Ο 40χρονος Κρις Κρόλοφ, διευθύνων σύμβουλος της μεσιτικής εταιρείας Private Islands Inc., με έδρα το Τορόντο, έχει τρία δικά του νησιά. Δύο στο Οντάριο του Καναδά και ένα στο νησιωτικό σύμπλεγμα Φίτζι του Νότιου Ειρηνικού Ωκεανού. Πώς θα περιέγραφε μία ημέρα στο νησί του; «Το ζήτημα είναι να βρεθεί αυτή η ημέρα!» λέει γελώντας.

«Το βασικό πλεονέκτημα του δικού μου ιδιόκτητου παραδείσου (τουλάχιστον του ενός εκ των τριών) είναι ο πολύ μικρός χρόνος που απαιτείται για να φτάσω σε αυτόν. Εν αντιθέσει με τους περισσότερους πελάτες μου που ταξιδεύουν τουλάχιστον μία ολόκληρη ημέρα για να ρίξουν άγκυρα στο νησί τους, εγώ χρειάζομαι μόνο δύο ώρες οδικώς από το γραφείο μου στο κέντρο του Τορόντο και ύστερα δεκαπέντε λεπτά μέσω θαλάσσης. Δεν πηγαίνω μόνο για να ανοίξω ένα μπουκάλι κρασί και να θαυμάσω τη θέα. Θα το κάνω και αυτό, προς το βράδυ όμως. Στη διάρκεια της ημέρας απλώς θα έχω τη γαλήνη και την ησυχία που χρειάζομαι για να αφοσιωθώ στα πρότζεκτ μου». 

Η Private Islands Inc. (με 550 νησιά ανά τον πλανήτη στην επίσημη διεθνή ιστοσελίδα της αλλά και καμιά εκατοσταριά ακόμη μη αναρτημένα) είναι πρωτίστως απότοκο της άνθησης που έφερε στις μπίζνες των ιδιωτικών νήσων η άφιξη του Ιnternet. «Ως το 1999 η αγορά αυτή ήταν σχεδόν ανύπαρκτη» εξηγεί ο Κρις Κρόλοφ. «Υπήρχε μεν η τοπική αγορά, αλλά αν ζούσες, για παράδειγμα, στο Μανχάταν δεν είχες καμία ελπίδα να βρεις ένα νησί στην Ασία ή στην Ευρώπη. Το Ιnternet διάνοιξε τη "διεθνή" αγορά. Ποιος θα αγοράσει σήμερα ένα νησί στην Ελλάδα; Το πιθανότερο κάποιος εκτός Ελλάδας, το πιθανότερο κάποιος Γερμανός!». Δεν είναι τυχαίο ότι στην ιστοσελίδα της Private Islands Ιnc. φιγουράρουν αυτή τη στιγμή 16 αγγελίες πώλησης ελληνικών νησιών (κάποιοι θα μιλήσουν εκ νέου για ξεπούλημα του εθνικού μας πλούτου). Οπως και να έχει, ο γερμανικής και μεξικανικής καταγωγής Κρις Κρόλοφ εξομολογείται ότι ζήλεψε σφόδρα την αγορά του Σκορπιού τον Απρίλιο του 2013 αντί (πάνω-κάτω) 110 εκατ. ευρώ από τον μεγιστάνα Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ ως δώρο για τη θυγατέρα του Εκατερίνα. Υποδεικνύει όμως, εμμέσως πλην σαφώς, ότι ο πλανήτης έχει κάμποσα ακόμη εξαιρετικά εύθραυστα οικοσυστήματα που δεν έχουν καταπατηθεί.        

 

Κύριε Κρόλοφ, πώς µυηθήκατε σε αυτό το απαγορευµένο για τους κοινούς θνητούς σύµπαν των ιδιωτικών νήσων; «Στα 12 μου επισκέφθηκα το νησί των γονιών ενός φίλου μου, εδώ στο Georgian Bay του Οντάριο. Μας θυμάμαι να κάνουμε κανό στα γύρω νησάκια και ύστερα να κατασκηνώνουμε σε ένα από αυτά. Ηταν ένας μικρός βράχος με δύο πεύκα, ίσα ίσα που χωρούσε να στήσεις μια μικρή σκηνή. Τη θυμάμαι ως μία από τις πλέον συναρπαστικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας μου. Η Private Islands Inc. ξεπήδησε ουσιαστικά μέσα από ένα τέτοιο υπερφίαλο, αγορίστικο όνειρο. Στην αρχή ξεκίνησα με ένα τουριστικό γραφείο. Εφερνα Ευρωπαίους (κυρίως Γερμανούς) στα νησιά κοντά στο Τορόντο. Τίποτε το φιλόδοξο, ένα μικρό δάσος και μικρές παρέες τουριστών που με λίγα δολάρια μαζεύονταν το βράδυ γύρω από μια μικρή φωτιά. Δεν φανταζόμουν ότι και αυτοί θα τρελαίνονταν, όπως εγώ, για τα νησιά. Για αυτούς ήταν μια εμπειρία πολύ πιο ουσιαστική από μια βόλτα στο Τορόντο. Τότε ήταν που σκέφτηκα ότι αυτή η ιστορία είχε ψωμί». 

 

Ποιος είναι ο λόγος όµως να αγοράσεις ένα νησί όταν υπάρχουν τόσο πολλές εναλλακτικές λύσεις και µάλιστα µε πολύ λιγότερες οικονοµικές, νοµικές «επιπλοκές»; «Η επιθυμία για το δικό σου νησί πηγάζει από αυτή τη λίγο πρωτόγονη ιδέα τού ότι διαφεντεύεις το δικό σου ιδιωτικό βασίλειο. Αυτή δεν είναι η απόλυτη φαντασίωση στα παιδικά παιχνίδια; Οτι είσαι ο απόλυτος άρχων σε ένα δικό σου κομμάτι γης. Οταν είσαι πιτσιρικάς βέβαια δεν σε απασχολεί τι θα κάνεις με το πόσιμο νερό, το ηλεκτρικό και τα λύματα. Οταν μεγαλώσεις, και αν συγκαταλέγεσαι ακόμη σε αυτούς τους ελάχιστους, ιδιαίτερους ανθρώπους που κάνουν το παραπάνω βήμα, θα έρθεις αντιμέτωπος με νομικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά θέματα, με απρόβλεπτα καιρικά φαινόμενα. Είναι το τίμημα για ένα extra large όνειρο. Στο τέλος όμως έχεις ένα αίσθημα ικανοποίησης για την πραγμάτωση ενός πρωτόγνωρου επιτεύγματος. Σας επισημαίνω ότι η κατάκτηση ενός ιδιωτικού βασιλείου είναι στη φύση κυρίως των Αμερικανών, που είναι βέβαια και η πλειονότητα των πελατών μας. Ενας Αμερικανός δεν αρκείται στο να επισκεφθεί ή να νοικιάσει ένα νησί, μια δυνατότητα που επίσης παρέχουμε. Θέλει να αγγίξει τη συμβολαιογραφική πράξη με το όνομά του. Αν πάρετε μια βάρκα και διαπλεύσετε τον ποταμό του Αγίου Λαυρεντίου στα σύνορα Καναδά και ΗΠΑ, θα διαπιστώσετε ότι κάθε αμερικανικό νησί φέρει μια αμερικανική σημαία. Στην καναδική πλευρά αντιθέτως σημαία θα διακρίνετε σε κάθε δεύτερο ή τρίτο νησί».  

 

Οι Ευρωπαίοι τι πελάτες είναι; «Συνήθως έχουν ήδη κάποια συγκεκριμένη περιοχή του πλανήτη στο μυαλό τους και προσανατολίζονται στην αγορά (με μακροχρόνια μίσθωση) για τουριστική ανάπτυξη, όχι στην ιδιοκατοίκηση». 

 

Κάποια ιστορία µε έναν ιδιαζόντως εκκεντρικό πελάτη; «Ολοι οι πελάτες είναι με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο εκκεντρικοί. Είχαμε πρόσφατα προς πώληση ένα νησί στην Καραϊβική του οποίου ο (παλιός) ιδιοκτήτης είχε ξοδέψει κάπου μισό εκατομμύριο δολάρια για κατασκευάσει ένα γιγαντιαίο μπούνκερ. Τούνελ ολόκληρα συνέδεαν τις διαφορετικές πτέρυγές του. Προφανώς ο άνθρωπος αυτός διακατεχόταν από έναν θηριώδη φόβο για κάτι που δεν γνωρίζω. Για κάποια άλλα νησιά πάλι κυκλοφορούσε η συνήθης φημολογία για κάποιον κρυμμένο θησαυρό. Δεν μπορεί βέβαια κανείς ποτέ να το αποκλείσει αλλά οι ιδιοκτήτες τείνουν να τα "φουσκώνουν" για να αυξήσουν την αξία του νησιού τους. Για να σας πω την αλήθεια κάθε αγοραπωλησία ιδιωτικού νησιού συνοδεύεται από μια αλλοπρόσαλλη ιστορία. Κάποτε πουλήσαμε ένα νησί, το οποίο αποκαλύφθηκε, εκ των υστέρων, ότι διέθετε ένα μικρό νεκροταφείο. Δεν το γνωρίζαμε, και αυτό, όπως αντιλαμβάνεσθε, μας εξέθεσε. Είσαι υποχρεωμένος να "μεταβιβάσεις" στον υποψήφιο αγοραστή όσο περισσότερες πληροφορίες μπορείς (π.χ. αν έχει διαπραχθεί κάποιος φόνος στο συγκεκριμένο νησί), διότι δεν θέλει και πολύ κάποιος για να αλλάξει την τελευταία στιγμή γνώμη. Γενικά, εμείς προτιμάμε νησιά που έχουν βγει στο σφυρί τα τελευταία 15-20 χρόνια, ώστε να είμαστε βέβαιοι ότι υπάρχουν "καθαροί" τίτλοι ιδιοκτησίας και δεν υπάρχουν διεκδικήσεις (όπως από ντόπιους βασιλιάδες, όπως συνέβαινε παλιά στις νήσους Μάρσαλ στον Ειρηνικό Ωκεανό)». 

 

Πόσον καιρό χρειάζεται ο µέσος πελάτης για να πάρει την οριστική απόφαση να αγοράσει ένα νησί; «Μπορεί και χρόνια. Ενας βασικός λόγος είναι ότι το 20% των νησιών που έχουμε στην Private Islands Inc. δεν αναρτώνται στην επίσημη ιστοσελίδα μας καθότι οι ιδιοκτήτες τους δεν επιθυμούν, για διαφορετικούς λόγους, την προβολή. Τα νησιά αυτά παίρνουν ως εκ τούτου  περισσότερο χρόνο να "φύγουν". Πρόσφατα βέβαια είχαμε κάποιον που κατέβαλε μέσω πιστωτικής κάρτας προκαταβολή για ένα νησί εδώ στο Οντάριο, που δεν είχε καν δει! Η τιμή του ανερχόταν στα 50.000 δολάρια. Είχε το όνομα της γυναίκας του (Τζένι ή Τζένιφερ, αν δεν κάνω λάθος) και επιθυμούσε διακαώς να της το δωρίσει». 

 

Στην ιστοσελίδα, πάντως, της Private Islands Inc. φιγουράρουν αυτή τη στιγµή 16 ελληνικά νησιά που κυµαίνονται από 3 εκατ. ευρώ ως 50 εκατ. ευρώ (ανάµεσά τους ο Αγιος Θωµάς στον Κορινθιακό, η Ναυσικά στο Ιόνιο). Θα λέγατε ότι η παρατεταµένη οικονοµική κρίση αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον για ευκαιρίες στην καταβεβληµένη Ελλάδα; «Αρχικά ναι. Αναμφίβολα, οι δηλώσεις το 2010 του γερμανού πολιτικού (σ.σ.: του βουλευτή του κόμματος των Φιλελευθέρων Δημοκρατών Φρανκ Σέφλερ), που προέτρεπε την Ελλάδα να πουλήσει νησιά για να χρηματοδοτήσει το χρέος της, πυροδότησε μια καταιγίδα ενδιαφέροντος στη διεθνή αγορά, πρωτίστως βέβαια από Ρώσους. Υπήρξε μια έντονη κινητικότητα, εμείς εδώ στην Private Islands Inc. δεχθήκαμε πολλά τηλεφωνήματα... Αναμέναμε ένα μπαράζ πωλήσεων. Σήμερα έχουμε βέβαια στις λίστες μας επτά-οκτώ περισσότερα ελληνικά νησιά από όσα θα είχαμε υπό φυσιολογικές συνθήκες. Οχι όμως λόγω της μείωσης των τιμών αλλά λόγω της δημοσιότητας που πήρε όλη αυτή η ιστορία».  

 

Δηλαδή δεν υπήρξαν στην αγορά ελληνικά νησιά-κελεπούρια, όπως σχεδόν προανήγγειλαν πέρυσι τον Φεβρουάριο οι «Financial Times»; «Δεν θα το έλεγα. Τα νησιά που έχουμε προς πώληση στην Ελλάδα είναι από ιδιώτες και είναι κατά κανόνα προϊόντα κληρονομιάς που μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά. Προφανώς, αυτοί οι άνθρωποι δεν αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα διότι δεν μας έχουν δώσει εντολή να ρίξουμε τις τιμές».

 

Θεωρείτε ότι η Ελλάδα είναι µια δύσκολη χώρα στην αγορά αυτή; «Ναι. Δύο είναι τα βασικά προβλήματα στην Ελλάδα. Το ένα είναι η μεγάλη έκταση των ελληνικών νησιών. Το δεύτερο είναι η υπερβολικά μεγάλη γραφειοκρατία και οι πολλαπλές αγκυλώσεις. Δεν μπορείς να αγοράσεις ένα νησί 1.000 στρεμμάτων και να αρχίσεις να χτίζεις αβέρτα ξενοδοχεία και βίλες. Αυτή τη στιγμή έχουμε προς πώληση το νησί Πάτροκλος, έκτασης 2.800 στρεμμάτων, κοντά στο Σούνιο (σ.σ.: για τη συγκεκριμένη, πολυσυζητημένη βραχονησίδα ενδιαφέρον έχουν εκδηλώσει διεθνείς επενδυτές ενώ έχουν εμπλακεί παλαιότερα το όνομα του τεθνεώτος πρωθυπουργού του Ισραήλ Αριέλ Σαρόν και πιο πρόσφατα της Ντονατέλα Βερσάτσε. Η προσπάθεια πώλησής της καταλήγει δεκαετίες τώρα σε ναυάγιο εξαιτίας σκοτεινών σημείων που αφορούν μεταξύ άλλων την ύπαρξη αρχαιολογικού χώρου αλλά και το γεγονός ότι έχει κηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή Natura 2000). Οι ιδιοκτήτες του (σ.σ.: οικογένεια Γιατράκου) ζητούν πάνω από 100 εκατομμύρια ευρώ. Είναι ένα υπέροχο νησί, με εξαιρετική τοπογραφία, κοντά στην Αθήνα... Σε ένα τέτοιο νησί μπορεί ενδεχομένως να υπάρχουν και προβλήματα με τις αρχαιολογικές υπηρεσίες. Εξ όσων γνωρίζω, στην Ελλάδα μπορεί να χρειαστεί να βγάλεις 40 άδειες για να μπορέσεις να αγοράσεις ένα νησί και να κτίσεις οτιδήποτε (σ.σ.: απαραίτητη προϋπόθεση στις περισσότερες περιπτώσεις η έγκριση του υπουργείου Αμυνας για λόγους εθνικής ασφάλειας)».  

 

Ελληνες που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον να αγοράσουν νησί έχετε; «Αυτή τη στιγμή έχουμε κάποιον που αναζητεί ένα νησί στη Σκανδιναβία. Νομίζω ότι η σύζυγός του κατάγεται από εκεί, συνήθως έτσι γίνεται, υπάρχει κάποιος δεσμός με την περιοχή. Ο προϋπολογισμός του είναι γύρω στο 1 εκατομμύριο ευρώ. Εχω την εντύπωση ότι είναι από τον χώρο της πολιτικής. Δεν μπορώ να σας πω περισσότερα». 

 

Ποιες θα λέγατε ότι είναι οι µεγαλύτερες παρανοήσεις γύρω από τους ιδιοκτήτες ιδιωτικών νησιών; «Η μεγαλύτερη παρανόηση είναι ότι πρέπει να είσαι εξωπραγματικά πλούσιος για να έχεις στην κατοχή σου ιδιωτικό νησί. Η αλήθεια είναι ότι οι πελάτες μας έχουν μια κάποια οικονομική άνεση, ανήκουν στην πλειονότητά τους στην ανώτερη μεσαία τάξη. Διότι πρέπει να διαθέτεις περισσότερα λεφτά από τον μέσο όρο για να μπορείς να διατηρείς ένα εξοχικό σπίτι το οποίο επισκέπτεσαι ένα-δύο μήνες το πολύ (ελάχιστοι πελάτες μας είναι Ροβινσώνες Κρούσοι, διαβούν δηλαδή στο νησί τους ολόκληρο τον χρόνο), και για το οποίο πληρώνεις ετησίως τεράστιο φόρο ακίνητης περιουσίας, συν τα έξοδα συντήρησης, τα έξοδα για μόνιμη θέση για το σκάφος σου στη μαρίνα κ.ο.κ. Δεν είναι όμως όλοι εκατομμυριούχοι. Σε κάποιες περιοχές του πλανήτη υπάρχουν νησιά σαφώς οικονομικότερα (π.χ. στις ακτές Νέας Σκωτίας βρίσκεις νησί με 60.000 ευρώ). Η άλλη αστεία παρανόηση είναι ότι ιδιωτικά νησιά έχουν μόνο οι διάσημοι, δηλαδή ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ, ο Ρίτσαρντ Μπράνσον, ο Νίκολας Κέιτζ κ.ο.κ. Είναι εντελώς λάθος. Και όσοι από αυτούς έχουν, τα θέλουν για να τα αναπτύξουν τουριστικά, όχι για να φτιάξουν εκεί το καταφύγιό τους από τους παπαράτσι. Πάρτε για παράδειγμα το νησί του Λεονάρντο Ντι Κάπριο στο Cayo Espanto, ένα υπέροχο κομμάτι του Μπελίζ στην Καραϊβική. Επιτρέψτε μου να αμφιβάλω αν ο ίδιος έχει πατήσει ποτέ το πόδι του σε αυτό. Το αγόρασε αποκλειστικά για να δημιουργήσει ένα οικολογικό θέρετρο πολυτελείας». 

 

Καµία σχέση δηλαδή µε την Τετιαρόα που αγόρασε το 1966 ο Μάρλον Μπράντο στη Γαλλική Πολυνησία. Για εκείνον δεν ήταν µια απλή επένδυση αλλά ο επίγειος παράδεισός του, µακριά από το Χόλιγουντ. «Ξέρετε, μόλις πριν από λίγους μήνες άνοιξε για το κοινό! Το έχει πλέον αναλάβει ο ένας γιος του. Παρότι οικολογικά ευαισθητοποιημένο το θέρετρο "The Brando" με τις 35 πολυτελείς βίλες, είναι πάνω από όλα μια τεράστια επένδυση». 

Ποιες είναι οι επιπτώσεις της αναπτυσσόµενης αγοράς ιδιωτικών νήσων στο περιβάλλον; Δεν είναι προκλητικό να ευαγγελίζεται οικολογικές ανησυχίες ενώ εφορµά στα τελευταία «παρθένα» κοµµάτια γης του πλανήτη; «Εχετε δίκιο, υπάρχουν πολλοί "φιλικοί προς το περιβάλλον" τίτλοι ιδιοκτησίας που μόνο "φιλικοί προς το περιβάλλον" δεν είναι. Αυτό αφορά όμως κυρίως νησιά τα οποία προορίζονται για τουριστική αξιοποίηση. Αφορά την απληστία ιδιοκτητών πολυτελών θερέτρων που θέλουν να χωρέσουν σε ένα νησί όσο περισσότερα δωμάτια ξενοδοχείου μπορούν. Πρόκειται για εξαιρετικά ευαίσθητα οικοσυστήματα (μην περιμένεις, για παράδειγμα, να φτιάξεις υπόγειο σε ένα κοραλλιογενές νησί!) και οι διαδικασίες έκδοσης αδειών εξαιρετικά περίπλοκες και χρονοβόρες. Μην ξεχνάτε ότι για να χτίσεις σε οποιοδήποτε ακατοίκητο νησί στον πλανήτη πρέπει να ζητήσεις ειδική περιβαλλοντική εκτίμηση. Ουσιαστικά πληρώνεις από την τσέπη σου για να αποφανθεί το κράτος τι μπορείς και τι δεν μπορείς να κάνεις. Με το ενδεχόμενο βεβαίως να σου ανακοινώσουν: "Λυπούμεθα αλλά εδώ είναι ο φυσικός βιότοπος ενός σπάνιου παπαγάλου της οικογενείας Psittacula που κινδυνεύει με εξαφάνιση". Η συμβουλή που εγώ δίνω στους πελάτες μου είναι η εξής: "Αν σκοπεύεις να αξιοποιήσεις το νησί σου, καλό είναι να αφήσεις πάνω του το ελάχιστο ίχνος σου. Μην κάτσεις να σπαταλήσεις 10 εκατομμύρια ευρώ για να οικοδομήσεις κάτι ογκώδες και εξεζητημένο γιατί σε δέκα χρόνια που θα αποπειραθείς να το μεταπωλήσεις δεν θα βρίσκεις αγοραστή. Κανείς δεν θέλει να διαβιώνει μέσα στο όνειρο κάποιου άλλου». 

 

Ποιο είναι το πιο ακριβό νησί που έχετε πουλήσει; «Ηταν στην Καραϊβική και η τιμή του ξεπέρασε τα 80 εκατομμύρια δολάρια. Συνήθως βέβαια τα ακριβά νησιά προορίζονται για τουριστική επένδυση. Δεν έχουμε πολλούς πελάτες που αγοράζουν ένα νησί των 10 ή 20 εκατομμυρίων μόνο για παραθερισμό». 

 

Οι ιδιοκτήτες ιδιωτικών νήσων συνιστούν, αλήθεια, µια ιδιαίτερη συνοµοταξία ανθρώπων; «Ολοι τους σχεδόν είναι ιδιοσυγκρασιακοί, δύσκολοι, πεισματάρηδες, συχνά κάνουμε ομηρικούς καβγάδες στο τηλέφωνο. Εχω όμως, χρόνια τώρα, εντρυφήσει στη φύση  αυτού του περίεργου "ζώου" που είναι ο ιδιοκτήτης ή ο υποψήφιος αγοραστής. Και έχω μάθει ότι δεν του μιλάς με περιστροφές, μπαίνεις κατευθείαν στο ψητό. Αυτό που σίγουρα γνωρίζω είναι ότι η αγορά ενός νησιού είναι μια πολύ παθιασμένη απόφαση. Δεν υπάρχει κανείς που να έχει επιφυλάξεις, που να θέλει να το ξανασκεφτεί. Δεν ψάχνει να κρεμάσει κάπου το καπέλο του για το Σαββατοκύριακο, ψάχνει ένα σχέδιο ζωής. Πρόσφατα ήμουν στα νησιά Φίτζι για την τηλεοπτική μας εκπομπή "Island Hunter" (προβάλλεται από το HGTV) και συζητούσα με έναν ιδιοκτήτη. Μιλούσαμε για την οικογένεια και τους φίλους μας. Τον είδα να βγάζει το πορτοφόλι του και υπέθεσα ότι θα μου έδειχνε φωτογραφίες των παιδιών του. Και όμως, άρχισε να μου δείχνει φωτογραφίες των νησιών του».

 

Συµφωνείτε µε τα λόγια του άγγλου ποιητή και ιερωµένου του 17ου αιώνα Τζον Νταν: «Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, πλήρες και αύταρκες»; «Οχι. Εγώ θα σας έλεγα ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, παρά μόνο αν έχει αγοράσει ένα δικό του» (γελάει). 

Τα ελληνικά νησιά που πωλούνται από την Private islands Inc.

Στρογγύλη, Δωδεκάνησα
Τραγονήσι, Σαρωνικός Κόλπος
Ναυσικά, Ιόνιο
Αγιος Θωμάς, Σαρωνικός Κόλπος
Βούβαλος, Αμβρακικός Κόλπος
Κάτω Αντικέρι, Κυκλάδες
Πάτροκλος, Σαρωνικός Κόλπος
Αγιος Αθανάσιος, Ιτέα
Καρδιώτισσα, Κυκλάδες
Σοφία, σύμπλεγμα Εχινάδων
Μάκρη, σύμπλεγμα Εχινάδων
Γαία, σύμπλεγμα Εχινάδων 
Ομφορι, σύμπλεγμα Εχινάδων
Δουλίχιο, σύμπλεγμα Εχινάδων
Χερσόνησος Λυχνάρι, 
Κορινθιακός Κόλπος

Αγνώστων λοιπών στοιχείων νησίδα στο Βόρειο Αιγαίο (στην αγγελία πώλησης αναγράφεται ότι απέχει 30 λεπτά από την Αθήνα με ταχύπλοο σκάφος).

Με μόλις 50 δολάρια στην τσέπη της, η δεκατετράχρονη Ζιζέλ ταξίδεψε στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας για να κυνηγήσει το όνειρό της και να εργαστεί στη βιομηχανία του μόντελινγκ. Μικρή και αθώα, η Ζιζέλ πίστευε πως οι άνθρωποι στη μεγαλούπολη δεν διέφεραν σε τίποτε από τους κατοίκους στο χωριό της, μέχρι που της έκλεψαν το πορτοφόλι. Η ίδια χωρίς να έχει χρήματα για να φτάσει στο πρακτορείο, αναγκάστηκε να ζητιανέψει στο μετρό για να τηλεφωνήσει στους δικούς της από ένα καρτοτηλέφωνο και να τους πει τι της συνέβη. «Εκλαψα, αλλά δεν τα παράτησα» λέει η ίδια σε συνέντευξή της πριν από επτά χρόνια. Σήκωσε το κεφάλι της, περπάτησε μέχρι την άλλη άκρη της πόλης όπου βρισκόταν το πρακτορείο και έκτοτε είχε ορθάνοιχτα τα μάτια της τόσο απέναντι στους ανθρώπους όσο και στους στόχους της. Το ταξίδι στον χώρο της μόδας έμελλε να είναι πολυτάραχο, με μεγάλα συμβόλαια και συνεργασίες που άφησαν εποχή - η ιστορία της θυμίζει κατά πολύ εκείνες των παραμυθιών που ακούγαμε όταν ήμασταν παιδιά.

 

Γεννηµένη το καλοκαίρι του 1980 στη μικρή Χοριζοντίνα της Νότιας Βραζιλίας, η Ζιζέλ Μπύντχεν και οι πέντε συνολικά αδελφές της, όλες εμφανίσιμες, μεγάλωσαν σε δύσκολες συνθήκες, με τους γονείς τους να αγωνίζονται για να βγάλουν τα προς το ζην, κάνοντας ταυτόχρονα δύο και τρεις δουλειές. «Δεν ήμασταν φτωχοί, ανήκαμε στη μεσαία τάξη» λέει η ίδια. Η μητέρα της δούλευε ταμίας στην τράπεζα και ο πατέρας της άλλοτε στις οικοδομές και άλλοτε σε βιομηχανίες, προκειμένου να έχουν σαν πριγκίπισσες τις έξι κόρες τους. «Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με δύο υπνοδωμάτια και δύο μπάνια, για οκτώ άτομα» λέει η διάσημη καλλονή σε συνέντευξή της το 2008 και τονίζει πως από μικρή έμαθε να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες. Αν και δίδυμη με την αδελφή της Πατρίσια, η Ζιζέλ διέφερε. «Ηταν ομιλητική, ρίσκαρε και δεν φοβόταν να μείνει μέχρι αργά έξω, ακόμη και όταν ήταν μικρή» αναφέρει η Πατρίσια. Ομως η ατρόμητη και θαρραλέα Ζιζέλ δεν είχε ανάλογη αποδοχή με την αδελφή της στον σχολικό περίγυρο. «Ημουν ψηλή σε σχέση με τους υπολοίπους και αδύνατη, και τα παιδιά στο σχολείο με φώναζαν Ολιβ Οϊλ και σαρακούρα, ένα πουλί με αδύνατα και μακριά πόδια» αποκαλύπτει η ίδια, φέρνοντας στη μνήμη της εικόνες από τα παιδικά χρόνια. Και συνεχίζει λέγοντας πως «ήμουν πιο ψηλή και από τα αγόρια της τάξης, και ειδικά σε αυτή την ηλικία νομίζεις ότι είσαι το πιο περίεργο πλάσμα που περπατάει πάνω στη Γη. Αντιθέτως, την αδελφή μου τη συμπαθούσαν όλοι, έχει μοναδικό χαρακτήρα».

Μια μέρα, η Ζιζέλ και οι αδελφές της πήγαν σε ένα κέντρο ψυχαγωγίας στο Σάο Πάολο. Ενώ έτρωγαν σε ένα μαγαζί στο εμπορικό κέντρο, την πλησίασε ένας άνδρας που δούλευε στο πρακτορείο Elite και της είπε: «Πρέπει να γίνεις μοντέλο». Ηταν η πρώτη φορά που κάποιος άνθρωπος της είπε ότι είναι πραγματικά όμορφη. Η ίδια πίστευε ότι είχε πολύ μεγάλη μύτη και ότι δεν έχει ωραίο σώμα καθώς δεν της ταίριαζαν τα ρούχα των αδελφών της, που ήταν πιο κοντές από αυτήν. Ομως τότε συνειδητοποίησε την αξία της ιδιαιτερότητάς της, και κάπως έτσι ξεχώρισε από τις υπόλοιπες αδελφές της. Εκτοτε η Ζιζέλ ταξίδευε σε όλον τον κόσμο και έκλεινε δουλειές με μεγάλους οίκους μόδας τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική. Δίπλα στους μεγάλους μόδιστρους και στυλίστες, έμαθε άπταιστα αγγλικά, ιταλικά, και ισπανικά - καθόλου άσχημα για ένα κορίτσι που σταμάτησε το σχολείο στα δεκατέσσερα για να εργαστεί. Στην πορεία της ποτέ δεν ξέχασε τις αδελφές της και αποκατέστησε τέσσερις από αυτές. Η δίδυμη αδελφή της Πατρίσια έγινε η μάνατζέρ της, η Γκαμπριέλα δικηγόρος και η Ρακέλ οικονομολόγος της. Η  Ραφαέλα, εργάζεται στην ιστοσελίδα της, ενώ η Γκρατσιέλα είναι δικαστής. Ποτέ δεν υπήρξε ζήλια μεταξύ τους και όλες τής στάθηκαν σε κάθε δυσκολία που αντιμετώπισε.

 

Την περίοδο της ανάδειξής της, η Ζιζέλ κάπνιζε, έτρωγε ανθυγιεινά φαγητά και δεν πρόσεχε ιδιαίτερα τον εαυτό της. Σταδιακά όμως άλλαξε ριζικά τρόπο ζωής και συνήθειες. «Ξυπνάω στις 6.30, κάνω γιόγκα μέχρι τις 7, και μετά ξεκινάει η ημέρα μου. Δεν παρίσταμαι στα μεγάλα πάρτι που ακούγονται, και δεν ακολουθώ αυτό το λάιφσταϊλ. Στις 22.30 πέφτω να κοιμηθώ». Η μεγάλη αγάπη της, από την παιδική ηλικία, ήταν ο αθλητισμός, που ποτέ δεν σταμάτησε. «Ημουν αρχηγός της ομάδας βόλεϊ και ήμουν αγοροκόριτσο» λέει η ίδια για τα σχολικά της χρόνια. Αγαπάει την ιππασία, το μπάντζι τζάμπινγκ, τις καταδύσεις και το καγιάκ, ενώ της αρέσει πολύ να κάνει βόλτες με το ποδήλατο. «Ο,τι φοβόμουν στη ζωή μου, το δοκίμαζα για να το ξεπεράσω» λέει επιθυμώντας να ενθαρρύνει τον κόσμο να νικήσει τους φόβους και τις ανασφάλειές του. Το μεγάλο χρονικό διάστημα που πέρασε μακριά από την οικογένειά της σε μικρή ηλικία την ωρίμασε και την έκανε ένα άτομο με πυγμή και αποφασιστικότητα.

Ενα μεγάλος μέρος της νεανικής της ηλικίας το πέρασε στο πλευρό του Λεονάρντο Ντι Κάπριο, με τον οποίο είχε δεσμό από το 2000, για πέντε χρόνια. Μετά τη μεγάλη εισπρακτική επιτυχία του «Τιτανικού», ο Ντι Κάπριο έγινε πρώτο όνομα και δεν μπορούσε να έχει στο πλευρό του άλλη, παρά την πιο όμορφη γυναίκα του πλανήτη. Ομως ο άτακτος χαρακτήρας του και οι βλέψεις του για άλλα θηλυκά έκαναν τη Ζιζέλ να τον αφήσει και να προχωρήσει στη ζωή της. «Ημουν μόνη μου για έναν χρόνο και δεν έψαχνα για σχέση. Πάντα ήμουν σε σοβαρές σχέσεις. Αλλά, όταν είσαι μόνος σου, μαθαίνεις πολλά για τον εαυτό σου» επισημαίνει η ίδια για την περίοδο που ακολούθησε του χωρισμού. Στο τέλος του 2006, όμως, η Ζιζέλ ερωτεύτηκε τον Τομ Μπρέιντι, με τον οποίο παντρεύτηκε το 2009 και απέκτησε δύο παιδιά μαζί του, τον Μπέντζαμιν και τη Βίβιαν. Οσο για το αν πιστεύει στον έρωτα με την πρώτη ματιά; Η ίδια αναγνωρίζει το συναισθηματικό δέσιμο. «Η αγάπη είναι κάτι που μεγαλώνει, που θρέφεται με τον χρόνο. Χτίζεται. Αλλά υπάρχει και αυτό το υπέροχο συναίσθημα, που σε αναγκάζει να μη θες να φύγεις από το δωμάτιο που βρίσκεται ο άλλος».

 

Ο έρωτάς της µε τον Μπρέιντι δοκιμάστηκε. Οταν γνωρίστηκαν οι δυο τους, τον Δεκέμβριο του 2006, ο Μπρέιντι ήταν φρεσκοχωρισμένος. Η πρώην σύντροφός του Μπρίτζετ Μόιναχαν, μοντέλο και ηθοποιός, του ανακοίνωσε πως περίμενε το παιδί του, όταν εκείνος έβλεπε ήδη σοβαρά τον δεσμό του με τη Ζιζέλ, με την οποία έβγαινε για δυόμισι μήνες. «Ηταν μια έκπληξη και για τους δυο μας», αναφέρει η Ζιζέλ, «και σίγουρα δεν είναι το πιο ιδανικό πράγμα στην αρχή μιας σχέσης». Η εγκυμοσύνη της Μόιναχαν την έβαλε σε σκέψεις σχετικά με το αν ο Μπρέιντι θα έπρεπε να γυρίσει σε εκείνη. Αλλά μετά σκέφτηκε πως «όταν οι άνθρωποι χωρίζουν, γίνεται για κάποιον λόγο. Ηταν ευλογία κατά βάθος αυτό που συνέβη, γιατί μπορέσαμε να μάθουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον. Αναπτύξαμε εμπιστοσύνη». Η ίδια, μάλιστα, αφότου γεννήθηκε ο Τζον, τον έβλεπε σαν δικό της παιδί και ταξίδευαν διαρκώς από τη Βοστώνη, όπου έμενε με τον Μπρέιντι, στο Λος Αντζελες για να τον δουν. Η Ζιζέλ αγαπάει πολύ τα παιδιά και από μικρή έλεγε πως θέλει να αποκτήσει μια μεγάλη οικογένεια και να υιοθετήσει και ένα παιδάκι από τη Βραζιλία, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τις δυσκολίες. «Θα ήθελα να έχω μια πολύχρωμη οικογένεια, σαν ένα ουράνιο τόξο» εκμυστηρεύεται η ίδια και συνεχίζει λέγοντας πως «είναι σημαντικό να έχεις αδέλφια, γιατί δεν αισθάνεσαι ποτέ μόνος, έχεις υποστήριξη και γερές ρίζες. Η οικογένεια σου προσφέρει την ασφάλεια και σε βοηθάει να πατήσεις γερά στα πόδια σου».

Με τις παραπάνω αρχές και σωστή νοοτροπία, η Ζιζέλ ανέπτυξε και οικολογική δράση, δίνοντας χρήματα για αναδασώσεις σε περιοχές του Αμαζονίου που επλήγησαν από την άμετρη υλοτομία και προστασία του τροπικού δάσους, αλλά και για την παροχή καθαρού νερού σε υποβαθμισμένες περιοχές της πατρίδας της. Ακόμη, συμμετέχει και σε διάφορα προγράμματα για να βοηθήσει τους νέους να καλλιεργήσουν την αυτοπεποίθησή τους, ενώ δημιούργησε και το Luz Foundation για να ενισχύσει τον δυναμισμό των μικρών κοριτσιών.

 

Είκοσι χρόνια αφότου ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στον χώρο της μόδας, σε ηλικία 34 ετών και με την περιουσία της να ξεπερνά τα 150 εκατ. δολάρια, η Ζιζέλ αποφάσισε να αφήσει τις πασαρέλες και να στραφεί σε άλλους κλάδους της βιομηχανίας της μόδας. Εχοντας απόλυτη συνείδηση της πράξης της και καθόλου απληστία, αποχωρεί στο ζενίθ της επαγγελματικής της καταξίωσης, θέτοντας σε προτεραιότητα την οικογένειά της. Πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο, κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πως το ξυπόλητο κοριτσάκι με τις ξανθές μπούκλες και το μεγάλο χαμόγελο, που έπαιζε στις αλάνες, θα γίνονταν κάποια μέρα το «χρυσό κορίτσι» των μεγαλύτερων οίκων μόδας στον κόσμο και ότι θα κατόρθωνε να χτίσει τη δική της αυτοκρατορία. Τα όνειρά μας τελικά μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, αν τα θέλουμε πολύ, και η ίδια η Ζιζέλ αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη. 

Ομάδα Βρετανών ερευνητών δημιούργησε φτερά αεροσκαφών τα οποία έχουν την ικανότητα να επιδιορθώνουν μόνα τους τις ζημιές που για οποιοδήποτε λόγο έχουν υποστεί. Σύμφωνα με τους ερευνητές η τεχνολογία που ανέπτυξαν έχει μεγάλο εύρος εφαρμογών αφού μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην αποκατάσταση ζημιών σε διάφορες συσκευές όπως τα κινητά τηλέφωνα μέχρι και την διατήρηση της γυαλάδας των βαφών στα νύχια.

Η προσπάθεια

Ομάδα επιστημόνων του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ τα τελευταία τρία χρόνια πειραματιζόταν με τη μελέτη και τροποποίηση σύνθετων υλικών από ανθρακονήματα. Τα ανθρακονήματα είναι ένα υλικό που αποτελείται από ίνες άνθρακα και επιτρέπουν την κατασκευή εξαιρετικά ανθεκτικών αλλά ταυτόχρονα πολύ ελαφρών αντικειμένων που ξεκινούν από φτερά αεροσκαφών και καταλήγουν σε ρακέτες του τένις.

Οι ερευνητές συνεργάστηκαν με ειδικούς στην αεροδιαστημική μηχανολογία για να διαπιστώσουν αν υπάρχει κάποιος τρόπος να εμποδιστεί η εμφάνιση μικροσκοπικών σχεδόν αόρατων ρωγμών που δημιουργούνται στα φτερά αεροσκαφών και τον σκελετό ενός αεροσκάφους. Οπως είναι ευνόητο η τεχνολογία αυτή θα μεγιστοποιήσει την ασφάλεια των πτήσεων.

Η τεχνολογία

Οι ερευνητές ανέπτυξαν μια νέα μέθοδο προσθέτοντας μικροσκοπικές, βαθουλωτές  «μικροσφαίρες» μέσα στα ανθρακονήματα. Αυτές οι μικροσφαίρες είναι τόσο μικρές που στο ανθρώπινο μάτι έχουν την όψη κάποιου είδους σκόνης. Όταν πέσει πάνω σε μια επιφάνεια που υπάρχουν τα ανθρακονήματα κάτι που θα προκαλέσει κάποια ζημιά (ρωγμή) οι μικροσφαίρες θα απελευθερώνουν ένα ειδικό υγρό που θα την επουλώνει.

«Εμπνευστήκαμε την τεχνολογία από το ανθρώπινο σώματα. Δεν έχουμε το παχύ ιδιαίτερα ανθεκτικό δέρμα του ρινόκερου και έτσι εύκολα το δέρμα παθαίνει ζημιές, ματώνει κλπ. Ο ανθρώπινος οργανισμός έχει αναπτύξει μηχανισμούς που ξεκινούν άμεσα την αποκατάσταση των ζημιών. Αναπαράγαμε λοιπόν αυτή τη λειτουργία σε ένα συνθετικό υλικό με στόχο να μπορεί αυτό όπως και το ανθρώπινο δέρμα να καταφέρνει να αυτοεπιδιορθώνεται» αναφέρει ο Ντάνκαν Βας, επικεφαλής των ερευνητών.

Η τεχνολογία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή οθονών κινητών τηλεφώνων (και άλλων συσκευών) και έτσι αν υπάρξει κάποια ζημιά σε αυτές να αποκαθίσταται άμεσα. Η τεχνολογία θα παρουσιαστεί σε λίγες μέρες σε συνέδριο της Βρετανικής Εταιρείας στο Λονδίνο.

 

Συνάντηση με τον γερμανό ομόλογό του, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, πραγματοποιήσε στο Βερολίνο ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης. 

Είχαμε μια εποικοδομητική συνομιλία με τον Σόιμπλε, δήλωσε ο Γιανης Βαρουφάκης εξερχόμενος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, μετά την συνάντησή του με τον γερμανό ομόλογό του.

Μιλώντας σε δημοσιογράφους ο ελληνας υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι οι συνομιλίες έγιναν σε «εξαιρετικά φιλικό και παραγωγικό» κλίμα και ήταν πολύ χρήσιμες.

Ερωτηθείς αν έγιναν κάποιες υποχωρήσεις ο κ. Βαρουφάκης απάντησε ότι «δεν διαπραγματευθήκαμε!».

Να υπενθυμίσουμε ότι οεκπρόσωπος τύπου του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας γνωστοποίησε ότι δεν θα ακολουθήσει συνέντευξη Τύπου μετά τη συνάντηση.

Ο κ. Βαρουφάκης επισκέπτεται τη γερμανική πρωτεύουσα προκειμένου να εκφωνήσει ομιλία ενώ νωρίτερα (10:30) συναντάται  με τον γερμανό ομόλογό του.

Η συνάντηση του Γιάνη Βαρουφάκη με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε πραγματοποιήθηκε δύο 24ωρα πριν από την τριμερή σύσκεψη που συμφώνησαν να έχουν την Τετάρτη, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας με την γερμανίδα καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ και τον γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ.

μετά τη συνάντηση με τον κ. Σόιμπλε  ο έλληνας υπουργός θα έχει τις εξής συναντήσεις:

-Στις 13:00  ώρα  Ελλάδος με αντιπροσωπεία βουλευτών των Πρασίνων.
-Στις 14:30 ώρα Ελλάδος  με τον  Γκρέγκορ Γκίζι και αντιπροσωπεία βουλευτών του κόμματος Die Linke.
-Στις 17:00 ώρα Ελλάδος με αντιπροσωπεία βουλευτών του  SPD.
-Στις έξι το απόγευμα θα συμμετάσχει ως ομιλητής σε εκδήλωση στο γαλλικό Καθεδρικό που διοργανώνουν τα ιδρύματα   Humboldt- Viadrina  Governance και Hans Buckler.