Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο γέροντας Παΐσιος (σε μια από τις πολλές παραβολές του) μεταξύ άλλων είχε πει ότι δεν θα βρούμε μέλισσες να τρέφονται με ακαθαρσίες, ούτε και μύγες να ρουφάν την γύρη των λουλουδιών - και είχε απόλυτο δίκιο. Οι μύγες ενδιαφέρονται για τόπους που υπάρχουν κάθε είδους περιττώματα, για να τραφούν και οι μέλισσες προσγειώνονται στα ανοικτά λουλούδια να πιουν νέκταρ, να γονιμοποιήσουν καρπό, να φτιάξουν μέλι.

Θα ήταν πολύ παράξενο αν κάποια μέρα άλλαζε η τροφική συνήθεια των μελισσών και αντί να πίνουν γύρη, να φτιάχνουν μέλι και να γονιμοποιούν τη διατροφική αλυσίδα, άρχιζαν να τρέφονται με κοπριές και να πίνουν ούρα ζώων και ανθρώπων. Θα μου πείτε αυτό δεν θα συμβεί ποτέ, ή, τι ακατανόητα είναι αυτά που γράφεις και άλλα. Και όμως, πιστεύω πως όλα είναι δυνατά σε αυτό τον κόσμο που ζούμε. Εκατομμύρια μέλισσες έχουν ήδη εξαφανιστεί από τα οργανωμένα τους μελίσσια, στις καλλιεργήσιμες εκτάσεις.

Τρελαίνονται και φεύγουν κρύβονται στα δάση και πεθαίνουν και ποιος μπορεί να μου εγγυηθεί ότι δεν θα αλλάξουν ακόμα και οι γευστικές τους συνήθειες, με όλες τις επιβαρυντικές συνέπειες για μας τους «λογικούς» ανθρώπους που το προκαλούμε. Τραβηγμένο, δεν λέω, θα μπορούσε όμως να γίνει σενάριο για ταινία επιστημονικής φαντασίας. 

Είναι γεγονός, όμως, ότι διανύουμε μια πολύ ιδιαίτερη, σκληρή, σχιζοφρενική περίοδο όπου όλα παίζουν και όπου επιβραβεύονται σε ευρεία κλίμακα κυρίως οι παράνομοι. Τα κοινώς λεγόμενα λαμόγια.

Σαν πολίτες της Κηφισιάς είχαμε κάποιες ελπίδες να γυρίσει το κλίμα. Στις τελευταίες εκλογές το γυρίσαμε και αναθέσαμε την νέα διοίκηση στον Γιώργο Θωμάκο με την ομάδα του. Όλη η παράταξη Θωμάκου πλην του ίδιου του κουμπάρου του Β. Αυλίτη και του Χ. Καλού είχαν διατελέσει δημοτικοί σύμβουλοι του τέως Ν. Χιωτάκη Είχε λοιπόν ο Γ. Θωμάκος την χρυσή ευκαιρία που του έδωσαν οι πολίτες της Κηφισιάς να αλλάξει πολλά πράγματα. Δεν το έκανε, συνέχισε τον ίδιο στραβό δρόμο του προκατόχου του. Η καλή μέρα από το πρωί φαίνετε, είχε την χρυσή ευκαιρία να αλλάξει πολλά, αν όχι όλα, μέσα σε ένα μηχανισμό κατακρημνισμένο μέσα από τις τόσες δολοπλοκίες τα τόσα ψέματα. Το απόλυτο κακό. Δεν το έκανε, αυτό δείχνουν μέχρι στιγμής οι κινήσεις του. Δεν έχει ανακαλύψει τίποτα από τα τόσα χρήματα που έκαναν φτερά. Συνεχίζει στον ίδιο στραβό κακοτράχαλο δρόμο του προκατόχου του. Εξακολουθεί τις ίδια σαχλές ανούσιες δικηγορίστικες ανακοινώσεις. Η ποιότητα ζωής ίδια και απαράλλακτη. Δεν δείχνει να έχει συνειδητοποιήσει σε ποια κατάσταση έχουν περιέλθει οι κάτοικοι μετά την δραματική, απαίσια, σφετεριστική διοίκηση Χιωτάκη.

Η χρυσή ευκαιρία πετάει, ήταν όμως κάτι από τους γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα αναμενόμενο. Οι πολίτες σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα πρόκειται να συνειδητοποιήσουν στο πετσί τους ότι τίποτα επί της ουσίας δεν άλλαξε, μια μόνο αλλαγή προσώπων.

Για να κλείσω, οι «συνεπείς» μέλισσες που ακόμα γονιμοποιούν καρπούς και κάνουν μέλι και δεν έχουν χάσει το μυαλό τους πρέπει να κρατηθούν πάση θυσία στο ευρύτερο οργανωμένο μελίσσι. Χρειάζονται για την υγιή ανάπτυξη της οικονομίας. Με το μπρος-πίσω και την επιβράβευση των μετρ της λαμογιάς, είναι ξεκάθαρο ότι λίγα, πολύ λίγα, μπορούμε να περιμένουμε από τον «αρχηγό» του μελισσιού και τη «συνοδεία» του - που απ' ότι φαίνεται πια, έχουν χάσει το μυαλό τους και δεν μπορούν να διαχωρίσουν την γύρη από την ακαθαρσία.-       

Το Paronella Park χτίστηκε το 1930 από τον José Paronella, έναν Ισπανό μετανάστη, στο Κουίνσλαντ της Αυστραλίας. Εμπνευσμένος από τα ισπανικά κάστρα, θέλησε να δημιουργήσει έναν επίγειο παράδεισο, προσφέροντας ψυχαγωγία στον κόσμο. Και το όνειρό του έγινε πραγματικότητα, δημιουργώντας ένα… πάρκο των ονείρων!

Σε μια έκταση πέντε εκταρίων δημιούργησε τον «παράδεισό» του, έναν χώρο όπου κατακλύζεται από καταπράσινα φυτά, ενώ ένας εντυπωσιακός καταρράκτης που δεσπόζει στο κέντρο του έχει αξιοποιηθεί υδροηλεκτρικά. Επιπλέον, 7.500 τροπικά φυτά «αγκαλιάζουν» το πάρκο, ενώ το «τούνελ της αγάπης» αλλά και μυστικά περάσματα, φυσικές γέφυρες και μικρά σιντριβάνια συμπληρώνουν τη μαγευτική εικόνα.

Highlight του πάρκου θεωρείται το μικρό μεσαιωνικό κάστρο που κρύβει μέσα του θρύλους και μύθους της ισπανικής παράδοσης! Το πάρκο προσφέρει μια απίστευτη εμπειρία στους επισκέπτες 12 μήνες το χρόνο, δίνοντας την ευκαιρία στον καθένα να συμμετέχει σε έναν μοναδικό… βοτανικό περίπατο, ανακαλύπτοντας άγνωστα και σπάνια είδη χλωρίδας σε ολόκληρη την έκταση.

Δεκάδες χιλιάδες κόσμου συρρέουν καθημερινά στο Paronella Park, που έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα πλέον σημαντικά αξιοθέατα του Κουίνσλαντ, για να θαυμάσουν το φυσικό τοπίο αλλά και για να ζήσουν έστω και για λίγο το όνειρο μέσα σε αυτό το… παραδεισένιο πάρκο!

Το Huvafen Fushi είναι ένα νεόκοπο ξενοδοχείο στις Μαλδίβες που δημιουργήθηκε πάνω σε μία ατόλη της περιοχής και αποτελεί το όνειρο διαμονής κάθε ταξιδιώτη. Το ξενοδοχείο διαθέτει αυτόνομες βίλες πάνω στο νερό, προσφέρει πολυτελείς υπηρεσίες και η κουζίνα του διακρίνεται φια τις εξωτικές αλλά και ευρωπαϊκές γεύσεις που σερβίρει. Επιπλέον οι επισκέπτες απολαμβάνουν μπάνιο στα πρασινογάλαζα νερά, έναν ειδυλλιακό περιβάλλοντα χώρο με εξωτικά δέντρα και φοίνικες αλλά και τη δυνατότητα να κάνουν ένα υποβρύχιο spa.

Κάτω από το νερό δημιουργήθηκε το πρώτο spa που προσφέρει χαλάρωση και θεραπείες ομορφιάς και αναζωογόνησης με θέα το βυθό και τα ψάρια του. Μια πλήρως ενημερωμένη λίστα κρασιών, σπάνιες ετικέτες και εξειδικευμένοι οίνοι βρίσκονται σε υπόγειο κελάρι, περιμένοντας τους τυχερούς για να τα απολαύσουν. Μια μοανδική εμπειρία διαμονής στις εξωτικές Μαλβίδες που σίγουρα θα μείνει αξέχαστη.

Αυτή η ασυνήθιστη αρχιτεκτονική ιδέα που κάνει το σπίτι να μοιάζει περισσότερο με… παιδότοπο δημιουργήθηκε από τους αρχιτέκτονες-καλλιτέχνες Shusaku Arakawa και Madeline Gins στην πόλη Mitaka της Ιαπωνίας και ονομάζεται «Reversible Destiny», καθώς έχει σκοπό να «αναστρέψει το πεπρωμένο της ζωής των κατοίκων»!

Η πρωτότυπη ιδέα συνοδεύεται από μια πολύ ενδιαφέρουσα θεωρία που λέει ότι «οι άνθρωποι στο σπίτι δεν πρέπει να χαλαρώνουν, αλλά το περιβάλλον όπου ζουν οφείλει να διεγείρει τις αισθήσεις και να αναζωογονεί τη ζωή τους»!

Εννέα πρωτότυπα διαμερίσματα σηματοδοτούν την αλλαγή στην ιστορία της ανθρώπινης κατοικίας, καθώς αποτελούνται από πολύχρωμους χώρους σε διάφορα σχήματα και μεγέθη, ενώ βασικό ρόλο παίζουν σε όλες τις κατοικίες τα έντονα χρώματα.

«Η ιδιαιτερότητα της κατασκευής συνίσταται σε μια προσπάθεια που κάναμε να ξεφύγουμε από τα συμβατικά. Το σπίτι πρέπει να δημιουργεί καλή διάθεση στους κατοίκους όπως ακριβώς οι παιδότοποι και οι παιδικές χαρές λειτουργούν θετικά στην ψυχολογία των μικρών παιδιών», λένε οι αρχιτέκτονες.

Για το λόγο αυτό χρησιμοποιήθηκαν στο εσωτερικό υλικά αλλά και διακοσμητικά στοιχεία που θυμίζουν περισσότερο χώρους παιχνιδιού παρά κατοικία, ενώ αποφεύχθηκαν επιμελώς οι γωνίες και οι ίσιες γραμμές και δόθηκε έμφαση στις καμπύλες.

«Τα διαμερίσματα άλλαξαν τον τρόπο σκέψης και τη συμπεριφορά μας. Γίναμε πιο δραστήριοι και εποικοδομητικοί. Είναι η χαρά των… μεγάλων παιδιών και δεν τα αποχωριζόμαστε με τίποτα…», λέει ένας από τους ιδιοκτήτες. Και νομίζω ότι είναι αρκετό, αφού και μόνο στη θέα των κατοικιών, καταλαβαίνουμε όλοι πολύ καλά τι ακριβώς εννοεί!