Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας
Μέσα στη μαυρίλα μια ωραία είδηση: έως το τέλος του Ιουλίου θα αποκαλυφθεί η αποκατεστημένη χαμένη ποιότητα ζωής, λένε, ισχυρίζονται. Βέβαια δεν κοστίζει σε κανέναν τίποτα οι εξαγγελίες.
Παρασκευή απόγευμα, ο ήλιος λάμπει και στο κέντρο γίνεται πανικός, καλά, όχι σε «όλο» το κέντρο.
Αλλά εκεί που συνωστιζόμαστε σαν τα κουνούπια, γιατί κάποια στιγμή αποφασίσαμε ότι η Όθωνος, η Λεβίδου, ακόμα και η Αλωνίων στο Παλιάγιαννη και κάτω δεν αξίζουν τον κόπο, επομένως στριμωχνόμαστε στον άξονα Κασαβέτη – Κηφισιάς – Πλατεία - Σταθμός.
Στο κέντρο το έβαλα περισσότερο από συνήθεια, κανείς δεν στριμώχνεται πια στην αγορά.
Έχω τελειώσει τη δουλειά και ανεβαίνω από το σταθμό, όπου έχω «ανάμεικτα συναισθήματα» κάθε φορά: δεν έχω αποφασίσει μέσα μου αν μου αρέσει αυτός ο καλός-κακός χαμός που γίνεται στην πλατεία όλη την ώρα. Στα πεζοδρόμια περπατάς και νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε βομβαρδισμένο τοπίο. Παντού τρύπες, λακκούβες, χαλασμένα, βρώμικα, ένα μεγάλο χάλι, σε πιάνει μία μελαγχολία. Φθάνω στη πλατεία και με πιάνει μια απαίσια μυρωδιά, -προφανώς από λύματα- αναμεμιγμένη με τις υπέροχες μυρωδιές της άνοιξης. C'est merveilleux
Πάντα κάποιοι θα χορεύουν ή θα τραγουδάνε, κάτι γίνεται συνέχεια και ο κόσμος παρακολουθεί, πηγαινοέρχεται ή απλώς περιμένει κάποιο ραντεβού.
Όταν έχει ήλιο και είναι Παρασκευή, είναι ωραία, ειδικά τώρα με τους πιτσιρικάδες.
Κάπως ξεχνιέσαι και γίνεσαι κι εσύ για λίγο τουρίστας στην ίδια σου την πόλη.
Από αυτή την άποψη, το εμπορικό κέντρο είναι η «νέα Ομόνοια», δεδομένου ότι στο κανονικό κέντρο επικρατεί εδώ και πολλά χρόνια μια νοσηρή ηρεμία.
Όμως και στο εμπορικό κέντρο δεν μπορώ να πω ότι αισθάνομαι ευτυχισμένος.
Υπάρχει μια αίσθηση ανεπαίσθητης βρόμας (ακόμα κι όταν οι κάδοι και τα καλαθάκια απορριμμάτων που βρωμάνε) και αισθητικού χάους που οφείλεται κυρίως σε κάποια μαγαζιά, σε μερικά άθλια κτίρια και στη βαρβαρότητα που έχουμε συνηθίσει στις όψεις των ισόγειων καταστημάτων στο τζαμί.
Σύμφωνοι, το εμπορικό κέντρο είχε ένα διαφορετικό, αυτό τον «ανατολίτικο» αέρα και κανείς δεν θέλει να γίνει Σεν Ζερμαίν, αλλά, παρ' όλα αυτά, τα περιθώρια βελτίωσης παραμένουν τεράστια, όμως το σημερινό μου θέμα δεν είναι το κέντρο: συνεχίζω, λοιπόν, τη βόλτα μου, βρίσκομαι να περπατάω από την πλατεία στην οδό Διονύσου με κατεύθυνση προς το Κεφαλάρι.
Χωρίς να εντυπωσιάζομαι από το ίδιο το γεγονός, πάνω στον πεζόδρομο είναι παρκαρισμένο κάθετα ένα αυτοκίνητο και καθώς η Κολοκοτρώνη δεν είναι η Κηφισίας, ο κόσμος συνωστίζεται στα περιορισμένα περάσματα για να περάσει απέναντι.
Με εντυπωσιάζουν, όμως, δύο άλλα πράγματα: πρώτον, το αυτοκίνητο είναι σταθμευμένο χωρίς αλάρμ (τα αλάρμ, χωρίς να αποτελούν δικαιολογία, δείχνουν έναν ελάχιστο βαθμό ενσυναίσθησης: ξέρω ότι κάνω μαλ..., αλλά προσπαθώ να την κάνω για το μικρότερο δυνατό διάστημα) και, δεύτερον, και πολύ σημαντικότερο, σε απόσταση λίγων δεκάδων μέτρων παρατηρώ ότι υπάρχουν άνδρες της Τροχαίας.
Έχουν γυρισμένη την πλάτη τους στο συμβάν και απολαμβάνουν το γλυκό ανοιξιάτικο απόγευμα με θέα την πλατεία, και τους περαστικούς.
Όταν τους επισημαίνω το γεγονός αντιδρούν οι αστυνομικοί της Τροχαίας Αττικής, που απολογούνται χλιαρά λέγοντας ότι βρίσκονται εκεί με άλλη αρμοδιότητα, ενώ ο καθ' ύλην αρμόδιος με κοιτάει με βλέμμα απλανές και κάπως ενοχλημένο.
Φυσικά, κανείς δεν κάνει την παραμικρή κίνηση να πάει ως εκεί (μιλάμε για απόσταση 20 μέτρων;) να δει τι συμβαίνει.
Σκεφτείτε το ίδιο περιστατικό στο Λονδίνο, στο Παρίσι ή στο Βερολίνο, το πιο δυσάρεστο στην υπόθεση δεν είναι ότι ο κύριος ή η κυρία που πήγε και πάρκαρε πάνω σε έναν τόσο πολυσύχναστο ιμυ- πεζόδρομο θα το κάνει και θα το ξανακάνει (αφού κανείς δεν τον/την ενόχλησε) αλλά η αδιαφορία αυτών των παιδιών: ίσως γιατί ενδόμυχα θα μπορούσαν να έχουν κάνει το ίδιο και πιθανότατα θα το θεωρούσαν πολύ φυσιολογικό.
Ήταν μια ακόμη «υπέροχη μέρα» στην Κηφισιά.-
ΥΓ. Προχθές, Κυριακή, στον καθημερινό μου περίπατο, στην υπέροχη, ανοιξιάτικη Κηφισιά, δεν αντέχω από την αυθάδεια-προσβολή της νοημοσύνης μας από τους υπεύθυνους. Σταματώ σε 2 κάδους σκουπιδιών, ξεχειλισμένους, τα σκουπίδια έξω. Βγάζω το κινητό μου να φωτογραφίσω και εκείνη στην στιγμή περνά ο Δήμαρχος Γ. Θωμάκος με το αυτοκίνητό του. Σταματά, να με καλημερίσει-χαιρετίσει. Ευγενικό εκ μέρους του, δεν αντέχω του ζητώ να κοιτάξει δίπλα του, σε τι χάλι βρίσκετε η όμορφη, ιδιαίτερη, μοναδική πόλη μας. Τα λάθη επιλογών ορισμένων υπευθύνων δυστυχώς τα πληρώνουμε όλοι, μαζί και η Κηφισιά.
Photo: sugaretal.com
