Ο Σόιμπλε απειλεί με Grexit, οι «σκληροπυρηνικοί» του Βερολίνου εξαπολύουν το ένα τελεσίγραφο μετά το άλλο, όμως την ίδια κάποιοι στη Γερμανία θεωρούν ότι Αλέξης Τσίπρας και Γιάνης Βαρουφάκης είναι, αυτή τη στιγμή, το πιο επιτυχημένο πολιτικό δίδυμο στην Ευρώπη.

Ο αρθρογράφος της Die Welt εκτιμά ότι μάλλον το δεύτερο συμβαίνει για να καταλήξει στο εξής συμπέρασμα: «Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Αλέξης Τσίπρας και ο οξυδερκής υπουργός του των Οικονομικών δεν είναι θερμοκέφαλοι. Είναι ψυχροί αναλυτές της γερμανικής ψυχοσύνθεσης. Παρατηρούν με νηφαλιότητα τον φόβο να διαβρώνει τη γερμανική ψυχή και βγάζουν τα συμπεράσματά τους. Είναι λάθος αυτό που συνεχώς διαβάζουμε τους τελευταίους μήνες, ότι δηλαδή οι Τσίπρας και Βαρουφάκης έχουν περιέλθει σε δύσκολη θέση. Επί του παρόντος είναι μάλλον οι πιο επιτυχημένοι πολιτικοί στην Ευρώπη».

Ο γνωστός σκηνοθέτης Όλιβερ Στόουν στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook ανέβασε ένα κείμενο στήριξης στην Ελλάδα, στέλνοντας το δικό του μήνυμα: «Viva Tsipras, Viva Greece».

Αναφερόμενος στον «επαίσχυντο» ρόλο των ΗΠΑ και της Βρετανίας στην ιστορία της Ελλάδας, από την επέμβαση των Βρετανών και του Τσώρτσιλ στον εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος υποστήριξε τους φασίστες και μοναρχικούς ενάντια στους Έλληνες αντάρτες, έως την υποστήριξη των ΗΠΑ και του Νίξον στην δικτατορία στην Ελλάδα. «Είναι σαφές πως δεν υπήρξε ποτέ μια πραγματική ελληνική κυβέρνηση, την οποία θα μπορούσαν να σεβαστούν οι Έλληνες πολίτες», τονίζει και καταλήγει: «Λέω λοιπόν: Viva Tsipras, Viva New Greece!».

Η Μάχη του Βατερλό, στις 18 Ιουνίου 1815, κατέληξε στην ήττα του Ναπολέοντα και τον τερματισμό μιας σειράς πολέμων διάρκειας πάνω από 2 δεκαετιών. Ο λοχαγός J.H. Gronow που πολέμησε στην ιστορική αυτή μάχη, στο ιππικό των Βρετανών έγραψε τη δική του μαρτυρία για την ιστορική εκείνη ημέρα.

Καθώς έβλεπες μέσα από τις γραμμές, μοιάζαμε σαν να σχηματίζαμε έναν συνεχόμενο τοίχο ανθρώπων. Θυμάμαι να μπορώ να βλέπω τον Βοναπάρτη και το προσωπικό του. Ορισμένοι από τους αξιωματικούς μας έλεγαν χαρακτηριστικά, βλέποντας μέσα από τα κιάλια τους: «Να’ τος, πάνω στο άσπρο του άλογο». Δεν πρέπει να ξεχάσω να σημειώσω ότι όταν το εχθρικό πυροβολικό άρχισε να επιτίθεται, μας δόθηκε η εντολή να πέσουμε στο έδαφος, όπου μπορούσαμε να ακούμε τους ήχους των κανονιοβολισμών. Πολλοί από εμάς σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν. Μετά από λίγη, ξαναπήραμε την εντολή να σηκωθούμε στα γόνατα για να δεχτούμε το ιππικό. Το γαλλικό πυροβολικό, που περιλάμβανε 300 κανόνια, προκάλεσε τρομερό όλεθρο στο πρώτο στάδιο της μάχης, ενώ εμείς βρισκόμασταν σε αμυντική θέση.

Η γαλλική επίθεση

Γύρω στις 04:00 το μεσημέρι, το πυροβολικό του εχθρού που βρισκόταν μπροστά μας, σταμάτησε ξαφνικά την επίθεση, και είδαμε τεράστιες μάζες ιππικού να προπορεύονται: κανένας άντρας που ήταν παρών και επιβίωσε δεν θα μπορούσε να ξεχάσει στο υπόλοιπο της ζωής του το τρομακτικό μεγαλείο του. Ανακάλυπτες από απόσταση ότι αυτό που φαινόταν σαν μια εντυπωσιακή, τεράστια, κινούμενη γραμμή, προχωρώντας έλαμπε ως τρικυμιώδες θαλάσσιο κύμα όταν αντανακλά πάνω του ο ήλιος. Μας πλησίαζαν, μέχρι που έφτασαν αρκετά κοντά και ολόκληρη η γη έμοιαζε να δονείται. Μπορεί κάποιος να αντιληφθεί ότι τίποτα δεν μπορούσε να αντισταθεί στο δέος που προκαλούσε αυτή η τρομακτική κινούμενη μάζα. Ήταν οι διαβόητοι cuirassiers, σχεδόν όλοι παλιοί στρατιώτες, που είχαν ξεχωρίσει στις περισσότερες μάχες της Ευρώπης. Εντός ενός εξαιρετικά σύντομου χρονικού διαστήματος βρίσκονταν σε απόσταση μόλις 20 γιαρδών από εμάς, φωνάζοντας «Ζήτω ο Αυτοκράτορας». Η εντολή προς εμάς: «Έστε έτοιμοι. Πλησιάζει το ιππικό» είχε ήδη δοθεί. Όλοι οι άντρες στις πρώτες γραμμές είχαν γονατίσει, ένας τοίχος εξοπλισμένος με ατσάλι, ενωμένος, βρισκόταν αντιμέτωπος με τους cuirassiers. Να προσθέσω επίσης ότι πριν από αυτή την επίθεση, ο Δούκας εισήλθε στο τετράγωνο που βρισκόμουν από μία από τις γωνίες του, συνοδευόμενος μόνο από τον υπασπιστή του: όλη η υπόλοιπη ομάδα του είχε σκοτωθεί ή τραυματιστεί.

Ο αρχιστράτηγός μας, όσο μπορούσα να διακρίνω από την απόσταση που βρισκόμουν, φαινόταν να έχει τον απόλυτο έλεγχο, αλλά παράλληλα έμοιαζε σκεπτικός και χλωμός. Η επίθεση του γαλλικού ιππικού εκτελέστηκε γενναία. Τα σωστά κατευθυνόμενα πυρά μας όμως έριξαν άντρες και άλογα στο έδαφος, με αποτέλεσμα η απόλυτη σύγχυση να επικρατήσει στους κόλπους τους. Οι αξιωματικοί επέδειξαν υπερβολική γενναιότητα, και από τις κινήσεις τους και τη χωρίς φόβο αντιμετώπιση της επίθεσής μας έκαναν ότι ήταν δυνατό για να ενθαρρύνουν τους άντρες τους να ανασυγκροτηθούν και να επαναλάβουν την επίθεση.

Ο Δούκας παρέμενε ακίνητος. Τον θυμάμαι να ρωτάει τον υπολοχαγό Stanhope τι ώρα ήταν. Ο Stanhope κοίταξε το ρολόι του και απάντησε ότι ήταν 16:20. Ο Δούκας είπε: «Η μάχη είναι δική μου. Και αν οι Πρώσοι φτάσουν σύντομα, θα τελειώσει και ο πόλεμος».

Η τελική επίθεση

Ήταν περίπου 17:00 το απόγευμα, όταν ξαφνικά λάβαμε την εντολή να οπισθοχωρήσουμε σε ένα ύψωμα που βρισκόταν κοντά μας. Το εχθρικό πυροβολικό είχε σχηματιστεί μαζικά σε απόσταση 100 περίπου γιαρδών από εμάς. Μέχρι να ανοίξουν πυρ, ωστόσο, βρισκόμασταν ξαπλωμένοι πίσω από το ανυψωμένο έδαφος και προστατευμένοι. Το ιππικό του εχθρού βρισκόταν πίσω από το πυροβολικό, προκειμένου να είναι έτοιμο να το προστατεύσει σε περίπτωση επίθεσης, αλλά από την πλευρά μας δεν έγινε καμία απόπειρα. Μετά από κανονιοβολισμούς διάρκειας μισής ώρας περίπου, πήραν θέσεις μάχης και εμφανίστηκε ολόκληρη η μάζα του αυτοκρατορικού πεζικού της Φρουράς, καθοδηγούμενη από τον ίδιο τον αυτοκράτορα. Είχαμε πλέον μπροστά μας περίπου 20.000 από τους καλύτερους στρατιώτες της Γαλλίας, τους ήρωες πολλών αξιομνημόνευτων νικών. Βλέπαμε τα γούνινα πηλίκια να υψώνονται όλο και περισσότερο καθώς ανέβαιναν το ύψωμα που μας χώριζε και πλησίαζαν όλο και πιο κοντά τις γραμμές μας.

Τη στιγμή εκείνη, ο Δούκας του Ουέλινγκτον έδωσε τη διάσημη εντολή της λογχοειδούς διάταξης, καθώς ίππευε το άλογό του κατά μήκος της θέσης μας. τα ακριβή λόγια που χρησιμοποίησε ήταν: «Στρατιώτες, σηκωθείτε και επιτεθείτε!». Βρεθήκαμε αμέσως όρθιοι, και ύστερα από τόσο ώρες ακινησίας και εκνευρισμού λόγω της καθαρά αμυντικής στάσης μας – και ενώ όλη εκείνη την ώρα βλέπαμε την απώλεια φίλων και συντρόφων μας – το πνεύμα που εξύψωσε τους αξιωματικούς και τους στρατιώτες είναι εύκολο να γίνει κατανοητό. Μόλις ο εχθρός βρέθηκε σε απόσταση βολής, ορμήσαμε με τις ξιφολόγχες μας και αυτό το εγκάρδιο hurrah, χαρακτηριστικό των Βρετανών στρατιωτών.

Πηγή:tvxs

Ο Βόλφκανγκ Σόιμπλε και η γερμανική ηγεσία της Ευρωζώνης έχουν σοβαρούς λόγους να ανησυχούν και να διατηρούν μία αδιάλλακτη στάση στις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα. Όμως η αποπληρωμή του ελληνικού χρέους που ανέρχεται σε 317 δισεκατομμύρια ευρώ  δεν είναι ένας από τους πιο σημαντικούς. Το ελληνικό χρέος είναι αμελητέας σημασίας, σε σύγκριση με το χρηματοπιστωτικό δυναμίτη των γερμανικών (και άλλων) τραπεζών, ο οποίος τους τελευταίους μήνες δίνει καθημερινά περισσότερα σημάδια ανάφλεξης.

Μπορεί το 2008 να αποτελεί παρελθόν, αλλά οι πρόσφατες εξελίξεις είναι ιδιαίτερα δυσοίωνες για τη Deutsche Bank. Οι αρμόδιες αρχές των ΗΠΑ και της Βρετανίας επέβαλαν στη τράπεζα τον Απρίλιο ένα πρόστιμο-ρεκόρ, (το οποίο, μαζί με ένα προηγούμενο πρόστιμο, ανέρχεται συνολικά σε 2.2 δισεκατομμύρια ευρώ), για νοθεία των διατραπεζικών επιτοκίων. Στις αρχές Ιουνίου παραιτήθηκαν αιφνιδιαστικά οι δύο συν-διευθύνοντες σύμβουλοί της. Εναντίον ενός από αυτούς και τεσσάρων πρώην στελεχών της τράπεζας είχε ήδη ασκηθεί δίωξη από τις γερμανικές δικαστικές αρχές για ψευδείς δηλώσεις και παραπλανητικές καταθέσεις. Λίγες μέρες αργότερα εισαγγελικές αρχές έκαναν έφοδο στα γραφεία της τράπεζας στη Φρανκφούτρη για να συλλέξουν στοιχεία πελατών της.

Ταυτόχρονα, τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα γίνονται καθημερινά πιο επισφαλή. Αμέσως μετά την ανακοίνωση της αποτυχίας των διαπραγματεύσεων των «θεσμών» με την Ελλάδα στις 12 Ιουνίου, το ρίσκο των ομολόγων της Ευρωζώνης σημείωσε κάθετη άνοδο. Ο γερμανικός δείκτης οικονομικής προοπτικής ZEW έπεσε στις 16 Ιουνίου για τρίτο συνεχόμενο μήνα, και έχει σημειώσει πτώση 43% μέσα σε τρεις μήνες.

Ομολογουμένως, η Γερμανία δεν αποτελεί εξαίρεση. Άλλες χώρες έχουν παρόμοια προβλήματα, όπως η Αυστρία, η Ολλανδία και η Φιλανδία. Όμως αυτά είναι ελάσσονος σημασίας σε σύγκριση με το μέγεθος των επισφαλών επενδύσεων της Deutsche Bank.

Εν όψει των παραπάνω προβλημάτων, μια πιθανή στάση πληρωμών της Ελλάδας δεν θα έπρεπε να προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία στην Ευρωζώνη, ιδίως όταν έχει ανακοινωθεί επανειλημμένα ότι οι «θεσμοί» έχουν έτοιμα σχέδια αντιμετώπισης ενδεχομένου Grexit. Μήπως όμως οι εντατικές προσπάθειες της γερμανικής ηγεσίας να προβάλλει την κρίση των οικονομιών της ευρωπαϊκής περιφέρειας (Ελλάδα, Ισπανία κοκ.) ως το κύριο πρόβλημα της Ευρωζώνης, απλώς αποτελούν ένα προπέτασμα καπνού για να καλυφθεί η εγγενής σαθρότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος; Διότι όπως έχουν δείξει οι μέχρι σήμερα εξελίξεις, ο πρωταρχικός στόχος της ευρωπαϊκής ηγεσίας είναι η προστασία των τραπεζών.

Όταν μία γιγαντιαία τράπεζα πρέπει να ξεφορτωθεί «σκάρτα» ομόλογα ή να προμηθευτεί επιπλέον ρευστότητα, στρέφεται προς την ΕΚΤ. Αμέσως πριν το PSI, η ΕΚΤ βοήθησε τη Deutsche Bank, μεταξύ άλλων, να πωλήσει σε καλή τιμή τα «τοξικά» ελληνικά ομόλογα που κατείχε. Τα οποία έχει τώρα στην κατοχή της η ΕΚΤ, που βέβαια υποστηρίζεται από τους Ευρωπαίους φορολογουμένους. Η Deutsche Bank και οι υπόλοιπες τράπεζες είχαν σχετικά αμελητέες απώλειες από το PSI, σε αντίθεση με τους Έλληνες συνταξιούχους. Και αφού οι τράπεζες δεν υπέστησαν πάθημα, δεν χρειάστηκε να μάθουν κανένα μάθημα, έχοντας την πεποίθηση ότι οι ηγέτες της βορειοδυτικής Ευρώπης δεν θα τις άφηναν σύξυλες σε μία παρόμοια συγκυρία στο μέλλον.

Η συγκυρία αυτή πλησιάζει καθημερινά, και ακόμη και ένα μικρό ταρακούνημα της τραπεζικής βάρκας (μια ελληνική στάση πληρωμών), μπορεί να έχει απρόβλεπτες συνέπειες, όπως μία ανεξέλεγκτη αλυσιδωτή χρεοκοπία. Διότι αν κάτι πάει στραβά, η Deutsche Bank, όπως και οι περισσότερες τράπεζες, έχει τη δυνατότητα να καλύψει μόνο ένα μικρό μέρος των «παραγώγων» και άλλων τοξικών προϊόντων τα οποία κατέχει.

Συνεπώς έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν ο κ. Σόιμπλε, η κ. Μέρκελ και οι λοιποί «σκληροί» της Ευρωζώνης. Βέβαια, ο πραγματικός λόγος της ανησυχίας τους και της αδιάλλακτης στάσης τους δεν μπορεί να είναι το ελληνικό χρέος, το οποίο αντιστοιχεί στο 0.5% των παραγώγων που κατέχει μόνο μία γερμανική τράπεζα, αλλά η ανασφάλεια που δημιουργεί η πιθανότητα αναταραχής του χάρτινου πύργου της χρηματοπιστωτικής οικονομίας.

Για τη γερμανική ηγεσία, η ελληνική κρίση αποτελεί ένα βολικό αποδιοπομπαίο τράγο, για να αποσπαστεί η προσοχή του Ευρωπαϊκού κοινού από την επώδυνη πραγματικότητα. Ενώ η σκληρή στάση των δανειστών προς την Ελλάδα και τις χώρες της περιφέρειας της Ευρώπης αποβλέπει κυρίως στην αποφυγή δύο ανεπιθύμητων εξελίξεων. Πρώτον, ενός ταρακουνήματος της αγοράς, το οποίο μπορεί να προκαλέσει μία στάση πληρωμών ή μία διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους. Δεύτερον, μίας σειράς παραχωρήσεων προς την Ελλάδα, που θα απειλήσουν το ευρωπαϊκό νεοφιλελεύθερο κατεστημένο. Όμως όταν η τραπεζική βάρκα μπάζει νερά, η προσαρμογή των Ελλήνων επιβατών στις εντολές των καπετάνιων δεν δύναται από μόνης της να την διατηρήσει εν πλω.

Μάλλον γνωρίζουν πολύ περισσότερα οι Έλληνες διαπραγματευτές από όσα τους πιστώνουν οι συνομιλητές τους και οι «θεσμοί». Οι οποίοι χρησιμοποιούν μία Οργουελιανή τακτική για να παρουσιάσουν ως «απειρία» την εμπεριστατωμένη άρνηση της ελληνικής πλευράς να προσαρμοστεί μέσα σε ένα σαθρό χρηματοπιστωτικό πλαίσιο.