Ο Μπίλι Κόργκαν των Smashing Pumpkins πέρασε μια ζωή γεμάτη «κοροϊδία, εκφοβισμό, γέλια»
«Είμαι ένας τύπος με στραβά δόντια. Τι στο διάολο θέλετε να κάνω;», είπε μεταξύ άλλων ο Μπίλι Κόργκαν σε πρόσφατη συνέντευξή του
Για τον Μπίλι Κόργκαν, η επιτυχία δεν συνοδεύτηκε ποτέ από την καθολική αποδοχή. Ακόμη και όταν οι Smashing Pumpkins βρίσκονταν στην κορυφή της εναλλακτικής ροκ τη δεκαετία του 1990, ο ίδιος ένιωθε ότι ένα μέρος της μουσικής βιομηχανίας αντιμετώπιζε τόσο τον ίδιο όσο και τη δημιουργική του προσέγγιση με περιφρόνηση.
«Αντιμετωπίζουν τους ποπ καλλιτέχνες σαν να είναι ο Ιησούς που περπατά πάνω στο νερό»
Σήμερα, στα 59 του χρόνια, ο μουσικός επιστρέφει σε εκείνη την περίοδο μέσα από μια εκτενή συνέντευξη στην εκπομπή Popcast των New York Times, μιλώντας στους Τζον Καραμάνικα και Τζο Κοσκαρέλι για τη μουσική, την ανάγκη αναγνώρισης και τις προσωπικές εμπειρίες που διαμόρφωσαν τη δημόσια εικόνα του.
«Υπήρξε μια στιγμή στη ζωή μου που ανταμειβόμουν επειδή ήμουν εντελώς αναρχικός ως καλλιτέχνης, όχι ως τύπος του MTV. Και κάποια στιγμή όλα αυτά εξαφανίζονται», θυμάται.
«Και μετά έχεις ανθρώπους νεότερους από εσένα που σε παρουσιάζουν ως παράδειγμα προς αποφυγή. Κοροϊδία, εκφοβισμός, γέλια. Και υποτίθεται ότι πρέπει να αποδεχτείς αυτόν τον κόσμο, την ώρα που αντιμετωπίζουν τους ποπ καλλιτέχνες σαν να είναι ο Ιησούς που περπατά πάνω στο νερό».
Ωστόσο, η αυτοπεποίθησή του παραμένει ακλόνητη.
Η επιστροφή της κιθάρας και η «προδοσία» της εναλλακτικής μουσικής
Ένα από τα βασικά θέματα της συζήτησης είναι η αναβίωση της εναλλακτικής ροκ, καθώς ολοένα περισσότεροι νέοι ανακαλύπτουν τη μουσική των Smashing Pumpkins μέσα από πλατφόρμες όπως το TikTok.
Ο Κόργκαν παραδέχεται ότι για χρόνια είχε πάψει να πιστεύει πως η κιθάρα θα αποκτούσε ξανά κεντρική θέση στη δημοφιλή μουσική.
«Σκέφτηκα ότι δεν πρόκειται να επιστρέψει ποτέ. Η κυριαρχία της ποπ δεν θα τελειώσει ποτέ. Η Τέιλορ Σουίφτ θα μας κυβερνά όλους μέχρι το τέλος του χρόνου».
Η αλλαγή, όπως εξηγεί, άρχισε να γίνεται αισθητή περίπου πριν από πέντε χρόνια.
Γιατί όμως επιστρέφουν ειδικά οι Smashing Pumpkins;
«Επειδή γράψαμε σπουδαία τραγούδια», απαντά χωρίς περιστροφές.
Ο ίδιος θεωρεί ότι η μουσική της γενιάς του παραγκωνίστηκε όταν η βιομηχανία αποφάσισε πως οι περίπλοκες συνθέσεις και τα έντονα συναισθήματα δεν είχαν πλέον εμπορική αξία.
Θυμάται μάλιστα συζητήσεις με τον Ρόμπερτ Σμιθ των Cure στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν και οι δύο αναρωτιούνταν πώς η συναισθηματικά φορτισμένη μουσική είχε παραμεριστεί από καλλιτέχνες και influencers που προωθούσαν, κατά την άποψή του, μονοδιάστατα τραγούδια.
Ιδιαίτερα επικριτικός εμφανίζεται απέναντι σε αυτό που αποκαλεί «γενιά του Pitchfork», κατηγορώντας την ότι εγκατέλειψε τις αξίες της εναλλακτικής μουσικής για χάρη της ποπ κυριαρχίας.
«Όλα όσα έκαναν την εναλλακτική μουσική όμορφη –η ακαταστασία, οι παραφωνίες, οι ξεκούρδιστες κιθάρες– ξαφνικά θεωρούνταν υπερβολικά περίπλοκα».
Από την Ολίβια Ροντρίγκο στον Κάνιε Γουέστ
Παρά την κριτική του στην ποπ βιομηχανία, ο Κόργκαν βλέπει με ενδιαφέρον τη νέα γενιά καλλιτεχνών.
Έχοντας εμφανιστεί στη σκηνή με την Ολίβια Ροντρίγκο, τον Yungblud και τον Sombr, αναγνωρίζει ότι η σημερινή ποπ αναζητά ξανά στοιχεία της εναλλακτικής ροκ.
Για τη Ροντρίγκο μιλά με ιδιαίτερα θερμά λόγια.
«Είναι πανέξυπνη. Έχει καταλάβει ότι ο τρόπος να απελευθερωθείς είναι να είσαι ελεύθερος. Δεν φοβάται να φτιάξει ένα ατελές τραγούδι. Δεν φοβάται μια φωνητική ερμηνεία που ξεφεύγει λίγο από τον τόνο».
Η συζήτηση φτάνει και στον Κάνιε Γουέστ, με τον οποίο ο Κόργκαν διακρίνει κοινά στοιχεία στον τρόπο διαχείρισης της δημοσιότητας.
«Διάλεγε καβγάδες, έκανε τρελά πράγματα. Το αποκαλώ παιχνίδι της γνωστικής ασυμφωνίας», λέει, αναρωτώμενος μάλιστα αν ο Γουέστ επηρεάστηκε από τη δική του δημόσια συμπεριφορά.
«Μπαμπά, ήμουν εδώ όλο αυτό το διάστημα»
Η πιο προσωπική στιγμή της συνέντευξης έρχεται όταν ο Κόργκαν μιλά για τον πατέρα του.
Θυμάται ότι εκείνος είχε αντιμετωπίσει με απαξιωτικό τρόπο το πρώτο άλμπουμ των Smashing Pumpkins, Gish. Όταν αργότερα ζήτησε να ακούσει το Siamese Dream, ο μουσικός δίστασε να του το στείλει, φοβούμενος μια ακόμη απογοήτευση.
Τελικά, ο πατέρας του τον τηλεφώνησε και του είπε: «Δεν ξέρω τον άνθρωπο που έφτιαξε αυτόν τον δίσκο».
Η απάντησή του ήταν απλή: «Μπαμπά, ήμουν εδώ όλο αυτό το διάστημα».
«Είμαι ένας τύπος με στραβά δόντια. Τι στο διάολο θέλετε να κάνω; Παρεμπιπτόντως, εξακολουθώ να είμαι ένας από τους καλύτερους τραγουδοποιούς στον κόσμο»
Αυτή η ανάγκη να αναγνωριστεί για αυτό που πραγματικά είναι φαίνεται πως τον ακολούθησε και στην επαγγελματική του ζωή.
Η πατρότητα, ωστόσο, άλλαξε την οπτική του.
«Όταν γεννήθηκε ο γιος μου, σκέφτηκα: Θα του κάνω ό,τι μου έκανε ο πατέρας μου; Θα του μιλάω για το ποιος ήμουν κάποτε;».
Αποφάσισε ότι ήθελε τα παιδιά του να τον βλέπουν να δημιουργεί και να πετυχαίνει στο παρόν, όχι να ζει μέσα από τις αναμνήσεις της παλιάς του δόξας.
Και ίσως αυτή να είναι η σημαντικότερη αλλαγή για έναν άνθρωπο που πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του προσπαθώντας να αποδείξει την αξία του.
«Νομίζω ότι η οικογένεια μου έδωσε επιτέλους την αίσθηση πως μπορώ να αποτύχω δημόσια και να είμαι εντάξει. Αν ολόκληρη η ζωή σου εξαρτάται από το αν κερδίζεις ή χάνεις, τι σε μετατρέπει αυτό; Σε έναν παράξενο άνθρωπο».