Αυτά που μου αναφέρετε δεν με απασχολούν,

σήμερα είναι του Νικηφόρου και Δημητρίου μάρτυρος,

έχουμε δοξολογία στον ιερό ναό,

με δεύτερα γεγονότα θα ασχολούμαι;  

με την οπτική του υπέροχου Τάσου Χαλά

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια, λέει η λαϊκή σοφία, σοφά, όπως όλες άλλωστε.

Στο χρόνο αυτό που πέρασε ακούσαμε πολλά, αλλά τίποτα επί του πρακτέου.  Ακούσαμε λόγια, από αυτά χορτάσαμε, δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο για τους πολικούς ταγούς, αλλά τίποτα απολύτως επί του προκειμένου.

Αλλά είπα να μην αρχίσω το μήνα με πολυλογίες, αυτό είναι κάτι που αφορά άλλους.

Έχουμε και λέμε, 1 χρόνος, στο Δήμο Κηφισιάς ουσιαστικά «κουμάντο» κάνουν 3 άνθρωποι.

1. Ο αντιδήμαρχος καθαριότητας Χρ. Καλός. Ποιά καθαριότητα θα αναρωτηθείτε, αυτή που –δεν- έχουμε από τον αντιδήμαρχο Χρ. Καλό. Δεν θα επεκταθώ άλλο για το τομέα καθαριότητας, ήταν επιλογή του Γ. Θωμάκου.

Σαν να μην έφτανε –το κακό- αυτό έχουμε και υποδείξεις, παρατηρήσεις από τον Χρ. Καλό σε συναδέλφους του, να κάνουν γρήγορα, να τελειώνουν και αφού τελειώσουν να πάνε στο επόμενο μέρος, και από εκεί στο τρίτο και πάει λέγοντας.

Ποιος του έδωσε την αρμοδιότητα αυτή να φτάνει στα όρια τους συναδέλφους του είναι κάτι που θα πρέπει να μας απαντήσει ο Γ. Θωμάκος. Και βέβαια οι συνάδελφοι είναι έξω φρενών, με το δίκιο τους.

Τυχαίο Παράδειγμα: ο προϊστάμενος πρασίνου κ. Κομιανός, ένας πραγματικά τίμιος υπεύθυνος, δουλευτής, μαχητής, με 6 ή 8 υπαλλήλους, τόσους έχει το πράσινο του Δήμου προσπαθεί, δουλεύει χωρίς αμοιβή και έχει από πάνω τον Χρ. Καλό – που παρεμπίπτοντος  αμείβετε πλουσιοπάροχα- να του κάνει παρατηρήσεις, υποδείξεις. Του υποδεικνύει με αυστηρό τρόπο, να κάνει γρήγορα.

1. Ο έτερος αντιδήμαρχος, Β. Αυλίτης, ο κουμπάρος του Δημάρχου και δεξί χέρι του Γ. Θωμάκου. Έχει καταντήσει την «επιστήμη» του αυτογκόλ γελοία. Τα τρώει –τα αυτογκόλ- πέντε-πέντε. Δεν προλαβαίνει να σβήσει μια φωτιά έχουν ανάψει άλλες, νέες.
2. Και τελευταίος ο Δήμαρχος Κηφισιάς Γ. Θωμάκος,  η πηγή του κακού, ο κύριος υπεύθυνος, αντικειμενικά αυτής την απραξίας, του να κάνουν κουμάντο οι πιο φθονεροί, πονηροί, «παρτάκιδες», μακροχέρηδες.

Ασχολείται βεβαίως εκτός των άλλων με τα καθήκοντα του καλού Χριστιανού, του ανθρώπου της θρησκείας, της εκκλησίας.

Οι υπόλοιποι Δημοτικοί σύμβουλοι κινούνται σε αυτό το μοτίβο, της αποσύθενσης.

Πριν μερικούς μήνες είχα αναφέρει ότι ο καλός νοικοκύρης δεν αφήνει, απομακρύνει, πετάει ο σάπιο μήλο από το καλάθι με τα μήλα, είναι θέμα χρόνου να σαπίσουν και τα υπόλοιπα.

Ο Γ. Θωμάκος επέλεξε όχι μόνο να κρατήσει τα σάπια μήλα, αλλά και να τα αναβαθμίσει.

Είναι φυσικό κατόπιν όλων αυτών η Κηφισιά, η αρχόντισσα να βρίσκετε σε αυτό το τέλμα.

Πέρασε 1 χρόνος στην Κηφισιά, 1 χρόνος τίποτα.- 

Χικμέτ Ναζίμ

ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ Η ΖΩΗ, ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ!

«Να πάρει», σκέφτηκα και κοίταξα την Ανούσκα. Δε θα ξαναδώ αυτό το μέτωπο, αυτό το στόμα, αυτή τη μύτη, αυτά τα μάτια… Δε θα ξανανιώσω αυτή την εγγύτητα που αισθάνεται ένας άνθρωπος για κάποιον άλλο, αυτή την οικειότητα, την εμπιστοσύνη που βουρκώνει τα μάτια μου.

Ξέρω ότι όλες αυτές οι σκέψεις είναι ρομαντικές. Εδώ και τόσα χρόνια η ζωή μου είναι ρομαντική. Είναι ο ρομαντισμός του επαναστάτη που καλπάζει πάνω στο άλογό του. Ίσως είναι βασανιστικός, ίσως αιμοσταγής, ποιος ξέρει...

Πού τρέχει ο έφιππος; Τις περισσότερες φορές στο θάνατο. Αλλά για μια ζωή πιο όμορφη, πιο δίκαιη, πιο γεμάτη, πιο βαθιά.

Στο μοναδικό μυθιστόρημα που έγραψε ο Ναζίμ Χικμέτ –και μάλιστα λίγο πριν από το θάνατό του– η δεξιοτεχνία και η ευαισθησία του λυρικού ποιητή μετουσιώνονται σε μια σχεδόν αυτοβιογραφική διήγηση.

Πώς σκέφτηκα να γράψω ποιήματα; «Έργο του πρόστυχου κόσμου...»
Γιατί να είναι πρόστυχος ο κόσμος;
Ο κόσμος είναι ωραίος.
Τι θα πει ο κόσμος είναι ωραίος;
Τι του είναι ωραίο;
Για πόσους ανθρώπους είναι ωραίος; Στη συντριπτική τους πλειονότητα οι άνθρωποι ούτε καν σκέφτονται αν «ο κόσμος είναι ωραίος ή όχι». Ζουν μέσα στην αδικία, στην πείνα, στην τυραννία, στο θάνατο.
Πόσοι άνθρωποι πολεμούν ενάντια στην αδικία, στην τυραννία, στο θάνατο; Εμείς λοιπόν πολεμάμε. Πολεμούν οι μάζες που στήνουν οδοφράγματα, που κάνουν επαναστάσεις...

Ο Τούρκος ποιητής Ναζίμ Χικμέτ υπήρξε μια από τις σημαντικότερες μορφές της τουρκικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1902 και πέθανε στη Μόσχα το 1963.

Αρχικά φοίτησε στη Ναυτική Ακαδημία, ενώ κατόπιν σπούδασε οικονομικές και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας.

Το 1924 επέστρεψε στην Τουρκία, όπου εργάστηκε σε διάφορες εφημερίδες και ανέπτυξε σημαντική πολιτική δράση, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να φυλακιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το 1951 αποφυλακίστηκε και έφυγε οριστικά από την Τουρκία, ζώντας τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην πρώην ΕΣΣΔ και σε άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Έξοχος χειριστής της γλώσσας και σπουδαίος λυρικός ποιητής, εισήγαγε τον ελεύθερο στίχο και εμπλούτισε την ποιητική θεματογραφία.

Το έργο του έχει μεταφραστεί σε πενήντα γλώσσες, αν και στην Τουρκία αναγνωρίστηκε κυρίως μετά το θάνατό του.

Κάποια από τα έργα του που κυκλοφορούν στα ελληνικά είναι Γράμμα στη Γυναίκα μου, Θυμάμαι..., Τα Ποιήματα των 9-10 μ.μ., Το Ερωτευμένο Σύννεφο, Ποιήματα, Η Γελάδα -Υπήρξε ή όχι ο Ιβάν Ιβάνοβιτς; (θεατρικό).

Βιβλιογραφία

Είναι όμορφη η ζωή, αδερφέ μου!