Αναπόσπαστο κομμάτι της «Ιερής Τριάδας» των Μπίτ και βασικός εκπρόσωπος της «γενιάς των μπιτ», ο Allen Ginsberg υπήρξε ένα από τα «καλύτερα μυαλά της γενιάς του», μίας γενιάς που ήρθε σε ρήξη με την συντηρητική κοινωνία της Αμερικής. Το έργο του αποτελεί σημείο αναφοράς στην μεταμοντέρνα ποίηση, επηρεάζοντας σημαντικά, μαζί με τους συντρόφους του, τη λογοτεχνία του 20^ου αιώνα. 

 
Η ιδιαίτερη σχέση του Allen Ginsberg με την μητέρα του, η οποία παρουσίαζε έντονα προβλήματα ψυχικής υγείας, αποτυπώνεται στο σπαρακτικό ποίημα του «Kaddish for Naomi Ginsberg». (Το Kaddish είναι εβραϊκή προσευχή για τους νεκρούς). Κατά τη διάρκεια της σχολικής ζωής του, ο Ginsberg θα έρθει σε επαφή με έργα σπουδαίων ποιητών, ωστόσο ως μαθητής θα γοητευτεί ιδιαίτερα από την ποίηση του Walt Whitman, από τον οποίο θα επηρεαστεί σημαντικά. 
 
Ο Ginsberg ασπάζεται την αντίληψη πως οι προσωπικές εμπειρίες και οι σκέψεις ενός ανθρώπου μπορούν να έχουν απήχηση στο κόσμο.Αυτή η αντίληψη αποτέλεσε το θεμέλιο λίθο του έργου του Ginsberg, αλλά και γενικότερα της «γενιάς των μπιτ».
 
Ως φοιτητής πλέον στο πανεπιστήμιο Columbia γνωρίζει τον Jack Kerouac και τον William Burroughs, τα δύο άλλα μέλη της «Ιερής Τριάδας». «Η μπιτ γενιά ήταν μία ομάδα φίλων και το μπιτ η ονομασία που δόθηκε σε μία φιλία», θα δηλώσει ο ίδιος πολλά χρόνια αργότερα (συνέντευξη στο «Περιοδικό» τον Μάρτιο του 1991). Η δεκαετία του ’50 θα μείνει στην παγκόσμια λογοτεχνία, ως η «Δεκαετία Μπιτ», η λογοτεχνία μίας γενιάς που εξεγείρεται, ανατρέπει και προκαλεί τη συντηρητική αμερικανική κοινωνία.

Ο Ginsberg μαγεύεται από το πάθος του Kerouac για τη ζωή και τις εμπειρίες. Τα επόμενα χρόνια, παρέα με μία ομάδα νέων που θα συγκροτήσουν τη «γενιά των μπιτ», θα ρουφήξει κάθε στιγμή, ξεκινώντας μία περιπετειώδη περιπλάνηση γεμάτη εμπειρίες, που σε αρκετές περιπτώσεις συνοδεύονται από  ναρκωτικά και αλκοόλ. Η ομοφυλοφιλία αποτέλεσε ένα ακόμα κομμάτι της ζωής του αντισυμβατικού νεαρού, ενώ δεν έλειψαν και τα μπλεξίματα με το νόμο.
 
Σταδιακά αφιερώνεται στην ποίηση. Το 1955, ο Ginsberg θα βρεθεί στο Σαν Φρανσίσκο, όπου κατά τη διάρκεια μία ποιητικής βραδιάς θα απαγγείλει ένα απόσπασμα από το ποίημα του Ουρλιαχτό, ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας του 20^ου αιώνα. Το «Ουρλιαχτό» θα δημοσιευτεί το 1956 στην ποιητική συλλογή του Ginsberg με τίτλο το «Ουρλιαχτό και άλλα ποιήματα».
 
Μία δεκαετία νωρίτερα ο Kerouac είχε γράψει το μυθιστόρημα «Στο Δρόμο» που αποτελεί ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα της Μπίτ λογοτεχνίας, ωστόσο με το «Ουρλιαχτό» η «γενιά των Μπιτ» είχε αποκτήσει το ποιητικό μανιφέστο της...

Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου διαλυμένα από την τρέλα,
υστερικά γυμνά και λιμασμένα,
να σέρνονται μέσα στους νέγρικους δρόμους την αυγή γυρεύοντας
μιαν αναγκαία δόση,
χίπστερς με αγγελικά κεφάλια να φλέγονται για την αρχαία ουράνια ένωση
με την άστρική γεννήτρια μέσα στη μηχανή της νύχτας,
που φτωχοί κουρελιασμένοι με βαθουλωμένα μάτια και φτιαγμένοι στάθηκαν καπνίζοντας
μέσα στο υπερφυσικό σκοτάδι τιποτένιων διαμερισμάτων αιωρούμενοι
πάνω από τις κορυφές των πόλεων βυθισμένοι στην τζαζ,
που πρόταξαν τους εγκεφάλους τους γυμνούς στον ουρανό
κάτω απ’ τον Εναέριο σιδηρόδρομο και είδαν
αγγέλους Μωαμεθανούς να τρεκλίζουν φωτισμένοι σε ταράτσες πολυκατοικιών,
που πέρασαν απ’ τα πανεπιστήμια με ήρεμα ακτινοβόλα μάτια με παραισθήσεις
του Αρκάνσας και τραγωδία με το φως του Μπλαίηκ ανάμεσα στους μελετητές
του πολέμου,
που διώχτηκαν απ’ τις ακαδημίες λόγω τρέλας και έκδοσης
στίχων ανήθικων στου κρανίου τα παράθυρα,
που διπλώθηκαν από τον φόβο ξεντυμένοι σε αξύριστα δωμάτια, καίγοντας
τα λεφτά τους στα καλάθια των αχρήστων και ακούγοντας τον Τρόμο
μέσ’ απ’ τον τοίχο...
 
Απόσπασμα από το «Ουρλιαχτό» / Μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς

Λίγο καιρό μετά την έκδοσή του, το «Ουρλιαχτό» θα απαγορευτεί ως άσεμνο. Παρά τη αντίδραση της συντηρητικής αμερικανικής κοινωνίας, η «γενιά των Μπίτ» συνέχιζε να καταδεικνύει το τέλμα της, τις αντιθέσεις της, τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις της.Με το «Στο δρόμο» του Kerouac, το «Ουρλιαχτό» του Ginsberg και το «Γυμνό Γεύμα» του Burroughs η «γενιά των Μπίτ» είχε αποκτήσει πλέον τη δική της λογοτεχνική έκφραση.
 
Και αν ο Jack Kerouac ήταν ο «Βασιλιάς» των Μπιτ, ο Allen Ginsberg ήταν ο «ντελάλης» τους. Σε αντίθεση με τον «Βασιλιά» που ήταν κάπως αντιεπικοινωνιακός, ο Ginsberg προώθησε όχι μόνο το δικό του έργο, αλλά και των υπολοίπων, και κυρίως αυτό του Kerouac. Το 1973 αυτός και η ποιήτρια Anne Waldman ίδρυσαν για αυτό το σκοπό στο ινστιτούτο Naropa, στο Boulder, στο Colorado, ένα ειδικό τμήμα για την μελέτη των γραπτών του Kerouac, αλλά και γενικότερα της «γενιάς των Μπιτ».
 

Το «Ουρλιαχτό» αποτέλεσε κατά κάποιο τρόπο τον καταλύτη στο έργο  του Ginsberg, αλλά και στη γενικότερη πολιτική και κοινωνική δράση του. Συχνά τοποθετήθηκε για θέματα όπως ο πόλεμος του Βιετνάμ, τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων (ο ίδιος άλλωστε διατηρούσε μακροχρόνια σχέση με τον Peter Orlovsky) , αλλά και την απελευθέρωση των ναρκωτικών. Οι απόψεις του προκάλεσαν αρκετές φορές την αντίδραση της πολιτικής ηγεσίας, εντός αλλά και εκτός των ΗΠΑ, ενώ το FBI διατηρούσε έναν ογκωδέστατο φάκελο για αυτόν. Ο Ginsberg εξελίσσεται σε έναν από τους σημαντικότερους εκφραστές του παγκόσμιου κινήματος των νέων της δεκαετία του ‘60.

Ο Ginsberg βάδισε και σε μουσικά μονοπάτια.Συμμετείχε στην μελοποίηση ποιημάτων του William Blake, «Songs of Innocence» και «Songs of Experience», ενώ ηχογράφησε και το διπλό άλμπουμ «First Blues». Σε συνεργασία με τον Philip Glass επένδυσαν μουσικά τα ποιήματα «Ουρλιαχτό» και «Wichita Vortex Sutra». Ανέβηκε στη σκηνή με μουσικούς όπως ο Bob Dylan, οι Fugs, ο Phil Ochs, οι Clash και η Patti Smith. Λίγο πριν το θάνατό του θα ηχογραφήσει το «Ballad of the Skeletons», σε συνεργασία με σημαντικούς συνθέτες, όπως οι Philip Glass, Lenny Kaye, Marc Ribot και Paul McCartney. Το βίντεο γυρίστηκε από τον σκηνοθέτη Gus Van Sant.

Όντας μία ανήσυχη και αντισυμβατική προσωπικότητα, ταξίδεψε σε πολλές χώρες και μετατράπηκε σε έναν «πολίτη του κόσμου». Τα ταξίδια του τον βοήθησαν να αναπτύξει μία παγκόσμια συνείδηση, η οποία τον συντρόφευε μέχρι το τέλος της ζωής του.
 
Ο Allen Ginsberg θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 5 Απριλίου του 1997, χτυπημένος από καρκίνο στο ήπαρ. Το έργο του αναγνωρίστηκε από τους ακαδημαϊκούς κύκλους, ωστόσο το σημαντικότερο είναι πως παραμένει ζωντανό σε κάθε σοκάκι των μεγαλουπόλεων, στους δρόμους και τα μπαρ, σε κάθε ποτήρι που αδειάζει, σε κάθε χέρι που κρατάει με πάθος τις ποιητικές του συλλογές. Παραμένει ζωντανό σε κάθε άνθρωπο που αντιλαμβάνεται τη δύναμη ενός «ουρλιαχτού». 

Με μία ευθεία και προκλητική παρέμβαση στην εσωτερική πολιτική σκηνή της χώρας, οι Financial Times φέρνουν ξανά στο προσκήνιο το ευρωπαϊκό σενάριο που θα προτιμούσε έναν πιο μετριοπαθή κυβερνητικό συνασπισμό στο τιμόνι της Ελλάδας «υποδεικνύοντας» στον Αλέξη Τσίπρα να απαλλαχθεί τόσο από την Αριστερή Πλατφόρμα όσο και από τους ΑΝΕΛ και να συνεργαστεί με το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ.

«Το σκεπτικό είναι η δημιουργία ενός νέου συνασπισμού με το παραδοσιακό κεντροαριστερό κόμμα της Ελλάδας, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι - ένα νέο κεντροαριστερό κόμμα που συμμετείχε για πρώτη φορά στην εκλογική μάχη τον Ιανουάριο», γράφουν. Ανώτατος αξιωματούχος υπουργείου Οικονομικών της Ευρωζώνης φέρεται να δηλώνει μάλιστα πως «ο Τσίπρας πρέπει να αποφασίσει να θέλει να είναι πρωθυπουργός ή ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ» και να προσθέτει πως «η κυβέρνηση αυτή δεν μπορεί να επιβιώσει».

Η Αριστερή Πλατφόρμα φαίνεται να ενοχλεί ιδιαίτερα τους αρθρογράφους των FT, που υποστηρίζουν ότι μπορεί ακόμα και να ρίξει την κυβέρνηση βάζοντας βέτο στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Σύμφωνα με την εφημερίδα, μέλη της μετριοπαθούς πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ φέρονται να παραδέχονται ότι υπάρχει πρόβλημα με την Αριστερή Πλατφόρμα, η οποία αποτελεί την εσωτερική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπροσωπεύει περίπου το ένα τρίτο του κόμματος. «Ελέγχει αρκετούς βουλευτές για να ρίξει την κυβέρνηση αν αποστατούσαν σε ψηφοφορία στην Βουλή» σημειώνεται χαρακτηριστικά στο δημοσίευμα. «Ημασταν περισσότερο μια ομάδα συζήτησης παρά ένα πολιτικό κόμμα, οπότε είναι δύσκολο να δημιουργηθεί ένα σύστημα κομματικής πειθαρχίας» φέρεται να αναφέρει αξιωματούχος του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος όμως δεν κατονομάζεται. «Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς πως είμαστε στην εξουσία λιγότερο από 100 ημέρες», σημειώνει.

Για να επιτευχθεί η συμφωνία με το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ που κάποιοι στην Ευρώπη θα ήθελαν πολύ να δουν, οι FT γράφουν ότι για να κερδίσει την στήριξη του ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να «ξεφορτωθεί και τον εκ δεξιών εταίρο του, τους εθνικιστές Ανεξάρτητους Έλληνες».

Στη λίστα των προς αποπομπή για τους FT… και ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών. Όπως γράφει η εφημερίδα στον ίδιο προκλητικό τόνο, στην ευρωζώνη επικρατεί εκνευρισμός  για το πρόσωπο του Γιάννη Βαρουφάκη. Αυτό που τους εκνευρίζει είναι ότι «εμφανίζεται “χαλαρός” για το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, ενώ συχνά κάνει διαλέξεις στους εταίρους του, μια τάση που τον έχει αποξενώσει ακόμα και πιθανούς συμμάχους», αναφέρει το δημοσίευμα.

Μετά από όλα αυτά, ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι η βρετανική εφημερίδα τονίζει ότι οι αξιωματούχοι της ευρωζώνης, τους οποίους επικαλείται, επιμένουν ότι δεν προσπαθούν να επιβάλουν αλλαγή στην κυβέρνηση και επισημαίνουν ότι είναι προσεκτικοί σε τέτοια ζητήματα μετά τις κατηγορίες ότι η ΕΕ συνέβαλε στην λήξη της θητείας του Παπανδρέου, αλλά και του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Δύσκολες ισορροπίες σε ένα αβέβαιο γεωπολιτικό και οικονομικό στερέωμα δοκιμάζει ο Αλέξης Τσίπρας με το ταξίδι αυτής της εβδομάδας στη Μόσχα και το «ραντεβού κορυφής» με τον Βλαντιμίρ Πούτιν την Μεγάλη Τετάρτη στο Κρεμλίνο.

Το γεγονός και μόνον ότι η συνάντηση Τσίπρα-Πούτιν θα γίνει την ώρα που θα συνεδριάζει ξανά το EuroWorkingGroup για την ελληνική χρηματοδότηση, ήταν αρκετό για να ανεβάσει κατακόρυφα τα… κοντέρ του εκνευρισμού σε συγκεκριμένα ευρωπαϊκά γραφεία. Ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, ευρωσοσιαλιστής Μάρτιν Σουλτς ήταν ο πρώτος που έστειλε το μήνυμα τονίζοντας ότι θα ήταν «απαράδεκτο» εάν ο Τσίπρας υπολογίζει ότι ως αντάλλαγμα για ρωσική βοήθεια «θα θέσει σε κίνδυνο την κοινή θέση της ΕΕ σε ό,τι αφορά τη Ρωσία». Σε ανάλογο μήκος κύματος κινήθηκε και ο αντιπρόεδρος της γερμανικής κυβέρνησης Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ενώ το κλίμα της καχυποψίας εισπράττεται από στελέχη της κυβέρνησης σε πολλαπλού επιπέδου ευρωπαϊκές επαφές.

To Μέγαρο Μαξίμου δεν συνδέει το ταξίδι στη Μόσχα με την ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση, ταυτόχρονα όμως διαμηνύει σε όλους τους τόνους πως η κυβέρνηση είναι εκείνη που καθορίζει την ατζέντα της εξωτερικής πολιτικής – μιας πολιτικής, που δεν θέλει πλέον να είναι «μονοδιάστατη».

«Η κυβέρνηση δεν δέχεται παρεμβάσεις για το ποιες συναντήσεις θα κάνει. Οι επιλογές είναι δικές μας», δηλώνει χαρακτηριστικά ο υπουργός Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης, ενώ και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γαβριήλ Σακελλαρίδης τόνισε ότι «ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Ελλάδας είναι σίγουρος. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι στο πλαίσιο μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής η Ελλάδα δεν πρέπει να προχωρά στη σύσφιξη των διεθνών σχέσεων».

Πιο προωθημένος ήταν ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτης Λαφαζάνης δηλώνοντας ότι «μια ελληνορωσική συμφωνία θα βοηθούσε τη διαπραγμάτευση με την ΕΕ». Όμως, πηγές του Μαξίμου επισημαίνουν πως, πέραν των διαπραγματευτικών εντυπώσεων, ο ουσιαστικός στόχος της όποιας συμφωνίας στη Μόσχα είναι πολύ πιο μακροπρόθεσμος σε οικονομικούς, ενεργειακούς και, εν τέλει, γεωπολιτικούς όρους.

Η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει τεράστια οφέλη στηρίζοντας τα ενεργειακά σχέδια του Βλάντιμιρ Πούτιν και της Gazprom. Το σχέδιο για τον αγωγό Turkish Stream, που μέσω της Μαύρης Θάλασσας μπορεί να φτάσει στα ελληνοτουρκικά και ελληνοσκοπιανά σύνορα μπορεί να δημιουργήσει το νέο, νότιο διάδρομο του φυσικού αερίου προς τη νοτιοανατολική και κεντρική Ευρώπη με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό, οικονομικά και γεωπολιτικά, για την Ελλάδα.

Η Ευρώπη, με περιορισμένες εξαιρέσεις τύπου Ουγγαρίας, δεν βλέπει βεβαίως θετικά την όλη προοπτική καθώς ο αγωγός παρακάμπτει την Ουκρανία και συντηρεί την ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία. Η ιδανική θέση για την Ελλάδα θα ήταν εκείνη του ενδιάμεσου «κρίκου» στις δύο πλευρές, ωστόσο κάτι τέτοιο προϋποθέτει μείζονες πολιτικές και οικονομικές υπερβάσεις που αυτή τη στιγμή μοιάζουν πολύ δύσκολες.

Το θέμα των ευρωπαϊκών κυρώσεων προς τη Ρωσία θα βρεθεί επίσης στην ατζέντα του ταξιδιού Τσίπρα στη Μόσχα, εδώ ωστόσο τα πράγματα είναι ίσως λιγότερα δύσκολα απ’ όσο φαίνονται. Πλέον διακρίνεται γενικότερη τάση μεταξύ αρκετών ευρωπαϊκών χωρών για χαλάρωση των κυρώσεων προς τη Μόσχα και η Αθήνα θέλει να «χτίσει» πάνω και σ’ αυτό το κλίμα το νέο δίαυλο μιας «ειλικρινούς επικοινωνίας και διαλόγου» με το Κρεμλίνο, όπως λένε χαρακτηριστικά κυβερνητικές πηγές. Σ’ αυτή την ειλικρίνεια, προφανώς θα ενταχθεί και η σαφής διατύπωση της διαφωνίας της ελληνικής πλευράς για την προσάρτηση της Κριμαίας, αλλά και η συζήτηση για την άρση του ρωσικού εμπάργκο στις εισαγωγές ελληνικών αγροτικών προϊόντων.

Από το «ταμείο» όλων αυτών αλλά και από το ποιες θα είναι οι αντιδράσεις στην Ευρώπη μετά το ραντεβού του Κρεμλίνου θα φανεί και πού ακριβώς η νέα «άνοιξη στις ελληνορωσικές σχέσεις» για την οποία μίλησε ο Αλέξης Τσίπρας στη συνέντευξή του στο τηλεοπτικό δίκυτο «Russia 1».