Αδύνατη εκτιμά την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των θεσμών με την Ελλάδα, με αποκλειστική ευθύνη των δανειστών ο γνωστός οικονομολόγος Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ σε συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα Λα Ρεπούμπλικα.

«Τη βλέπετε την πρόοδο που επιτέλεσε η Ελλάδα; Κατήργησε τις διευκολύνσεις που επέτρεπαν τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, η ηλικία συνταξιοδότησης ευθυγραμμίστηκε με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, οι μισθοί μειώθηκαν και βρίσκονται στους ίδιους, αυτούς, μέσους όρους, έκανε επιλεκτικές παρεμβάσεις στον ΦΠΑ όπως της ζητήθηκε, έδωσε πράσινο φως στις ιδιωτικοποιήσεις και στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Τι άλλο χρειάζεται;» διερωτάται ο οικονομολόγος του Πανεπιστημίου Τζον Χιούστον του Τέξας.

«Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα παίζει το πιο διφορούμενο παιχνίδι», διότι «στα λόγια θέλει την ενότητα του ευρώ, ενώ στην πραγματικότητα εργάζεται για να ρίξει την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και να εγκαταστήσει μια άλλη, που να είναι πιο επιθυμητή στο ευρωπαϊκό mainstream» προσθέτει. 

«Ο Γιάνης Βαρουφάκης έγινε αντικείμενο πολιτικής δολοφονίας ενός χαρακτήρα (political character assassination), κάτι που νόμιζα ότι συνέβαινε μόνον στην Αμερική. Του προσάπτουν ακόμη και το ότι είναι εύπορος. Ο Κένεντι, λοιπόν; Ήταν ο πιο προοδευτικός πρόεδρος της ιστορίας της Αμερικής. Για τον λόγο αυτό λέω ότι υπάρχει πρόληψη» καταλήγει ο Τζέιμς Γκάλπμρεϊθ.

Bulling

Σε ύφος που προφανέστατα δεν αρμόζει σε βουλευτή του ελληνικού κοινοβουλίου και σε συνέχεια της δήλωσής του ότι εάν η Ελλάδα χρεοκοπήσει, τότε κάποιες γυναίκες θα γίνουν παραδουλεύτρες ή θα εκδίδονται,  ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης έρχεται να δείξει για ακόμη μία φορά τον… περίσσιο ανδρισμό του.

«Η μάνα μου με μεγαλωσε πλένοντας σκάλες, με εκανε άνθρωπο και όχι σίχαμα σαν εσένα», έγραψε σε ιδιαίτερα οργισμένο τόνο η δημοσιογράφος στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook.

Στο σχόλιο απάντησε ο Άδωνις, ο οποίος απείλησε τη δημοσιογράφο με προσφυγή στη Δικαιοσύνη, αν μέχρι την Τρίτη δεν του ζητήσει συγγνώμη. «Τα δικαστήρια γενικώς δεν μου αρέσουν, αλλά τα όρια ξεπεράστηκαν. Ελπίζω έως την Τρίτη να ζητήσει συγγνώμη γιατί αλλιώς».

Για να ανταπαντήσει η τηλεκριτικός: «Αλλοιώς τι?… θα με βρουν σε κανα πηγάδι? θα με χάσουν οι δικοί μου?… τι αλλοιώς…..  τι? είναι απειλή?…» απάντησε η δημοσιογραφός επιχειρώντας να δικαιολογήσει την οργισμένη πρώτη αντίδρασή της γράφοντας ότι «μπορει εγω να χρησιμοποιησα μια λέξη πάνω στα νευρα μου…που δεν συνηθίζω… αλλά οι 400 κοινοποιήσεις που υπάρχουν…και ο κοσμος που το διαβασε κατάλαβε την οργή της κόρης μιας καθαρίστριας…».

 

 

θέλει "ο φασίστας" να κρυφτεί και η χαρά δεν τον αφήνει

Στις 22 Ιουνίου κάθε χρόνο, οι φανατικοί φίλοι του «Σκαραβαίου», του δημοφιλούς μοντέλου της Volkswagen «Beetle» που ανακηρύχθηκε το αυτοκίνητο του αιώνα, γιορτάζουν το αντικείμενο της λατρείας τους.

Το αυτοκίνητο του λαού

Η ιστορία του Σκαραβαίου ταυτίζεται με αυτή της αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen κι αρχίζει κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1930, στη Ναζιστική Γερμανία. Η ιδέα για τη δημιουργία του ανήκει στον Αδόλφο Χίτλερ, ο οποίος οραματίστηκε ένα φθηνό αυτοκίνητο, που θα μπορούσε να το αποκτήσει σχεδόν ο καθένας με τις οικονομίες του.

^{O σχεδιαστής αυτοκινήτων Φέρντιναντ Πόρσε.}

Στις 22 Ιουνίου 1934 η German Automobilistic Industry National Association υπέγραψε συμβόλαιο με τον σχεδιαστής αυτοκινήτων Φέρντιναντ Πόρσε. Σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά, στις 15 Φεβρουαρίου 1936, ο Χίτλερ ανακοίνωσε επισήμως την κατασκευή του Σκαραβαίου και ο Πόρσε παρουσίασε τα σχέδιά του, που ήταν βασισμένα κατά πολύ στα προηγμένης τεχνολογίας Tatra.

Ο πρώτος Σκαραβαίος κατασκευάστηκε την ίδια χρονιά στη Στουτγκάρδη και είχε την ίδια μορφή με την οποίο τον γνωρίζουμε και σήμερα.

Τέλος εποχής

Στις 21 Ιουλίου του 2003 βγήκε από τη γραμμή παραγωγής του εργοστασίου στο Μεξικό ο τελευταίος κλασσικός Σκαραβαίος, ο οποίος τοποθετήθηκε στο μουσείο της εταιρίας στο Βόλφσμπαργκ της Γερμανίας. Έως τότε είχαν πωληθεί περισσότερα από 21,5 εκατομμύρια μοντέλα.

^{Ο σκαραβάιος με την παλιά (πάνω) και την καινούρια (κάτω) μορφή του.}

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα έχουν τη μοναδική ευκαιρία να πραγματοποιήσουν δύο λάθη μέσα σε μία εβδομάδα. Σήμερα οι Ευρωπαίοι ηγέτες καλούνται να αποφασίσουν για το μέλλον της Ελλάδας. Την Πέμπτη και την Παρασκευή θα συναντηθούν ξανά για να συζητήσουν, μεταξύ άλλων, το μέλλον της διακυβέρνησης της Ευρωζώνης, αναφέρει στο σημερινό του άρθρο στους Financial Times ο Wolfgang Munchau.

Όταν άκουσα την Κριστίν Λαγκάρντ να παραπονιέται για την «έλλειψη ενηλίκων στην αίθουσα» την Πέμπτη, γνώριζα ότι τα πράγματα είχαν ξεφύγει. Όποιος και αν ήταν ο σκοπός της παρατήρησης από την επικεφαλής του ΔΝΤ, δεν ήταν χρήσιμο να προχωρήσει σε προσωπικές προσβολές. Αυτό έκανε ακόμα πιο δύσκολο έναν συμβιβασμό.

Αν οι ηγέτες αποτύχουν σήμερα, ίσως θα πρέπει να αναμένουμε μια εξέλιξη γεγονότων που ενδεχομένως να περιλαμβάνει χρεοκοπία, capital controls, την εισαγωγή παράλληλου νομίσματος και πιθανότατα την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Και μετά τι;

Ο αντίκτυπος ενός Grexit δε θα είναι πιθανότατα μια ξαφνική χρηματοοικονομική κρίση. Ο πιο ύπουλος κίνδυνος είναι μια αργή συνειδητοποίηση από τους επενδυτές και κυρίως από τους πολίτες, ότι η Ευρωζώνη αδυνατεί να είναι μια πραγματική ένωση αν υποχρεώνει σε έξοδο τα μέλη της. Το πρόσχημα της μη ανατρεψιμότητας είναι αυτό που διακρίνει μια νομισματική ένωση από ένα σταθερό συναλλαγματικό σύστημα ισοτιμιών με κοινό νόμισμα. Το Grexit θα σηματοδοτήσει τη στιγμή που η ΕΕ μετακινείται από την ενοποίηση στην αποσύνθεση.

Οι οικονομικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις θα είναι κολοσσιαίες. Όλα αυτά δεν θα είναι άμεσα ορατά σε όλους, γι' αυτό ενδεχομένως τόσοι πολλοί ηγέτες της Ευρωζώνης εμφανίζονται τόσο ατρόμητοι.

Το αντεπιχείρημα υποστηρίζει ότι το Grexit θα οδηγήσει σε μια πιο στενή ένωση μεταξύ των υπολοίπων μελών. Αυτή η ιδιαίτερα αισιόδοξη υπόθεση θα δοκιμαστεί στην δεύτερη Σύνοδο Κορυφής.

Έως την Παρασκευή θα έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα γιατί τότε οι ηγέτες θα συζητήσουν το μέλλον της Ευρωζώνης. Φοβάμαι ότι θα αποτύχουν παταγωδώς.

Υπάρχουν πολλές ανταγωνιστικές εκθέσεις στο τραπέζι για το μέλλον της Ευρωζώνης, από τα κράτη μέλη μέχρι και τις επονομαζόμενες προεδρικές εκθέσεις που έχουν συνταχθεί από τους επικεφαλής τεσσάρων οργανισμών της ΕΕ.

Όλες έχουν κοινό στοιχείο ότι στερούνται φιλοδοξιών. Διάφορα σχέδια έχουν κυκλοφορήσει αλλά είναι ξεκάθαρο ότι ούτε μια χώρα ή οργανισμός δε θα πει την Πέμπτη την αλήθεια στην ηγεσία: «Η Ευρωζώνη όπως είναι σήμερα δεν είναι βιώσιμη. Έχουμε την επιλογή να μάθουμε από τα λάθη μας και να αλλάξουμε τις ευρωπαϊκές συνθήκες για να καταστεί βιώσιμη. Και αν αυτό δεν είναι δυνατό για πολιτικούς λόγους, τότε ενδεχομένως θα πρέπει να ακολουθήσουμε την Ελλάδα στη νομισματική της ανεξαρτησία».

Κανένα από τα σχέδια που έχω δει δεν πλησιάζουν σε αυτό που αναφέρω. Μια αλλαγή στις Συνθήκες χρειάζεται για να αποκτήσουν όλα νόημα. Χωρίς αλλαγή στις Συνθήκες είναι αδύνατον να δημιουργηθεί οδικός χάρτης σε μια δημοσιονομική ενωση. Ούτε είναι δυνατόν να δημιουργηθεί μια τραπεζική ένωση με κοινές εγγυήσεις καταθέσεων και ένας τραπεζικός μηχανισμός ολοκλήρωσης. Η Ευρωζώνη έχει ξεπεράσει τα όρια για το τι μπορεί να κάνει στα πλαίσια των σημερινών Συνθηκών.

Αν η Ευρωζώνη συνεχίσει το δρόμο χωρίς φιλοδοξία, θα βρει προοδευτικά πιο δύσκολο να διαχειριστεί μελλοντικές κρίσεις. Πέρα από τις επιπτώσεις ενός Grexit, το άλλο μεγάλο προβλέψιμο πρόβλημα είναι οι μακροοικονομικές ανισορροπίες. Το πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας και της Ολλανδίας οδεύει σχεδόν στο 10% του ΑΕΠ- μια θέση η οποία δεν είναι βιώσιμη, ούτε αυτό-διορθώνεται: ένας κακός συνδυασμός.

Οι Σύνοδοι Κορυφής αντιμετωπίζουν τον διπλό δαίμονα της Ευρωζώνης: μια κακή διαχείριση της κρίσης και την απουσία μιας μικρής δημοσιονομικής ένωσης που θα μπορούσε να δράσει σαν μηχανισμός οικονομικής και χρηματοοικονομικής σταθεροποίησης. Χωρίς την αντιμετώπισή τους, θα συνεχίσουμε να μιλάμε για κρίση στην Ευρωζώνη το 2030, αν συνεχίσει να υπάρχει έως τότε.

Οι ηγέτες της Ε.Ε θα κληθούν να «διορθώσουν» την Ελλάδα σήμερα, τα υπόλοιπα την Πέμπτη και την Παρασκευή ή τουλάχιστον να ξεκινήσουν μια διαδικασία που θα τους φέρει κοντά στην οικονομική ολοκλήρωση. Υπάρχει περισσότερη από μια πιθανότητα να αποτύχουν σε μία από αυτές τις προσπάθειες ή και στις δύο.

Οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών και η Κριστίν Λαγκάρντ, σηματοδότησαν στην καταστροφική συνεδρίαση της προηγούμενης εβδομάδας στο Λουξεμβούργο, όπως και οι Βουρβώνοι του 18ου αιώνα, πως δεν έχουν μάθει τίποτα και δε ξέχασαν τίποτα.

Το τμήμα έρευνας του ΔΝΤ είχε παραδεχθεί πριν από καιρό ότι η λιτότητα δεν «δούλεψε» στην Ελλάδα, όπως επίσης υποστηρίζει και η Αθήνα. Η επικεφαλής του Ταμείου μας λέει τώρα ότι μια τέτοια κριτική είναι ασυμβίβαστη με τη συμπεριφορά ενηλίκων.

Ελπίδα μου είναι ότι τα «αφεντικά» θα κατανοήσουν τι διακυβεύεται.

Η εμπειρία μου όμως μου λέει ότι ίσως όχι...»

Πηγή μετάφρασης: Euro2day.gr