ενημέρωση 6:55, 30 August, 2026

Άνθρωπος ολίγων δευτερολέπτων

του Christian Berthelot

 

Ο Γάλλος φωτογράφος Christian Berthelot φωτογράφισε πορτρέτα παιδιών που γεννήθηκαν με καισαρική τομή. Η ιδέα γεννήθηκε με την γέννηση του δικού του παιδιού, η οποία έγινε κάτω από συνθήκες έκτακτης ανάγκης καθώς έπρεπε να σωθεί το παιδί του και η γυναίκα του.

Όπως μας είπε ο ίδιος: «Όταν είδα για πρώτη φορά το παιδί μου, ήταν μες στα αίματα και μια λευκή λιπαρή ουσία, το vernix caseosa. Ήταν σαν πολεμιστής που είχε μόλις κερδίσει την πρώτη του μάχη, σαν άγγελος που βγήκε μέσα από το σκοτάδι. Τι χαρά που το άκουγα να κλαίει.

Ο τοκετός με καισαρική γίνεται σε δωμάτιο χειρουργείου όπου τα πάντα ξεκινούν με μια τομή. Ανάμεσα στην στιγμή που το παιδί τραβιέται από την μήτρα μέχρι να το απομακρύνουν για να το φροντίσουν, δεν περνάει πάνω από ένα λεπτό. Σε αυτό το χρονικό διάστημα, όλα είναι πιθανά! Είναι μια μοναδική στιγμή, αποφασιστική και μαγική! Το παιδί, σαν πρωτόγονος άνθρωπος, μιλάει για πρώτη φορά. Kάποια μοιάζουν ήρεμα, κάποια ουρλιάζουν και χειρονομούν και άλλα δεν φαίνονται να ανήκουν ακόμη στον κόσμο των ζωντανών, μα ένα είναι σίγουρο: όλα ολοκληρώνουν αυτό το πρώτο βήμα.

Μακριά από κοινοτοπίες και στερεότυπα, ήθελα να δείξω εμάς τους ανθρώπους όπως είμαστε όταν γεννιόμαστε. Και ανεξαρτήτως, αν γίνεται με καισαρική τομή ή με φυσικό τοκετό, ο καθένας μας γεννιέται γυμνός, κλαίγοντας, μες στα αίματα και άλλα σωματικά υγρά. Είναι μια ευκαιρία να μπορώ να παρίσταμαι σε όλες αυτές τις γέννες και θεωρώ τον εαυτό μου προνομιούχο που τις παρακολουθώ. Όλες αυτές οι φωτογραφίες είναι για μένα η πρώτη παράσταση μιας νέας ανθρώπινης ύπαρξης. Κάθε φωτογραφία συνοδεύεται από μια λεζάντα, η οποία έχει ένα όνομα, μια ημερομηνία, μια ώρα κι ένα βάρος. Όλες αυτές οι πληροφορίες είναι μοναδικές και χαρακτηριστικές για κάθε άτομο».

Η μοναδική συλλογή Cesar του Christian Berthelot θα εκτεθεί στο Φεστιβάλ Circulations από 24 Ιανουαρίου έως 8 Μαρτίου 2015, στο CENTQUATRE στο Παρίσι.

Για περισσότερα εδώ

Πηγή:protagon

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Ο Ν. Χιωτάκης, συνόδευε τον Σαμαρά στο διαφημιστικό της Ν.Δ. με τον «Νικόλα»

Ο Ν. Χιωτάκης, ένας από τους υπόδικους για τα τόσα σκάνδαλα στο Δήμο Κηφισιάς, που κατηγορείται για υπεξαίρεση τόσων χιλιάδων ευρώ, είναι ένας από αυτούς που ακολουθούσαν τον πρωθυπουργό, στο πλάνο που φτάνει επάνω του η μπάλα, στο διαφημιστικό της Ν.Δ.

Ο Ν. Χιωτάκης, διακρίνεται καθαρά, πίσω από τον πρωθυπουργό

Ένα ιδιαίτερα πολυσυζητημένο πρόσωπο, που ήρθε ξανά στην επικαιρότητα το περασμένο καλοκαίρι, εξαιτίας του πάρτι ασυδοσίας που οργάνωνε στον Δήμο Κηφισιάς, επί σειρά ετών, κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα το μήνυμα της «Υπεύθυνης Δύναμης».

Άγνωστο παραμένει ακόμα, αν η συμμετοχή του συγκεκριμένου πολιτικού στο spot, οφείλεται σε γκάφα του επικοινωνιακού επιτελείου ή αν μπήκε σκόπιμα στη συνοδεία του πρωθυπουργού, θέλοντας να στείλει μήνυμα αισιοδοξίας σε ορισμένους, ότι πράγματι η Νέα Δημοκρατία «εγγυάται το (δικό τους) αύριο».

Τέλος, δεν αποκλείεται και η πιθανότητα, κάποιο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, που έχει αναλάβει την υπεράσπιση του Ν. Χιωτάκη, να μεσολάβησε ώστε ο πελάτης του να συμπεριληφθεί στο spot, προκειμένου να αποκαταστήσει το προφίλ του, ενόψει της δίκης.

Φήμες λένε ότι, την υπεράσπιση του τέως Δημάρχου Ν. Χιωτάκη έχει αναλάβει ο γνωστός σε όλο το Μαρούσι δικηγόρος και νέος Δήμαρχος Γ. Θωμάκος.

Πάντως, μετά τον θόρυβο που δημιουργήθηκε, το συγκεκριμένο πλάνο αποσύρθηκε και αντικαταστάθηκε με άλλο, όπου δίπλα στον πρωθυπουργό, την ώρα που κοντρολάρει τη μπάλα, βρίσκεται κάποιος άλλος.

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα

 

Folsom Prison: Ο πρώτος δίσκος που ηχογραφήθηκε σε φυλακή

 
  
Σαν σήμερα το 1968 ηχογραφείται ένα ζωντανό album (κυκλοφόρησε λίγους μήνες αργότερα) από τον Johny Cash. Τη διαφορά κάνει το ακροατήριο. Οι βαρυποινίτες της φυλακής Φόλσομ. Ο «άντρας με τα μαύρα» είχε ξανακάνει ζωντανές εμφανίσεις μπροστά σε φυλακισμένους. Ωστόσο, αυτή ήταν η πρώτη φόρα που ένας δίσκος ηχογραφήθηκε μέσα στις φυλακές. Του Φώτη Λαμπρόπουλου

Εκμεταλλευόμενος τις αλλαγές που έγιναν στην εταιρεία Columbia και παλεύοντας για ένα δυναμικό comeback σε μια καριέρα που είχε πάρει την κατιούσα, ο Cash μπόρεσε να προωθήσει την ιδέα που είχε να ηχογραφήσει έναν ζωντανό δίσκο μέσα σε φυλακές, έχοντας συνοδοιπόρους του την μετέπειτα γυναίκα του June Carter, τον Carl Perkins, τους Tennessee Three, Luther Perkins, W.S. Holland και Marshall Grant.


 
Ο δίσκος περιέχει κάποια από τα διαμάντια της δισκογραφίας του τραγουδιστή που απέκτησε το προσωνύμιο του ανθρώπου με τα μαύρα, με πρώτο και καλύτερο το «Folsom Prison Blues» που διηγείται την ιστορία ενός φυλακισμένου.
 
Για την όχι και τόσο φωτεινή πλευρά της Αμερικής, τραγούδια περήφανα, συμπονετικά για τον άνθρωπο που περιμένει να εκτελεστεί και αναφέρεται στα τελευταία 25 λεπτά της ζωής του («25 minutes to go»).

Ο δίσκος είναι ένα θαυμάσιο δείγμα τραγουδοποιίας του απλού ανθρώπου. Ακούγοντας το ξανά και ξανά δεν μπορείς παρά  να θαυμάσεις την υπεροχή αυτή φωνή και να το προτείνεις ανεπιφύλακτα για ακρόαση. Έχει την ικανότητα να μεταπηδά από σοβαρά θέματα σε άκρως χιουμορίστικα που σε κάνουν να χαμογελάς (Dirty old egg sucking dog).
 
Ένα τραγούδι που προσωπικά όμως λατρεύω και προτείνω είναι το «Give my love to Rose» που αναφέρεται στα λόγια ενός ετοιμοθάνατου ανθρώπου ο οποίος λίγο πριν πεθάνει, βρίσκει παρακαλά έναν ξένο να πάει να βρει την οικογένεια του και να τους δώσει την αγάπη του.


 
Ένα ακόμη εξαίρετο κομμάτι είναι το «Send a picture of mother». Ένας κρατούμενος ζητά από έναν άλλο που αποφυλακίζεται να πάει να βρει τους οικείους του και να του στείλει πίσω μία φωτογραφία της μητέρας του.
 
Άξιο προσοχής επίσης, είναι και το «Jakson» κυρίως εξαιτίας του ντουέτου του Johny Cash με την June Carter και το γρήγορο βιμπράτο ρυθμό του.
 
Με αυτό τον δίσκο και άλλον έναν που ακολούθησε  (At San Quentin) o Cash εδραίωσε την φήμη του. Έγινε η φωνή του μικρού, του φτωχού, του παράνομου. Επίσης, μπόρεσε να αναζωογωνήσει την καριέρα του και να αναγνωριστεί σαν μια από τις μεγαλύτερες φωνές της country (και όχι μόνο). Ο δίσκος αναγνωρίζεται σαν ένας από τους σπουδαιότερους όλων των εποχών.