Αν κάτι μου έχει λείψει μεγαλώνοντας, είναι αυτή η ικανότητα των μικρών παιδιών να νιώθουν βαθιά μέσα τους την άγρια χαρά της γιορτής. Ξενέρωσα, που θα έλεγαν οι μικρότεροι από μένα, και ξέχασα πόσο μου έλειψαν οι λουκουμάδες των παιδικών μου χρόνων κι οι τηγανίτες που μας έφτιαχνε η γιαγιά μου για το καρναβάλι. Ξαναγυρνώντας στα παλιά θυμήθηκα και εκείνον το χειμώνα στη Νάπολη, που πρωτοδοκίμασα τα ζεστά κομμάτια τηγανητής ζύμης που τα λένε «chiacchiere», κουβεντούλες, δηλαδή. Είναι τα ίδια που θα ξαναβρεί κανείς στη  Ρώμη ως «frappe», λέξη αντίστοιχη με τις δικές μας τηγανίτες, αφού προέρχεται από το ρωμαϊκό frictilia που δήλωνε τα τηγανητά (κομμάτια ζύμης), τα οποία, μάλιστα, συνήθιζαν να τηγανίζουν σε χοιρινό λίπος για τη γιορτή των Σατουρναλίων. Το πολύ παλιό αυτό γλυκό επέζησε μέχρι τις μέρες μας, με πολλά και διαφορετικά ονόματα, και έγινε το πιο δημοφιλές γλυκό για το Καρναβάλι. Ανάμεσα στα πιο χαρακτηριστικά του ονόματα είναι το «ψέματα», «bugie», που του έδωσαν στην Τζένοβα και το Τορίνο, ενώ το όνομά του στην Τοσκάνη, «strufoli», περιγράφει τα στριφτάρια ζύμης που είναι το αγαπημένο γλυκό των παιδιών.

Τις ημέρες του Καρναβαλιού θα δεις να τηγανίζουν τα κιακιέρε στους δρόμους. Οι πλανόδιοι πωλητές τα κόβουν σε χοντρές κορδέλες, τα τηγανίζουν και τα πασπαλίζουν με άχνη μπροστά στα μάτια σου. Καθώς σήμερα οι Ιταλίδες έχουν - κι αυτές - απεμπολήσει τα τηγανητά από τη ζωή τους, τα κιακιέρε υπάρχουν πια και ως γλυκό που ψήνεται και στον φούρνο. Ακολουθείς την ίδια ακριβώς συνταγή και όταν φτάσεις στο δια ταύτα του ψησίματος αρκεί να τα απλώσεις τα κομμάτια της ζύμης σε αντικολλητικό χαρτί, να τα αλείψεις με ένα αβγό, χτυπημένο με λίγο γάλα, και να τα ψήσεις σε προθερμασμένο, στους 210 °С, φούρνο για 10-12 λεπτά.

Κιακιέρε, οι τηγανίτες των Ρωμαίων
Υλικά

Αφήνω το βούτυρο εκτός ψυγείου για 10-12 λεπτά μέχρι να μαλακώσει. Ρίχνω το αλεύρι πάνω σε μια επιφάνεια εργασίας και με το δάχτυλό μου σχηματίζω στο κέντρο του ένα μικρό κρατήρα, όπου ρίχνω τη ζάχαρη, το μαλακό πια βούτυρο, το αλάτι, τα αβγά και τα σποράκια της βανίλιας μαζί με το σφηνάκι του λιμοντσέλο. Αρχίζω να τα δουλεύω, για αρκετή ώρα, όλα μαζί μέχρι να σχηματιστεί μια ομοιογενής ζύμη.

Την αφήνω να σταθεί για 1 ώρα, αν και δεν είναι υποχρεωτικό, και στη συνέχεια πασπαλίζω με λίγο αλεύρι την επιφάνεια όπου ζυμώνω, αλλά και τον πλάστη μου, για να μη κολλάει η ζύμη πάνω τους, και την ανοίγω σε λεπτό φύλλο. Όποιος έχει μακαρονο-μηχανή, μπορεί να την ανοίξει και με αυτή. Κόβω τη ζύμη σε τετράγωνα χρησιμοποιώντας το ροδάκι που σχηματίζει δοντάκια (ή ζιγκ-ζαγκ) με τις άκρες του. Ζεσταίνω άφθονο από το λάδι που έχω επιλέξει και τηγανίζω σε ένα μεγάλο τηγάνι, σε βαθιά φριτούρα, τα τετραγωνάκια της ζύμης. Τα βγάζω και τα αφήνω να στεγνώσουν σε απορροφητικό χαρτί κουζίνας. Μόλις κρυώσουν λίγο, τα πασπαλίζω με την άχνη και τα σερβίρω.

*Σημείωση:
Τα μυστικά αυτής της συνταγής βρίσκονται πρώτα στο αλεύρι που θα πρέπει να είναι το τύπου 00, που είναι κατάλληλο και για πίτσες (στο σουπερμάρκετ βρήκα των Μύλων Αγίου Γεωργίου) και δεύτερον η θερμοκρασία του λαδιού που θα πρέπει να διατηρείται σταθερή στους 170 °С, γεγονός που με υποχρεώνει τα τηγανίζω λίγα-λίγα τα τριγωνάκια της ζύμης.

Οι καιρικές συνθήκες επηρεάζουν κατά πολύ τις διατροφικές μας επιλογές, άλλωστε είναι κάτι που έχουμε ξαναπεί. Τώρα που έχει κρύο, λαχτάρησα κάτι με έντονη γεύση, πολλά μπαχαρικά και υδατάνθρακες. Το φαγητό που ετοίμασα είναι, θα έλεγα, ελληνικό, όχι ακριβώς κρητικό. Το κρητικό είναι το τυρί που το συνοδεύει, το οποίο μπορείτε εσείς να αντικαταστήσετε με οποιοδήποτε της αρεσκείας σας.

Χωριάτικο κοτόπουλο με μακαρόνια και ξερή μυζήθρα σας ετοίμασα, έτσι, για ένα δυναμικό τριήμερο πριν την Καθαρά Δευτέρα που τα θαλασσινά θα έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Τα μπαχαρικά που αναδεικνύουν το συγκεκριμένο πιάτο, κατά τη γνώμη μου, είναι η κανέλα, η δάφνη και το μπαχάρι. Με την κανέλα να έχετε λίγο τον νου σας, γιατί δεν θέλουμε να υπερκαλύψει τα υπόλοιπα, μόνο να δώσει λίγο από το εξαιρετικό άρωμά της. Τώρα που είναι χειμώνας και οι ντομάτες δεν είναι στα φόρτε τους, χρησιμοποίησα σάλτσα ντομάτας όμως αν το φτιάξετε καλοκαίρι, θα σας πρότεινα να βάλετε μόνο φρέσκες ντομάτες και πελτέ.

Κοτόπουλο στα κόκκινα με μακαρόνια και ξερή μυζήθρα

Υλικά

Σε μια φαρδιά κατσαρόλα ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο και ροδίζουμε το κοτόπουλο καλά από όλες τις πλευρές. Προσθέτουμε τα κρεμμύδια και μόλις μαραθούν λίγο σβήνουμε με το κρασί.

Μόλις εξατμιστεί το αλκοόλ, προσθέτουμε τη δάφνη, το μπαχάρι και την κανέλα. Σειρά έχει η ντομάτα, η σάλτσα και ο πελτές. Μόλις προσθέσουμε το νερό και πάρει μια βράση, χαμηλώνουμε για να ψηθεί το κοτόπουλο. Αλατοπιπερώνουμε και ένα δεκάλεπτο πριν κατεβάσουμε το φαγητό μα,  ρίχνουμε τα μακαρόνια. Σερβίρουμε με μπόλικη τριμμένη μυζήθρα.

σαν κάτι να άλλαξε,

με την οπτική του έξοχου Τάσου Χαλά

Με τον όρο bullying χαρακτηρίζει το περιοδικό Foreign Policy τις ασφυκτικές πιέσεις που ασκεί η Γερμανία στην Ελλάδα, μετά και την τελευταία ανακοίνωση της πρόθεσης της να μη δεχτεί το αναθεωρημένο αίτημα παράτασης της ελληνικής δανειακής σύμβασης. Στο άρθρο προτείνεται στην Ελλάδα να μην υποκύψει στο γερμανικό bullying, καθώς το θέμα της δεν έχει μόνο ηθική διάσταση, αλλά και απόλυτα οικονομική.

Υπεύθυνη πίσω από τη στάση της Ευρώπης, ο Φιλίπ Λεγκρέν, βλέπει την Άνγκελα Μέρκελ που ορίζει τι θα γίνει αλλά και την ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη.

Αναφορικά με το εγχείρημα της ελληνικής κυβέρνησης να φέρει την αλλαγή στην Ευρώπη και να σταματήσει αυτή την αέναη επιβολή λιτότητας, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η Ελλάδα από μόνη της δεν είναι σε θέση να το κάνει, αλλά θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης της αυξανόμενης πολιτικής αντίδρασης εναντίον των πολιτικών που προκαλούν στασιμότητα στην Ευρωζώνη. «Για πρώτη φορά μετά από χρόνια υπάρχει η ελπίδα ότι το «νεκρό χέρι του Μερκελισμού θα ξεκουμπωθεί», λέει χαρακτηριστικά.

Κατά τον Λεγκρέν, το σχέδιο τεσσάρων σημείων που υπέβαλε ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι εξόχως λογικό.

«Το καθεστώς της Ευρωζώνης όπως και πολλά ΜΜΕ θεωρούν ανόητο να αντισταθεί η Ελλάδα στη Γερμανία. Αλλά είναι το ίδιο ανόητο και να υποκύψει.

Αυτό που θα συμβεί είναι να αφήσει τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής στο στρατόπεδο του αντι-Μερκελισμού, κάτι που θα προμήνυε κακούς πολιτικούς οιωνούς. Εφόσον η ελληνική κυβέρνηση είναι πρόθυμη να παραμείνει σταθερή -όπως η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων και πολλοί Ευρωπαίοι την καλούν να κάνει- μπορεί να κερδίσει μια πιο δίκαιη συμφωνία για τον ελληνικό λαό και, με λίγη τύχη, για την Ευρωζώνη», καταλήγει το δημοσίευμα του Foreign Policy.