο μετανάστη της, τον συνιδρυτή της Duolingo, Λουίς φον Αν, να βγαίνει από τη λέσχη των δισεκατομμυριούχων (three-comma-club) εν μέσω πτώσης της μετοχής.

Από την άλλη, η Ινδία είναι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η χώρα καταγωγής των περισσότερων δισεκατομμυριούχων μεταναστών στις ΗΠΑ. Πλέον φτάνουν τους 19 σε σχέση με 12 το 2025, χάρη σε νέους εισερχόμενους, όπως ο επενδυτής επιχειρηματικών κεφαλαίων Χέμαντ Τανέτζα, οι συνιδρυτές της εταιρείας ημιαγωγών Astera Labs, Σάντζεϊ Γκατζέντρα και Τζιτέντρα Μόχαν, καθώς και ο διευθυντής τεχνολογίας της Palantir, Σιάμ Σάνκαρ.

Στην πραγματικότητα, η Ινδία αποτελεί τη μόνη χώρα που ανέδειξε περισσότερους από έναν νεοεισερχόμενους φέτος, πέραν των πέντε που υποδέχτηκε πέρυσι. Το Ισραήλ και η Ταϊβάν ακολουθούν για άλλη μια φορά με 11 η καθεμία.

Χώρα ευκαιριών

Πάντως, για μερικούς από τους πλουσιότερους μετανάστες της Αμερικής, η παραμονή στις ΗΠΑ δεν ήταν στο αρχικό σχέδιο. «Ολοκλήρωσα τις προπτυχιακές μου σπουδές στην Ινδία και ήρθα εδώ για να κάνω το μεταπτυχιακό μου, και το σχέδιό μου ήταν στην πραγματικότητα να έρθω στις ΗΠΑ, να πάρω το πτυχίο μου, ίσως να δουλέψω για πέντε χρόνια και μετά να επιστρέψω στη χώρα μου», λέει ο Μόχαν. «Όλα πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο, εκτός από το τελευταίο κομμάτι. Έτσι, βρίσκομαι εδώ 32 χρόνια», προσθέτει.

Όπως λένε πολλοί από τους μετανάστες δισεκατομμυριούχους των ΗΠΑ, η δυνατότητα να ιδρύσεις τη δική σου εταιρεία και να κυνηγήσεις το αμερικανικό όνειρο παραμένει τόσο ισχυρή όσο ήταν πάντα.

«Ήταν ένα ταξίδι που ξεκίνησε με την άφιξή μου στις ΗΠΑ, τότε που ήμουν γεμάτος μεγάλα όνειρα. Για μένα, ο στόχος ήταν πάντα να ιδρύσω τη δική μου εταιρεία», λέει ο Γκατζέντρα, συνιδρυτής της Astera Labs μαζί με τον Μόχαν.

Από την πλευρά του ο γεννημένος στην Ιορδανία Αμτζάντ Μασάντ, συνιδρυτής της νεοφυούς εταιρείας προγραμματισμού Replit (γνωστή για το vibe coding), προσθέτει: «Η Αμερική εξακολουθεί να προσφέρει πολλές ευκαιρίες, είναι μία από τις πιο δυναμικές αγορές και ένας από τους πιο καινοτόμους τόπους».

Να σημειωθεί ότι από τη λίστα της Forbes εξαιρούνται οι Αμερικανοί πολίτες που γεννήθηκαν στο εξωτερικό και ζουν εκτός της χώρας. Οι καθαρές περιουσίες αναφέρονται σε καταγραφή της 8ης Ιουλίου 2026.

Από την εποχή του Τόμας Έντισον μέχρι τον Νονό του Κόπολλα, η Μαφία είχε το Χόλιγουντ πάντα δικό της αποκαλύπτει το νέο ντοκιμαντέρ Hollywood Crime Story: The Mob Takes Over the Movies

«Από την ίδρυση του Χόλιγουντ, η μαφία ήταν εκεί». Με αυτή τη διαπίστωση, ο Τομ Πάτερσον, παραγωγός και σκηνοθέτης της νέας σειράς ντοκιμαντέρ τριών επεισοδίων Hollywood Crime Story: The Mob Takes Over the Movies, συμπυκνώνει την ουσία του εγχειρήματος.

Η σχέση του οργανωμένου εγκλήματος με την κινηματογραφική βιομηχανία προηγείται μάλιστα της δημιουργίας του ίδιου του Χόλιγουντ, καθώς ήταν παρούσα ήδη από τη γέννηση του μέσου.

Εκεί όπου ίδρυσαν την πόλη και το σύστημα των στούντιο που έμελλε να γίνουν συνώνυμα με τον κινηματογράφο όπως τον γνωρίζουμε, το Χόλιγουντ.

Την ίδια ακριβώς περίοδο, στην άλλη πλευρά της χώρας, η ποτοαπαγόρευση δημιούργησε μια «εγκληματική» οικονομία που οδήγησε στην άνοδο ισχυρών συνδικάτων: της οργάνωσης The Outfit στο Σικάγο και της Μαφίας στη Νέα Υόρκη.

Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να συγκρουστούν και να αναμειχθούν αυτοί οι δύο κόσμοι σημειώνει ο The Guardian.

Ο Αλ Καπόνε, ο «Μπάγκσι» Σίγκελ και οι άλλοι

Το πρώτο επεισόδιο της σειράς καλύπτει την περίοδο από την αυγή της κινούμενης εικόνας έως τη δεκαετία του 1960. Πρόκειται για μια εποχή που σημαδεύτηκε από την άνοδο του διαβόητου αρχηγού του Σικάγου, Αλ Καπόνε.

Ο Καπόνε έστειλε έναν από τους υφισταμένους του, τον Τζόνι Ροσέλι, στη Δύση για να εξερευνήσει νέες επιχειρηματικές ευκαιρίες.

Ο Αλ Καπόνε έγινε ένα από τα πρώτα πραγματικά αφεντικά του Χόλιγουντ με τον «όμορφο Τζόνι» να είναι ο άνθρωπος του στη μητρόπολη του αμερικανικού κινηματογράφου.

Ο Ροσέλι βρήκε ένα Χόλιγουντ έτοιμο για εκμετάλλευση και εδραιώθηκε γρήγορα ανάμεσα στους κορυφαίους αστέρες και τα αδίστακτα στελέχη των στούντιο, συμπεριλαμβανομένου του Χάρι Κον, του σκληρού συνιδρυτή και προέδρου της Columbia Pictures.

Ο Ροσέλι, ο «όμορφος Τζόνι», γκάνγκστερ της μαφίας του Σικάγου, δολοφόνος και εκβιαστής, που διέπραξε τον πρώτο του φόνο το 1922, μόλις στα 17 του, ήταν και ο άνθρωπος που μαζί με τον Καπόνε και τον Φρανκ Νίτι κατέστρωσε σχέδιο για να εκμεταλλευτούν το συνδικάτο της Διεθνούς Συμμαχίας Υπαλλήλων Θεατρικής Σκηνής, τοποθετώντας δικούς τους ανθρώπους σε θέσεις επιρροής.

Το κόλπο ήταν να απειλούν τα στούντιο με απεργίες, στοχεύοντας στην απόσπαση χρημάτων για προστασία. Το πέτυχαν. Τα τέσσερα μεγάλα στούντιο -20th Century Fox, Warner Bro, MGM και Paramount Pictures- πλήρωσαν το καθένα από 500.000 δολάρια για να αποφύγουν τις απεργίες.

Επιπλέον, χάρη σε ένα δάνειο μισού εκατομμυρίου δολαρίων από τον Ροσέλι, ο Κον εδραιώθηκε ως απόλυτο αφεντικό στην Columbia, δίνοντας έτσι στη μαφία τα πρώτα της ουσιαστικά ποσοστά σε ένα από τα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο.

Παράλληλα, το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τη σύντομη αλλά επεισοδιακή επίσκεψη του Αλ Καπόνε στο Χόλιγουντ, καθώς και την αρχικά εχθρική αλλά τελικά θετική αντιδρασή του στην ταινία Σκάρφεϊς (Scarface) του 1932, η οποία ήταν χαλαρά βασισμένη στη ζωή του.

Παράλληλα, γνωρίζουμε τον γοητευτικό αλλά εκρηκτικό γκάνγκστερ Μπέντζαμιν «Μπάγκσι» Σίγκελ, που συνεργαζόταν με την οικογένεια του εγκλήματος Τζενοβέζε -μια από τις πέντε οικογένειες που κυριαρχούσαν στις δραστηριότητες του οργανωμένου εγκλήματος στη Νέα Υόρκη σαν μέρος της μαφίας.

Ηγέτης της Εταιρείας Δολοφόνων, της οργάνωσης εκτελεστών του Μέγιερ Λάνσκι και του Εθνικού Συνδικάτου Εγκλήματος του Τσαρλς «Λάκι» Λουτσιάνο, ο Σίγκελ ήταν αρχετυπικός γκάγκστερ της γενιάς του στο Χόλιγουντ

Ο Σίγκελ ήταν γνωστός ως αδίστακτος με τους συνεργάτες του και ως ένας από τους πιο «κακόφημους και επίφοβους γκάνγκστερ της εποχής του».

Όμορφος και χαρισματικός, έγινε ένα από τους πρώτους γκάνγκστερ-διασημότητες που φιγούραραν στα πρωτοσέλιδα, έγινε κινητήρια δύναμη πίσω από την ανάπτυξη του Λας Βέγκας με την δημιουργία του καζίνο Φλαμίνγκο και κομμάτι της ελίτ στη βιομηχανία του θεάματος.

Δίπλα του εμφανίζεται ο υφιστάμενός του και μετέπειτα αντικαταστάτης του στον έλεγχο της νύχτας και της παρανομίας στο Λος Άντζελες, ο βάναυσος Μίκι Κόεν, ο οποίος ξεκίνησε την εγκληματική του πορεία σε ηλικία μόλις εννέα ετών ληστεύοντας έναν κινηματογράφο.

Στην ιστορία εμπλέκεται και ο βίαιος προστατευόμενος του Κόεν, Τζόνι Στομπανάτο, ο οποίος διατηρούσε δεσμό με τη σταρ του σινεμά Λάνα Τάρνερ και τελικά μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου από την έφηβη κόρη της.

Λάνα Τάρνερ και Τζόνι Στομπανάτο

Το ντοκιμαντέρ κάνει ιδιαίτερη αναφορά στους διεφθαρμένους συνδικαλιστές που τοποθέτησε η μαφία επικεφαλής στα ισχυρά σωματεία IATSE (τεχνικοί θεάματος) και Teamsters (οδηγοί).

Μεταξύ των αποκαλυπτικών ιστοριών είναι η εντολή των αρχηγών της μαφίας για τη δολοφονία του προέδρου του Σωματείου Ηθοποιών (SAG), Τζέιμς Κάγκνεϊ, όταν εκείνος αρνήθηκε να τους παραδώσει το σωματείο —μια εκτέλεση που ακυρώθηκε μόνο όταν ο πρωταγωνιστής του Σκάρφεϊς, Πολ Μούνι, ζήτησε από τον Αλ Καπόνε να παρέμβει.

Από την Κόζα Νόστρα στην Κόσερ Νόστρα

Αν και οι περισσότεροι από αυτούς τους βίαιους χαρακτήρες είχαν βίαιο τέλος, το κενό εξουσίας καλύφθηκε γρήγορα. Το δεύτερο επεισόδιο του Hollywood Crime Story εξελίσσεται από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 έως τις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Όπως εξηγεί ο Πάτερσον «το οργανωμένο έγκλημα έγινε ακόμη πιο ενεργό στο Χόλιγουντ, πιο κομμάτι του από ποτέ, αλλά με τρόπους που ήταν πλέον αποδεκτοί από το κατεστημένο».

Σε μία από τις πιο δυνατές στιγμές της σειράς, ο Τομ Μάουντ, άλλοτε πρόεδρος της Universal Studios, περιγράφει τη συμμετοχή του σε μια συνάντηση στην οποία προήδρευαν ο σκηνοθέτης Άλφρεντ Χίτσκοκ, ο πανίσχυρος μάνατζερ Λιου Γουάσερμαν —του οποίου το πρακτορείο MCA εδραιώθηκε με την άμεση υποστήριξη του Αλ Καπόνε—, ο πρώην μαφιόζος και παράγοντας του Λας Βέγκας Μο Ντάλιτζ, και ο δικηγόρος Σίντνεϊ Κόρσακ, ένας από τους πιο ισχυρούς άνδρες στο Χόλιγουντ λόγω της μεγάλης πελατείας που διέθετε στη μαφία.

Ο Μάουντ θυμάται να ακούει αυτούς τους άνδρες να «μοιράζουν» και να κομματιάζουν περιοχές του Χόλιγουντ για τους εαυτούς τους.

Ο Γουάσερμαν και ο Κόρσακ ήταν δύο από τις κεντρικές φιγούρες αυτής της περιόδου, καθώς βρίσκονταν στην καρδιά μιας ομάδας Εβραίων γκάνγκστερ και επιχειρηματιών γνωστής ως Supermob ή Kosher Nostra.

Το Supermob διοικούσε κάθε πτυχή του Χόλιγουντ —από το κάστινγκ και τη χρηματοδότηση μέχρι τα συνδικάτα— αλλά και ανεπίσημες, παρασκηνιακές συμφωνίες, όπως η διαπραγμάτευση για την απελευθέρωση του απαχθέντος γιου του Φρανκ Σινάτρα.

«Εκεί που η μαφία χρησιμοποίησε κάποτε τη βία για να ασκήσει έλεγχο, αυτές οι νέες φιγούρες χρησιμοποίησαν την αίθουσα του διοικητικού συμβουλίου ως όπλο» συνοψίζει ο αφηγητής του ντοκιμαντέρ Τζεφ Ρέχνερ.

Νονός, το ορόσημο

Με τη μαφία να ορίζει πλέον με κάθε επισημότητα το παιχνίδι της βιομηχανίας του θεάματος χωρίς να αφήνει πτώματα πίσω της, ο Νονός, η πιο εμβληματική ταινία για το οργανωμένο έγκλημα όλων των εποχών παίρνει το πράσινο φως.

Υπό την καθοδήγηση του προστατευόμενου του Κόρσακ και αντισυμβατικού προέδρου της Paramount Pictures, Ρόμπερτ Έβανς, με μυστική χρηματοδότηση εν μέρει από τον τραπεζίτη της μαφίας και του Βατικανού Μικέλε Σιντόνα, και με την ανεπίσημη έγκριση του αρχηγού του εγκλήματος και ακτιβιστή ιταλικών δικαιωμάτων Τζο Κολόμπο  —ο οποίος πυροβολήθηκε κατά τη διάρκεια δημόσιας ομιλίας ενώ η ταινία ήταν σε παραγωγή—, η τεράστια επιτυχία του Νονού αναδιαμόρφωσε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσαν τόσο οι κινηματογραφιστές όσο και οι εγκληματίες.

«Όταν βγήκε ο Νονός, οι μαφιόζοι προσπαθούσαν να κρατούν χαμηλό προφίλ. Μετά βλέπουν αυτή τη μεγαλειώδη, υπέροχη, παλαιάς κοπής απεικόνιση και σκέφτονται: “Θέλω να ζω έτσι”. Αρχίζεις να ακούς ιστορίες για πιο εκδηλωτικές, σχεδόν θεατρικές συμπεριφορές  —το φιλί στο δαχτυλίδι του αρχηγού, οι μεγαλοπρεπείς γάμοι, οι ψιθυριστές συναντήσεις, οι κωδικές ονομασίες» επισημαίνει ο Πάτερσον.

Βέβαια αυτή η ανανεωμένη προσοχή και το υψηλό προφίλ κόστισαν τις ζωές σε αρκετούς από τους παράγοντες αυτής της συνθήκης. Όμως, ακόμα και όταν αυτή, η δεύτερη πλέον γενιά μαφιόζων που εξουσίαζαν το Χόλιγουντ αποκαλύφθηκε ή εκτελέστηκε, είχε κατάφερει να ανασχηματίσει το μέλλον της ψυχαγωγίας.

«Πιέζοντας μέχρι εξαντλήσεως το ποιοτικό σινεμά και μεταμορφώνοντας την οικονομία των στούντιο, ο Κόρσακ και το Supermob ενδέχεται να έθεσαν ασυνείδητα τις βάσεις για την εποχή των blockbuster» λέει ο σκηνοθέτης και παραγωγός του ντοκιμαντέρ.

Πορνό, κοκαΐνη, ξέπλυμα

Η εποχή των blockbuster ανέτειλε την επόμενη δεκαετία, παράλληλα με την διαβόητη «αδελφή» βιομηχανία του mainstream σινεμά: την πορνογραφία.

Στο τρίτο επεισόδιο το ντοκιμαντέρ Hollywood Crime Story: The Mob Takes Over the Movies εξερευνά πώς φιγούρες που συνδέονταν με τη μαφία, όπως ο Λούις «Μπούτσι» Περάινο, διοχέτευσαν τα χρήματα που έβγαλαν από την παραγωγή πορνογραφικών ταινιών στην αγορά και διανομή νόμιμων ταινιών -όπως το Frankenstein του Άντι Γουόρχολ, Ο κίτρινος πράκτωρ του Χονγκ Κονγκ (Enter the Dragon)  με τον Μπρους Λι, το Dark Star και Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι (The Texas Chainsaw Massacre).

Με αυτόν τον τρόπο δημιούργησαν ένα πρώιμο μοντέλο ανεξάρτητης κινηματογραφικής παραγωγής που είδαμε να απογειώνεται τη δεκαετία του ’90.

Παράλληλα με την πορνογραφία, η άλλη μεγάλη πηγή εσόδων για τους γκάνγκστερ του Χόλιγουντ ήταν η κοκαΐνη -το αγαπημένο ναρκωτικό της ελίτ της πόλης.

Ο Ρόμπερτ Έβανς και η πτώση του βρίσκονται στο επίκεντρο αυτού του επεισοδίου, ιδιαίτερα η εμπλοκή του στη καταστροφική παραγωγή του ιστορικού εγκληματικού δράματος Κότον κλαμπ (The Cotton Club) το 1984.

Θέλοντας μαζί με τον συνεργάτη του, τον σκηνοθέτη του Νονού Φράνσις Φορντ Κόπολα, να επαναλάβουν την ίδια επιτυχία, ο ισχυρός άνδρας της Paramount Pictures και άνθρωπος του συνδικάτου του εγκλήματος Έβανς πήρε την απεγνωσμένη απόφαση να εξασφαλίσει χρηματοδότηση συνεργαζόμενος με δύο μέλη του καρτέλ κοκαΐνης της Φλόριντα.

Η μεταγενέστερη διαμάχη μεταξύ τους οδήγησε σε μια ευρέως δημοσιοποιημένη δίκη για φόνο που διέλυσε ό,τι είχε απομείνει από τη φήμη του Έβανς -τουλάχιστον μέχρι την απρόσμενη επανεφεύρεση της καριέρας του 20 χρόνια μετά.

Διαρκές, συμβιωτικό πλέγμα

Αυτές οι ιστορίες είναι μόνο ένα δείγμα όσων καλύπτονται στο Hollywood Crime Story, το οποίο, όπως παραδέχεται ο ίδιος ο σκηνοθέτης, μόλις που ξύνει την επιφάνεια.

Εμπνευσμένος από άλλα αντίστοιχα ντοκιμαντέρ για τις σχέσεις της Μέριλιν Μονρόε και του Έλβις Πρίσλεϊ με τη μαφία, ο Πάτερσον διαπίστωσε ότι μόλις αρχίζεις να εμβαθύνεις, εμφανίζεται η μία ιστορία μετά την άλλη.

«Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν να αποφασιστεί τι θα κρατήσουμε και τι θα πετάξουμε σε αυτά τα τρία επεισόδια» λέει για το εγχείρημα που ολοκλήρωσε με τη συνδρομή μιας έμπειρης ομάδας μπροστά και πίσω από τις κάμερες. Από ιστορικούς της μαφίας —όπως η Κλερ Γουάιτ, διευθύντρια εκπαίδευσης στο Mob Museum του Λας Βέγκας, και ο συγγραφέας Γκας Ρούσο— καθώς και ανθρώπους που γνωρίζουν τις δυναμικές στο Χόλιγουντ όπως ο Τζόναθαν Κουντς και η Κριστίνα Νιούλαντ.

Το ντοκιμαντέρ, γράφει ο The Guardian, καταφέρνει να είναι όχι μόνο μια ανάλαφρη, αλλά με βάθος πληροφορίας, άρτια ερευνητική ματιά πίσω από την αυλαία του Χόλιγουντ, αλλά και μια κριτική του ίδιου του είδους της μαφιόζικης ταινίας, της εξέλιξής του από την εποχή του βωβού κινηματογράφου έως την τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα.

Ο Πάτερσον εξηγεί την απόφασή του να τελειώσει το 1990 ρωτώντας: «Υπήρξε κάποια πραγματικά σπουδαία γκανγκστερική ταινία από την εποχή του Goodfellas; Είτε τείνουν να επιστρέφουν στο παρελθόν, είτε προβάλλονται στην τηλεόραση».

Ανεξάρτητα από τη γνώμη κάποιου για τον μαφιόζικο κινηματογράφο μετά το 2000, ο Πάτερσον σημειώνει ότι «το οργανωμένο έγκλημα στο Χόλιγουντ κυμαίνεται σήμερα από Ουκρανούς μαφιόζους που αναλαμβάνουν υπηρεσίες streaming έως αφρικανικές συμμορίες που διαχειρίζονται πειρατικές κόπιες, κ.λπ., κ.λπ. Η εξουσία στο Χόλιγουντ πλέον δεν είναι συγκεντρωμένη σε λίγους» λέει.

Ωστόσο, όσο διάχυτη κι αν είναι η επίδραση του οργανωμένου εγκλήματος στη βιομηχανία στη σημερινή ψηφιακή εποχή, η σχέση παραμένει συμβιωτική: οι ταινίες συνεχίζουν να επηρεάζουν τον τρόπο που σκέφτονται και δρουν οι γκάνγκστερ, και το αντίστροφο, στο διηνεκές.

Η άγνωστη ζωή των εργαζομένων που κατοικούσαν στο Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης, όπως αποκαλύπτεται από τα έγγραφα, τα σχέδια και τις επιστολές που φυλάσσονται στο Γενικό Αρχείο του Παλατιού.

να χωριό φτιαγμένο από δαιδαλώδεις γωνιές, παγίδες και εκπλήξεις, καπρίτσιο της αρχιτεκτονικής και χλεύη της συμμετρίας». Έτσι περιγράφει ο Μπενίτο Πέρεθ Γαλδός στο μυθιστόρημά του “La de Bringas” το Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης στο οποίο ζει η φιλόδοξη Ροσαλία Πιπαόν (κυρία Μπρινγκάς) με τον σύζυγό της Φρανθίσκο.

Πίσω από τις μεγάλες αίθουσες, τους πολυελαίους και τα βασιλικά διαμερίσματα, υπήρχε μια άλλη Μαδρίτη. Ένας ολόκληρος κόσμος ζούσε στο Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης, δημιουργώντας ένας χωριό που στην «ακμή» του έφτασε να φιλοξενεί 500 ανθρώπους.

Άνθρωποι που μαγείρευαν, καθάριζαν, έραβαν, δίδασκαν, φρόντιζαν, επισκεύαζαν και υπηρετούσαν τη βασιλική οικογένεια, ενώ παράλληλα προσπαθούσαν να χτίσουν τη δική τους ζωή.

Ένα «χωριό» στο Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης

Στους διαδρόμους και στα δωμάτια του παλατιού δεν αντηχούσαν μόνο τα βήματα των βασιλιάδων και των αυλικών. Ακούγονταν και οι καθημερινές αγωνίες εκείνων που κατοικούσαν κάτω από την ίδια στέγη: οι καθυστερημένοι μισθοί, η αναζήτηση ενός δωματίου, η εκπαίδευση των παιδιών, η ανάγκη για γιατρό, αλλά και τα πιο απλά, ανθρώπινα παράπονα όπως η αγωνία ενός νεαρού που ήθελε να επιστρέφει στο σπίτι λίγο αργότερα τα βράδια.

Photo Credits: AP Photo/Bernat Armangue

Ο δημοσιογράφος Manuel Morales και η EL PAÍS απέκτησαν πρόσβαση στα έγγραφα, τα σχέδια και τις επιστολές που φυλάσσονται στο Γενικό Αρχείο του Παλατιού και αποκαλύπτουν πώς ήταν η ζωή τους στη βασιλική κατοικία, από τα μέσα του 18ου αιώνα, όταν ανεγέρθηκε το παλάτι, έως το τέλος της δικτατορίας του Φράνκο, όταν έφυγαν και οι τελευταίοι κάτοικοί του.

«Στα δύο υπόγεια βρίσκονταν τα εργαστήρια, οι χώροι που σχετίζονταν με την προετοιμασία του φαγητού, καθώς και εκείνοι που αφορούσαν τα έπιπλα και την ταπετσαρία. Το ισόγειο προοριζόταν για τα υπουργεία, στον κύριο όροφο κατοικούσαν οι βασιλείς και οι δύο τελευταίοι όροφοι ήταν οι κατοικίες των υπηρετών», προσθέτει ο Sancho.

Το δωμάτιο της υπηρέτριας Αντόνια

Οι κατοικίες διέφεραν σημαντικά μεταξύ τους: για παράδειγμα, άλλα ήταν τα διαμερίσματα των ευγενών γυναικών που φρόντιζαν τις γυναίκες της βασιλικής οικογένειας και άλλα τα δωμάτια των υπηρετών που ήταν υπεύθυνοι για τον καθαρισμό των αποχωρητηρίων.

Ωστόσο, μπορεί κανείς να φανταστεί την κίνηση που θα επικρατούσε σε ένα κτίριο με 65 σκάλες, παρότι κάθε εργαζόμενος είχε συγκεκριμένες σκάλες από τις οποίες μπορούσε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει. «Υπήρχε μια κύρια σκάλα αποκλειστικά για τον βασιλιά».

Δεν μπορούσαν όλοι οι εργαζόμενοι του Βασιλικού Παλατιού να κατοικούν εκεί, καθώς τα δωμάτια ήταν λίγα και ιδιαίτερα περιζήτητα. Η επιστολή του 60χρονου Ραφαέλ Ρουίς, υπηρέτη των βασιλικών διαμερισμάτων επί βασιλείας του Αλφόνσου ΙΓ΄, καταδεικνύει το πρόβλημα.

Άποψη του ιδιωτικού δωματίου του βασιλιά στο Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης, στις 27 Ιανουαρίου 1946. Photo Credits: AP Photo/Peter J Carroll

Ο Ρουίς, ο οποίος δήλωνε ότι ήταν «υπάλληλος στο Βασιλικό Παλάτι επί 41 χρόνια», κατοικούσε στη λαϊκή συνοικία Προσπεριδάδ της Μαδρίτης.

Στις 8 Ιουλίου 1930 έγραψε στον γενικό επιθεωρητή του παλατιού: «Ζώντας στα περίχωρα, μακριά από την εκπαίδευση που θα μπορούσαν να λάβουν τα παιδιά μου, και συχνά στερούμενος ιατρικής περίθαλψης, παρακαλώ με σεβασμό να μου παραχωρηθεί το δωμάτιο που άφησε κενό η υπηρέτρια Αντόνια, η οποία υπηρετούσε τη Βασίλισσα Μαρία Χριστίνα».

Ο υποδιευθυντής του Γενικού Αρχείου του Παλατιού,Javier Fernández, παρουσιάζει και άλλα έγγραφα που αποκαλύπτουν μια άγνωστη πτυχή της ισπανικής μοναρχίας που κατοικούσε στο Βασιλικό Παλάτι.

Άποψη της αίθουσας του υπουργικού συμβουλίου στο Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης, στις 27 Ιανουαρίου 1946, όπου συζητούνταν κρατικές υποθέσεις. Photo Credits: AP/Peter J. Carroll

«Αυτό το έγγραφο κατέγραφε όλους τους ανθρώπους που κατοικούσαν στο παλάτι, ξεκινώντας από τον βασιλιά. Ιερείς, γιατροί, ο αρχιθαλαμηπόλος, οι υπεύθυνοι για τα γλυκά και τα τρόφιμα, οι παιδαγωγοί…», εξηγεί ο Fernández ανοίγοντας το Μητρώο του Βασιλικού Παρεκκλησίου του Παλατιού, από την περίοδο της βασιλείας του Καρόλου Γ΄ (1759-1788).

Στις κατοικίες αυτές γίνονταν συνεχώς εργασίες. «Εκείνες που καταλαμβάνονταν από υψηλόβαθμους υπαλλήλους υφίσταντο συνεχείς αλλαγές: έφτιαχναν χωρίσματα ή γκρέμιζαν τοίχους. Εξαρτιόταν επίσης από το πόσα άτομα κατοικούσαν σε κάθε μία», εξηγεί ο José Luis Sancho.

Ορισμένες κατοικίες διατηρούν ακόμη τη δομή τους από τον 18ο αιώνα, παρότι σήμερα χρησιμοποιούνται ως γραφεία ή χώροι εργασίας: ένας προθάλαμος με την κουζίνα δίπλα, ένα σαλόνι, το γραφείο όπου δέχονταν τους επισκέπτες και η κρεβατοκάμαρα.

Καθυστερήσεις στους μισθούς και παροχές

Τα έγγραφα αποκαλύπτουν ότι οι εργαζόμενοι συχνά διαμαρτύρονταν επειδή πληρώνονταν καθυστερημένα. «Ό,τι αφορά στο παλάτι, ως γνωστόν, προχωρά αργά». Οι εργαζόμενοι στο παλάτι είχαν μια σταθερή θέση εργασίας αλλά ήταν πολλές οι φορές που ο μισθός δεν ερχόταν στην ώρα του.

Την ίδια στιγμή, είχαν εξασφαλισμένη πρόσβαση σε γιατρό, χειρουργό και φαρμακείο, καθώς και σε νερό και καυσόξυλα, τα οποία μεταφέρονταν από το δάσος του Ελ Πάρδο.

Άποψη της αίθουσας του θρόνου. Διακρίνεται ο θρόνος, πλαισιωμένος από επίχρυσα αγάλματα λιονταριών. Photo Credits: AP/Peter J. Carroll

Η Ασουνσιόν Μαρτίν ντε Μαρτίνεθ απευθυνόταν στον δούκα του Μιράντα, στον οποίο είχε ήδη εξηγήσει την «οικονομική κρίση» που αντιμετώπιζε η οικογένειά της. Η κατάσταση, όπως έγραφε, ήταν «σήμερα ακόμη δυσκολότερη, επειδή ο γιος μου φοιτά στη δεύτερη χρονιά εσωτερικού σχολείου».
«Έχοντας πληροφορηθεί ότι έχουν μείνει ακατοίκητα κάποια δωμάτια από εκείνα που προορίζονται για τους υπαλλήλους […] εμπιστεύομαι τα χριστιανικά και φιλάνθρωπα αισθήματά σας και ελπίζω ότι θα εξετάσετε ευνοϊκά το αίτημά μου», έγραφε.

Παρόμοια ήταν και η περίπτωση του θυρωρού του Βασιλικού Αρχείου, Λουίς Αλκαλά Τρίγο, τον Φεβρουάριο του 1929. Η απάντηση, ωστόσο, δεν άφηνε πολλά περιθώρια αισιοδοξίας:

«Καθώς ο κατάλογος των αιτημάτων είναι ατελείωτος, θα χρειαστεί κάποιο χρονικό διάστημα μέχρι να επιτύχετε την επιθυμία σας».

Μια ιδιαίτερη πτυχή της ζωής των εργαζομένων στο παλάτι ήταν ότι από την αρχή είχαν δημιουργηθεί αίθουσες διδασκαλίας για τα παιδιά τους. Από την εποχή της βασίλισσας Ισαβέλλας Β΄ (1833-1868) σώζεται ένα έγγραφο με κατάλογο μαθητών, όπου αναφέρονται τόσο τα επαγγέλματα των γονιών τους όσο και οι βαθμοί των παιδιών σε κάθε μάθημα.

Τα μαθήματα περιλάμβαναν καλλιγραφία, ορθολογία —δηλαδή σωστή προφορά—, γραμματική, αριθμητική, γραφή, κέντημα για τα κορίτσια, αγωγή του πολίτη και θρησκευτική διδασκαλία.

Οι νέοι, το σινεμά και η κλειστή πύλη

Οι νέοι που ζούσαν σε αυτόν τον ιδιαίτερο κόσμο είχαν κι εκείνοι τις δικές τους έγνοιες, παρόμοιες με τις σημερινές. Για παράδειγμα, έπρεπε να επιστρέφουν στο σπίτι νωρίτερα απ’ όσο θα ήθελαν όταν έβγαιναν για διασκέδαση.

Μια δακτυλογραφημένη επιστολή του 1924, από έναν νεαρό που προτιμούσε να μην αποκαλύψει το όνομά του ώστε «η τόλμη του να μην φτάσει στα αυτιά» του πατέρα του, ο οποίος υπηρετούσε στο παλάτι, περιέγραφε στον ιδιαίτερο γραμματέα του βασιλιά Αλφόνσου ΙΓ΄ τα προβλήματα που αντιμετώπιζε ο ίδιος και οι φίλοι του επειδή η πύλη του παλατιού έκλεινε στη μία μετά τα μεσάνυχτα.

Καλεσμένοι χαιρετούν την τότε πριγκίπισσα της Ισπανίας Λετίθια, τον τότε διάδοχο του ισπανικού θρόνου Φελίπε, τη βασίλισσα Σοφία και τον Χουάν Κάρλος, στην αίθουσα του θρόνου στις 9 Ιουνίου 2014. (Photo Credits: AP/Daniel Ochoa de Olza, pool.

«Αν βλέπατε πόσο φρικτό είναι να ακούμε τους φίλους μας να μιλούν για το ότι πηγαίνουν σε θέατρο ή κινηματογράφο ή να ακούμε τις διηγήσεις τους και εμείς να μην μπορούμε να πηγαίνουμε ούτε να έχουμε την ελπίδα ότι θα πάμε», έγραφε.

«Τον χειμώνα οι παραστάσεις αρχίζουν στις δέκα […] Το καλοκαίρι καθυστερούν ακόμη περισσότερο και είναι απελπιστικό να κοιτάζει κανείς το ρολόι και να πρέπει να φύγει πριν τελειώσουν».

Και πρόσθετε: «Αν δεν έρθει το τραμ ή δεν βρεθεί ταξί, κινδυνεύει κανείς να βρει την πόρτα κλειστή και να μείνει έξω από το σπίτι. Εσείς που είστε τόσο καλός και απολαμβάνετε τη συμπάθεια της Αυτού Μεγαλειότητας, θα σας ήμασταν ειλικρινά ευγνώμονες αν υποδεικνύατε στην Αυτού Μεγαλειότητα αυτές τις σκέψεις και η Αυτού Μεγαλειότητα, που κάνει τόσες καλές πράξεις, θα κατανοήσει τις επιθυμίες μας».

Η επιστολή κατέληγε μια με πρόταση: το καλοκαίρι, όταν η βασιλική οικογένεια απουσιάζει, να καθυστερεί κατά μία ώρα το κλείσιμο της πύλης ή να δίνονται στη φρουρά κωδικοί ώστε οι κάτοικοι να μπορούν να επιστρέφουν μετά την επίσημη ώρα.

Το τέλος της ζωής μέσα στο παλάτι

Κατά της διάρκεια της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, το 1931, «οι εργαζόμενοι εκδιώχθηκαν, με εξαίρεση τους θυρωρούς, στους οποίους ανατέθηκαν νέα καθήκοντα», εξηγεί ο Sancho.

Τότε οι κατοικίες άρχισαν να ενοικιάζονται στο ευρύ κοινό και το παλάτι μετατράπηκε σε μουσείο.

Photo Credits: AP Photo/Francisco Seco, Pool

«Υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας τα έσοδα από αυτά τα ενοίκια ήταν μεγαλύτερα από τα έσοδα από τα εισιτήρια του μουσείου», προσθέτει.

Χρονολόγιο

9ος αιώνας: Ένα παλιό μαυριτανικό φρούριο χτίστηκε στον χώρο όπου βρίσκεται σήμερα το Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης, τον 9ο αιώνα. Οι Μαυριτανοί κατείχαν την Ισπανία κατά τον Μεσαίωνα και το φρούριο ήταν ζωτικής σημασίας για την άμυνα της παλιάς αραβικής ακρόπολης.

15ος αιώνας: Το φρούριο άρχισε να αποκτά ιδιαίτερη σημασία από τα τέλη του 15ου αιώνα, καθώς εντάχθηκε στην άμυνα της πόλης και έγινε έδρα της βασιλικής αυλής.

1734: Το 1734 σηματοδότησε το τέλος του φρουρίου.

1738: Ο βασιλιάς Φίλιππος Ε΄ διέταξε την κατασκευή ενός νέου παλατιού στο ίδιο σημείο όπου βρισκόταν κάποτε το φρούριο.

1760: Ο Φιλίππο Τζουβάρα ήταν ο κύριος αρχιτέκτονας. Εμπνεύστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι και τα γαλλικά μπαρόκ παλάτια. Ωστόσο, πέθανε πριν ξεκινήσει η κατασκευή και τη διαδικασία σχεδιασμού ανέλαβε ο αρχιτέκτονας Τζιαμπατίστα Σακέτι.

Εκείνος σχεδίασε ένα μπαρόκ κτίριο, ενώ ο Φραντσέσκο Σαμπατίνι εντάχθηκε στο έργο το 1760, προκειμένου να επεκτείνει το κτίριο και να προσθέσει στοιχεία νεοκλασικού ύφους.

Το αρχικό σχέδιο εκπονήθηκε υπό την επίβλεψη του Φιλίππο Τζουβάρα, ο οποίος έπρεπε να διασφαλίσει ότι το κτίριο θα ήταν αρκετά ευρύχωρο ώστε να στεγάσει τους 3.000 αυλικούς του Φιλίππου Ε΄. Ο Τζουβάρα ήθελε το παλάτι να έχει σχεδόν τετραπλάσιο μέγεθος από το σημερινό κτίριο.

Ωστόσο, μετά τον θάνατό του, τα σχέδια περιορίστηκαν σημαντικά.

1764: Μετά από 18 χρόνια εντατικής εργασίας αρχιτεκτόνων, μηχανικών και αμέτρητων εργατών, το Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης ολοκληρώθηκε το 1764.

1973: Στο παλάτι έγιναν μικρές αισθητικές αλλαγές, μεταξύ των οποίων η προσθήκη του βασιλικού εθνόσημου και αγγέλων.

Photo Credits: AP Photo/AP Photo/Daniel Ochoa de Olza

Το Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης έχει έκταση 135.000 τετραγωνικά μέτρα και διαθέτει 3.418 δωμάτια. Είναι το μεγαλύτερο παλάτι στην Ευρώπη όσον αφορά στην έκταση, οι επισκέπτες όμως μπορούν να περιηγηθούν περίπου μόνο στο 10% των δωματίων του.

Τυπικά παραμένει η επίσημη κατοικία της ισπανικής βασιλικής οικογένειας. Μόνο που από τον καιρό του Χουάν Κάρλος ακόμα, κανείς δεν ήθελε να μένει εκεί. Ο σημερινός βασιλιάς και η βασίλισσα ζουν με τις κόρες τους, Λεονόρ και Σοφία, στο παλάτι της Zarzuela, λίγο έξω από την πόλη.

Το παλάτι χρησιμοποιείται σήμερα για τελετουργικούς σκοπούς. Για να συντηρηθεί χρειάζεται να δουλεύουν καθημερινά πάνω από 1.300 άνθρωποι.

H Ιάπωνας πρωθυπουργός Σανάε Τακαΐτσι έχει το θράσος να κάνει διάλεξη στη Ρωσία για το ότι «πληγώνει τα ιαπωνικά αισθήματα», ενώ το Τόκιο έχει βάψει τα χέρια του με το αίμα Ρώσων πολιτών υποστηρίζοντας το καθεστώς του Κιέβου, ανέφερε το ειδησεογραφικό πρακτορείο

ΜΟΣΧΑ, 17 Αυγούστου. /TASS/. H Ιάπωνας πρωθυπουργός Σανάε Τακαΐτσι δεν έχει δικαίωμα να επικρίνει τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν για την επίσκεψή του στο νησί Ιτουρούπ, ανέφερε το ειδησεογραφικό πρακτορείο Strategic Culture .

«[Ο Ιάπωνας πρωθυπουργός] Σανάε Τακαΐτσι έχει το θράσος να κάνει διάλεξη στη Ρωσία για το ότι «πληγώνει τα ιαπωνικά αισθήματα», <…> ενώ το Τόκιο έχει βάψει τα χέρια του με το αίμα Ρώσων πολιτών υποστηρίζοντας το καθεστώς του Κιέβου», σημειώνεται στο άρθρο.

Νωρίτερα, ο Ιάπωνας Υπουργός Εξωτερικών, Τοσιμίτσου Μοτέγκι, εξέφρασε «έντονη διαμαρτυρία» στη Μόσχα για το ταξίδι του Πούτιν, τονίζοντας ότι τα «Βόρεια Εδάφη», όπως το Τόκιο αποκαλεί το νότιο τμήμα των Νήσων Κουρίλ, συμπεριλαμβανομένου του Ιτουρούπ, αποτελούν «ιστορικά και νομικά ιαπωνικό έδαφος». H Πρωθυπουργός Τακαΐτσι εξέφρασε παρόμοια θέση, δηλώνοντας ότι η επίσκεψη του Πούτιν στο Ιτουρούπ περιέπλεξε την ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ Ιαπωνίας και Ρωσίας, καθώς και «πληγωσε τα συναισθήματα του ιαπωνικού λαού». Εν τω μεταξύ, ο Ρώσος Πρέσβης στο Τόκιο, Νικολάι Νόζντρεβ, ο οποίος κλήθηκε στο ιαπωνικό Υπουργείο Εξωτερικών για να ακούσει μια διαμαρτυρία, χαρακτήρισε την αντίδραση της Ιαπωνίας αβάσιμη διπλωματική κίνηση και εξήγησε στον κορυφαίο Ιάπωνα διπλωμάτη ότι τα Νότια Νησιά Κουρίλ αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της Ρωσίας. Το ταξίδι του Πούτιν έγινε αμέσως το πιο συζητημένο θέμα στα ιαπωνικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συμπεριλαμβανομένου του ιαπωνικού τμήματος του X, και η κορυφαία είδηση ​​σε όλους τους τοπικούς ιστότοπους μέσων ενημέρωσης.

Στις 13 Αυγούστου, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν επισκέφθηκε αυτοπροσώπως το Ιτουρούπ για πρώτη φορά. Πριν από αυτό, ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ είχε ταξιδέψει στα Κουρίλες Νησιά ως αρχηγός κράτους το 2010. Επισκέφθηκε επίσης τα νησιά το 2012, το 2015 και το 2019 ως πρωθυπουργός. Το 2021, ο πρωθυπουργός Μιχαήλ Μισούστιν επισκέφθηκε το Ιτουρούπ.