Γράφει η Δρ. Αναστασία Μοσχοβάκη

Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα διαθέτει από τις πιο καθαρές θάλασσες σε πανευρωπαϊκό επίπεδο με αποτέλεσμα η κολύμβηση να έχει ποικίλες ευεργετικές επιδράσεις στο αναπνευστικό μυοσκελετικό καρδιαγγειακό και νευρικό σύστημα, δεν είναι άμοιρη κινδύνων. Κάθε χρόνο αρκετοί ασθενείς συρρέουν στα παθολογικά ιατρεία με λοιμώδη συμπτώματα, τα οποία είναι αποτέλεσμα προσβολής από παθογόνους μικροοργανισμούς κατά την διάρκεια της κολύμβησης. Ανάλογα με την θέση της προσβολής τα συμπτώματα διαφοροποιούνται. Τα πιο συνήθη συμπτώματα είναι η διάρροια, το φούσκωμα, ο κοιλιακός πόνος,  ο πόνος στο αυτί, τα δέκατα, ο πυρετός.

Ο οργανισμός έχει μηχανισμούς άμυνας έναντι των παθογόνων μικροοργανισμών. Στις περισσότερες περιπτώσεις προσβολής πρόκειται για αύξηση της λοιμογόνου δυνάμεώς τους λόγω αυξημένης συγκέντρωσης σε μολυσμένα ύδατα ή μειωμένης αντίστασης του ανοσοποιητικού συστήματος λόγω χρόνιου νοσήματος η παράγοντα που εξασθενεί το ανοσοποιητικό σύστημα. Οι παθογόνοι μικροοργανισμοί  εισέρχονται στο σώμα είτε από συνήθεις πύλες εισόδου (μάτια στόμα) είτε μέσω ανοιχτών πληγών είτε μέσω κατάποσης μολυσμένου υλικού κατά την διάρκεια της κολύμβησης ή της παραμονής στην παραλία.

Άλλες φορές οι κολυμβητές αμελούν να ξεπλυθούν με νερό και σαπούνι μετά την κολύμβηση ή μικροποσότητες παθογόνων μικροοργανισμών εγκλωβίζονται σε κλειστές κοιλότητες όπως το αυτί και στη συνέχεια πολλαπλασιάζονται (οι συνθήκες παρατεταμένης υγρασίας ευνοούν την κατάσταση αυτή). Η δερματική προσβολή από παθογόνους μικροοργανισμούς που ευρίσκονται σε αυξημένη συγκέντρωση, μπορεί να πυροδοτήσουν φλεγμονές δέρματος με πόνο και ερυθρότητα, που χρειάζονται πολλές φορές ειδική και παρατεταμένη θεραπεία για να αποκατασταθούν.

Οι πιο συχνές λοιμώξεις της κολύμβησης, είναι η ωτίτιδα του κολυμβητή, η γαστρεντερίτιδα του κολυμβητή, μολύνσεις δέρματος, οφθαλμών μολύνσεις ουροποιογεννητικού και αναπνευστικού συστήματος. Ορισμένες φορές οι υδάτινες δραστηριότητες αποτελούν αιτία μετάδοσης ασυνήθιστων επικίνδυνων λοιμώξεων όπως πρωτοζωικών λοιμώξεων, ηπατίτιδας Α, legionella (νόσος των λεγεωνάριων), λεπτόσπειρας, ψευδομονάδας κλπ.

Το πρόβλημα είναι πιο έντονο σε πισίνες και κλειστές κολυμβητικές δεξαμενές. Η απουσία άλατος που δρα ως φυσικός επιβραδυντής πολλαπλασιασμού επικίνδυνων παθογόνων, η πλημμελής αποστείρωση, η ανυπαρξία υπόγειων ρευμάτων που δρουν ως φυσικός μηχανισμός ανανέωσης και το αυξημένο φορτίο κολυμβητών είναι παράγοντες που ευθύνονται για την αυξημένη επικινδυνότητά τους.

ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΚΟΛΥΜΒΗΤΩΝ

  Οι κολυμβητές

• Πρέπει να προτιμούν την θάλασσα από την πισίνα.
• Πρέπει να κολυμπούν σε καθαρά διαυγή ύδατα και να συμβουλεύονται τις υγειονομικές αρχές πριν επιλέξουν θέση κολύμβησης. Η διαύγεια των υδάτων, ο μικρός αριθμός λουόμενων, ο μικρός αριθμός πλεούμενων και η ανυπαρξία αγωγών ομβρίων είναι παράγοντες που μπορεί να αξιολογηθούν επιπροσθέτως από τον καθένα με μια απλή επισκόπηση της θέσης που επιχειρεί να κολυμπήσει.
• Δεν πρέπει να καταπίνουν νερό και εάν είναι δυνατόν να μην βουτούν το κεφάλι στο νερό. Δεν πρέπει να κολυμπούν με ανοιχτές πληγές
• Πρέπει να φορούν υποδήματα και να χρησιμοποιούν καθαρές πετσέτες όταν κολυμπούν περπατούν ή κάθονται στην θάλασσα και στην παραλία
• Πρέπει να κάνουν μπάνιο πριν και μετά την κολύμβηση
• Εάν περνούν αρκετές ώρες στην πισίνα ή την παραλία πρέπει να κάνουν συχνά ντους με καθαρό νερό
• Εάν έχει εγκλωβιστεί νερό στα αυτιά τους  να χρησιμοποιούν το ζεστό αέρα σεσουάρ για να εξατμιστεί το νερό. Η υγρασία ευνοεί τον τοπικό πολλαπλασιασμό μικροβίων. Η τοποθέτηση βάμβακος για απομάκρυνση του νερού μέσα στο αυτί ή άλλων αντικειμένων μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως μέθοδος απομάκρυνσης ξένων σωμάτων.

Σάλος και επικρίσεις για το νέο κύμα ανορθόδοξης σάτιρας

Συνεχίζοντας το ανορθόδοξο -χωρίς κανένα όριο- χιούμορ του, το Γαλλικό περιοδικό Charlie Hebdo στο νέο του τεύχος ασχολείται με την ανεύρεση συντριμμιών του χαμένου αεροπλάνου των Μαλαισιανών αερογραμμών.   

Σ' αυτό βλέπουμε να βρίσκουν στη θάλασσα τα χέρια του πιλότου που «χουφτώνουν» δύο γυναικεία στήθη.   

Ο τίτλος γράφει: «Βρήκαμε ένα κομμάτι του πιλότου και ένα κομμάτι της αεροσυνοδού»      

Το αιχμηρό σχόλιο του περιοδικού σχετικά με την κάλυψη της ανεύρεσης συντριμμιών απ' τα ΜΜΕ και η διαφορετική θεωρία που προτείνει σχετικά με την εξήγηση της πτώσης του αεροπλάνου προκάλεσε ήδη αντιδράσεις.     

Υπάρχουν ήδη έντονες διαμαρτυρίες απ' τους συγγενείς των αγνοουμένων, αλλά και από πολίτες στα κοινωνικά δίκτυα.    

για το σουβλάκι ρε γαμώτο...

με την οπτική του υπέροχου Τάσου Χαλά

“Ας τρώμε καλύτερα, αντί να βάζουμε επιπλέον μονάδες στα κινητά μας!”

“Χάνουμε τη χαρά του φαγητού και μαζί μ’ αυτή τις παραδόσεις μας, τις τεχνικές παρασκευής των φαγητών κάθε τόπου. Ακόμα χειρότερα, χάνουμε σταδιακά τις γεύσεις που γνωρίζουμε…”  

O Κάρλο Πετρίνι του κινήματος Slow Food είναι “παλιά καραβάνα”. Μιά παλιά, καλή καραβάνα  “made in Europe” που εμπνέει υψηλότερα ιδανικά και κατακτά στόχους που κάνουν την ανθρώπινη καθημερινή ζωή πιό ευχάριστη και γεμάτη αισιοδοξία για το αύριο της κοινωνίας.  

Στις ομιλίες του, όταν έρχεται η ώρα των ερωτήσεων και το ακροατήριό του τον ρωτά όλο αγωνία πώς θα αντιμετωπιστεί από τη σύχρονη κοινωνία η αδιαφορία των πολιτικών ή των υπουργών Αγροτικής Οικονομίας και πώς θα εξασφαλιστεί το μέλλον της καλής, γευστικής τροφής, ο Κάρλο Πετρίνι απαντά με χιούμορ, όπως συνήθως : “Δεν ανησυχώ γαι τους πολιτικούς, είναι πιο… slow και από τη Slow Food! Ανησυχώ για τους παγκόσμιους διατροφικούς οργανισμούς και τις πολυεθνικές εταιρίες τροφίμων”.  

Και τι πρέπει να κάνουμε γι’ αυτό; Τον ρωτούν όλο αγωνία οι ακροατές του που έρχονται από κάθε γωνιά της γης με παράπονα για την ολοένα αυξανόμενη εγκατάλειψη της καλλιεργήσιμης γης, τις περιβαλλοντικές καταστροφές που επηρεάζουν τις σοδειές και τη λαίλαπα της βιομηχανοποιημένης άγευστης τροφής. Ή με καταγγελίες για την αυξανόμενη φορολογία και την άδικη διατροφική νομοθεσία. “Θα συνεχίσουμε να οργανώνουμε φεστιβάλ φαγητών, να στηρίζουμε όσους παράγουν καλή και καθαρή τροφή αγοράζοντας τα προϊόντα τους σε καλές τιμές αντί να βάζουμε επιπλέον μονάδες στα κινητά μας. Να ενημερώνουμε το κόσμο για τα θέματα αυτά, να μαγειρεύουμε νόστιμα φαγητά και να τα μοιραζόμαστε με όσο περισσότερο κόσμο μπορούμε”, τους απαντά. “Θα συνεχίσουμε να μην ζητάμε έκπτωση από τους μικρούς παραγωγούς στις αγορές αλλά να τιμάμε τη δουλειά τους και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σε ένα περιβάλλον τόσο εχθρικό προς τη ποιότητα του καλού φαγητού, τη γεύση και τους ανθρώπους που δουλεύουν τη γη…”  

Δεν θα ακούσεις ποτέ αποκλειστικά τεχνοκρατικές λύσεις από τον Κάρλο Πετρίνι, τον πρόεδρο και έναν από τους ιδρυτές της Slow Food (www.slowfood.com), του παγκόσμιου διατροφικού κινήματος που εδώ και 25 χρόνια παλεύει στο πλευρό των μικρών καλλιεργητών, αναδεικνύοντας την αξία των τοπικών προιόντων, στηρίζοντας παράλληλα τη πολιτιστική κληρονομιά της διατροφής με εμπνευσμένο λόγο, πράξεις, ενθουσιασμό αλλά και σπάνια πραότητα.  

Αντίθετα, από τον Πετρίνι θα ακούσεις συμβουλές που στηρίζονται στη γαστρονομική φιλοσοφία μιας παρέας που πριν τρείς δεκαετίες “ψιλιάστηκε” την επερχόμενη λαίλαπα της υπαίθρου και ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη τροφή και τον άνθρωπο. Θα ακούσεις τα “πιστεύω” μιάς ομάδας εμπνευσμένων και προοδευτικών καλοφαγάδων από τη βόρεια Ιταλία που αποφάσισαν να ξεκινήσουν το κίνημα Slow Food την ίδια εποχή που άνοιγε στη πανέμορφη Piazza di Spagna της Ρώμης το πρώτο φαστφουντάδικο στην Ιταλία. Φάστ φούντ εκείνοι; Σλόου φούντ εμείς, είπαν, και ξεκίνησαν από τη Μπρά στα τέλη των ‘80’ς για να εμπνεύσουν τη γαστρονομική Ιταλία και σιγά-σιγά το κόσμο απαριθμώντας σήμερα περισσότερα από 150.000 μέλη σε περισσότερες από 130 χώρες.      

Οχι ότι άμα χρειαστεί ο, εξηντάρης πλέον,  Κάρλο Πετρίνι και το Slow Food δεν δίνουν τη μάχη τους μεθοδικά, αποτελεσματικά και με χάρη όπως κάθε παλιός καλός ευρωπαίος επαναστάτης. Οταν, για παράδειγμα, το 2007 οι γάλλοι παραγωγοί τυριού έδιναν τη μάχη τους για να επιτρέπεται το απαστερίωτο νωπό γάλα -που χρειαζόταν για τη παραγωγή του τυριού Camembert- ο Κάρλο Πετρίνι στάθηκε στο πλευρό τους και η μάχη κερδήθηκε! Οι γάλλοι δεν ήταν εξάλλου εκείνοι που είπαν “όπου ανοίγει ένα φαστφουντάδικο, πεθαίνει το ροκφόρ” υπονοώντας έτσι την παγκοσμιοποίηση της γεύσης και την εξαφάνιση κάθε τοπικής λιχουδιάς λόγω της επικράτειας των γιγαντιαίων αλυσίδων φαγητού που προσφέρουν άνοστες τροφές χωρίς ταυτότητα και χαρακτήρα;  

Εύλογα λοιπόν στο Παρίσι ήταν που το 1989 ανακοινώθηκε το μανιφέστο του  Slow Food από τον Κάρλο Πετρίνι και τους συνεργάτες του φωτίζοντας έκτοτε το χώρο της γαστρονομίας και της διατροφής και συνδέοντάς τις με τον πολιτισμό, το περιβάλλον, τη κοινωνία και την οικονομία με άξονες τη χαρά, την ευχαρίστηση και τη καλοπέραση, χωρίς ίχνος πουριτανισμού ή συντηρητισμού. “Το φαγητό υποβαθμίστηκε σε άψυχα προϊόντα διατροφής, έχασε το κοινωνικό και πολιτιστικό του χαρακτήρα, η γεύση έχασε τη δύναμή της κι αυτό είναι ολέθριο για τους ανθρώπους και τη γη”, λεει σε κάθε ευκαιρία. “Χάνουμε τη χαρά του φαγητού και μαζί μ’ αυτή τις παραδόσεις μας, τις τεχνικές παρασκευής των φαγητών κάθε τόπου. Ακόμα χειρότερα, χάνουμε σταδιακά τις γεύσεις που γνωρίζουμε…”  

Όταν το Σαβατοκύριακο που μας πέρασε στο πανέμορφο και ηλιόλουστο Ντουμπρόβνικ της Κροατίας , η Terra Madre (θυγατρικός οργανισμός της Slow Food που επικεντρώνεται στη διατήρηση της γεύσης και της βιοποικιλότητας) διοργάνωσε για τρίτη φορά το βαλκανικό συμπόσιό της γνώρισα από κοντά τον πάντα αισιόδοξο Κάρλο Πετρίνι και κατάλαβα γιατί εκλέγεται πρόεδρος του κινήματος κάθε χρόνο αλλά και πώς εμπνέει τους συνομιλητές του.  

“Πώς σας φάνηκε το Ντουμπρόβνικ”, τον ρωτήσαμε. “Α, το Ντουμπρόβνικ είναι μιά πανέμορφη πόλη, όπως η Ουαχάκα στο Μεξικό και το Ποσιτάνο στην Ιταλία. Αλλά , περπατώντας στα όμορφα δρομάκια του, είδα πολύ λίγα εστιατόρια που σερβίρουν φαγητό της Κροατίας! Πολλές πιτσαρίες, χαμπουργκεράδικα , παγωτατζίδικα αλλά ελάχιστα με φαγητά της Κροατίας. Μα γιατί; Στο Ντουμπρόβνικ έρχεται κανείς για να δοκιμάσει καινούργιες γεύσεις,  διαφορετικές από της χώρας του, να γνωρίσει έναν άλλο πολιτισμό, όχι να φάει το φαγητό της δικής του χώρας”.  

Αναμενόμενη απάντηση από έναν  οραματιστή της τροφής που με κάθε ευκαιρία μας προτρέπει να τρώμε σε κάθε τόπο τα φαγητά του τόπου προωθώντας έτσι τις παραδόσεις και το πολιτισμό τους, να στηρίζουμε τους παραγωγούς και τις γυναίκες που επιμένουν να  μαγειρεύουν τα παραδοσιακά φαγητά κι’ ας είναι χρονοβόρα ή περίτεχνα, να δοκιμάζουμε τις γεύσεις κάθε τόπου, να πληρώνουμε τίμια τα προιόντα της αγροτικής παραγωγής και με δίκαιους μισθούς τους αγρότες και να σεβόμαστε τη γη και τη βιοποικιλότητά της (τα πολλά και διαφορετικά αγαθά  που παράγει). 

Για τον ενθουσιώδη Κάρλο Πετρίνι, οι σύχρονοι σεφ και οι μάγειροι παίζουν πλέον ένα  κοινωνικό ρόλο όταν επιλέγουν προιόντα μικρών παραγωγών και μαγειρεύουν φαγητά που απορρέουν από την ιστορία και το πολιτισμό καθε τόπου. Οι δε αγρότες που καλλιεργούν με τους παραδοσιακούς σπόρους διαφυλάσσουν έτσι τη ζωή της υπαίθρου αλλά και τη γεύση (ειρήσθω εν παρόδω 80% των σπόρων παγκοσμίως μονοπωλούνται από 5 πολυεθνικές εταιρίες).  

Οχι, ο Κάρλο Πετρίνι δεν κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια επειδή είναι οραματιστής. Σε συνεργασία με την Google ετοιμάζουν μια ηλεκτρονική εφαρμογή όπου ο καθένας θα μπορεί όταν επισκέπτεται ένα τόπο να γνωρίσει τους παραγωγούς που επιμένουν ποιοτικά, τα εστιατόρια που σερβίρουν αντιπροσωπευτικό φαγητό της περιοχής, “τα μουσεία της γαστρονομίας” όπως τα αποκαλεί δίνοντάς τους ισότιμη αξία με τα εκθέματα στο Λούβρο που σύντομα θα βρεθούν επίσης σε κοινή ηλεκτρονική θέα για όποιον ενδιαφέρεται.  

Το φαγητό είναι ένας ολόκληρος πολιτισμός και αυτό για το κίνημα Slow Food είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του. Το καλό φαγητό είναι χαρά για όλους, κοινή απόλαυση για τους συνδαιτημόνες ενός τραπεζιού όπου κι άν στήνεται αυτό. Ιδίως όταν στρώνεται καθημερινά  για τα 9 δισεκατομμύρια αυτού του πλανήτη. Ολους εμάς δηλαδή…