Ο Αύγουστος ήταν για μένα, όταν ήμουν παιδί, κι είναι ακόμα, ο πιο αγαπημένος μου μήνας· αυτός φέρνει, μαθές*, τα σταφύλια και τα σύκα, τα πεπόνια, τα καρπούζια· τον ονομάτισα Άγιον Αύγουστο· αυτός ο προστάτης μου, έλεγα, σε αυτόν θα κάνω την προσευκή μου· όταν θέλω τίποτα, από αυτόν θα το ζητώ, κι αυτός θα το ζητήσει από το Θεό, κι ο Θεός θα μου το δώσει. Και μια φορά πήρα νερομπογιές και τον ζωγράφισα: Έμοιαζε πολύ του παππού μου του χωριάτη· τα ίδια κόκκινα μάγουλα, το ίδιο φαρδύ χαμόγελο, μα ήταν ξυπόλυτος μέσα σ' ένα πατητήρι και πατούσε σταφύλια, και τα πόδια του ως τα γόνατα κι ως πάνω στα μεριά τα 'χα ζωγραφίσει κόκκινα από το μούστο· κι είχα στεφανώσει το κεφάλι του με κληματόφυλλα. Όμως κάτι του 'λείπε· μα τι; Τον κοίταξα καλά καλά και του 'βαλα δυο κέρατα στο κεφάλι, ανάμεσα στα κληματόφυλλα, γιατί το μαντίλι που φορούσε ο παππούς μου έκανε δεξά και ζερβά δυο μεγάλους κόμπους σαν κέρατα.

Τον Αύγουστο ξάπλωναν και στους οψιγιάδες* τα σταφύλια, να τα ξεράνει ο ήλιος να γίνουν σταφίδα. Μια χρονιά είχαμε πάει στο αμπέλι μας και μέναμε στο εξοχικό μας σπιτάκι· ο αγέρας μύριζε, η γης καίγουνταν, τα τζιτζίκια καίγουνταν κι αυτά, σα να κάθουνταν απάνω σε κάρβουνα αναμμένα.

Τη μέρα εκείνη, της Κοίμησης της Παναγιάς, 15 Αυγούστου, οι εργάτες δε δούλευαν κι ο πατέρας μου κάθουνταν στη ρίζα μιας ελιάς και κάπνιζε· είχαν έρθει γύρα οι γειτόνοι, που είχαν απλώσει κι αυτοί τη σταφίδα τους, κάπνιζαν πλάι στον πατέρα μου, αμίλητοι. Φαίνουνταν στενοχωρημένοι. Όλοι είχαν καρφώσει τα μάτια σ' ένα συννεφάκι που 'χε προβάλει στον ουρανό, κατασκότεινο, βουβό, και προχωρούσε. Είχα καθίσει κι εγώ κοντά στον πατέρα μου και κοίταζα το σύννεφο· μου άρεσε· σκούρο μολυβί, χνουδάτο, κι ολοένα μεγάλωνε, άλλαζε πρόσωπο και κορμί, πότε σα γεμάτο ασκί, πότε σα μαυροφτέρουγο όρνιο και πότε σαν τον ελέφα που είχα δει ζωγραφιά· κουνούσε την προβοσκίδα του κι έψαχνε ν' αγγίξει κάτω της γης. Αεράκι χλιαρό φύσηξε, τα φύλλα της ελιάς ανατρίχιασαν. Ένας γείτονας πετάχτηκε όρθιος, άπλωσε το χέρι κατά το σύννεφο που προχωρούσε.

—  Ανάθεμά το, μουρμούρισε, ο Θεός να με βγάλει ψεύτη, φέρνει τον κατακλυσμό!

—  Δάγκασε τη γλώσσα σου, του 'καμε ένας γέρος θεοφοβούμενος, δε θα το αφήσει η Παναγιά· σήμερα είναι της χάρης της.

Ο πατέρας μου έγρουξε*, μα δεν έβγαλε άχνα· πίστευε στην Παναγιά, μα δεν πίστευε πως η Παναγιά μπορεί να κουμαντάρει τα σύννεφα.

Εκεί που μιλούσαν, ο ουρανός σκεπάστηκε· οι πρώτες στάλες, χοντρές, ζεστές, άρχισαν να πέφτουν. Τα σύννεφα χαμήλωσαν, κίτρινες βουβές αστραπές καταξέσκιζαν τον ουρανό.

—  Παναγιά μου, φώναξαν οι γειτόνοι, βοήθεια!

Όλοι πετάχτηκαν απάνω, κατασκόρπισαν, καθένας έτρεχε κατά το αμπέλι του, όπου είχε απλώσει τη σταφίδα της χρονιάς· κι ως έτρεχαν, ολοένα και σκοτείνιαζε ο αγέρας, κρεμάστηκαν μαύρες πλεξούδες από τα σύννεφα, ξέσπασε η μπόρα. Γέμισαν τ' αυλάκια, πήραν να τρέχουν οι δρόμοι σαν ποταμοί, φωνές ακούστηκαν γοερές από το κάθε αμπέλι. Άλλοι βλαστημούσαν, άλλοι φώναζαν την Παναγιά να τους λυπηθεί, να βάλει το χέρι της, και στο τέλος θρήνος ξέσπασε πίσω από τις ελιές στο κάθε αμπέλι.

Ξέφυγα από το σπιτάκι, έτρεξα μέσα στη νεροποντή, παράξενη χαρά με είχε συνεπάρει, σα μεθύσι.

Είχα φτάσει ως το δρόμο, δεν μπόρεσα να τον περάσω, ήταν ποταμός, και στάθηκα και κοίταζα: Μαζί με τα νερά κυλούσαν αγκαλιές αγκαλιές τα μεσοξεραμένα σταφύλια, ο μόχτος της χρονιάς, έτρεχαν κατά τη θάλασσα και χάνουνταν. Ο θρήνος δυνάμωνε, μερικές γυναίκες είχαν χωθεί ως τα γόνατα μέσα στα νερά και μάχουνταν να περισώσουν λίγη σταφίδα· άλλες, όρθιες στην άκρα του δρόμου, είχαν βγάλει τις μπολίδες τους* και συρομαδιούνταν*.

Είχα γίνει μουσκίδι ως το κόκαλο· πήρα δρόμο κατά το σπιτάκι και μάχουμουν* να κρύψω τη χαρά μου· βιάζουμουν να δω τι θα 'κανε ο πατέρας μου· θα 'κλαίγε, θα βλαστημούσε, θα φώναζε; Περνώντας από τον οψιγιά είδα πως όλη μας η σταφίδα είχε φύγει.

Τον είδα να στέκεται στο κατώφλι, ακίνητος, και δάγκανε τα μουστάκια του. Πίσω του, όρθια, η μητέρα μου έκλαιγε.

—  Πατέρα, φώναξα, πάει η σταφίδα μας!

—  Εμείς δεν πάμε, μου αποκρίθηκε· σώπα!

Ποτέ δεν ξέχασα τη στιγμή ετούτη· θαρρώ μου στάθηκε στις δύσκολες στιγμές της ζωής μου μεγάλο μάθημα· αναθυμόμουν τον πατέρα μου ήσυχο, ασάλευτο, να στέκεται στο κατώφλι, μήτε βλαστημούσε μήτε παρακαλούσε μήτε έκλαιγε· ασάλευτος κοίταζε τον όλεθρο κι έσωζε, μόνος αυτός, ανάμεσα σε όλους τους γειτόνους, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.

Σημειώσεις:
* μαθές: βέβαια
* στους οψιγιάδες (ο οψιγιάς): στα χωράφια δίπλα στα αμπέλια. Μετά από ειδικό καθάρισμα άπλωναν σ' αυτά και ξέραιναν τις σταφίδες
*έγρουξε (γρούζω): γόγγυξε
* τις μπολίδες τους (η μπολίδα): τα τσεμπέρια τους, τα μαντίλια που έδεναν το κεφάλι τους
* συρομαδιούνταν (συρομαδιέμαι): τραβούσαν τα μαλλιά τους * μάχουμουν (μάχουμαι= μάχομαι): προσπαθούσα

Τα αποσπάσματα ανήκουν στο Δ' κεφάλαιο του πολύ γνωστού μυθιστορήματος του μεγάλου Κρητικού λογοτέχνη Αναφορά στον Γκρέκο. Το έργο αυτό κυκλοφόρησε το 1961, μετά το θάνατο του συγγραφέα, και αποτελεί τη λογοτεχνική αυτοβιογραφία του.

Σύμφωνα με το περιοδικό Monocle, στα πλαίσια της καθιερωμένης, ετήσιας έρευνάς του με θέμα «Ποιότητα Ζωής», εκτιμά κάθε χρόνο τις πόλεις του κόσμου βάσει τεσσάρων βασικών παραγόντων: τη διαθεσιμότητα δρομολογίων διεθνών πτήσεων, την ευκολία μετακίνησης με ποδήλατο, τα καλά μέρη για φαγητό και τις δημόσιες βιβλιοθήκες που διαθέτει η κάθε πόλη.

Φέτος, ωστόσο, το περιοδικό αποφάσισε να προσθέσει άλλους 22 παράγοντες στη διαδικασία αξιολόγησης, μεταξύ των οποίων το κόστος ζωής και την τιμή για μια κούπα καφέ σε κάθε πόλη. Αυτό οδήγησε σε μια τεράστια αλλαγή στα μέχρι τώρα δεδομένα, συμπεριλαμβανομένης της πόλης που έφτασε στην πρώτη θέση: το Τόκιο της Ιαπωνίας. “Καταφέρνει να κάνει κάτι που δεν έχει καταφέρει καμία άλλη μητρόπολη του κόσμου: Να παρέχει μια εξαιρετική ποιότητα ζωής τόσο στους κατοίκους του όσο και σε όσους το επισκέπτονται.

Από τον πολιτισμό μέχρι την ασφάλεια, από το φαγητό μέχρι την ευγένεια, τα έχει όλα. Το Λονδίνο και η Νέα Υόρκη πρέπει να μάθουν από αυτό”, σχολιάζει το Monocle για το Τόκιο. Δείτε τη λίστα με τις 10 καλύτερες πόλεις για να ζεις στη συνέχεια…

10. Κοπεγχάγη, Δανία (ισοπαλία)

10. Ζυρίχη, Ελβετία (ισοπαλία)

9. Μόναχο, Γερμανία

8. Ελσίνκι, Φινλανδία

7. Βανκούβερ, Καναδάς

6. Στοκχόλμη, Σουηδία

5. Σίδνεϊ, Αυστραλία

4. Μελβούρνη, Αυστραλία

3. Βερολίνο, Γερμανία

2. Βιέννη, Αυστρία

1. Τόκιο, Ιαπωνία

Ο Δήμος και οι δημότες της Θεσσαλονίκης θα κληθούν να πληρώσουν τα 17,9 εκατ. ευρώ, που υπεξαιρέθηκαν από τα ταμεία στη διάρκεια της θητείας του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου, καθώς η διεύθυνση Οικονομικών του υπουργείου Εσωτερικών, απέρριψε το αίτημα που είχε υποβληθεί από το δημοτικό συμβούλιο, σύμφωνα με το οποίο ζητούνταν να μην επιβαρύνουν τον κεντρικό Δήμο τα ποσά της υπεξαίρεσης.

Στις αρχές Φεβρουαρίου, κατόπιν πρότασης του τότε επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Θεσσαλονίκη – Ανοιχτή Πόλη» και νυν βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, το δημοτικό συμβούλιο καλούσε την κυβέρνηση να ανακληθούν οι ΚΥΑ «συμψηφισμού οφειλών του Δήμου προς το Ελληνικό Δημόσιο και τα Ασφαλιστικά Ταμεία» και να αρθούν τα μέτρα του υπουργείου Οικονομικών, με τα οποία πρακρατούνταν πόροι.

Ο κ. Μηταφίδης, αναφερόμενος στην εξέλιξη της υπόθεσης, υπογραμμίζει πως «η κλοπή δεν είναι οφειλή» και απευθυνόμενος στους αρμόδιους υπουργούς ρωτάει «γιατί δεν προχωρούν σε θεσμική και δημοσιονομική αποκατάσταση της άδικης και παράνομης αυτής οικονομικής αφαίμαξης του Δήμου και των δημοτών της Θεσσαλονίκης;» και αν «έχουν διασφαλίσει τις απαιτήσεις του Δημοσίου από τους υπόλογους της υπεξαίρεσης».

Στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι Έλληνες είναι ο πλέον σκληρά εργαζόμενος λαός μέσα στην Ευρώπη των 28 παρουσιάζει μέσω άρθρου του πρακτορείο Bloomberg, επισημαίνοντας, ωστόσο, ότι η παραγωγικότητα σε επίπεδο ελληνικής οικονομίας παραμένει στο «ναδίρ».

Οι επιδόσεις σε επίπεδο ελληνικής παραγωγικότητας δείχνουν ότι «ίσως πρόκειται για έναν αγώνα που δεν αξίζει να κερδηθεί».

Όπως και το χρέος, η χαμηλή παραγωγικότητα μπορεί να καταστρέψει μία οικονομία. Μαζί με τη μείωση της επένδυσης και τα άσχημα δημογραφικά στοιχεία, αποτελεί τον έναν από τους τρεις διαρθρωτικούς περιορισμούς που αφήνουν τη συρρικνωμένη οικονομία να «χωλαίνει», όπως τονίζει η Alfa Bank, η μεγαλύτερη ιδιωτική τράπεζα της Ρωσίας, η οποία εκτιμά τον δυνητικό ρυθμό ανάπτυξης της χώρας να ανεβαίνει από 0,5 σε 1%.

Οι οικονομολόγοι της Alfa υποστήριξαν σε ερευνητικό υπόμνημα την 29η Ιουλίου ότι η εξαιρετικά χαμηλή ανάπτυξη της Ρωσίας οφείλεται «περισσότερο σε πολύ πιο βασικούς παράγοντες από την οικονομική πολιτική», αν και «η αδύναμη παραγωγικότητα καθώς και τα αρνητικά δημογραφικά στοιχεία έχουν μερικώς αντισταθμιστεί από τον αυξανόμενο αριθμό των ωρών εργασίας στο σύνολο της οικονομίας».

Ωστόσο, αυτό ίσως να μην αποτελεί μεγάλη βοήθεια για την οικονομία. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προέβλεψε, στις 3 Αυγούστου, «περιορισμένη» ανάρρωση το 2016, από την πρώτη ύφεση της Ρωσίας από το 2009. Η εκτίμηση αυτή τοποθετεί τη μεσοπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη της χώρας στο 1,5% για το έτος.

«Η επιτάχυνση του ρυθμού των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων είναι ζωτική για την άνοδο της πιθανής ανάπτυξης της Ρωσίας», τονίζει το ΔΝΤ, ωστόσο οι τεχνολογικές κυρώσεις που έχουν θεσπιστεί λόγω των συρράξεων την Ουκρανίας θα επηρεάσουν αρνητικά την οικονομία το 2016 με 2018, σύμφωνα με την Alfa, αφού οι οικονομολόγοι της δεν μπορούν να εκτιμήσουν «πώς αυτός ο εξωτερικός αρνητικός παράγοντας θα μπορούσε να αντισταθμιστεί από εσωτερικές πηγές».

Με πληροφορίες από το Euro2day.gr