Ο οδηγός αγώνων Ken Block, δίνει ένα δείγμα των ικανοτήτων του νέου Focus RS, οδηγώντας στις εγκαταστάσεις της Ford στην Κολωνία στο πλαίσιο της παρουσίασής του που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2015.

Το νέο video που έδωσε στη δημοσιότητα η Ford Europe προσφέρει, την πρώτη ευκαιρία να δούμε το Focus RS σε πλήρη δράση με τη συνδρομή και την… τρέλα του Αμερικανού οδηγού, που έχει ως αποτέλεσμα ορισμένα εξαιρετικά εντυπωσιακά πλάνα και την πρώτη εμπειρία ήχου από το σύστημα εξαγωγής και τον υπερτροφοδοτούμενο ΕcoBoost των 2,3 λίτρων με τον οποίο εξοπλίζεται.

Ναι, το ξέρω ότι εξελίσσεται σε φετίχ αυτό το παιχνίδι με τις μακαρονάδες της Πέμπτης κι όλο λέω να το σταματήσω και να σοβαρευτώ κι όλο αναβάλλω το τέλος τους, δέσμια της σαγήνης τους. Κυρίως, δέσμια του ρίσκου που ενέχει η μακαρονάδα – μπορεί να προαλείφεται για θεσπέσια και μια μικρή στραβοτιμονιά – κυρίως στον χρόνο προετοιμασίας της μέσα στο κοχλάζον αλατισμένο νερό - αρκεί και περισσεύει για να την καταστρέψει. Ανεπανόρθωτα λάθη. Χωρίς επιστροφή. Κι όσο επιτυχή να 'ναι τα συμπαρομαρτούντα, καμμία σάλτσα, καμμία έμπνευση, καμμία δεξιότητα δεν μπορεί να σώσει ένα παραβρασμένο ή κολλημένο μακαρόνι.

Διεθνής ημέρα εορτασμού των μακαρονιών αύριο – ναι! Υπάρχει και αυτή η γιορτή και λέω να την τιμήσουμε με την ημίγυμνη, κλασική και ανυπέρβλητη μακαρονάδα – την πρωταρχική. Η επιμέλεια στις λεπτομέρειες (τίποτα το πολύπλοκο) εξασφαλίζει την επιτυχία της.

Μακαρονάδα με βούτυρο, παρμεζάνα, πιπέρι
(για 4 )

Τα μακαρόνια να βουτήξουν μέσα στο κοχλαστό, αλατισμένο νερό τους, στη μεγάλη κατσαρόλα τους. Και παράλληλα εμείς προετοιμάζουμε το έδαφος: όλα γίνονται μέσα στη βαθιά γαβάθα της μακαρονάδας.

Αναμειγνύουμε τα τρία πιπέρια στον μύλο του πιπεριού και στροφάρουμε 2-3 φορές στον πάτο του σκεύους. (Προφανώς τα 3 πιπέρια, με τα διαφορετικά τους αρώματα κι εντάσεις, είναι το ιδεώδες, αρκεί και ένα μαύρο, φτάνει να 'ναι φρεσκοτριμμένο),
Πρώτο κρίσιμο σημείο: Μέσα στο σκεύος βάζουμε το βούτυρο μαζί με την παρμεζάνα και λιώνουμε πάνω από μια ελάχιστη φωτιά (π.χ. τα ρεσώ που έχουμε για να διατηρούν στο τραπέζι το φαγητό ζεστό).

Δεύτερο κρίσιμο σημείο: Άπαξ και είναι έτοιμα τα μακαρόνια (2 λεπτά λιγότερος βρασμός από τον χρόνο που υποδεικνύει η συσκευασία τους), δεν τα σουρώνουμε όλα μονομιάς αλλά σταδιακά και στα γρήγορα. Ρίχνουμε την πρώτη δόση στραγγισμένων στη γαβάθα και ανακατεύουμε καλά, με επιμονή προς την κρέμα που έχει προκύψει στον πάτο. Συνεχίζουμε και ολοκληρώνουμε. Ο σκοπός είναι διπλός: κατ’ αρχάς να μη μείνει στον πάτο όλη η πολύτιμη κρέμα και επιπλέον να καλύψει ομοιόμορφα όλα τα ζυμαρικά.

Λίγες στροφές του μίλου ακόμη και η προσμονή της απόλαυσης είναι ολοκληρωμένη.

(Οι ατρόμητοι μπορούν να αυξήσουν βεβαίως τις αναλογίες βούτυρου-παρμεζάνας)

Κάντε ένα πείραμα: Μοιράστε σε όλους ποτηράκια για ούζο, τσίπουρο ή κρασί - λευκό ταιριάζει εδώ - και από δυο φέτες φρέσκο ψωμί. Από την ώρα που το μπουγιουρντί θα φτάσει στο τραπέζι, ζήτημα να περάσουν 10 λεπτά ώσπου ο τελευταίος να σκουπίζει το κεσεδάκι με τη μπουκιά του. Για την ιστορία, η τουρκικής προέλευσης λέξη (bujurdí) σήμαινε την έγγραφη διαταγή από αξιωματούχο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, με δυσάρεστο περιεχόμενο συνήθως, εξ ου και σήμερα την χρησιμοποιούμε για όχι και πολύ χαρμόσυνα νέα (ναι, όπως για εκείνους τους ωραίους λευκούς φακέλους, γεμάτους λογαριασμούς και ειδοποιήσεις, ριγμένους από νωρίς το πρωί κάτω από την εξώπορτα). Ο μεζές όμως τι μας φταίει, μόνο δυσάρεστος δεν είναι - τυριά λιωμένα ανακατεμένα με λαχανικά, πιπεριές και ντομάτα συνήθως, είθισται να έχει και μπόλικο μπούκοβο ή άλλα πικάντικα χάρη στη βορειοελλαδίτικη καταγωγή του. Νοστιμιά απλή στην εκτέλεση, μεγαλειώδης στη σύλληψη.

Αν θέλουμε να φτάσει για 4 άτομα, χρειαζόμαστε:

Απλούστερο δεν γίνεται: διαλέγουμε ένα πυρίμαχο σκεύος ή ένα πήλινο κεσεδάκι από αυτά που κρατάμε όταν τελειώνει το γιαούρτι. Ζεσταίνουμε τον φούρνο στους 200 βαθμούς.
Στο σκεύος ρίχνουμε τη φέτα, από πάνω την πιπεριά και το κρεμμύδι, κομμένα σε πολύ μικρά κομμάτια, και το μπούκοβο, όσο θέλουμε και αντέχουμε.

Από πάνω το κασέρι, σε πλατιά κομμάτια ή φλοίδες. Φουρνίζουμε μέχρι να λιώσουν τα τυριά, το πολύ 15 λεπτά. Το βγάζουμε, σιγουρευόμαστε πως τα τυριά έχουν υφή κρέμας (αν όχι, ξαναφουρνίζουμε για λίγο), πασπαλίζουμε με ρίγανη, περιχύνουμε με ελαιόλαδο, τρίβουμε τον δυόσμο και ανακατεύουμε να γίνουν όλα ένα άλειμμα.

Οι παραλλαγές πολλές - όρεξη να υπάρχει: παίξτε με τα τυριά, αλμυρά, πικάντικα, κρεμώδη και πιο σκληρά. Στο κόλπο όσο θα καλοκαιριάζει μπαίνουν ταιριαστά και οι ντομάτες, τριμμένες ή σε κομμάτια, στρωμένες πάνω από τη φέτα. Αν η παρέα πεινάει λίγο παραπάνω, ένα χοντροκομμένο λουκάνικο θα κάνει θαύματα.

Εμείς, όπως προδίδει η φωτογραφία, προτιμήσαμε μετά το ξεφούρνισμα να συμπληρώσουμε μερικά επιπλέον κομμάτια κεφαλοτύρι για να το κάνουν ακόμα πιο αλμυρό, που μαλάκωσαν αλλά δεν έλιωσαν τελείως.

οι μέρες κυλάνε τώρα με νέα ήθη,

νέες προοπτικές,

με την σκωπτική ματιά του Τάσου Χαλά