Οι μπάμιες είναι λίγο παρεξηγημένες, έχουν όμως ορκισμένους οπαδούς. Δώστε βάση στα μυστικά της προετοιμασίας.

Υλικά για 6 άτομα
1 μέτριο κοτόπουλο (1200-1500 γραμμάρια) κομμένο σε μικρές μερίδες
4 ξερά κρεμμύδια κομμένα σε ροδέλες
1,5 κιλό ντομάτες ξεφλουδισμένες και χοντροκομμένες
μισό ποτηράκι του κρασιού ελαιόλαδο
1 κουταλιά του γλυκού πελτέ
1 κουταλιά της σούπας ξύδι
1 κιλό μικρές μπάμιες καθαρισμένες
1 ποτηράκι του κρασιού ξύδι
λίγο ελαιόλαδο για να τηγανίσω τις μπάμιες
3-4 κλωναράκια ψιλοκομμένο μαϊντανό, αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση
Καθαρίζω τις μπάμιες, τις πλένω και τις βάζω σε ένα σουρωτήρι να στραγγίσουν. Στη συνέχεια τις βάζω σε ένα ταψί με το ξύδι και τις αφήνω στον ήλιο για περίπου μισή ώρα.

Σε μια κατσαρόλα τσιγαρίζω το κοτόπουλο με τα κρεμμύδια για 8-10 λεπτά. Προσθέτω τις ντομάτες, τον πελτέ, το μαϊντανό, το ξύδι, αλάτι και πιπέρι. Βάζω 2 ποτήρια του νερού νερό και αφήνω το κοτόπουλο να βράσει για 40-45 λεπτά.
Σε ένα τηγάνι τηγανίζω τις μπάμιες (προσέχω να μην μαυρίσουν). Τις βγάζω με μια τρυπητή κουτάλα και τις προσθέτω στην κατσαρόλα που έχει βράσει το κοτόπουλο. Τις αφήνω για περίπου 10 λεπτά και σβήνω την φωτιά.

Η συμβουλή 
Οι μπάμιες θέλουν προσοχή στο καθάρισμα. Κόβω γύρω γύρω το κεφαλάκι κάθε μπάμιας και προσέχω να μην τρυπήσει και βγάλει σάλια.

Μπορεί μέχρι σήμερα να μην υπάρχει αξιόπιστος τρόπος, βάσει του οποίου να είναι σε θέση οι γιατροί να προβλέπουν ποιοι ασθενείς έχουν επιθετικούς καρκίνους του προστάτη χρειάζονται επείγουσα και εντατική θεραπεία, ωστόσο μια νέα έρευνα Βρετανών επιστημόνων δίνει ελπίδα για την καλύτερη αντιμετώπιση της νόσου.

Σύμφωνα τα πορίσματά της, εντοπίστηκαν πέντε διακριτοί τύποι του καρκίνου του προστάτη με ξεχωριστή γενετική υπογραφή ο καθένας.

Σε συνεργασία με τον καθηγητή Μάλκομ Μέισον της οργάνωσης Cancer Research UK, ερευνητές του Νοσοκομείου του Άντενμπρουκ στο Κέιμπριτζ συνέκριναν 250 δείγματα που είχαν αφαιρεθεί χειρουργικά με την επακόλουθη πρόοδο της υγείας των ασθενών.

Με τον τρόπο αυτό, κατάφεραν να εντοπίσουν κάποιους τύπους που έχουν περισσότερες πιθανότητες να επανεμφανιστούν.

Όπως εξηγεί ο Δρ Μέισον: «Κάποιοι από τους τύπους αυτούς αναπτύσσονται αργά και προκαλούν ελάχιστα προβλήματα, ενώ άλλοι αναπτύσσονται και εξαπλώνονται ταχύτατα και επιθετικά».

Ενώ ο επικεφαλής της έρευνας Άλασταϊρ Λαμπ προσθέτει: «Τα νέα αυτά στοιχεία μπορούν να βοηθήσουν τους γιατρούς να αποφασίσουν ποια είναι η καλύτερη θεραπεία για κάθε ασθενή ξεχωριστά, βάσει των χαρακτηριστικών του όγκου του. Επόμενο βήμα είναι να επαληθεύσουμε τα αποτελέσματα σε μεγαλύτερης κλίμακας μελέτες και να εντρυφήσουμε στα μοριακά συστατικά κάθε ξεχωριστού τύπου του καρκίνου του προστάτη. Βέβαια, θα πρέπει να απαντήσουμε σε πολλά ερωτήματα, περιλαμβανομένου και του κατά πόσο αυτό θα βοηθήσει καθημερινό κλινικό επίπεδο».

Το επίτευγμα έγινε με νέα επαναστατική θεραπεία

Δύο ανεξάρτητες κινεζικές ερευνητικές ομάδες κατάφεραν -με διαφορετικό τρόπο- να φθάσουν στο ίδιο αποτέλεσμα: να μετατρέψουν κύτταρα του δέρματος σε νευρικά κύτταρα (νευρώνες). Η πρωτοτυπία είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις η μετατροπή επιτεύχθηκε με την προσθήκη λίγων χημικών ουσιών στα δερματικά κύτταρα.
Το επίτευγμα ανοίγει νέους δρόμους για τις θεραπείες νευρολογικών ασθενειών με τη χρήση κυττάρων του ασθενούς από το ίδιο το σώμα του. Οι βιολόγοι ευελπιστούν ότι τέτοιες τεχνικές θα διευκολύνουν την εξατομικευμένη ιατρική στο μέλλον και θα παρέχουν μια αφθονία υγιών κυττάρων προς μεταμόσχευση στον ασθενή.

Οι μετατροπές

Συνήθως η μετατροπή ενός είδους κυττάρου σε ένα άλλο ή σε βλαστοκύτταρα (ο λεγόμενος άμεσος κυτταρικός αναπρογραμματισμός) γίνεται με την προσθήκη γονιδίων στα αρχικά κύτταρα. Όμως αυτή η μέθοδος έχει εγγενείς δυσκολίες, είναι χρονοβόρα και μπορεί να αποβεί καρκινογόνος. Οι νέες χημικές τεχνικές κυτταρικής μετατροπής είναι ταχύτερες και λιγότερο επεμβατικές. Οι δύο μέθοδοι, από διαφορετικές κινεζικές επιστημονικές ομάδες, παρουσιάσθηκαν στο περιοδικό βιολογίας «Cell Stem Cell».

Η πρώτη τεχνική, με επικεφαλής τον βιοχημικό Γκανκ Πέι του Ινστιτούτου Βιολογικών Επιστημών της Σαγκάης, εισάγει στο αρχικό κύτταρο χημικές ουσίες με πολύ μικρά μόρια, τα οποία «τρυπώνουν» στον κυτταρικό πυρήνα που περιέχει το DNA και αλλάζουν τη δραστηριότητα ενός συγκεκριμένου γονιδίου, με αποτέλεσμα να πυροδοτείται η μετατροπή του κυττάρου-στόχου σε ένα άλλου είδους κύτταρο. Τα δερματικά κύτταρα (ινοβλάστες δέρματος) γίνονται ώριμοι λειτουργικοί νευρώνες σε διάστημα λίγων εβδομάδων, όπως έδειξαν τα πειράματα με καλλιέργειες ανθρωπίνων κυττάρων στο εργαστήριο.

Η δεύτερη τεχνική, με επικεφαλής τον κυτταρικό βιολόγο Χονγκ Κούι Ντενγκ του Πανεπιστημίου του Πεκίνου, που δοκιμάσθηκε σε κύτταρα ποντικιών, είναι παρόμοια, αλλά χρησιμοποιεί ένα διαφορετικό «κοκτέιλ» χημικών ουσιών.

Τα προϊόντα υγιεινής για την ευαίσθητη περιοχή των γυναικών ενδεχομένως να συνεπάγονται έκθεση σε επιβλαβείς χημικές ουσίες, όπως οι φθαλικοί εστέρες, σύμφωνα με μικρή αμερικανική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Environmental Health.

Επιστημονική ομάδα της Σχολής Δημόσιας Υγείας «Milken» στο Πανεπιστήμιο «George Washington» πραγματοποίησε αναλύσεις ούρων σε 739 γυναίκες που είχαν προηγουμένως ερωτηθεί για την χρήση κολπικών καθαριστικών και άλλων προϊόντων υγιεινής της ευαίσθητης περιοχής. 

Όσο περισσότερο οι γυναίκες έκαναν κολπικές πλύσεις, τόσο υψηλότερη η έκθεσή τους σε μια μορφή φθαλικού διαιθυλίου (DEP). 

«Οι φθαλικοί εστέρες, είναι χημικές ουσίες ύποπτες για ενδοκρινική διαταραχή, ενώ τροποποιούν και τη δράση σημαντικών ορμονών όπως τα οιστρογόνα, η τεστοστερόνη και οι θυρεοειδικές ορμόνες» εξηγεί ο επικεφαλής ερευνητής Δρ Αμι Ζοτα. 

Οι γιατροί τάσσονται κατά των κολπικών πλύσεων, επειδή έχουν ελάχιστα οφέλη και αυξάνουν τον κίνδυνο βακτηριακής κολπίτιδας, πυελικής φλεγμονής, επιπλοκών κατά την κύηση και ίσως καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.

«Η κολπική πλύση δεν θεωρείται ιατρικώς απαραίτητη, αφού η ο γυναικείος κόλπος έχει το δικό του αποτελεσματικό σύστημα αυτό-καθαρισμού» επισημαίνει ο ερευνητής. 

Ωστόσο, χιλιάδες γυναίκες ανά τον κόσμο, περιστασιακά, κάνουν κολπικές πλύσεις. Αυτή η πρακτική ώθησε την επιστημονική ομάδα να εξετάσει τη σχέση μεταξύ καθαριότητας της ευαίσθητης περιοχής της γυναίκας και δύο συχνών χημικών ουσιών στα προϊόντα αυτά, το DEP και το DnBP (δι-η-βουτυλοφθαλικός εστέρας). 

Οι γυναίκες του δείγματος ήταν μεταξύ 20 και 49 ετών, με τις περισσότερες από τις μισές να είναι υπέρβαρες ή παχύσαρκες. Πολλές δήλωσαν ότι δεν είχαν προβεί σε κολπική πλύση τους τελευταίους έξι μήνες. Αλλά σχεδόν το ένα τρίτο των αφρο-αμερικανίδων δήλωσε ότι έκανε κολπική πλύση τουλάχιστον μια φορά τον μήνα, όπως και το 11% των γυναικών καυκάσιας καταγωγής και εκείνων με μεξικανική καταγωγή. 

Επιπλέον, το 20% των αφρο-αμερικανίδων έκαναν κολπική πλύση τουλάχιστον δύο φορές τον μήνα, όπως και το 7% των καυκάσιας και το 3% των μεξικανικής καταγωγής. 

Εν τέλει, οι γυναίκες που ανέφεραν ότι έκαναν κολπικές πλύσεις τουλάχιστον μια φορά τον περασμένο μήνα είχαν 52% υψηλότερες συγκεντρώσεις μιας μορφής του DEP στα ούρα τους. Επίσης, σ’ εκείνες που έκαναν κολπική πλύση δύο φορές μηνιαίως, η παρουσία του DEP ήταν 152% υψηλότερες στα ούρα τους, συγκριτικά με γυναίκες που δεν έκαναν κολπικές πλύσεις. 

Οι ερευνητές δεν διαπίστωσαν σχέση μεταξύ του DEP και άλλων προϊόντων υγιεινής της ευαίσθητης περιοχής, όπως τα ταμπόν, οι σερβιέτες, η πούδρα, τα σπρέι και υγρά μαντηλάκια. Συσχετισμός δεν υπήρξε και μεταξύ κολπικών πλύσεων ή άλλων προϊόντων καθαρισμού και της έκθεσης στο DnBP.