Φορτηγά, ποδήλατα, μηχανάκια, λεωφορεία, τρένα και λοιπά οχήματα μεταφέρουν την πραμάτεια των ιδιοκτητών τους με παράδοξο τρόπο. Η φόρτωση είναι τόσο μεγάλη που στη θέα και μόνο των οχημάτων αυτών η απορία είναι πρόδηλη και αφορά στην απλή ερώτηση του θεατή: «μας πώς είναι δυνατόν;»! Από το ένα σημείο του κόσμου στο άλλο η φωτογραφική μηχανή απαθανάτισε καθημερινές σκηνές μεταφοράς προϊόντων στους δρόμους που προκαλούν εντύπωση. Άνθρωποι προσπαθούν να μεταφέρουν κουτιά, ζώα, αντικείμενα, ανθρώπους, πολύ βαριά είδη τα οποία στοιβάζουν το ένα πάνω στο άλλο, τα δένουν με προσοχή πάνω στο όχημα και ξεκινούν το επικίνδυνο ταξίδι…

1. Κάπου στη Σαχάρα

2. Αφρική

3. Σανγκάη

4. Μπαγκλαντές

5. Σαχάρα

6. Βιετνάμ

7. Ανόι

8. Κίνα

9. Νότια Κορέα

10. Κίνα

11.Βιετνάμ

12. Ινδία

13. Φιλιππίνες

14. Ταϊπέι

15. Γερμανία

Ένα παράξενο θέαμα συναντούν καθημερινά οι κάτοικοι του Τόκιο στους δρόμους της πόλης, με έναν άντρα να βγάζει βόλτα τη χελώνα του και να περπατά υπομονετικά δίπλα της! Ένας ηλικιωμένος άντρας κάνει τον περίπατό του με αργούς ρυθμούς μαζί με την τεράστια χελώνα του προκαλώντας το ενδιαφέρον των περαστικών. Καθημερινά όπως αναφέρουν οι κάτοικοι, πηγαίνει για ψώνια, κάνει τις δουλειές του, μιλά με τους φίλους του, κι όλα αυτά έχοντας στο πλευρό του το τεράστιο ερπετό που τον ακολουθεί πιστά. Ο ίδιος ζει με τη χελώνα αρκετά χρόνια, η οποία είναι πλέον κομμάτι της ζωής και της καθημερινότητάς του. Το θέαμα αποτυπώθηκε στο φακό του φωτογράφου και οι εικόνες κάνουν το γύρο του κόσμου.

Με μια λιτή ανακοίνωση ο Δήμαρχος Γ. Θωμάκος ανοίγει επιτέλους τα χαρτιά του

Σήμερα, οι εκπαιδευτικοί είναι ανεξέλεγκτοι, ανεβαίνουν στην έδρα και λένε ό,τι θέλουν. Επίσης τότε υπήρχε σεβασμός από τον μαθητή στην ιεραρχία και το πρόσωπο του καθηγητή. Δεν λέμε να κάνουμε τα παιδιά να τρέμουν μπροστά στον καθηγητή, αλλά να έχουν έναν στοιχειώδη σεβασμό και ήθος. Επίσης, τα παιδιά σήμερα είναι ανιστόρητα. Γι’ αυτό και στην Κηφισιά θα κάνουμε πλέον συχνά αφιερώματα.  

"Στο δικό μου σχολείο το μοίραζε ο κύριος Κ., ο δάσκαλος θρησκευτικών ηλικίας άνω των 75, οικογενειάρχης με οκτώ παιδιά και διπλάσια εγγόνια. Το συνάντησα και σε άλλα σχολεία στα οποία μετακινήθηκα, κάποιες φορές μάλιστα το διάβασα. Ήταν cult, με άρθρα ποικίλης ύλης που αφορούσαν την ζωή των εφήβων και το δρόμο του Θεού, συνταγές, ποίηματα και σταυρόξελα. Ήταν ένα κατηχητικό τσέπης".  

Το Προς τη Νίκη, το περιοδικό που εκδίδει εδώ και πάνω από πενήντα χρόνια η αδελφότητα ‘ο Σωτήρ’, είναι ένα Χριστιανικό περιοδικό για εφήβους και παιδιά. Ο Δήμαρχος Γ. Θωμάκος αφού κάθησε και μαζί συζήτησαν για την πορεία του περιοδικού μέσα στα χρόνια, τη σημερινή νεολαία και την Χριστιανική εκκλησία που μοιράζει αγάπη και αποδοχή, υπό προϋποθέσεις.    

Είναι ψηλός, με κοκκάλινο γυαλί, μεγάλο μουστάκι και καρό πουκάμισο και θυμίζει συγκλονιστικά τον δάσκαλο θρησκευτικών μου στο γυμνάσιο. Για την συνέντευξη τον συνάντησα στο κτίριο της αδελφότητας στην οδό Αχαρνών, στο ισόγειο όπου βρίσκεται το λιτά διακοσμημένο γραφείο του. Εκείνος μου πρόσφερε χυμό και γλυκό βύσσινο.    

Ο ‘Σωτήρ’ είναι μοναστική αδελφότης που αποτελείται από κληρικούς και λαϊκούς που ζουν κοινοβιακά, χωρίς περιουσία. «Τώρα βρίσκεσθε σε ένα μοναστήρι», μου εξήγησε εμφατικά ο κ. Β.  «Από τον όροφο αυτό και πάνω δεν ανεβαίνουν γυναίκες, είναι άβατο. Στην κορυφή του κτηρίου υπάρχει ένας ναός, παρακάτω είναι τα δωμάτιά μας, στο ισόγειο τα γραφεία.

Τα τυπογραφεία δεν τα λειτουργούμε πλέον εδώ λόγω κόστους.

Αυτές τις εργασίες τις έχει ήδη αναλάβει ο Αντιδήμαρχος Ευ. Αυλίτης, να τις διεκπεραιώσει.

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα