Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Καλό μήνα

Έχουν περάσει περισσότερα από 20 χρόνια από τότε που ο Θόδωρος Πάγκαλος έκανε μια παροιμιώδη δήλωση εναντίον της Γερμανίας. Την είχε αποκαλέσει «οικονομικό γίγαντα με μυαλό μικρού παιδιού» (ή κάπως έτσι, έχει περάσει πολύς καιρός, ξέρω ότι ο ίδιος την έχει αμφισβητήσει) και είχε προκαλέσει πολιτικό σάλο.

Η αντίδραση της Γερμανίας ήταν οξύτατη (καγκελάριος ήταν ο Χέλμουτ Κολ) και ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου αντελήφθη ότι δεν θα περνούσε έτσι. Γι’ αυτό υποχρέωσε τον Πάγκαλο να ζητήσει συγγνώμη και το θέμα έληξε.

Γιατί θυμηθήκαμε αυτό το περιστατικό, τι σχέση έχει με τα σημερινά, τι σχέση μπορεί να έχει με την ταπεινή Κηφισιά ; Έχει και παρέχει. Ιδού γιατί. Πάνε περίπου 6 και πλέον μήνες όπου οι πολίτες της Κηφισιάς αναγκάστηκαν να επιλέξουν για Δήμαρχο στην θέση των λίαν επιεικώς αίολων, διεφθαρμένων Χιωτάκη-Βάρσου, τον «λίγο» Γ. Θωμάκο.

Ο Γ. Θωμάκος πλην όλων των άλλων disadvantage που είχε σαν άτομο είχε και το μεγάλο βαρίδι στις τάξεις του. Είχε επιλέξει και τον Χρ. Καλό όχι από άλλο λόγο, μόνο με την μη στελέχωση της παράταξής του με ικανό αριθμό στελεχών. Επέλεξε λοιπόν να μεταμορφωθεί σε άλλο ταχυδακτυλουργό και όπως βαπτίζουν το κρέας ψάρι, έτσι συμπεριέλαβε τον Χρ. Καλό στην παράταξή του, με σκοπό να του δώσει την απαραίτητη εξυγίανση, την «κάθαρση από τα τόσα θλιβερά αμαρτήματα του. Ή ως άλλος ταχυδακτυλουργός.

Κατά πόσον αυτό επετεύχθη είναι κάτι που θα το αναλύσουμε αργότερα. Επέλεξε λοιπόν να μεταμορφωθεί σε άλλον Ιησού και να εξυγιάνει την πόλη από τις τόσες πολλές αμαρτίες. Αμαρτίες που είχαν σαν πηγή από την διοίκηση-διαχείριση Βάρσου. Συνεχίστηκαν, χειρότερες, με τον Ν. Χιωτάκη. 

Τι έκανε ο Δήμαρχος Γ. Θωμάκος; Τίποτα. Η διοίκησή του όχι μόνο δεν εξέδωσε ούτε μία αποδοκιμαστική δήλωση. Το αντίθετο, στελέχωσε την διοίκησή του με άτομα ως τον Χρ. Καλό, είναι σαν μια χαιρέκακη (έναντι της διοίκησης Χιωτάκη) ικανοποίηση από το «κατόρθωμα» του αντιδημάρχου.

Βλέπω σήμερα τις αντιδράσεις στελεχών της παράταξης Χιωτάκη αλλά και πλήθους πολιτών με αυτές τις ακατανόητες ενέργειες, ακόμη και στελεχών της παράταξης Θωμάκου, Δημοτικών Συμβούλων, για τα ανατριχιαστικά ακούνε, μαθαίνουν καμώματα του Αντιδημάρχου. Θεωρώ το θέμα ήσσονος σημασίας. Με την εξής έννοια: αυτή η κατηγορία των πολιτών  έτσι εκπαιδεύεται, αυτά τα συνθήματα φωνάζουν διαχρονικά, τα φώναζαν και πέρσι και πρόπερσι και, κατά τούτο, είναι λίγο υποκριτικές οι αντιδράσεις των πρώην μελών της προηγούμενης Διοίκησης Χιωτάκη.

Όμως, υποτίθεται ότι σήμερα έχουμε διοίκηση μια νέας παράταξης, τα στελέχη της οποίας έβγαζαν τα προηγούμενα χρόνια σπυράκια, όταν άκουγαν για τέτοες συμπεριφορές. Τώρα τα ακούνε στη «δική τους» διοίκηση. Αλλά ας μην παριστάνουν τους έκπληκτους. Ποιος θα τα εμπόδιζε; Τον Καλό έχει σαν Αντιδήμαρχο καθαριότητας.

Ο Γ. Θωμάκος έπεσε στην ανάγκη του Καλού, επειδή δεν είχε την δύναμη –θεωρούσε- σαν παράταξη στις εκλογές. Κατανοητό. Αλλά ήταν ανάγκη να τον κάνει Αντιδήμαρχο καθαριότητας; Και στη καθαριότητα έχει παράτες.

Όταν ο Καλός απείλησε τις εργαζόμενες υπαλλήλους του Δήμου με άσεμνες χειρονομίες, φραστικές ενοχλήσεις –δεν είναι και η πρώτη φορά-ότι θα τους διώξει, (από πού άραγε;) αυτές οι δηλώσεις-εκβιασμοί του έφτασαν ως τον Δήμαρχο Χιωτάκη, τότε και στο Γ. Θωμάκο τώρα, ουδείς τον αποδοκίμασε. Όταν ένας έχει μάθει να κατακλέβει-απαλλοτριώνει τα ταμεία του Δήμου, των Νηπιαγωγείων, κατόπιν μόνο ο ίδιος ο Ιησούς να μπορέσει να εξυγιάνει από τις τόσες μεγάλες και πολλές αμαρτίες. Στην δική μας περίπτωση τον ρόλο του εξυγιαντή, τον ρόλο του υπέρ άνω ανέλαβε ο Γ. Θωμάκος. Χωρίς καμία προοπτική. Ενώ ο Γ. Θωμάκος θα έπρεπε να τον υποχρεώσει να κάτσει φρόνιμα, όπως υποχρέωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου τον Πάγκαλο. Έτσι κάνουν οι υπεύθυνοι πολιτικοί. Πως όμως είναι αυτό εφικτό; Χαμένος κόπος.

Ο Καλός δεν είναι σημερινός, δεν είναι tabula rasa. Έχει παρελθόν. Έχει πει-πραγματοποιήσει τα πιο απίθανα πράγματα. Είναι ικανός να πει τα πάντα, για να προβληθεί. Όταν απειλεί τις υπαλλήλους με διωγμό αν δεν υποκύψουν στις άρρωστες-θρασύτατες διαθέσεις του, σιγά που θα τον πειράξει επειδή κάποιοι σκέφτονται και τα εκφράζουν με δριμύ τρόπο,  διαμαρτύρονται για τα όλα αυτά που κάνει και, εκθέτει μια ολόκληρη πόλη. Η λαϊκή σοφία αναφέρει «η ψυχή βγαίνει, το χούι δεν βγαίνει».

Θα τον λουστούν τον Καλό, αφού αποφάσισαν να του δώσουν μια τόσο καίρια θέση στην διοίκηση. Τα εκ των υστέρων κλαψουρίσματα για τα ανδραγαθήματά του, δεν έχουν ιδιαίτερη αξία.

Ο τίτλος του άρθρου τίθεται καθ’ υπερβολήν. Ασφαλώς διοικεί ο Γ. Θωμάκος. Αλλά από τη στιγμή που ένας αντιδήμαρχος λέει και κάνει ότι του κατέβει, χωρίς να υπολογίζει τις επιπτώσεις, ο τίτλος έχει μεγάλη δόση αλήθειας.

Επιμύθιον: να μη διαμαρτύρονται οι του Γ. Θωμάκου για τη δράση του Χρ.Καλού. Απλώς να τον χαίρονται, ως συνδιοικητή…-

με αφορμή την χθεσινή εκπομπή Ορίζοντας - Το μεγάλο Ξεπούλημα - του Σωτήρη Δανέζη, ένα απόσπασμα από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Irène Némirovsky

Το κρασί της μοναξιάς      

Σε μια γωνιά, συνθέσεις Capo di Monte ...  

Η Ελένη κάθισε στη θέση της δίπλα στη δεσποινίδα Ρόζ. Ο μπουφές κατέρρεε υπό το βάρος των ασημένιων σερβίτσιων, αγορασμένων σε δημοπρασίες, επειδή η παλιά αριστοκρατία ήταν στα πρόθυρα της οριστικής καταστροφής και πουλούσε όσο όσο αυτά που της ανήκαν, τα οποία και αγόραζαν οι νεόπλουτοι επιχειρηματίες.  

Aγαλματίδια των Sèvres, μικρά πιατάκια ...  

"'Ολα, μέσα σ' αυτό το σπίτι, μοιάζουν να βρίσκονται σε κρησφύγετο ληστών, από δεύτερο χέρι", αναλογιζόταν η Ελένη. Τα βαριά ασημικά προέρχονταν από διαφορετικές αγορές. Κανείς δεν είχε μπει στον κόπο να αφαιρέσει τα αρχικά, τα στέμματα και τα εμβλήματα που τα διακοσμούσαν. Μόνο το βάρος ενδιέφερε τους Κάρολ. Σε μια γωνιά, συνθέσεις Capo di Monte ήταν ακόμη με το περιτύλιγμά τους, ενώ αγαλματίδια των Sèvres, μικρά πιατάκια από ένα τρυφερό ροζ υλικό, διακοσμημένα με φιγούρες και μπουκέτα, στιβάζονταν πάνω στα ράφια. Η Μπέλλα τα είχε αγοράσει πριν μια βδομάδα στη δημοπρασία, αλλά παρέμεναν εδώ, θλιβερά, αχρησιμοποίητα, μέσα στο αχυρένιο ή μεταξένιο περιτύλιγμά τους. Το ίδιο και οι βιβλιοθήκες, που τις αγόραζαν με το μέτρο, και κανείς, εκτός από την Ελένη, δεν άνοιγε τα βιβλία από δέρμα μαρόκο με τα οικόσημα χαραγμένα πάνω τους. Η Μπέλλα έλεγε αστειευόμενη : "Πού θα βρούμε ν' αγοράσουμε πορτρέτα προγόνων ;"  

Στο σαλόνι, το χαλί της Savonnerie ...  

Η επανάσταση δεν είχε αρχίσει ακόμη, αλλά πλησίαζε, το προαισθανόσουν (...) Κανείς δεν ενδιαφερόταν για τα νέα του μετώπου. Ο πόλεμος φαινόταν να είχε κυλήσει σ' ένα μακρινό παρελθόν. Τους τραυματίες τους έβλεπαν με αδιαφορία, τους στρατιώτες με δυσφορία και έχθρα. Μόνο το χρήμα ενδιέφερε τους άντρες που περιέβαλαν την Ελένη. 'Ολοι πλούτιζαν. Αυτός ο Πακτωλός έρεε μάλιστα τόσο ορμητικός, θυελλώδης και ιδιότροπος, που τρόμαζε ακόμη κι εκείνους που ζούσαν στις παρυφές του και το γεύονταν. 'Ολα έρχονταν πολύ γρήγορα, πολύ εύκολα... Αποκτούσες μια αξία στο Χρηματιστήριο κι αμέσως ανέβαινε σαν πυρετός. Δεν φώναζαν πια χαρούμενα τους αριθμούς δίπλα στην Ελένη : τώρα τους ψιθύριζαν. Δεν άκουγε πια για "εκατομμύρια", αλλά για "δισεκατομμύρια", που τα προφέρανε με φωνή βαριά, διστακτική και λαχανιασμένη.

Δεν έβλεπε γύρω της παρά άπληστα και έντρομα βλέμματα. Την ίδια στιγμή, αγόραζαν. Τα πάντα και παντού. Πρωϊ και βράδυ, ο κόσμος ερχόταν, βγάζοντας πακέτα από τις τσέπες. Πίσω από τις κλειστές πόρτες, η Ελένη άκουγε άριθμούς και χαμηλόφωνες, έντονες και βιαστικές συζητήσεις. Αγόραζαν ατόφιες γούνες, που δεν τις είχαν ακόμη καθαρίσει και τελαρώσει, αλλά τις είχαν δέσει μαζί μ' ένα σπάγγο σ' ένα ξύλο, όπως τις είχε πουλήσει ο έμπορας από την Ανατολή σ' ενα μακρινό παζάρι. Αγόραζαν δέρματα από ερμίνα και ζιμπελίνα, παρτίδες από τσιντσιλά που έμοιαζαν με το τρίχωμα ψώφιου αρουραίου, κοσμήματα, κολιέδες, αρχαία βραχιόλια, την αξία των οποίων εκτιμούσαν με το βάρος, τεράστια σμαράγδια, αλλά θολά, τόσο πολύ η βιασύνη και η επιθυμία υπερτερούσαν αντί για την διορατικότητα. Αγόραζαν χρυσό, σε μπάρες, σε ράβδους, αλλά κυρίως μετοχές, σε πακέτα, σε δεσμίδες, σε σωρούς, που αντιπροσώπευαν τράπεζες, δεξαμενόπλοια, αγωγούς, διαμάντια θαμμένα ακόμη στη γη... Το χαρτί φούσκωνε τα έπιπλα, γέμιζε τους τοίχους, τα κρεβάτια.

Το έκρυβαν στα δωμάτια της υπηρεσίας, στο αναγνωστήριο, στις σόμπες μόλις ερχόταν η άνοιξη. Πακέτα μετοχών ήταν ραμμένα στο ύφασμα των πολυθρόνων, και ο κόσμος που επισκεπτόταν τους Κάρολ καθόταν πάνω τους εναλλάξ, τα έκλωθε με τη θερμότητα του σώματος, σαν να ήθελε να γεννήσει χρυσά αυγά. Στο σαλόνι, το χαλί της Savonnerie που το διακοσμούσε μία γιρλάντα από τριαντάφυλλα ήταν τυλιγμένο σε μια γωνιά και περιείχε χοντρές δεσμίδες που έτριζαν με το παραμικρό ρεύμα. Κάποιες φορές, η Ελένη, αφηρημένα, διασκέδαζε κανοντάς τες να τρίζουν κάτω από τα πόδια της, όπως πατάμε τα ξερά φύλλα το φθινόπωρο κάτω από το τακούνι μας. [μετάφραση Σ.Σ.]    

ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ : ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ (29.03.2015)

Ρεπορτάζ - σενάριο : Σωτήρης Δανέζης  

Περίληψη: Στα χρόνια της κρίσης ολόκληρες περιουσίες άλλαξαν χέρια μέσα σε μια νύχτα. Αυτόπτες μάρτυρες αυτής της «συναλλαγής» εξιστορούν τις εμπειρίες τους στον «Ορίζοντα» του Σωτήρη Δανέζη και στη νέα εκπομπή με τίτλο «To Μεγάλο Ξεπούλημα», που μεταδίδεται στο MEGA. Μια συμβολαιογράφος ανεβαίνει κάθε Τετάρτη στην έδρα του Ειρηνοδικείου της Αθήνας κρατώντας το φάκελο με τα ακίνητα που «βγαίνουν στο σφυρί». Την ίδια ώρα ένας μεσίτης περιμένει νέους αγοραστές σε διαμερίσματα και βίλες που πωλούνται όσο-όσο. Στο Κολωνάκι ένας συλλέκτης βιβλίων «χτυπάει» σε δημοπρασία πολύτιμα έργα σε μοναδικές τιμές ενώ στην πλατεία Βάθη ένας ρακοσυλλέκτης αδειάζει το μαγαζί φίλου του, που βάζει λουκέτο μετά από μισό αιώνα.

Στη Θεσσαλονίκη ένα ζευγάρι χρυσές βέρες πωλούνται για ένα πιάτο φαϊ και τα ακριβά χρυσαφικά δίνονται για να καλυφθούν λογαριασμοί, δόσεις και φόροι. 'Ενας άνεργος, που δεν έχει τίποτα άλλο να πουλήσει, βάζει την αγγελία: «Ενοικιάζεται μεσήλικας για κάθε νόμιμη χρήση». «Προσωπικά μου έκοψε την φτωχή μου σύνταξη στα δύο. Παρ' όλα αυτά προσπαθώ να κρατήσω ανθούσες τις επιθυμίες μου. Αγωνίσου για την επιθυμία σου, όχι για την επιβίωση σου. Για την επιβίωση αγωνίζονται μόνο τα ζώα», λέει στην εκπομπή ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης. Που πήγε ο χρυσός από τα εκατοντάδες «ενεχυροδανειστήρια» που ξεφύτρωσαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα; Πόσο εύκολα πωλούνται σήμερα τα ακίνητα; Που βρίσκεται το χρηματιστήριο της Τέχνης;

Πόσες οικογένειες αναγκάζονται να «σκοτώσουν» περιουσιακά στοιχεία και κόπους μιας ζωής για να μη βρεθούν στο δρόμο; «Περίπου το 47% των νοικοκυριών αναγκάστηκε να εκποιήσει μέρους της περιουσίας, ακίνητης ή κινητής, προκειμένου να αυξήσει τη ρευστότητά του και να καλύψει τις βασικές του ανάγκες», λέει ο οικονομολόγος Δημήτρης Μπίμπας επικαλούμενος μετριοπαθείς εκτιμήσεις της ΓΣΕΒΕΕ Την Κυριακή 29 Μαρτίου 2015 στις 23.30 στο MEGA o «Ορίζοντας» παρουσιάζει σκληρές αλήθειες και αναζητά απαντήσεις στις ιστορίες εκείνων που είδαν και έζησαν το μεγάλο το ξεπούλημα του πλούτου της μεσαίας τάξης στα χρόνια της κρίσης.   

"Η επικαιρότητα ανήκει δικαιωματικά στη δημοσιογραφία,ενώ η πραγματικότητα στη λογοτεχνία."

 

Γράφει η Χαριτίνη Μαλισσόβα

Με αφορμή το βιβλίο της :"Το παρόν αποτελεί προιόν μυθοπλασίας,(εκδ.Πόλις) ,ένα εντελώς καινούργιο εγχείρημα από εκδοτικής απόψεως,αφού αφορά την ανθολόγηση των αναρτήσεών της στο διαδίκτυο,η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου μιλά  για την εποχή του διαδικτύου και τη χρηστικότητά του. Πώς και γιατί μια μεταφράστρια περνά στη θέση του συγγραφέα; Πόσο σημαντική είναι η αίσθηση του χιούμορ εντός και εκτός διαδικτύου αλλά και πόσο οι "τοίχοι"του διαδικτύου μπορούν να συγκριθούν με το τυπωμένο χαρτί;

Και,τελικά,η Κρίση πόσο σχετίζεται με την αύξηση των χρηστών του διαδικτύου;

 

«Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθο πλασίας» , ο τίτλος του βιβλίου σας,που αποτελεί μία ανθολόγηση των ποστς σας στο facebook. Τι σας παρακίνησε να μεταφέρετε στο χαρτί τις διαδικτυακές σας αναρτήσεις;

Μετά από 4-5 χρόνια σταθερής χρήσης του facebook, συνειδητοποίησα πως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν ούτως ή άλλως, πεδίο «μυθοπλασίας»: καθένας μας πλάθει εκεί έναν εαυτό και μια πραγματικότητα – ομοίως κι εγώ. Επίσης οι σχολιασμοί της πραγματικότητας φέρουν κατεξοχήν τη σφραγίδα της προσωπικής μυθολογίας καθενός. Στο facebook αντιλαμβάνεσαι ξεκάθαρα πόσο δεν «υπάρχει» η Αλήθεια, πόσο ασταθές υλικό είναι. Αυτή την ιδέα θέλησα να αποτυπώσω με έναν τρόπο πιο συνεκτικό –δηλαδή σε ένα βιβλίο– από ό,τι το έκανα κάθε μέρα στις σκόρπιες αναρτήσεις μου. 

Πόσο εύκολο είναι να σταχυολογήσει κάποιος όσα γράφει καθημερινά στο διαδίκτυο; Με ποιο κριτήριο κάνατε τις επιλογές σας;

Αν εξαιρέσει κανείς το ατέλειωτο scrolling (αφού δεν είχα τα κείμενά μου συγκεντρωμένα πουθενά παρά μόνο διάσπαρτα στον «τοίχο» μου), δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο, εφόσον είχα ένα λίγο-πολύ συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό σχέδιο κατά νου για το τι θα είναι το βιβλίο. Επέλεξα αυστηρά εκείνα τα κομμάτια που μπορούσαν να οικοδομήσουν αυτό που ήθελα – την προσωπική μου μυθολογική πραγματικότητα. Είναι χαρακτηριστικό, για παράδειγμα, ότι απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά σε «επίκαιρα» γεγονότα. Τα επίκαιρα χάνονται μαζί με τον χρόνο. Είναι ευχάριστα ανησυχητικό το πώς δεν μπορείς να επιστρατεύσεις αυτό που κατεξοχήν θεωρούμε «πραγματικότητα» (δηλαδή τα γεγονότα) για να φτιάξεις το πορτρέτο της.Είναι δύο τελείως διακριτά πράγματα η επικαιρότητα και η πραγματικότητα. Η πρώτη ανήκει δικαιωματικά στη δημοσιογραφία. Η δεύτερη, στη λογοτεχνία.

Η πλειονότητα των κειμένων έχουν έντονη χροιά χιούμορ και αυτοσαρκασμού.Πόση ανάγκη έχει ο αναγνώστης αλλά και ο χρήστης του διαδικτύου από χιούμορ;

Το χιούμορ έχει την ευλογημένη ιδιότητα να σχετικοποιεί τα πάντα, και ιδίως τον εαυτό μας. Μας κάνει τη χάρη να μας πετάει έξω από το κέντρο του κόσμου, όπου νομίζουμε ότι βρισκόμαστε και να μας κάνει καλύτερους παρατηρητές, άρα, νομίζω, και αναγνώστες. Είναι μια γενικότερη στάση ζωής το χιούμορ. Δεν είναι καθόλου το ίδιο με την «πλάκα», που μπορείς να πεις ότι δεν χωράει σε όλες τις περιστάσεις. Η υπαινικτικότητα, για παράδειγμα, λειτουργεί σαν προτροπή για δημιουργική ανάγνωση και ερμηνεία. Για μένα, ως αναγνώστρια κατ’ αρχήν, αυτό είναι τεράστιο προσόν σε ένα κείμενο.

Δεν θα μπορούσα να μην επισημάνω την γλωσσοπλαστική δεινότητά σας, πάντα με άξονα το χιούμορ: για παράδειγμα, λέξεις-νεολογισμοί όπως: ραφιάνος,συναγχωμένη,διαπληκτρισμός,δείχνουν άριστη γνώση της γλώσσας.Πώς μια πολυβραβευμένη μεταφράστρια,αποφάσισε να περάσει στο χώρο της συγγραφής;

Νομίζω πως όλα τα ωραία πράγματα (πρέπει να) ξεκινούν ως παιχνίδι, και στη συνέχεια να διατηρούν αυτή την αίσθηση που έχουν για το παιχνίδι τα παιδιά: ένα εξόχως σοβαρό, χαρούμενο ξεμυάλισμα. Κάπως έτσι έβλεπα ανέκαθεν τη δουλειά μου, που είναι η γλώσσα. Το παιχνίδι μαζί της είναι αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινότητάς μου, ένα είδος επαγγελματικής παραμόρφωσης. Η γλώσσα φτιάχνει την αντίληψή μας και αντιστρόφως, άρα «πειράζοντας» τη γλώσσα, δημιουργείς κατά κάποιον τρόπο και νέα πεδία αντίληψης του κόσμου. Πάντως η απόφαση δεν ήταν και τόσο εύκολη. Έχοντας συνηθίσει στον υπέροχο ρόλο της σκιάς των συγγραφέων, η μετάβαση στο προσκήνιο (και μάλιστα με ένα μάλλον ακατάτακτο βιβλίο) έγινε μετά από μεγάλο δισταγμό.

Αλήθεια,σε ποιο λογοτεχνικό είδος εντάσσεται(τε) το βιβλίο σας;

Αυτό παραμένει μυστήριο! Οι Αγγλοσάξωνες έχουν εισαγάγει εδώ και πολύ καιρό την έννοια του flash fiction – πεζά μικρής και πάρα πολύ μικρής (αστραπιαίας) φόρμας, και πιθανώς αυτό το είδος να γειτνιάζει περισσότερο με τη μορφή των κειμένων του βιβλίου. Ώσπου όμως να εμφανιστούν και άλλα παρόμοια δείγματα, μάλλον το είδος θα παραμείνει μακαρίως αβάπτιστο.

Εσείς πώς χρησιμοποιείτε το facebook και  γιατί; Σε τι σας "χρησιμεύει";

Είναι ένα μεγάλο παράθυρο με γερή σήτα και, εφόσον το επιλέξω, διπλά τζάμια και βαριές κουρτίνες. Είναι ενα μεγάλο θέατρο όπου ποτέ δεν ξέρεις τι ακριβώς έργο θα δεις. Είναι επίσης, για μένα προσωπικά, και κάτι σαν σημειωματάριο ή ημερολόγιο. Είναι πεδίο επικοινωνίας, επαφής, πλάκας ενίοτε. Ως ένθερμη οπαδός του γραπτού λόγου, βρίσκω ότι μου ταιριάζει πολύ περισσότερο από ό,τι, ας πούμε, το τηλέφωνο. Τέλος χρωστώ χάρη στους διαδικτυακούς μου φίλους που γίνονται για μένα, εκτός των άλλων, και ένα πολύτιμο φίλτρο ενημέρωσης για τα τρέχοντα.

Κρίση και χρήση του διαδικτύου: θέλετε να το σχολιάσετε;

Βλέπω τα δύο αυτά εν πολλοίς ως συγκοινωνούντα δοχεία. Προφανώς, η κρίση είχε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και επιπτώσεις, ταυτόχρονα όμως, όπως όλα τα πράγματα ήταν και θέμα πρόσληψης. Το διαδίκτυο είναι αλήθεια πως όξυνε τα πνεύματα. Η ευχέρεια της ανταλλαγής απόψεων μετατράπηκε σε ευχέρεια ανταλλαγής ύβρεων και εν συνεχεία σε σύμπηξη θεωρητικών στρατοπέδων (του καναπέ), που απλώς αλληλοτροφοδοτούνταν με αντιπάθεια και δηλητήριο. Διαβάζω συχνά πως έτσι «ξέρουμε πλέον ποιος είναι τι», και ομολογώ ότι με ανατριχιάζει ο απειλητικός τόνος της διαπίστωσης. 

Τελικά,το χαρτί ή ο "τοίχος" που ποστάρουμε έχει μεγαλύτερη αίγλη; Είναι συγκρίσιμα;

Φυσικά το χαρτί! Μακράν. Έστω και αν έχει κανείς χιλιάδες «φίλους» και εκατοντάδες «like», ο τυπωμένος στο χαρτί λόγος διατηρεί σχεδόν την ίδια μαγική βαρύτητα που είχε από την εποχή του Γουτεμβέργιου. Είναι πολύ νεαρά ακόμα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να συγκριθούν με το βιβλίο. Κατά τη γνώμη μου, αποτελούν αφορμή δημιουργίας, μια πλατφόρμα, ακόμα και τόπου εξόρυξης υλικού δημιουργίας. Αλλά το όποιο υλικό, αν θέλει να έχει υπόσταση, αν θέλει να συνιστά έναν «κόσμο», απαιτεί μια δομή, αρχή, μέση και τέλος. Αυτό κάνουν τα βιβλία.

Θέλετε να μας μιλήσετε για τα επόμενα συγγραφικά και μεταφραστικά σας σχέδια;

Σχέδια μπορώ να κάνω μόνο για τη δουλειά μου, που είναι η μετάφραση. Περιμένω με ανυπομονησία, σε λίγες μέρες, να κυκλοφορήσει το Η Δύναμις και η Δόξα, του Γκράχαμ Γκρην, ένα πολύ σπουδαίο βιβλίο, από τις εκδόσεις Πόλις. Στα σκαριά έχω, επίσης για τις εκδόσεις Πόλις, το Ομαδικό Πορτρέτο με Κυρία, το opus magnum του Χάινριχ Μπελ, ενώ ετοιμάζω και για τις εκδόσεις Πατάκη μια συλλογή κριτικών δοκιμίων του Ντάνιελ Μέντελσον, με θέματα που ξεκινούν από τον Ρεμπό και φτάνουν, με την ίδια εκπληκτική διεισδυτικότητα, έως το Άβαταρ του Κάμερον. Ως προς τη συγγραφή, επαφίεμαι στην φιλανθρωπία των πραγμάτων να μου υποδείξουν, αν θέλουν, το επόμενο βήμα.

Ως δόκιμη και πολύπειρη μεταφράστρια, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου ανατέμνει με χειρουργική ακρίβεια τη γλώσσα, την αναποδογυρίζει, την υποβάλλει σε ακραίες δοκιμασίες· όχι βέβαια πως την αντιμετωπίζει ως πτώμα, κατάλληλο μονάχα για δεξιότεχνες τομές και ταριχευτικές ασκήσεις. Κάθε άλλο· τη γλώσσα την κυρώνει και την τιμά, κυρίως όμως την αντιμετωπίζει ως δραστήριο και απρόβλεπτο συμπαίκτη, με τον οποίο μπορεί κανείς να σκαρώσει σκανταλιές και συνωμοτικές αποδράσεις από τη συμβατικότητα, να στήσει παγίδες στην τυπική, καθημερινή λογική. Ολο αυτό το κλίμα της ευφρόσυνης συμβίωσης με έναν απαιτητικό αλλά και γενναιόδωρο συγκάτοικο, το αποτυπώνει σαφώς στο παρόν πεζογράφημα, το πρώτο που την εισάγει στη βιβλιαγορά με την ιδιότητα της συγγραφέως και όχι της μεταφράστριας. Στην ουσία, πρόκειται για μικρά κείμενα αναρτημένα στον «τοίχο» της, στην αρένα του facebook, ενός από τα λεγόμενα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» που περισφίγγουν τη σύγχρονη διαπροσωπική επικοινωνία και με τη διαδραστική λειτουργία τους αποκαλύπτουν - ή επινοούν - παράλληλους κόσμους.(Λίζυ Τσιριμώκου,Το Βήμα)

Αν η πρώτη ενότητα δίνει τον τόνο και εισάγει τον εαυτό της και τον «άλλο εαυτό» της (1. «Το πρώτο πρόσωπο»), ακολουθούν τα πράγματα (2. «Αυτά») και τα πρόσωπα (3. «Αυτοί»), συμπρωταγωνιστές της σε μια «τρελή» καθημερινότητα, που δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τη μυθοπλασία. Επονται λοξές ματιές στο εργαστήρι της δουλειάς της (4. «Της μετάφρασης»), τον χρόνο (5. «Εντοιχισμένη ενηλικίωση»), προσπάθειες εμπλουτισμού των λεξικών με εξαίρετα παραδείγματα πορτμαντό λέξεων (6. «Εκτός λεξικού») και, τέλος, μεγαλύτερες και συναρπαστικότερες αφηγηματικές ενότητες (7. «Ιστορίες από το Σαχλαμαράν»). Κυριολεξία και μεταφορά αντιμεταθέτουν τη λειτουργία τους, οι μηχανισμοί της αβλεψίας και του λάθους κυριαρχούν, οι ελεύθεροι συνειρμοί απογειώνονται.

"Σε μια λογοτεχνία όπου το χιούμορ μάλλον αποφεύγεται, δεν μπορεί παρά να υποδεχθεί κανείς με κάποια ανακούφιση τους θραυσματικούς αυτοσχεδιασμούς και τους εύστοχους αφορισμούς της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου 

Αριστοτέλης Σαίνης(efsyn)

Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας" είναι ένα υπέροχο (και ιδιαίτερα πνευματώδες) βιβλίο, στο οποίο μπορείς να επανέρχεσαι από καιρού εις καιρόν, διαβάζοντας ένα λήμμα, μια "απογειωμένη" πρόταση, μια σελίδα. Τίποτα δεν είναι τυχαίο σ'αυτή την έξοχη κατασκευή, ενώ οι επιλογές των κειμένων (που αρκετά ή ενδεχομένως τα περισσότερα από αυτά είχαν "δημοσιευτεί" στο Facebook της συγγραφέως) είναι ευρηματικές και ακριβείς.(librofilo)

Έξοχο,σύγχρονο,ευρηματικό.Μια άριστη γνώστις της γλώσσας μας χαρίζει αναγνωστική απόλαυση-είτε ασχολούμαστε είτε όχι με την κοινωνική δικτύωση.

 

 

Βιογραφικό

Η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969 και σπούδασε Ιστορία στη Φιλοσοφική Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο της Konstanz, στη Γερμανία. Ασχολείται επαγγελματικά με τη μετάφραση και την επιμέλεια από το 1994. Παράλληλα έχει διδάξει επί πολλά χρόνια αρχαία ελληνικά σε μαθητές, ελληνικά σε ξένους και μετάφραση στο ΕΚΕΜΕΛ. Έχει στο ενεργητικό της πάνω από 30 μεταφράσεις, από τα αγγλικά και τα γερμανικά, που περιλαμβάνουν συγγραφείς όπως ο Κάφκα, ο Τουέιν, ο Στίβενσον, ο Κόου, ο Βιντάλ, ο Χάξλεϊ, ο Ντόκτοροου κ.ά., και συνεργασίες με πολλούς εκδοτικούς οίκους. Το 2011 τιμήθηκε από το ΕΚΕΜΕΛ με το Βραβείο Αγγλόφωνης Μετάφρασης για το βιβλίο "Χαμένοι",του Ντάνιελ Μέντελσον.

Η Ελλάδα είναι σύμπτωμα και όχι η αιτία της μεγαλύτερης ασθένειας της ευρωζώνης, επισημαίνει ο Βόλφγκανγκ Μουνχάου σε άρθρο του στους Financial Times. Σημειώνει δε ότι το θεμελιώδες πρόβλημα που όλοι αρνούνται να δουν είναι οι μεγάλες ανισορροπίες στην ευρωζώνη, που οδήγησαν στην ελληνική κρίση.

Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο στη διαχείριση της κρίσης στην ευρωζώνη που συχνά αναλωνόμαστε στις λεπτομέρειες. Βεβαίως οι λεπτομέρειες έχουν σημασία. Έχει σημασία εάν η ελληνική κυβέρνηση θα βρει τα χρήματα για να μετακυλήσει το χρέος της. Έχει σημασία η λίστα μεταρρυθμίσεων που θα προτείνει ο Αλέξης Τσίπρας στους πιστωτές, αλλά και στο δικό του κόμμα. Και έχει επίσης σημασία ότι ο ίδιος και η Άγκελα Μέρκελ έχουν βελτιώσει τις σχέσεις τους. Η συνάντηση την προηγούμενη εβδομάδα με τη Γερμανίδα καγκελάριο έφερε κάποια ηρεμία που ήταν απαραίτητη μετά την πρόσφατητοξική ρητορική.

Σε ό,τι αφορά τη μεγαλύτερη εικόνα όμως, αυτά είναι λεπτομέρειες. Δεν προσθέτουν κάτι στις ουσιώδεις ανισορροπίες που έχουν κάνει τη ζωή αβάσταχτη για πολλούς Ευρωπαίους. Μπορεί να περιγράψει κανείς με πολλούς διαφορετικούς τρόπους αυτές τις ανισορροπίες. Ο πιο απλός τρόπος είναι να κοιτάξει κανείς τις τιμές στα super market της Γερμανίας ή άλλων χωρών της νότιας Ευρώπης και να δει ότι το ίδιο το ευρώ έχει πολύ διαφορετική αγοραστική αξία σε κάθε χώρα.

Αυτό δεν είναι συγκρίσιμο με τη διαφορά τιμών που θα συναντήσει κανείς στη Γουτσίτα και στη Νέα Υόρκη. Στην ευρωζώνη, ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Οι τιμές είναι χαμηλότερες στις χώρες υψηλότερου εισοδήματος του ευρωπαϊκού βoρρά και όχι στις χώρες χαμηλότερων εισοδημάτων του Νότου.

Κάτι δεν πάει καλά εδώ. Μία πιο τεχνική αποτύπωση των εσωτερικών ανισορροπιών είναι το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Η Γερμανία είχε πλεόνασμα 7,5% του ΑΕΠ τον προηγούμενο χρόνο. Η Ελλάδα έχει έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών παρότι καταγράφει μία από τις πιο άγριες οικονομικές προσαρμογές στη σύγχρονη ιστορία.

Υπάρχουν και άλλα στοιχεία που περιγράφουν την ίδια κατάσταση. Ένα από αυτά είναι η καθαρή θέση διεθνών επενδύσεων – η διαφορά μεταξύ όσων κατέχει η χώρα στο εξωτερικό και των τοποθετήσεων που έχει ο υπόλοιπος κόσμος σε αυτή τη χώρα. Ή το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, ή ακόμη και οι ανισορροπίες στο σύστημα πληρωμών της ευρωζώνης, γνωστό και ως Target 2.

Όλα λένε την ίδια ιστορία: η ευρωζώνη έχει εκτροχιαστεί.

Είναι σύνηθες να υπάρχουν ανισορροπίες στην οικονομία. Θεωρητικά δεν υπάρχει κάτι κακό εφόσον τελικά αυτές εξαφανίζονται. Δεν υπάρχει όμως, καμία ένδειξη ότι αυτό ισχύει με τις εσωτερικές ανισορροπίες της ευρωζώνης. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο λάθος στις εκτιμήσεις του συντηρητικού οικονομικού κατεστημένου της ευρωζώνης. Πίστεψαν ότι η ευρωζώνη θα έβγαινε από την κρίση με την προσαρμογή.

Η πιο σημαντική προσαρμογή χρειάζεται να γίνει στη σύγκλιση των τιμών και του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος. Στην Ελλάδα και στις περισσότερες χώρες της περιφέρειας, οι τιμές και οι μισθοί χρειάζεται να μειωθούν- συγκριτικά με τα επίπεδα της Γερμανίας – κατά περίπου 10% με 30%, ανάλογα με τη χώρα και το μέγεθος στο οποίο θα επιλέξει κάποιος να επικεντρωθεί.

Ιδανικά, η προσαρμογή θα είναι συμμετρική κι αυτό σημαίνει ότι οι πλεονασματικές και οι ελλειμματικές χώρες θα συναντηθούν κάπου στη μέση. Δεν γίνεται όμως, αυτό, εν μέρει λόγω του χαμηλού πληθωρισμού. Ο βασικός λόγος για τον οποίο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα χρειάζεται τόσο απεγνωσμένα να αυξήσει τον πληθωρισμό από τα περίπου μηδενικά επίπεδα στο 2% είναι για να επιτρέψει στην Ελλάδα να έχει χαμηλότερο, αλλά πάντα θετικό, πληθωρισμό συγκριτικά με τη Γερμανία.

Η εμπειρία δείχνει ότι οι μισθοί δεν αλλάζουν πολύ, ακόμη και σε μία οικονομία με μεγάλη ύφεση. Υποθετικά λοιπόν, θα ήταν καλύτερα εάν η Ελλάδα είχε μηδενικό πληθωρισμό, ενώ ο πληθωρισμός της Γερμανίας βρισκόταν στο 4%. Μετά από πέντε χρόνια, τιμές και μισθοί θα ευθυγραμμιζόντουσαν ξανά.

Τι χρειάζεται όμως, για να αυξηθεί ο πληθωρισμός στη Γερμανία;

Το μόνο που θεωρώ ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει βραχυπρόθεσμα είναι μία τεράστια δημοσιονομική ώθηση που θα χρηματοδοτήσει διαρκή αύξηση στους μισθούς του δημόσιου τομέα και φορολογικές περικοπές για να αυξηθεί η ζήτηση στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό όμως, δεν συμβαίνει επειδή η Γερμανία περιορίζεται από ένα συνταγματικό κανόνα που επέβαλε στον εαυτό της, ο οποίος επιβάλει στην κυβέρνηση να καταγράφει εξισορροπημένο προϋπολογισμό στη διάρκεια του οικονομικού κύκλου, τώρα και για πάντα.
Ετσι, η μακροχρόνια λιτότητα στον ευρωπαϊκό Νότο είναι η μόνη εφικτή πορεία προσαρμογής.

Εάν υπήρχε πραγματική προσαρμογή, τότε η στρατηγική της Άγκελα Μέρκελ για μεσοβέζικες λύσεις στην κρίση και για συνεχή μετακύληση του χρέους χωρίς διαγραφή του, μπορεί και να λειτουργούσε. Ακόμη και σε μία ατελή νομισματική ένωση, οι χώρες που έχουν αρκετά ευθυγραμμισμένα επίπεδα τιμών και μισθών μπορούν να συνυπάρξουν για καιρό.

Αυτό όμως, σαφέστατα δεν ισχύει για μία νομισματική ένωση όπου η προσαρμογή έχει μπλοκαριστεί. Χωρίς προσαρμογή, δεν υπάρχει εναλλακτική στην κοινή οικονομική διακυβέρνηση και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που να επιτρέπει μεταφορές από τούς φορολογούμενους στις ισχυρές χώρες προς τους πολίτες των πιο αδύναμων χωρών.

Σε μία νομισματική ένωση χωρίς προσαρμογή – και χωρίς αυτού του είδους τις μεταφορές κεφαλαίων – οι εντάσεις χτίζονται σταδιακά μέχρι να γίνουν αβάστακτες. Η Ελλάδα πλησιάζει σε αυτό το σημείο.

Εάν η ευρωζώνη διαλυόταν, με το Grexit ή με κάποιο άλλο σοκ, η προσοχή θα εστιαζόταν στο ποιος πάτησε τη σκανδάλη, είτε πρόκειται για ένα λαϊκιστή πολιτικό, είτε για ένα κοινοβούλιο αποστατών ή ακόμη και για ένα ξένο επενδυτή.

Προτού παίξουμε το παιχνίδι ευθυνών όμως, μπορεί να θέλουμε να θυμηθούμε όσα δεν φαίνονται στην επιφάνεια. Να θυμηθούμε ότι η πραγματική δύναμη πίσω από όλα αυτά είναι οι ανισορροπίες της ευρωζώνης.