«Τίποτα δεν αγνόησα στα τραγούδια μου. Η φαντασία μου φτερούγισε παντού» έλεγε ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο σπουδαίος μας συνθέτης που ταξίδεψε παντού το ελληνικό λαϊκό τραγούδι και συνεχίζει να το κάνει, στέλνοντας με τον μαγικό τρόπο της μουσικής μαθήματα ανθρωπιάς, κατανόησης και αγάπης για τη ζωή και τον άνθρωπο.

Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του Βασίλη Τσιτσάνη, η αίθουσα τέχνης Ιanos φιλοξένησε, τον περασμένο Απρίλιο, την ομαδική εικαστική έκθεση «Όταν συμβεί στα πέριξ...», ένα εικαστικό αφιέρωμα στον μεγάλο μας λαϊκό  συνθέτη, καθώς και μία εικαστική εγκατάσταση, με τίτλο «Το τσακμάκι του Τσιτσάνη». Πριν τη μεταφορά της στη Θεσσαλονίκη και τα Τρίκαλα, τόπο διαμονής και καταγωγής του καλλιτέχνη αντίστοιχα, η έκθεση - σε καλλιτεχνική διεύθυνση της Μικρής Άρκτου και επιμέλεια της  Ίριδος Κρητικού και του Γιώργου - Ίκαρου Μπαμπασάκη - φιλοξενείται στον Πολιτιστικό Σύλλογο Μεγάρων «Ο Θέογνις», έως τις 26 Αυγούστου.

Μεγαλοφυής, καινοτόμος και διαχρονικός

Ο Βασίλης Τσιτσάνης ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες λαϊκούς συνθέτες, στιχουργούς και τραγουδιστές του 20ού αιώνα και μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού. Γεννημένος στα Τρίκαλα, στις 18 Ιανουαρίου 1915, από Ηπειρώτες γονείς, από μικρή ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για τη μουσική και έμαθε μπουζούκι, μαντολίνο και βιολί. Το 1936, επισκέφθηκε την Αθήνα, με κύριο σκοπό του να σπουδάσει Νομική, αλλά γρήγορα τον κέρδισε η μουσική.

Οι πρώτες του επιρροές ήταν τα τραγούδια του Βαγγέλη Παπάζογλου και του Μάρκου Βαμβακάρη. Καθοριστική ήταν η γνωριμία του με τον σπουδαίο - αλλά αδικημένο από την Ιστορία -  τραγουδιστή Δημήτρη Περδικόπουλο, ο οποίος τον πήγε στην Odeon, όπου ηχογράφησε τα πρώτα του τραγούδια.

Την περίοδο 1937 - 1940 έγραψε καταπληκτικά τραγούδια, τα οποία ηχογράφησε με τις φωνές του Δημήτρη Περδικόπουλου και των άλλων σπουδαίων τραγουδιστών εκείνης της εποχής: Στράτου Παγιουμτζή, Μάρκου Βαμβακάρη, Στελλάκη Περπινιάδη, με τους οποίους, σε πολλές ηχογραφήσεις, συμμετείχε σαν δεύτερη φωνή. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, έμεινε στη Θεσσαλονίκη, όπου, για ένα μεγάλο διάστημα, είχε δικό του μαγαζί, το «Ουζερί ο Τσιτσάνης», το οποίο έγινε διάσημο. Εκεί, έγραψε μερικά από τα καλύτερα τραγούδια του, τα οποία ηχογραφήθηκαν μετά τη λήξη του πολέμου.

Το 1946, εγκαταστάθηκε ξανά στην Αθήνα και άρχισε να ηχογραφεί. Δίπλα του, έγιναν ευρέως γνωστοί τραγουδιστές, όπως οι Σωτηρία Μπέλλου, Ιωάννα Γεωργακοπούλου, Μαρίκα Νίνου και Πρόδρομος Τσαουσάκης. Τα επόμενα χρόνια, γνώρισε ευρύτατη αποδοχή. Ειδικά, μετά την πτώση της Χούντας, είχε ξεκινήσει και συναυλίες σε στάδια και ανοιχτά θέατρα και χώρους, κάτι που συνέβαινε πρώτη φορά για λαϊκά τραγούδια.

Πολυγραφότατος, μεγαλοφυής, καινοτόμος, με πλούσια φαντασία και έργο σπάνιας ποιότητας, μαστοριάς και καλαισθησίας, ο Βασίλης Τσιτσάνης έγινε ο συνθέτης, που, χωρίς αυτόν, η εικόνα της ελληνικής μουσικής θα ήταν περιορισμένη και διαφορετική. Πέθανε την ημέρα των γενεθλίων του, στις 18 Ιανουαρίου, από καρκίνο, στο Λονδίνο, και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Εκατό χρόνια από τη γέννησή του, ζει για πάντα μέσα από τα τραγούδια του και εξακολουθεί να συναρπάζει και να συγκινεί ακόμη και πολύ νέους ανθρώπους, παραμένοντας διαχρονικός και επίκαιρος, όπως μόνο οι μεγάλοι της τέχνης.

Του Κώστα Βαξεβάνη

Δεν τους ενδιαφέρει καμία συμφωνία. Δεν τους ενδιαφέρει καμία Ενωμένη Ευρώπη και κυρίως δεν τους ενδιαφέρει καμιά Δημοκρατία. Τους ενδιαφέρει μόνο το κεφάλι του Τσίπρα. Να σερβιριστεί στο πιάτο σε ένα από τα δείπνα τους για να το απολαύσουν ακούγοντας τη «Λιλή Μαρλέν» , που αλλοίμονο, δεν θα σημαίνει τίποτα από το αυταρχικό παρελθόν της Γερμανίας. Η Γερμανία έχει βλέπετε τη μεγάλη ικανότητα να απενοχοποιεί το παρελθόν της και να ενοχοποιεί το μέλλον των άλλων.

Αυτό που διαδραματίζεται το τελευταίο 48ωρο είναι άκρως αποκαλυπτικό. Η Γερμανία έχει βάλει τους παλιούς ιππποκόμους της γερμανικής κυριαρχίας και νυν μέλη της Ευρωπαικής Ένωσης, να σπάσουν τα μούτρα της Ελλάδας με τις συνεχείς και προσβλητικές αναφορές στην αναξιοπιστία της ελληνικής πλευράς. Ο διεθνής τύπος γεμίζει  με δημοσιεύματα δηλώσεων της επικριτικής Φινλαδίας και της αγανακτισμένης Λετονίας για τους απαράδεκτους Ελληνες που θέλουν λεφτά χωρίς να εγγυώνται τίποτα. Αυτή τη φορά μέχρι και ο Ντράγκι αγανάκτησε, ενώ η Γαλλία και η Ιταλία έτρεξαν αμέσως μετά την απόφαση της ελληνικής Βουλής για το νέο πρόγραμμα να δηλώσουν πως είναι ικανοποιητικό για να προλάβουν την αρνητική τοποθέτηση του Σόιμπλε. Η Ευρωπαϊκή Ένωση φτάνει στα όρια της, όσο και αν αυτό δεν φαίνεται. Ζει τη νέα  γερμανική κυριαρχία η οποία, όπως συμβαίνει με κάθε κυριαρχία, λίγο ενδιαφέρεται για τη Δημοκρατία.

Στη διάρκεια πριν το δημοψήφισμα, η παρέμβαση των ευρωπαικών παραγόντων, όπως συνέβη και με τις εκλογές του Ιανουαρίου, ήταν προσβλητικά χειραγωγητική. Περιέγραψαν ως πρόβλημα της Ελλάδας τον Τσίπρα αφού εκβίασαν με όσα μέτρα μπορούσαν. Ζητούσαν ανοιχτά μια άλλη κυβέρνηση. Πιστός σε αυτό το ευρωπαϊκό «ιδεώδες» ο εκφραστής της Δημοκρατίας του τρικάμερου, Σταύρος Θεοδωράκης, τελειώνοντας με τις συναντήσεις του με τους ευρωπαίους και μια ακόμη πρόβα στον καθρέφτη, αναφώνησε πως η Ελλάδα χρειάζεται μια άλλη κυβέρνηση από την εκλεγμένη. Λίγη σημασία έχει αν ο Θεοδωράκης έχει ως αφετηρία όσα του τάζουν ο Σούλτς και ο Γιούνγκερ ή να απλώς φαντασιώνεται τον εαυτό του ρυθμιστικό παράγοντα όπως διαφήμιζε και το Γενάρη πριν τις εκλογές. Σημασία έχει πως σύσσωμη η τρόικα εσωτερικού, χαιρέκακα παρακολουθεί κάτι εκπροσώπους μαφίας που έχουν αναλάβει ρόλο υπουργού στις βαλτικές χώρες να βρίζουν την Ελλάδα και να απαιτούν τους δικούς τους μισθούς των 200 ευρώ για την Ελλάδα , δηλώνοντας έτοιμη  να κάνει ακόμη και δηλώσεις στα Φιλανδικά για να δείξει πόσο γρήγορα ευθυγραμμίζεται στις νέες απαιτήσεις.

Η Δημοκρατία καταλύεται μέσα από τις απαιτήσεις αυτών που φαντάζουν οραματιστές της Ενωμένης Ευρώπης. Στα τραπέζεια των διαπραγματεύσεων βάζουν κυνικά απαιτήσεις που αφορούν τα συμφέροντά τους αλλά κυρίως την απάντηση σε ένα βασικό ερώτημα. Ή ο Τσίπρας θα συρθεί στα πόδια τους, ή θα προχωρήσουν σε ένα σύγχρονο πραξικόπημα προτάσσοντας τα ευρώ τους. Σε καμιά περίπτωση δεν θα τον αφήσουν να αλλάξει την Ευρώπη με τη δύναμη του παραδείγματος της Ελλάδας.

Δεν σκοπεύουν να χρησιμοποιήσουν τανκς. Τι να τα κάνεις τα τανκς όταν έχεις την τηλεόραση. Θα ήταν ωστόσο καλό να γνωρίζουν, είτε χρησιμοποιήσουν τανκς είτε τον εναλλακτικό Θεοδωράκη καβάλα σε ποδήλατο που θα τον καταγράφουν δέκα κάμερες, πως το να παίζεις με τους λαούς έχει ένα μεγάλο ρίσκο στον οποίο δεν μπορεί να ανταποκριθεί η κάθε Σαλώμη.

Πηγή:koutipandoras

Ο Yann Arthus-Bertrand είναι Γάλλος φωτογράφος, δημοσιογράφος, ρεπόρτερ και περιβαλλοντολόγος. Το 1991 ίδρυσε το πρακτορείο Altitude, το πρώτο ειδησεογραφικό πρακτορείο και φωτογραφική τράπεζα βασισμένη στις αεροφωτογραφίες. Η συλλογή του περιλαμβάνει περισσότερες από 500.000 φωτογραφίες, από 100 και πλέον χώρες.

Το βιβλίο του με τίτλο Earth from Above (Η Γη από ψηλά) πούλησε περισσότερα από 3 εκατομμύρια αντίτυπα και μεταφράστηκε σε 24 γλώσσες.

Μια ηλιόλουστη μέρα στη λιμνούλα και όλα είναι απόλυτα φυσιολογικά για τα είδη που ζουν εκεί. Οι πάπιες μόλις πήραν το φαγητό τους, άδειασαν το μπολ τους και πήγαν για μια βόλτα στο νερό. Εκτός από ένα που θέλησε να μοιραστεί την τροφή του με τα ψάρια.

Απίστευτο κι όμως αληθινό, αφού το μικρό παπάκι παίρνει τα σπόρια από το πιάτο και τα ρίχνει στους φίλους του που περιμένουν με ανυπομονησία…

Γιατί είναι ωραίο να μοιράζεσαι!