ενημέρωση 7:19, 9 October, 2026

Το Wi-Fi ως πηγή ενέργειας;

Ουάσινγκτον
Η πρώτη διαδικτυακή κάμερα που λειτουργεί χωρίς καλώδιο ή μπαταρία δείχνει ότι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα του Wi-Fi θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως πηγή ενέργειας για δικτυωμένες συσκευές, υποστηρίζουν αμερικανοί ερευνητές.

Οι σημερινές συσκευές που συνδέονται σε ασύρματα δίκτυα είναι σχεδιασμένες να λαμβάνουν μόνο την πληροφορία που μεταδίδεται μέσω του Wi-Fi. Θεωρητικά, όμως, θα μπορούσαν επίσης να συλλέγουν και την ηλεκτρομαγνητική ενέργεια των μεταδόσεων.

Η ισχύς αυτών των σημάτων είναι πολύ μικρή, θεωρητικά όμως επαρκεί για απλές συσκευές όπως αισθητήρες και κάμερες, πιστεύουν ερευνητές του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον.

Σε πρώτη φάση, συνέδεσαν μια απλή κεραία σε ένα ηλεκτρονικό θερμόμετρο και μέτρησαν την τάση που αναπτύσσεται όταν η κεραία τοποθετηθεί κοντά σε έναν δρομολογητή Wi-Fi.

Η τάση ποτέ δεν ξεπερνά το όριο των 300 millivolt που απαιτείται για τη λειτουργία του θερμόμετρου, ωστόσο η ερευνητική ομάδα κατάφερε να παρακάμψει το εμπόδιο.

To βασικό πρόβλημα είναι ότι οι μεταδόσεις του Wi-Fi δεν είναι συνεχείς -τα routers εκπέμπουν συνήθως κατά ριπάς. Η λύση που δόθηκε ήταν η χρήση τριών router που είχαν προγραμματιστεί να μεταδίδουν συνεχή ηλεκτρομαγνητικό θόρυβο, ο οποίος διατηρεί την τάση που αναπτύσσεται στην κεραία σε σταθερά επίπεδα.

Πράγματι, η πειραματική διάταξη επέτρεψε στο ηλεκτρονικό θερμόμετρο να λειτουργεί σε απόσταση έως και εννέα μέτρων από τους δρομολογητές, αναφέρει ανακοίνωση του MIT Technology Review.

Το επόμενο βήμα ήταν η σύνδεση μιας απλής ασύρματης κάμερας VGA, η οποία μεταδίδει ασπρόμαυρες εικόνες με ανάλυση 174 x 144 εικονοστοιχείων. Όταν μάλιστα εξοπλίστηκε με μια μπαταρία για την αποθήκευση της ενέργειας των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, η κάμερα λειτουργούσε σε απόσταση έως εννέα μέτρων από τους δρομολογητές λαμβάνοντας μία εικόνα ανά 35 λεπτά.

Οι επιδόσεις αυτές φαίνονται χαμηλές, ωστόσο οι ερευνητές πιστεύουν πως το Wi-Fi θα μπορούσε μια μέρα να γίνει βασική πηγή ενέργειας για το λεγόμενο «Διαδίκτυο των Πραγμάτων» -την ιδέα ότι σχεδόν οποιοδήποτε αντικείμενο θα μπορούσε να εφοδιαστεί με τσιπ και να μεταδίδει δεδομένα όπως η θέση του ή μετρήσεις διαφόρων παραμέτρων.

Η χρήση του Wi-Fi για την τροφοδοσία τέτοιων συσκευών, λένε οι ερευνητές, θα απαιτούσε μικρές μόνο τροποποιήσεις στα router και τις διαδικτυακές υποδομές.

H μελέτη είναι διαθέσιμη στην υπηρεσία προδημοσίευσης arXiv.

απλές, λογικές διαπιστώσεις

απλά, καθημερινά προβλήματα,

που τόσο επηρεάζουν την ζωή μας,

την ισορροπία που πρέπει να έχουμε, ως άνθρωποι,

ως πολίτες μια "πολιτισμένης" πόλης,

με την οπτική του έξοχου Τάσου Χαλά

Βασίλης, ο αθυρόστομος!

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Πρόσωπα και αξιώματα. Κάνει το πρόσωπο τη θέση ή η θέση, η καρέκλα, το αξίωμα κάνει το πρόσωπο. Και τα δύο: και τα ράσα κάνουν τον παπά και ο παπάς φοράει ράσα. Ακόμη κι αν είναι αιρετικός στις ιδέες, διαφορετικός, αφού θέλει να λειτουργεί σε μια εκκλησία, που έχει και ενδυματολογικούς κανόνες, δεν μπορεί να πάει με bleujeans και T-sert. Μπορεί, βέβαια, αν θέλει, να κάνει με το έργο και τα λόγια του τη διαφορά, να ξεχωρίσει, να βάλει την σφραγίδα του στα πράγματα.

Ο παπάς μπορεί να μην είναι το καλύτερο παράδειγμα, αφού υποτίθεται ότι τον απασχολούν τα εγκόσμια με άλλο τρόπο και η ψυχή υποτίθεται είναι στραμμένη στο επέκεινα, στην αιώνιο ζωή.

Ας μείνουμε στη γη, σε τούτη τη ζωή -που δεύτερη μπορεί και να μην έχει- και στο κατά πόσον η εξουσία διαμορφώνει, αλλάζει, κάνει αγνώριστα τα πρόσωπα. Κι αν ο πρόλογος φαίνεται να παραπέμπει στον Γιάνη Βαρουφάκη και στο Prada σακάκι, δεν αναφέρομαι σ' αυτόν. Άλλωστε, οι βουλευτές, οι υπουργοί, οι εκλεγμένοι σε αξιώματα δεν είναι παπάδες. Ακολουθούν κι αυτοί την εποχή και το dress code είναι πιο χαλαρό από το ράσο. Αρκεί να είναι ευπρεπείς, πράγμα που ισχύει για όλους στη δημόσια εικόνα μας. Κανείς δεν πάει στη δουλειά με τη ρόμπα -όποιο κι αν είναι το στιλ του.

«Ρόμπα», όμως, μπορεί να γίνεις με τον λόγο, πολύ περισσότερο απ' ότι με την  όποια εικόνα σου. Παράδειγμα: Ο αθυρόστομος, απαράδεκτος Βασίλης Βάρσος. Επειδή γενικά είμαστε ένας λαός που βρίζει, που δεν σοκάρεται αν ακούσει μια «κακή» λέξη και που έχει συνδυάσει μοναδικά το «Γαμώ το ξεσταύρι σου-Βόηθα Παναγίτσα μου» -όπως έλεγε κι ένας ήρωας σε σίριαλ- ας συνεννοηθούμε ότι μιλάμε για εμπάθεια και για λεκτικό bullying, μιας και είναι και της μόδας...

Ο Βασίλης Βάρσος, ως αυτοκινητιστής (ταξιτζής) για πολλά χρόνια, είχε τη δική του γλώσσα, στιλ και κοινό που τον έκανε στη συνέχεια Δήμαρχο, άνθρωπο δηλαδή που εκπροσωπεί και λογοδοτεί και για λογαριασμό άλλων. Σε μια πόλη Κηφισιά, όχι σε κάποιο χωριό στα Αρβανίτικα. Κι αν το γνωστό του ύφος, δεν ενοχλεί πια κανέναν -σιγά- η γλώσσα παραμένει δίκοπο μαχαίρι: κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει.

Η παρουσία του σε καφενειακού τύπου συναντήσεις είναι εριστική, ειρωνική και χύμα στο κύμα. Στα δε social media το πάει ένα βήμα παραπέρα, ή μάλλον παρακάτω. Μόνο που το προσόν όταν είσαι με την παρέα σου μπορεί να μετατραπεί σε ασυγχώρητο ελάττωμα όταν δεν εκπροσωπείς μόνο εσένα, αλλά και αγνώστους που σε εμπιστεύτηκαν. Και τον Μπουκόφσκι μας αρέσει να τον διαβάζουμε και θα τα πίναμε παρέα του, αλλά μάλλον δεν θα τον στέλναμε στο Δήμο.

Κι επειδή τα social media, είναι πια αναπόσπαστο κομμάτι για όλους μας, το να κρύβεσαι, όταν είναι πια σε όλο το facebook γνωστό, πίσω από ένα ψεύτικο προφίλ και από κει να βρίζεις με τον χειρότερο, τον πιο σεξιστικό, το πιο αγοραίο τρόπο τους συνανθρώπους σου, που τυχαίνει να είναι γυναίκες, δείχνει επιπλέον ότι από τα επιχειρήματα, όσο σκληρά κι αν είναι, περνάς στην κερκίδα ενός πολιτικού χούλιγκαν. Ενός φθηνού λαϊκιστή πολιτικάντη τελευταίας υποστάθμης. Άλλωστε, δίνει συχνά ευκαιρίες στους πολίτες αυτής της έρμης πόλης για να την κρίνει κάποιος πολιτικά και όχι ως... ανέραστη αγελάδα, για να το πω πιο κομψά!

Το «ανώνυμο» -αλλά για πάρα πολλούς στο φεϊσμπουκικό χωριό, με υπογραφή- χυδαίο λιβελλογράφημα, σε ύφος χαμαιτυπείου, είναι διπλά ασυγχώρητο: και γιατί γράφτηκε και γιατί δεν υπογράφτηκε.

Φίλος μεν –για άλλους- ο Βασίλης, φιλτάτη δε η αλήθεια...

Λέμε μάλιστα όλοι, δεν ξέρω αν το εννοούμε ή το αντέχουμε, ότι από τους φίλους θέλουμε μόνο αλήθειες.-

ΥΓ: Stop (και στο λεκτικό, δημόσιο) bullying, Βασίλη Βάρσο. Δες το σαν μια, με καλή πρόθεση, προτροπή και ευχή για την ανάληψη –ακόμα μια φορά- του Δημοτικού Συμβούλου. 

Πικετί: Υπάρχει εναλλακτική λύση για μια οικονομία της Αριστεράς

Για μια Ευρώπη που πρέπει να αλλάξει προσανατολισμό και Συνθήκες ώστε να εξασφαλισθεί μια πιο δημοκρατική λειτουργία της κάνει λόγο ο γνωστός οικονομολόγος Τομά Πικετί, μιλώντας στην εφημερίδα Libération. Υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι τα δημόσια χρέη των χωρών της ευρωζώνης «θα πρέπει να συγκεντρωθούν σε ένα κοινό Ταμείο, ώστε να επιδιωχθεί η αναδιάρθρωση του συνόλου, συμπεριλαμβανόμενης και της Ελλάδας».

Όπως εξηγεί ο Τομά Πικετί, η συνθήκη αυτή μας έχει οδηγήσει σε επιλογές του 19ου αιώνα και είναι ένα τεράστιο ιστορικό λάθος. Σήμερα η Ευρώπη αφιερώνει ετησίως έναν μικροσκοπικό προϋπολογισμό των 2 δισ. ευρώ για το πρόγραμμα Erasmus και 200 δισ. ευρώ ετησίως για να ξαναπληρώνει στον εαυτό της τους τόκους από το χρέος, σημειώνει χαρακτηριστικά.

«Θα πρέπει να αντιστραφεί αυτή η απαράδεκτη στρατηγική. Θα πρέπει όλα τα δημόσια χρέη να μπουν σε ένα κοινό Ταμείο και να επιδιωχθεί η αναδιάρθρωση του συνόλου για την Ελλάδα, όπως και για τις άλλες χώρες», τονίζει.

«Θελήσαμε να μειώσουμε τα ελλείμματα πολύ γρήγορα και σκοτώσαμε την ανάπτυξη» υπογραμμίζει ο αναγνωρισμένος οικονομολόγος και εξηγεί: «Πριν από πέντε χρόνια η ανεργία στην Ευρώπη ήταν στο ίδιο ποσοστό με αυτό της Αμερικής. Σήμερα είναι διπλάσιο από ό,τι στην Αμερική, η οποία έδειξε δημοσιονομική ελαστικότητα βοηθώντας έτσι τη νέα εκκίνηση της οικονομίας. Με τα δικά μας λάθη μετατρέψαμε μια αμερικανική ιδιωτική κρίση (subprimes) σε ευρωπαϊκή κρίση δημοσίων χρεών».

Αναφερόμενος στους υπαίτιους της κατάστασης, ο Πικετί δηλώνει ότι «η Γαλλία και η Γερμανία υποφέρουν από ιστορική αμνησία, αφού και οι δύο χώρες είχαν το 1945 ένα δημόσιο χρέος που ξεπερνούσε το 200% του ΑΕΠ τους, που ουδέποτε αποπλήρωσαν, αλλά το έπνιξαν με πληθωρισμό και διαγραφές , πράγμα που τους επέτρεψε να επενδύσουν σε υποδομές για την ανάπτυξη».

Σύμφωνα με τον οικονομολόγο, «η Ευρώπη δημιουργήθηκε με την ιδέα ενός γενικευμένου ανταγωνισμού ανάμεσα στις χώρες, ανάμεσα στις περιφέρειες, ανάμεσα στα μετακινούμενα ή μη συγκροτήματα, χωρίς κοινωνικά ή φορολογικά αντισταθμίσματα. Τούτο είχε σαν αποτέλεσμα τη διόγκωση των τάσεων για ανισότητες, ιδιαίτερα αυτών που συνδέονται με την παγκοσμιοποίηση και την απορρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα».

«Είναι καιρός η Γαλλία και ιδιαίτερα η γαλλική Αριστερά να πει στη Γερμανία ότι εάν αρνείται τον κανόνα της δημοκρατίας μέσα στην ευρωζώνη, σε τι χρησιμεύει το να έχουμε κοινό νόμισμα; Δεν μπορούμε να έχουμε κοινό νόμισμα, χωρίς να έχουμε εμπιστοσύνη στη δημοκρατία που σήμερα είναι φυλακισμένη στον κορσέ των αυστηρών δημοσιονομικών κριτηρίων και του κανόνα της ομοφωνίας για τα φορολογικά», συνεχίζει.

«Η δύναμη των λαϊκών τάξεων πηγάζει στο να είναι πολλοί. Θα πρέπει επομένως να αλλάξουν οι θεσμοί ώστε να επιτραπεί στις λαϊκές πλειοψηφίες να πάρουν την εξουσία στην Ευρώπη», υπογραμμίζει.

Και συνεχίζει: «Θα πρέπει να σταματήσουμε να λειτουργούμε με αυτό το είδος του Γάλλο-Γερμανικού διοικητηρίου, όπου το Παρίσι έχει έναν περίεργο ρόλο. Έχουμε την εντύπωση ότι η Γαλλία δεν μπορεί να αποφασίσει για τίποτα, ενώ στην πραγματικότητα τίποτα δεν μπορεί να αποφασισθεί χωρίς τη Γαλλία». Σχολιάζοντας δε την οικονομική πολιτική του Γάλλου Προέδρου ο Πικετί δεν διστάζει να μιλήσει για «αυτοσχεδιασμούς».

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0