Στις 3 Αυγούστου του 1861 ο Κάρολος Ντίκενς δημοσιεύει στη λογοτεχνική εφημερίδα που επιμελείται ο ίδιος, το τελευταίο μέρος του αριστουργήματός του «Μεγάλες Προσδοκίες». Πρόκειται για την ιστορία του Πιπ, ενός ορφανού αγοριού που βλέπει ξαφνικά την τύχη να του χαμογελά. Του χαμογελά όμως πραγματικά ή μήπως τον ειρωνεύεται;

Μια μεγάλη κληρονομιά περιμένει τον Πιπ. Και ξαφνικά όλα αλλάζουν γύρω του και μέσα του. Ο δρόμος του διασταυρώνεται με τους δρόμους παράξενων ανθρώπων: Ο δραπέτης Μάγκουιτς, η τρελή μις Χάβισαμ, η άκαρδη ωραία Εστέλλα, ο πανούργος δικηγόρος Τζάγκερς και πολλοί άλλοι μπερδεύουν τη ζωή και την ψυχή του ήρωα.

Χαρακτήρες που η πένα του Κάρολου Ντίκενς ζωντανεύει με τις πιο αδρές πινελιές και τις πιο λεπτές ψυχολογικές αποχρώσεις, με χιούμορ και δραματική ένταση, στήνοντας μια δυνατή πλοκή μέσα στο σκοτεινό σκηνικό του Λονδίνου των αρχών του 19ου αιώνα. Οι «Μεγάλες προσδοκίες» είναι ένα από τα πιο αγαπημένα και πολυδιαβασμένα μυθιστορήματα στον κόσμο.
 
Ο Κάρολος Ντίκενς, ορθότερα Τσάρλς Ντίκενς (Charles Dickens, 7 Φεβρουαρίου 1812 - 9 Ιουνίου 1870) υπήρξε ένας από τους πιο διάσημους Άγγλους μυθιστοριογράφους. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους συγγραφείς της Βικτωριανής Εποχής (19ος αιώνας). Μερικά από τα διασημότερα έργα του, στην πλειοψηφία των οποίων κυριαρχεί το θέμα της κοινωνικής μεταρρύθμισης, είναι ο Όλιβερ Τουίστ, η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, η Ιστορία των Δύο Πόλεων, Ντέιβιντ Κόπερφιλντ, Μεγάλες Προσδοκίες κ.α.
 
Πολλά από τα μυθιστορήματά του, με το έντονο ενδιαφέρον που παρουσίαζαν για την κοινωνική μεταρρύθμιση, εμφανίστηκαν αρχικά στα περιοδικά σε συνέχειες, κάτι που εκείνη την εποχή ήταν πολύ διαδεδομένο. Σε αντίθεση με άλλους συγγραφείς, οι οποίοι ολοκλήρωναν τα μυθιστορήματά τους πριν τα εκδώσουν σε συνέχειες, ο Κάρολος Ντίκενς έγραφε το μυθιστόρημά του και το εξέδιδε συγχρόνως σε συνέχειες.
 
Η πρακτική αυτή προσέδωσε στις ιστορίες του ένα συγκεκριμένο ρυθμό, ο οποίος τονιζόταν από δραματικές στιγμές με αποτέλεσμα το κοινό να περιμένει με ανυπομονησία τη συνέχεια του μυθιστορήματος. Η συνεχής δημοτικότητα των μυθιστορημάτων και των μικρών ιστοριών του είναι τέτοια που δε σταμάτησαν ποτέ να εκδίδονται.

Πηγή:tvxs

Ο διακεκριμένος Αμερικανός οικονομολόγος Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ εξέφρασε την εκτίμηση ότι δεν κλητευθεί ενώπιον της ελληνικής δικαιοσύνης για τη συμμετοχή του στην ομάδα κατάρτισης του «Σχεδίου Β» υπό τον Γιάννη Βαρουφάκη, ενώ απέρριψε τα περί σύστασης «εγκληματικής συμμορίας» για την επαναφορά της δραχμής.

Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα, ο Γκάλμπρεϊθ εργάστηκε επί πέντε μήνες στο team του πρώην υπουργού Οικονομικών, αλλά δεν πληρώθηκε για την εργασία. Ο Αμερικανός οικονομολόγος περιέγραψε στην Telegraph τη δουλειά του ως «προληπτική αντιμετώπιση προβλημάτων καθώς η Ελλάδα απειλούνταν με κατάρρευση του τραπεζικού της συστήματος από τους Ευρωπαίους πιστωτές της».

«Ήταν μια κατάσταση στην οποία οποιεσδήποτε διαρροές θα προκαλούσαν κακό και έτσι προχωρήσαμε προσεκτικά έχοντας αυτό στο μυαλό μας. Δεν σημειώθηκαν διαρροές, δεν συμμετείχαμε σε καμία πολιτική συζήτηση και δεν είχαμε κανέναν ρόλο στη διαπραγματευτική στρατηγική», σημείωσε ο Γκάλμπρεϊθ.

Στη συνέντευξη ο ίδιος διαχώρισε τη θέση του αναφορικά με τη δημιουργία μιας παράλληλης επιχείρησης στο ελληνικό υπουργείο Οικονομικών που είχε ως στόχο την «παράλληλη ρευστότητα».

Από τότε που δεν έχει πια Δημαρχιλίκι, ούτε παράταξη τείνει να εξελιχθεί στο μεγαλύτερο βυτιοφόρο λεκτικών λυμάτων του Δήμου Κηφισιάς.

Στην αρχή άνοιγε το στόμα του και πλημμύριζε ο χώρος εξυπναδίστικες διατυπώσεις. Στη συνέχεια, ευφυολογήματα.

Σήμερα ανοίγει το στόμα του και γεμίζει ο τόπος χυδαιολογίες.

Ο Νίκος Χιωτάκης, από τότε που δεν έχει πια την θέση του Δημάρχου Κηφισιάς, ούτε παράταξη, τείνει να εξελιχθεί στο μεγαλύτερο βυτιοφόρο λεκτικών λυμάτων του Δήμου.

Όποτε θεωρεί ότι δεν καλύπτεται από τις ύβρεις των άλλων, που δυστυχώς συχνά ακούγονται στο Δημοτικό Συμβούλιο, ανοίγει την κάνουλα.

Αυτό έκανε και τις προάλλες. Δεν τον κάλυψε, φαίνεται, η παρουσία του αντιπροέδρου της παράταξης του στη αίθουσα του Δ.Σ, και εξέδωσε ανακοίνωση.

Μεταξύ άλλων, αναφέρει: «Αυτός, λοιπόν, ο πάντα ίδιος κ. Καλός –έχει δίκιο ως προς αυτό-, χυδαίος και μικρός συκοφάντης, πήγε στο Δ. Σ να καλύψει τον κ. Θωμάκο!, γιατί προφανώς τον φοβάται ως συνεργό του».

Ο γνωστός λεκτικός οχετός του κ. Χιωτάκη. Ορθώς συντακτικώς περιπεπλεγμένος και επαναλαμβανόμενος σαν λούπα. Ενδιαφέρον όμως έχει το σκεπτικό του: Καλύπτει, λέει, ο Θωμάκος τον Καλό γιατί τον φοβάται ως συνεργό του! Αυτή τη «συντροφική» νοοτροπία γνωρίζει ο Ν. Χιωτάκης, αυτήν υποψιάζεται και για τους άλλους. Περιγράφει μία ομερτά. Μία πολιτική μαφία. Διότι τι άλλο ήταν η παράταξη Βάρσου, Χιωτάκη των ύστερων χρόνων;

Δεν ήταν έτσι, τόσο αμετροεπής, από τότε που χάθηκε η πόρνη η εξουσία χάθηκε και η αξιοπρέπεια.

Τι δεν υπήρχε ποτέ αυτή η λέξη στο λεξιλόγιο; Σωστά.

Ποια Kim Kardashian ρε γατάκια.

Όταν εμένα μου κάνανε αφιερώματα για τα οπίσθια μου, όλες αυτές ήταν στα τέσσερα γιατί μπουσουλούσαν και όχι για φωτογράφηση όπως εγώ.

Εγώ είμαι η Μαρία