Μπορεί να το δει κάποιος δήμαρχος και να το μιμηθεί
Είναι ένα βιβλίο. Mάλλον δεν είναι μόνο ένα ανοιχτό βιβλίο. Είναι ένα παγκάκι. Στην Κωνσταντινούπολη. Αρχιτεκτονική δημιουργικότητα αλλά μεγάλη φαντασία!
Το βιβλίο είναι ανοιγμένο στην πιο αξιομνημόνευτη σελίδα του. Αισθητικά υπέροχο. Μια παρέλαση των λογοτεχνών της χώρας.
Για Δημάρχους φωτεινούς, ανοιχτούς σε νέες-υπέροχες-καλλιτεχνικές- ιδέες.
Νέα δημοσκόπηση της «grigorakos-taperno-apopantoy» δίνει προβάδισμα 8,5 ποσοστιαίων μονάδων στον Βάρσο έναντι της Νέας Δημαρχίας Χιωμάκου, και πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν πως η διοίκηση πρέπει να παραιτηθεί και να οδηγήσει τη πόλη στις εκλογές γιατί δεν έχει πια τη λαϊκή νομιμοποίηση.
Εγώ πιστεύω πως πρέπει να αφήσουμε την διοίκηση Χιωμάκου να ολοκληρώσει το έργο της και οι εκλογές να γίνουν το 2019.
Είμαστε σχεδόν στη αρχή της πενταετίας και δεν φαίνονται ακόμα τα αποτελέσματα της καλής δουλειάς που έχει κάνει η κυβέρνηση Χιωμάκου.
Για την ώρα, το επιτυχημένο έργο της Διοίκησης το βλέπουν μόνο ο Καλός, ο Αυλίτης, ο Γρηγοράκος και οι άλλοι έγκριτοι και διορατικοί δημοσιογράφοι των τοπικών εφημερίδων.
Σύντομα θα το δούμε όλοι.
Υπάρχει ένας ακόμα λόγος που πρέπει η διοίκηση Χιωμάκου να ολοκληρώσει την πενταετία:
Την άνοιξη του 2019, θα συμπληρωθούν 5 χρόνια από την ξανά κλεπτοκρατεία της πόλης και την προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης. (Βάρσο)
Αν καταφέρουμε να κρατήσουμε στην εξουσία την διοίκηση Χιωμάκου μέχρι τον Μάιο του 2020, θα είμαστε ο μόνος λαός στην παγκόσμια ιστορία που κράτησε 5 χρόνια στην εξουσία τις δυο παρατάξεις που οδήγησαν τη πόλη στην αυτοκρατορία του «κεμπαπ, γύρου», της ασύλληπτης κλοπής χωρίς μάλιστα να έχει οδηγηθεί κανείς στη Δικαιοσύνη.
Ακόμα μια πρωτιά για τους Κηφισιώτες που είναι ανώτεροι από όλους τους άλλους.
Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα
Χρόνια έβλεπα αυτή τη συνταγή να «κυκλοφορεί» σε όλα τα καθωσπρέπει μαγειρικά sites κι ενώ πάντα την χάζευα, ποτέ δεν προχωρούσα στο επόμενο βήμα, της δοκιμής. Μέχρι που το έκανα και βρέθηκα μπροστά σε μια αποκάλυψη. Είναι τα πιο εύκολα να γίνουν και τα πιο δύσκολα να σταματήσεις να τα τρως μπισκότα. Χρειάζονται ελάχιστα υλικά και βασίζονται στον υπέροχο συνδυασμό γλυκού-αλμυρού που απογειώνεται όταν μιλάμε για καραμέλα. Γίνονται μέσα 15-20 λεπτά με υφάλμυρα μπισκότα (τα cream crackers είναι ιδανικά), ζάχαρη, βούτυρο και σοκολάτα και τα πρωτοσκέφτηκε να τα φτιάξει η ζαχαροπλάστισσα Marcy Goldman, προσπαθώντας να ευχαριστήσει τον μικρό της γιο, που δεν έτρωγε κανένα από τα παραδοσιακά γλυκά του εβραϊκού Πάσχα.
Προσοχή όμως: Είναι το απόλυτα εθιστικό γλυκό!
Στρώνετε ένα τετράγωνο ή παραλληλόγραμμο ταψί με αλουμινόχαρτο και από πάνω λαδόκολλα. Πάνω στη λαδόκολλα τακτοποιείτε τα κράκερς σε μια στρώση, έτσι ώστε να καλύψετε όλο το ταψί – εάν χρειάζεται τα κόβετε σε μικρότερα κομμάτια για να εφαρμόσουν τέλεια.
Σε ένα κατσαρολάκι βάζετε το βούτυρο με τη ζάχαρη και το αλάτι σε μέτρια φωτιά και ανακατεύετε συνεχώς μέχρι να λιώσει η ζάχαρη και το μίγμα να αρχίσει να βράζει. Χαμηλώνετε τη φωτιά και το αφήνετε άλλα 3-4 λεπτά να βράζει ανακατεύοντας, ώσπου να αρχίσει να καραμελώνει. Βγάζετε το κατσαρολάκι από τη φωτιά και περιχύνετε τα στρωμένα κράκερς με την καραμέλα, κουνώντας το ταψί για πάει η καραμέλα παντού. Προσοχή στα χέρια σας, δεν υπάρχει κάτι που να καίει πιο πολύ από την καραμέλα! (Προσωπικά σ’ αυτό το στάδιο φοράω τα γάντια του φούρνου για ασφάλεια).
Βάζετε το ταψάκι στον φούρνο που έχετε προθερμάνει στους 200 °C και ψήνετε τα μπισκότα για περίπου 10-12 λεπτά, προσέχοντας μην αρχίσει να καίγεται η καραμέλα. Μόλις βγάλετε το ταψάκι από τον φούρνο, έτσι όπως είναι καυτό, πασπαλίζετε όλη την επιφάνεια των μπισκότων με τη σοκολάτα, την αφήνετε ήσυχη για 5 λεπτά να αρχίσει να λιώνει και με μια σπάτουλα την απλώνετε να πάει παντού και να σκεπάσει τελείως τα κράκερς. Πασπαλίζετε και με τους ψιλοκομμένους ξηρούς καρπούς και τα αφήνετε στην άκρη να κρυώσουν.
Όσο είναι ακόμη ζεστά, μπορείτε με τον κόφτη της πίτσας να τα κόψετε σε ισομεγέθη κομμάτια. Εγώ προτιμώ να τα κόβω με το χέρι σε ακανόνιστα σχήματα μόλις κρυώσουν.
Γράφει ο Νίκος Δήμου
Είναι και οι τρεις απόλυτα αληθινές. Μου τις αφηγήθηκαν τρεις φίλοι, το βράδυ των εκλογών. Οι δύο από το τηλέφωνο, η τρίτη live. Ας τους ονομάσουμε Α, Β και Γ.
Ο Α. μπήκε στο παραβάν με την πρόθεση να ψηφίσει για πρώτη φορά Αριστερά. Ήταν πολύ αγανακτισμένος και από την ανικανότητα της τελευταίας συγκυβέρνησης και από προσωπικούς λόγους. Μόλις είχε χάσει και την τελευταία πηγή εισοδήματος. Σταθερή δουλειά δεν υπήρχε από καιρό – έκανε διάφορες αποσπασματικές εργασίες και ουσιαστικά τους συντηρούσε η γυναίκα του με 450 € περικομμμένο μισθό. Που δεν έφτανε για τίποτα. Δεν τολμούσαν, αν και το ήθελαν, να κάνουν παιδί. Αναμοχλεύοντας τα ψηφοδέλτια έπεσε σε εκείνο της Χρυσής Αυγής. Ξαφνικά ένιωσε ότι μόνον αυτό μπορούσε να εκφράσει το μίσος και την οργή του. Ο Τσίπρας τον τελευταίο καιρό είχε νερώσει το κρασί του και το είχε ρίξει σε υποσχέσεις και γενικό λαϊκισμό. «Μωρέ, στάχτη και μπούλμπερη!» φώναξε μέσα του και το έριξε. Έτσι ο Α., ως τώρα κεντροαριστερός, ψήφισε τους ναζί. Πέντε λεπτά μετά το είχε σκυλομετανιώσει. Αλλά ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…
Ο Β. θα ψήφιζε «Ποτάμι». Τον είχα επηρεάσει κι εγώ, θυμίζοντάς του πως το Π. είναι το μόνο κόμμα, που δεν υπόσχεται, δεν λαϊκίζει, δεν έχει ιδιοτελείς βλέψεις σε καρέκλες. Πραγματικά νέο, έντιμο και αδογμάτιστο. Όμως τις τελευταίες ημέρες είχε καταληφθεί από φοβερή ανασφάλεια. Μέχρι και στον ύπνο του έβλεπε να χάνει την δουλειά του, τις μικρό-καταθέσεις του, τις μικρό-ανέσεις του. Πανικός. Έτσι τελικά ψήφισε Νέα Δημοκρατία – παρόλο που απεχθάνεται και την Δεξιά και τον Σαμαρά.
Η Γ. ήταν πρωτάκι – οι πρώτες της εκλογές. Από συντηρητική δεξιά οικογένεια είχε, φυσικά, διαλέξει το αντίθετο: ΚΚΕ. Η μονολιθικότητα του Κουτσούμπα (σαν βράχος είναι αυτός ο άνθρωπος!» μου έλεγε) την έπειθε. Ο δογματισμός την γοήτευε. Μέχρι που πηγαίνοντας στο τμήμα στάθηκε έξω από ένα περίπτερο και χάζευε το «Βήμα» με την πρωτοσέλιδη φωτογραφία του Αλέξη. Δεν ήθελε να το παραδεχθεί, αλλά αυτός ο άνθρωπος της έκανε «κλικ». Της άρεσε ακόμα και η μαγκιά του, που ενοχλούσε τους άλλους. Σαν υπνωτισμένη μπήκε στο παραβάν και ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ.
Αργότερα, όταν είδα τα αποτελέσματα, διαισθάνθηκα ένα συμβολισμό. Η απροσδόκητη ψήφος του Α. που κέρδισε η Χρυσή Αυγή και η σίγουρη του Β. που έχασε το Ποτάμι, οδήγησαν και αυτές στην ισοπαλία τους. Όσο για την ψήφο της Γ. εξηγεί πως υπέκυψαν τόσοι μη αριστεροί στην γοητεία του Αλέξη – παρόλο που μπορεί να δυσπιστούσαν στις υποσχέσεις του. Δεν ήταν μόνο η απελπισία και η ελπίδα. Ήταν και η έλξη. Ο πρώτος μας χαρισματικός πολιτικός μετά τον Ανδρέα. Μακάρι να τα πάει καλά!
Πηγή:protagon
