Τα - όχι και τόσο... ιδεαλιστικά - αίτια της σκληρής, έως προκλητικής, στάσης του ΔΝΤ προς την Ελλάδα επιχειρεί να ανιχνεύει το Politico σε μια ανάλυση του Pierre Briancon με ιδιαίτερο ενδιαφέρον σ' αυτή την καταλυτική καμπή των διαπραγματεύσεων.

Ο αναλυτή του Politico, αφού θυμίζει την.. επική δήλωση Στρος Καν ότι ήταν «πολύ απασχολημένος για να σώσει τον κόσμο», λέει ότι τα κίνητρα της Λαγκάρντ είναι πολύ διαφορετικά και, μάλλον, αρκούντως προσωπικά:
«Η Κριστίν Λαγκάρντ, από την πλευρά της», γράφει, «πρέπει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες μιας εμπλοκής που εξ αρχής ήταν αμφιλεγόμενη. Πρέπει να κατευνάσει το ανήσυχο Διοικητικό Συμβούλιο του ΔΝΤ, όπου οι εκπρόσωποι των αναπτυσσόμενων χωρών αντιστέκονται στην εμπλοκή του Ταμείου στην ατελείωση ελληνική κρίση - μια εμπλοκή, μέσα απ' την οποία το ΔΝΤ έχει παρακάμψει, εάν δεν έχει σπάσει, τους περισσότερους από τους κανόνες του καταστατικού του.

Αυτός ίσως είναι ο λόγος που η Λαγκάρντ εμφανίζεται πιο σκληρή απέναντι στην Ελλάδα από τους πιστωτές της ευρωζώνης - με εξαίρεση ίσως τη Γερμανία, ο υπουργός Οικονομικών της οποίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε παραμένει άκρως επιφυλακτικός για την ικανότητα της Ελλάδας να λύσει τα προβλήματά της.

Η Λαγκάρντ θα διεκδικήσει την επανεκλογή της στη θέση του επικεφαλής του ΔΝΤ τον επόμενο χρόνο. Δεν μπορεί να διαχειριστεί ένα διχασμένο Διοικητικό Συμβούλιο. Η ηγεμονική θέση της Ευρώπης στην θέση του γενικού διευθυντή του ΔΝΤ από συστάσεώς του, αμφισβητείται και η Λαγκάρντ καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να είναι σκληρή με την Ευρώπη.

Αυτό προϋποθέτει να είναι σκληρή τόσο με την Ελλάδα - διασφαλίζοντας ότι η Αθήνα θα εφαρμόσει ένα αξιόπιστο πρόγραμμα - όσο και τους πιστωτές της Ελλάδας πιέζοντάς τους να ασχοληθούν, στο μέλλον έστω, με την ελάφρυνση του χρέους. Ταυτόχρονα, έχει περιθώριο έως τον Μάρτιο του 2016, όταν και λήγει το τρέχον πρόγραμμα του ΔΝΤ για την Ελλάδα, να αποσύρει το Ταμείο από το ελληνικό χάος στο οποίο μετανιώνει βαθιά που έμπλεξε εξ αρχής».
Ο αναλυτής του Politico τονίζει επίσης ότι το μεγάλο «παράπτωμα» του ΔΝΤ από την εποχή του πρώτου πακέτου διάσωσης της Ελλάδας το 2010, ήταν ότι συμφώνησε σε ένα πρόγραμμα το οποίο δεν μπορούσε να εγγυηθεί τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του χρέου της χώρας. Κι αφού παραθέτει τα επακόλουθα γνωστά λάθη σε εκτιμήσεις, προβλέψεις και χειρισμούς της τελευταίας πενταετίας, καταλήγει στα δύο πιθανά σενάρια με τα οποία είναι αντιμέτωπη αυτή η στιγμή η Κριστίν Λαγκάρντ και το Ταμείο.

«Εάν η Ελλάδα», γράφει, «δεν καταλήξει σε συμφωνία με την υπόλοιπη ευρωζώνη αυτή την εβδομάδα, υπάρχει ισχυρή πιθανότητα να μην καταφέρει να αποπληρώσει τη δόση των 1,6 δις προς το ΔΝΤ στο τέλος Ιουνίου. Η στάση πληρωμών προς το ΔΝΤ είναι ένα σπάνιο γεγονός, το οποίο έχει μέχρι στιγμής συμβεί από μικρές εμπόλεμες χώρες - Σομαλία, Σουδάν, Ζιμπάμπουε. Εάν το πράξει όμως η Ελλάδα, υπάρχουν ισχυρές πιθανότητες να πρέπει το Ταμείο να ξεγράψει το σύνολο της οφειλής των 23 δις ευρω.

Από την άλλη, μια συμφωνία αυτή την εβδομάδα, θα επέτρεπε στην Ελλάδα να πληρώσει τη δόση του Ιουνίου, αλλά δεν θα διέλυε την αβεβαιότητα για το τί θα συμβεί με το υπόλοιπο μέρος των δανείων.

Τα δάνεια προς το ΔΝΤ, επί της αρχής, δεν μπορούν να αναδιαρθρωθούν ή να "κουρευτούν", οπότε σε περίπτωση στάσης πληρωμών η Λαγκάρντ θα πρέπει να εξηγήσει στο Διοικητικό της Συμβούλιο γιατί και πώς χάθηκαν τα λεφτά. «Εσπασαν τους κανόνες τους για να στηρίξουν ένα πολιτικό οικοδόμημα όπως είναι το ευρώ. Κάηκαν μια φορά, οπότε θα το σκεφτούν διπλά πριν εμπλακούν ξανά», λέει ο Ρόμπερτ Κένζε, επικεφαλής αναλυτής της Daiwa Capital Markets.

Ουτε θα υπάρξει, επίσης, μεγάλος ενθουσιασμός για τη συμμετοχή του ΔΝΤ σε ένα τρίτο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας, εάν αυτό αποδειχθεί αναγκαίο. Επί του παρόντος, η προτεραιότητα της Λαγκάρντ είναι ξεκάθαρη: Να πάρει τα λεφτά της πίσω».

Σε πλήρη εξέλιξη, από χθες, βρίσκονται οι διαπραγματεύσεις του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τους επικεφαλής των δανειστών στις Βρυξέλλες. Ελληνικές διπλωματικές πηγές ανέφεραν στο Αθηναϊκό Πρακτορείο πως οι διαπραγματεύσεις θα συνεχιστούν αλλά και ότι οι διαφωνίες που υπάρχουν εξακολουθούν να είναι σημαντικές.

Σημειώνεται πως η πρόταση των δανειστών απορρίφθηκε άμεσα από την ελληνική κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, λίγο πριν την αναχώρησή του για Βρυξέλλες, δήλωσε πως με τη στάση τους οι δανειστές «ή δεν θέλουν συμφωνία ή εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα». Ο υπουργός Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης έκανε λόγο για «παράλογη» πρόταση, ενώ ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Παπαδημούλης σχολίασε δεικτικά:

«Έκοψαν άγρια μισθούς-συντάξεις, τριπλασίασαν την ανεργία, προκάλεσαν ύφεση 25%. Βρίσκουν όμως, "υφεσιακή" την φορολόγηση του πλούτου.Ντροπή!». 

Κυβερνητικές πηγές σχολιάζοντας την πρόταση των δανειστών, η οποία εστάλη στις 5 τα ξημερώματα, δήλωσαν πως «είναι μια εξαιρετικά σκληρή πρόταση», κάνοντας λόγο για βαρβαρότητα. Ενδεικτικό είναι πως ζητούν «μείωση των συντάξεων, κατάργηση του ΕΚΑΣ, αύξηση στις εισφορές για τους εργαζομένους και μείωση εισφορών για τους εργοδότες, καθώς και ΦΠΑ στην εστίαση στο 23% με παράλληλη μείωση της έκτακτης εισφοράς για τις κερδοφόρες επιχειρήσεις».

Οι διαβουλεύσεις θα συνεχιστούν, όπως ανέφεραν πηγές από την Ελλάδα, ενώ κυβερνητικός αξιωματούχος δήλωσε στο Reuters πως είναι αισιόδοξος ότι τελικά οι διαπραγματεύσεις θα καταλήξουν σε συμφωνία εντός των επόμενων 48 ωρών. Όπως είπε ο ίδιος οι τρέχουσες προτάσεις είναι απαράδεκτες, ενώ πρόσθεσε ότι η Αθήνα επιμένει στο ζήτημα της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Οι δανειστές, αντέτεινε, αρνούνται τη συζήτηση για το χρέος και επιμένουν στην επίτευξη συμφωνίας βάσει της λίστας μεταρρυθμίσεων.

με την οπτική του μοναδικού Τάσου Χαλά

Μια αναδρομή στη δουλειά του μεγάλου σκηνοθέτη και του θεάτρου Socìetas Raffaello Sanzio

Santa Sofia. Teatro Khmer (1986)  

Παράσταση-σταθμός για την πορεία της Societas Raffaello Sanzio (SRS), με την οποία ανακοινώνεται η σύγκρουσή της με τον κόσμο, την τέχνη, την αισθητική των «πλαστών εικόνων». Η παράσταση συνδέθηκε μ' ένα μανιφέστο της Κλαούντια Καστελούτσι, αδελφής του Ρομέο και ιδρυτικού μέλους της SRS (δραματουργός, ερμηνεύτρια, χορογράφος/κινησιολόγος της ομάδας). «Δεν θα μπεις στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη χωρίς επανάσταση. Εθισμένε στο θέατρο, απομακρύνσου – δεν υπάρχουν εικόνες για σένα εδώ. Δεν υπάρχει τίποτα να δεις που να μπορεί να σχολιαστεί από αισθητική πλευρά. [...] Αυτό εδώ είναι το θέατρο που αρνείται την αναπαράσταση», διακηρύσσεται μεταξύ άλλων.  

Alla Bellezza Tanto Antica (1988)  

Παράσταση που συνδέεται με μια φάση της SRS (στα τέλη της δεκαετίας του '80) κατά την οποία το ενδιαφέρον της στράφηκε σε αρχετυπικούς μύθους που δεν έχουν δυτική προέλευση, με έντονη παρουσία ζώων επί σκηνής. Τα ζώα σημαίνουν τις αρχικές «φυσικές» αλήθειες που ο άνθρωπος έχει χάσει (η μη-υπόκριση, μία απ' αυτές) και την προέλευση του θεάτρου από τις γιορτές του Διονύσου και την τράγων ωδή.  

Amleto. La Veemente Esteriorità Della Morte di un Mollusco (1992)    

Ο ηθοποιός, ως έννοια και «πραγματικότητα», βρίσκεται στο επίκεντρο μιας παράστασης με τον παράξενο τίτλο Άμλετ, η εμφατική εξωτερικότητα του θανάτου ενός μαλάκιου που εμπνέεται από τον σαιξπηρικό Άμλετ. Η απορία του Καστελούτσι για το παράδοξο του ηθοποιού χρόνια μετά παραμένει και διατυπώνεται χαρακτηριστικά στην εξής πρόταση: «(Ο ηθοποιός) είναι για μένα η απόλυτη ετερότητα».  

Orestea (Una Commedia Organica?) (1995)    

Πρόκειται για την παράσταση με την οποία το ιδιοφυές θέατρο του Ρομέο Καστελούτσι και της SRS άνοιξε τα φτερά του στις σκηνές του κόσμου. Θεωρώντας ότι η Ορέστεια του Αισχύλου αποτελεί την «κορύφωση της αισθητικής του δυτικού κόσμου», στέκεται ερωτηματικά απέναντι στις σύνθετες ιδέες και συγκρούσεις που θέτει η αρχαία τριλογία. Η δική του σύνθεση βασίζεται σε ανοίκειες επιλογές που επιτρέπουν το άνοιγμα της ερμηνείας στο άπειρο – οδηγώντας στην τελεσίδικη καταδίκη της «επίσημης» κριτικής. Τα σώματα των ηθοποιών παράγουν νοήματα (η Κλυταιμνήστρα και η Κασσάνδρα π.χ. είναι παχύσαρκες), ο κορυφαίος στον Αγαμέμνονα ανακαλεί τον άσπρο κούνελο από την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, στις Χοηφόρες ο Ερμής είναι αλμπίνος που βόσκει δύο άσπρα γαϊδούρια και στις Ευμενίδες πίθηκοι παριστάνουν τις Ερινύες.  

Giulio Cesare (1997)    

Χαρακτηριστική περίπτωση για τον τρόπο που ο Ρομέο Καστελούτσι χρησιμοποιεί την «εικόνα» του ηθοποιού και τη φυσική του κατάσταση (με εμφανή σημάδια αδυναμίας, ασθένειας, δυσμορφίας) για να ζωντανέψει νοήματα. Εδώ, π.χ., ο Αντώνιος έχει υποστεί τραχειοτομή και ο Κικέρων είναι τόσο παχύς, που θυμίζει παλαιστή σούμο. Το τέλος της ρητορικής και του θεσμικού πολιτικού λόγου.  

Genesi. From The Museum of Sleep (1999)    

Η Παλαιά Διαθήκη αποτελεί πεδίο αναφοράς για το ιδιότυπα «θεολογικό» θέατρο του Καστελούτσι. Εδώ το πρώτο βιβλίο της δίνει αφορμές για μια σκηνική οντολογία, όπου η ύπαρξη συλλαμβάνεται ως αέναη αναμέτρηση της δημιουργίας με την καταστροφή, της γέννησης με τον θάνατο, του Καλού με το Κακό. Ο Αδάμ είναι ακροβάτης και η Εύα μια ηλικιωμένη που έχει κάνει μαστεκτομή. Ιστορικά γεγονότα (π.χ. το Ολοκαύτωμα) μεταγράφονται ποιητικά σε σκηνικές εικόνες.  

Tragedia Endogonidia (2002-4)    

Έντεκα, διαφορετικά μεταξύ τους «επεισόδια», συνδεδεμένα με συγκεκριμένη ευρωπαϊκή πόλη (Τσεζένα, Αβινιόν, Βερολίνο, Βρυξέλλες, Μπέργκεν, Παρίσι, Ρώμη, Στρασβούργο, Λονδίνο, Μασσαλία), προέκυψαν από την επιθυμία του Ρομέο Καστελούτσι να ασχοληθεί για μία ακόμη φορά με την έννοια του τραγικού στο θέατρο. Ο τίτλος δείχνει τη διανοητική καταιγίδα που οδήγησε στη σύλληψη και στην πολυεπίπεδη υλοποίησή της: η τραγωδία παραπέμπει στην καταστροφή και τον θάνατο, ενώ η λέξη «ενδογονιδιακή» παραπέμπει στους μονοκύτταρους οργανισμούς, τις πιο απλές μορφές ζωής που αναπαράγονται με συνεχή διαίρεση.  

Hey Girl! (2006)    

Ο αρχικός πυρήνας της SRS διαλύεται και καθένα από τα μέλη του ακολουθεί ατομική πορεία (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σταμάτησαν να συνεργάζονται για τις παραστάσεις του Καστελούτσι). Το ενδιαφέρον του Ρομέο Καστελούτσι για τη θηλυκή φύση ως αρχή και τέλος της δημιουργίας είναι παλιό. Σε αυτή την παράσταση επικεντρώνεται στο γυναικείο σώμα και στα (ανδρικά) στερεότυπα που καθορίζουν τον τρόπο που νιώθουν οι ίδιες οι γυναίκες γι' αυτό.  

Divina Commedia: Inferno, Purgatorio, Paradiso (2008)    

Είδαμε την τριλογία του Καστελούτσι πάνω στην ιδέα των τριών μετά θάνατον χώρων στην καθολική πίστη, στο Φεστιβάλ Αθηνών 2009. Ο τρόπος που «θεολογεί» ο Ρομέο Καστελούτσι εδώ φτάνει στο επίπεδο μιας εμπειρίας που υπερβαίνει τη δυνατότητα της γλώσσας να μιλήσει γι' αυτήν. Έξοχο, οπτικό, εικαστικό, φιλοσοφικό θέατρο.  

Sul Concetto di Volto Nel Figlio di Dio (2010)    

Στο Περί της εννοίας του προσώπου του Υιού του Θεού (2010) η φθαρτή, θνητή ανθρώπινη ύπαρξη αντιπαρατίθεται στη δύναμη της τέχνης να την καθιστά αθάνατη και αιώνια – το μεγαλειώδες ψέμα ενός ζωγραφικού αριστουργήματος από τη μια, ο γέρος που φτάνει στην έσχατη φυσική ταπείνωση από την άλλη. Να μιλάς για τα πιο σημαντικά, σχεδόν χωρίς λόγια: ένα ανεκτίμητο κατόρθωμα.

Πηγή: lifo