Φέτος η τελετή απονομής για τα 72α βραβεία της Ένωσης Ξένων Ανταποκριτών - γνωστότερα ωςΧρυσές Σφαίρες - θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 11 Ιανουαρίου, πριν ακόμα ανακοινωθούν οι υποψηφιότητες των βραβείων Όσκαρ, που έχουν οριστεί για τις 15 Ιανουαρίου. Το γεγονός αυτό αλλάζει τις μέχρι τώρα ισορροπίες και επηρεάζει άμεσα και τις κυκλοφορίες των ταινιών στις Αίθουσες. Ήδη για το πρώτο τρίμηνο του 2015 έχουν προγραμματιστεί να προβληθούν πολλές και καλές ταινίες:

«Birdman ή Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας» (Birdman or The Unexpected Virtue of Ignorance) του Αλεχάντρο Γκονζάλεθ Ιναρίτου


Ο σπουδαίος Μεξικανός δημιουργός Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου, σκηνοθέτης των επιτυχημένων ταινιών «Babel» και «Amores Perros», επιστρέφει με μία συναρπαστική μαύρη κωμωδία, για την ιστορία του άλλοτε διάσημου ηθοποιού Ρίγκαν Τόμσον στην προσπάθειά του να ανεβάσει ένα έργο στο Μπρόντγουεϊ. Ο ηθοποιός αυτός - τον οποίον υποδύεται ο Μάικλ Κίτον- ελπίζει πως με το παράτολμο ανέβασμα ενός υποσχόμενου θεατρικού έργου, θα καταφέρει μεταξύ άλλων να αναβιώσει την άλλοτε συναρπαστική και σπουδαία καριέρα του, αποδεικνύοντας τελικά στους γύρω του ότι δεν είναι ένας ακόμη ξοφλημένος πρώην χολιγουντιανός αστέρας...

«Η ίδια η ταινία είναι ένας συνασπισμός διαφορετικών εγωισμών. Όχι μόνο των ηθοποιών, του σκηνοθέτη, του κάθε τμήματος και οποιουδήποτε εμπλέκεται. Όλοι έχουν κάτι να πουν και έχουν άποψη και μια δημιουργική ιδέα. Η δουλειά μου ως σκηνοθέτης, τουλάχιστον να μιλήσω για μένα, είναι να τις βγάζω από τη μέση, να τις διαχειρίζομαι και να κρατώ ό,τι καλύτερο υπάρχει σ’ αυτές τις ιδέες. Να τις προκαλώ, να βγάζω το καλύτερο από αυτές, να τις συνδυάζω και να καθοδηγώ τους πάντες, έτσι ώστε να μην χανόμαστε μέσα στις τόσες πολλές φωνές» δηλώνει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτηςΑλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου.

Η ταινία πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της τον Σεπτέμβριο στο Διαγωνιστικό Τμήμα του 71ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Βενετίαςόπου και απέσπασε τέσσερα βραβεία (Future Film Festival Digital Award, Leoncino d'Oro Agiscuola Award, Nazareno Taddei Award και Soundtrack Stars Award). Παράλληλα το φιλμ του Ιναρίτου οδηγεί και την κούρσα στις επερχόμενες Χρυσές Σφαίρες, καθώς βρίσκεται μόνο στην κορυφή με επτά υποψηφιότητες, μεταξύ των οποίων στις Κατηγορίες: Καλύτερη Ταινία - Κωμωδία ή Μιούζικαλ, Ά Ανδρικό - Κωμωδία ή Μιούζικαλ (Μάικλ Κίτον), Β' Ανδρικό (Έντουαρτ Νόρτον), Β' Γυναικείο (Έμα Στόουν), Σκηνοθεσίας και Σεναρίου, για τον Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου.

Μεταφερόμαστε στο Μαρντίν, το 1915: Μία νύχτα, η Τουρκική αστυνομία συλλαμβάνει όλους τους Αρμένιους άντρες. Ανάμεσα τους βρίσκεται και ο νεαρός σιδεράς Ναζαρέτ Μανουγκιάν (τον υποδύεται ο Ταχάρ Ραχίμ / Tahar Rahim) που αναγκάζεται να αποχωριστεί την οικογένειά του με τη βία. Αφού καταφέρνει να επιβιώσει από τη φρίκη της γενοκτονίας, χρόνια αργότερα ο Μανουγκιάν πληροφορείται ότι οι δίδυμες κόρες του είναι ζωντανές. Ακολουθώντας τα ίχνη τους οδηγείται, από τις ερήμους της Μεσοποταμίας, στην Αβάνα της Κούβας και από εκεί στα άγονα λιβάδια της Βόρειας Ντακότα των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά τη διάρκεια της Οδύσσειάς του θα συναντήσει πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους. Από αγγελικούς και φιλάνθρωπους, μέχρι τον διάβολο με ανθρώπινη μορφή...

Αν και δυστυχώς ο Φατίχ Ακίν δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στο 55ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον Νοέμβριο - όπως αρχικά είχε ανακοινωθεί - ωστόσο η νέα δημιουργία του ιδιαίτερα αγαπητού και στο ελληνικό κοινό, Γερμανού σκηνοθέτη Τουρκικής καταγωγής, προβλήθηκε με επιτυχία στο Φεστιβάλ, στις Ειδικές Προβολές του Τμήματος Ανοιχτοί Ορίζοντες. Μία ταινία που μας μεταφέρει πίσω στο 1915 και ουσιαστικά πραγματεύεται το δύσκολο και ευαίσθητο θέμα της Γενοκτονία των Αρμενίων.

Η ταινία πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της τον Σεπτέμβριο του 2014 στο Διαγωνιστικό Τμήμα τουΦεστιβάλ της Βενετίας. Στο φιλμ, πρωταγωνιστεί ο σπουδαίος Γαλλο-Αλγερινός ηθοποιός Ταχάρ Ραχίμ (A Prophet - 2009, Το Παρελθόν - 2013), ο οποίος εδώ ερμηνεύει με στωικότητα έναν Αρμένιο σιδερά που ταξιδεύει κυριολεκτικά σε όλο τον κόσμο για να βρει τις δύο κόρες του, τις οποίες έχασε, μετά τις σφαγές και τη συστηματική βία που άσκησαν οι Τούρκοι στον Αρμένικο πληθυσμό. Περισσότεροι από ενάμιση εκατομμύριο Αρμένιοι έχασαν τη ζωή τους εκείνη την περίοδο...

Το φιλμ «The Cut» (2014), ολοκληρώνει παράλληλα και την τριλογία του Φατίχ Ακίν: «Αγάπη, Θάνατος και Διάβολος» (Love, Death and the Devil). Πρώτο μέρος της οποίας αποτελεί η καταπληκτική ταινία "Μαζί Ποτέ" (Head-On / Gegen die Wand - 2004) που τιμήθηκε με την Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Ακολούθησε η επίσης πολύ καλή ταινία του Ακίν, "Η Άκρη του Ουρανού" (The Edge of Heaven - Auf der anderen Seite) που τιμήθηκε με το Βραβείο Σεναρίου, αλλά και με το Οικουμενικό Βραβείο, στο Φεστιβάλ των Καννών.

Ο Κόλια ζει σ’ ένα μικρό χωριό κοντά στη θάλασσα Μπάρεντς στη Βόρειο Ρωσία. Έχει ένα ιδιόκτητο συνεργείο αυτοκινήτων δίπλα στο σπίτι του, όπου ζει με τη νεαρή γυναίκα του, Λίλια, και τον Ρόμα, γιο του απ’ τον προηγούμενό του γάμο. Ο Βαντίμ Σελεβγιάτ, ο δήμαρχος της πόλης, θέλει να του πάρει την επιχείρηση, το σπίτι και τη γη. Πρώτα προσπαθεί να τα εξαγοράσει, αλλά ο Κόλια δεν αντέχει να χάσει ό,τι έχει και δεν έχει - όχι μόνο τη γη, αλλά και την ομορφιά που τον περιβάλλει από τη μέρα που γεννήθηκε. Κι έτσι, ο Βαντίμ Σελεβγιάτ αρχίζει να γίνεται πιο επιθετικός...

Μία τραγική δραματική ιστορία διαπλοκής και διαφθοράς σε μία συντηρητική Ρωσία, με αναγωγές στην Παλαιά Διαθήκη. Ένα φιλμ που προβλήθηκε τον Μάιο στο Φεστιβάλ των Καννών κι έκτοτε αποτελεί θέμα συζήτησης όπου κι αν παρουσιάστηκε. Το «Λεβιάθαν» του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, προβλήθηκε στις Ειδικές Προβολές του Τμήματος Ανοιχτοί Ορίζοντες στο πλαίσιο του 55ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Η ταινία αποτελεί την Επίσημη Υποψηφιότητα της Ρωσίας για την Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία στα επικείμενα 87α Βραβεία της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Το φιλμ καταγράφει τρεις μήνες από το 1965, όταν ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε οργανώσει διαδήλωση για το δικαίωμα ψήφου των Αφροαμερικανών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Την ίδια χρονιά ψηφίζεται ο «Νόμος περί Πολιτικών Δικαιωμάτων» που εξουσιοδοτεί την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να επιβάλλει την απάλειψη των φυλετικών διακρίσεων. Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί: Τέσα Τόμσον, Ντέιβιντ Ογιέλοβο, Τζιοβάνι Ρίμπιζι, Τιμ Ροθ, Κούμπα Γκούντινγκ Τζούνιορ, Τομ Γουίλκινσον, Αλεσάντρο Νίβολα και η Όπρα Γουίφρεϊ, η οποία συνυπογράφει και την παραγωγή.

Οι ηθοποιοί της ταινίας δηλώνουν ότι πρόκειται για μία ιστορική ταινία, που ρίχνει φως στους σύγχρονους αγώνες για τα πολιτικά δικαιώματα που άλλαξαν την Αμερική: «Όταν είδα τις πρώτες σκηνές της ταινίας μου φάνηκε ότι έβλεπα το Φέργκιουσον. Είμαστε ένα έθνος που έχει λόγω της ιστορίας του πολλά προβλήματα. Πρέπει πάντα να ρίχνουμε το βλέμμα μας σε αυτά και να προσπαθούμε να τα καταλάβουμε.» -Τέσα Τόμσον

Η ταινία έχει ήδη επιλεγεί από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (American Film Institute - AFI) ως μία από τις δέκα καλύτερες δημιουργίες του 2014, ενώ έχει αποσπάσει και τέσσερις υποψηφιότητες για τις Χρυσές Σφαίρες, στις Κατηγορίες: Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερου Τραγουδιού (Glory, των Τζον Λέτζεντ, Common), Καλύτερης Σκηνοθεσίας (Άβα Ντουβερνάι) και Καλύτερου Ά Ανδρικού Ρόλου - Δράμα (Ντέιβιντ Ογιελόουο).

Το φιλμ αφηγείται την ιστορία του 19χρόνου Άντριου που φιλοδοξεί να γίνει ο καλύτερος τζαζ ντράμερ της γενιάς του. Όμως ο ανταγωνισμός είναι σκληρός στο ωδείο του Μανχάταν, το οποίο θεωρείται ως το κορυφαίο μουσικό σχολείο της Ανατολικής Ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών. Η αποτυχία του πατέρα του ως συγγραφέα στοιχειώνει τον νεαρό, ο οποίος είναι έτοιμος να κάνει τα πάντα για να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Παράλληλα θα πρέπει να αντεπεξέλθει και στην καθοδήγηση ενός ταλαντούχου, αλλά σκληρού δασκάλου...

Μετά το φιλμ «Guy and Madeline on a Park Bench» του 2009, ο σκηνοθέτης Νταμιέν Σαζέλ επιστρέφει με τη δεύτερη μεγάλου μήκους δημιουργία του. Μία εντυπωσιακή μουσική ταινία, που με οδηγό ένα εκπληκτικό soundtrack και συνταξιδιώτες τους Μάιλς Τέλερ (Miles Teller) και Τζ. Κ. Σίμονς (J.K. Simmons), ταξιδεύουμε σ' ένα από τα πιο αξιόλογα φιλμ, που μας έρχονται από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού.

Η ταινία πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της πέρσι τον Ιανουάριο στο Φεστιβάλ του Σάντανς, όπου και τιμήθηκε τόσο με το Μεγάλο Βραβείο, όσο και με το Βραβείο Κοινού της διοργάνωσης. Στη συνέχεια το «Whiplash» προβλήθηκε τον Μάιο στο Φεστιβάλ των Καννών στο τμήμα Queer Palm, ενώ στη χώρα μας είχαμε την ευκαιρία να το παρακολουθήσουμε τον Σεπτέμβριο στο επετειακό 20ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας - Νύχτες Πρεμιέρας.

Ο Αϊντίν (Haluk Bilginer) είναι ένας συνταξιούχος ηθοποιός που έχει ανοίξει δικό του ξενοδοχείο σ' ένα χωριό της Καππαδοκίας στην κεντρική Ανατολία. Πάμπλουτος, δεν έχει επαφή καθόλου με την πραγματική ζωή και τις δυσκολίες των ανθρώπων γύρω του. Ο ήρωας μας, είναι κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους του ξενοδοχείου του και οι μόνοι άνθρωποι τους οποίους συναναστρέφεται είναι η γυναίκα του και η αδελφή του, που υποφέρει από το πρόσφατο διαζύγιό της. Τον χειμώνα, καθώς το χιόνι αρχίζει να πέφτει, το ξενοδοχείο μετατρέπεται σε καταφύγιο, αλλά παράλληλα και σ' ένα απομονωμένο μέρος όπου αναπόφευκτα πυροδοτούνται εντάσεις, παρεξηγήσεις και έχθρες.

Η «Χειμερία Νάρκη» (Winter Sleep - 2014) αποτελεί τη νέα δημιουργία του σπουδαίου Τούρκου δημιουργούΝουρί Μπίλγκε Τσεϋλάν (Μακριά, Κλίματα Αγάπης, Τρεις Πίθηκοι, Κάποτε Στην Ανατολία). Το φιλμ πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα του τον Μάιο στο επίσημο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών, όπου και τιμήθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα και το Βραβείο FIPRESCI της Διεθνής Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου. Στη χώρα μας η ταινία προβλήθηκε στο πλαίσιο του 55ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης.

Ο Στιβ είναι ένας έφηβος με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητα. Κανένα ίδρυμα δεν τον δέχεται. Η χήρα μητέρα του, προσπαθεί να αντιμετωπίσει τον ταραχοποιό και βίαιο γιο της. Η Κάιλα, μία μυστηριώδης γειτόνισσα, προσφέρει τη βοήθειά της. Καθώς η συγκινητική παρουσία της γίνεται ολοένα και πιο έντονη, προκύπτουν ερωτήματα σχετικά με τη δική της ζωή.

Ο Ξαβιέ Ντολάν είναι ένας σκηνοθέτης - φαινόμενο του σύγχρονου σινεμά. Έχοντας ολοκληρώσει σε ηλικία 25 ετών, πέντε μεγάλου μήκους ταινίες, που έχουν όλες τους διαγωνιστεί στα σημαντικότερα Διεθνή Φεστιβάλ, από τις Κάννες μέχρι την Βενετία. Η νέα του δημιουργία «Mommy», πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του 67ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών, κερδίζοντας το Βραβείο της Επιτροπής, εξ ημισείας με τον Ζαν-Λυκ Γκοντάρ!

Τοκοπίγια. Μία πόλη στην οποία ο Ζοντορόφσκι έζησε για δέκα χρόνια ως παιδί. Παρακολουθούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, την υπερβάλλουσα επιρροή της μνήμης και τον ευφάνταστο εξωραϊσμό του δημιουργικού μυαλού του Αλεχάντρο Ζοντορόφσκι. Τα πάντα μπορεί να φαίνονται περίεργα στην αρχή, η πόλη και οι κάτοικοι είναι δοσμένα με υπερφυσικές και φανταστικές εκδοχές της πραγματικότητας, αλλά για όσους είναι ερωτευμένοι και για όσους είναι έτοιμοι να υποκύψουν στο ιδιοσυγκρασιακό σύμπαν του σκηνοθέτη. Το φιλμ «Ο Χορός της Πραγματικότητας» (La Danza De La Realilad)είναι ένα ποιητικό, βίαιο και ευαίσθητο θαύμα.

Ύστερα από 23 χρόνια απουσίας από την ενεργό δράση (The Rainbow Thief - 1990), ο 84χρονος Ζοντορόφσκι επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία, η οποία προβλήθηκε πέρσι τον Μάιο στο 66ο Διεθνές Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών, και τον Νοέμβριο, στο 26ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου. Ένα φιλμ το οποίο ο ίδιος έχει βαφτίσει ως αυτοβιογραφικό και το οποίοακροβατεί παροξυσμικά ανάμεσα στην αχαλίνωτη φαντασία και την πεζή πραγματικότητα.

Μία παντρεμένη γυναίκα κι ένας ανύμφευτος άντρας συναντιούνται. Αγαπιούνται, τσακώνονται, παλεύουν. Ένας αδέσποτος σκύλος κάνει βόλτα ανάμεσα στην πόλη και στην εξοχή. Οι εποχές περνούν. Ο άντρας κι η γυναίκα ξανασυναντιούνται. Ο σκύλος βρίσκεται ανάμεσά τους. Ο άλλος είναι μέσα στον έναν, ο ένας μέσα στον άλλον κι είναι τρεις. Ο πρώην σύζυγος καταστρέφει τα πάντα. Μια δεύτερη ταινία ξεκινά: ίδια σαν την πρώτη και πάλι όχι. Από το ανθρώπινο γένος περνάμε στη μεταφορά. Αυτό τελειώνει με γαυγίσματα και το κλάμα ενός μωρού. Εν τω μεταξύ, θα έχουμε δει κόσμο να μιλά για την αποκαθήλωση του δολαρίου, την αλήθεια των μαθηματικών και τον θάνατο ενός κοκκινολαίμη.

Ο 84χρονος πλέον Γκοντάρ, επιστρέφει πίσω από την κάμερα και παρουσιάζει το νέο του φιλμ διάρκειας 70 λεπτών, το οποίο έχει δημιουργηθεί με τη χρήση της τεχνολογίας του 3D. Η ταινία, πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της τον Μάιο στο 67ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών. Σ' ένα Φεστιβάλ που γνωρίζει όσο λίγοι, η ταινία του Γάλλου σκηνοθέτη συμμετείχε στο επίσημο διαγωνιστικό όπου και απέσπασε το Βραβείο της Επιτροπής (εξ ημισείας με τον ταλαντούχο 25χρονο Καναδό σκηνοθέτη Ξαβιέ Ντολάν και την ταινία του «Mommy»), αρνούμενος όμως για μία ακόμη φορά να δώσει το παρών.

Νοέμβριος 1975. Σε μία διεφθαρμένη Ιταλία, όπου ο φόβος της αλήθειας και του πάθους βασιλεύει, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι - ο οποίος ολοκληρώνει το αριστούργημα του «SALO» - καταγγέλλει και επιτίθεται διαρκώς στους πολιτικούς της χώρας του, γράφοντας οργισμένα άρθρα, τα οποία τελικά τοποθετούν τη ζωή του σε κίνδυνο.

Μία βιογραφική ταινία για τις τελευταίες ημέρες του μεγάλου Ιταλού σκηνοθέτη Πιέρ Πάολο Παζολίνι και τη σύγχυση που επικρατεί σχετικά με τον θάνατό του. H νέα δημιουργία του Αμπέλ Φεράρα, πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Επίσημο Διαγωνιστικό Τμήμα του 71ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Βενετίας, κι έκτοτε ταξιδεύει στα σημαντικότερα διεθνή Φεστιβάλ, όπως του Τορόντο, του Σαν Σεμπαστιάν, της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου. Στο φιλμ πρωταγωνιστούν οι: Βαλέριο Μαστρανδρέα και Ρικάρντο Σκαμάρτσιο, ενώ τον εμβληματικό Ιταλό σκηνοθέτη ενσαρκώνει ο αξιόλογος ηθοποιός, Γουίλεμ Νταφόε.

O Sebastião Salgado, είναι ένας από τους διασημότερους φωτογράφους στον κόσμο και διακρίθηκε για την ιδιαίτερα ανθρωποκεντρική ματιά στις εικόνες του. Γεννημένος στη Βραζιλία, έχει ταξιδέψει στις τέσσερις άκρες του πλανήτη, καταγράφοντας μια συνεχώς μεταβαλλόμενη ανθρωπότητα, από την Αφρική έως τη Σιβηρία, από την Ινδονησία ως το Ιράκ και την Τανζανία.  Έζησε κοντά σε ανθρώπους όλων των ειδών, καταστάσεις που οι περισσότεροι από εμάς μόνο να φανταστούμε μπορούμε και φωτογράφισε στιγμές από την ανθρώπινη δυστυχία.

Όταν όμως ο Sebastião Salgado αισθάνθηκε ότι η παρουσία του σε τέτοιες καταστροφές και η εμπειρία τόσο πολύ ανθρώπινου πόνου τον είχε εξαντλήσει ψυχικά, στράφηκε για γιατρειά στη φύση. Αναζήτησε να εξερευνήσει παρθένα εδάφη, άγρια ζώα και φυτά, μεγαλοπρεπή τοπία, σ' ένα τεράστιο φωτογραφικό έργο, έναν φόρο τιμής στην ομορφιά του πλανήτη. Σε αυτό το ντοκιμαντέρ δυο σκηνοθέτες, ο Wim Wenders και ο Juliano Ribeiro Salgado (γιός του Sebastião Salgado) μέσα από καταπληκτικές εικόνες, αποκαλύπτουν τη ζωή και το έργο αυτού του θρυλικού φωτογράφου και συνθέτουν ένα συγκινητικό αφιέρωμα σ' έναν άνθρωπο με απαράμιλλο ταλέντο και μεγάλη σοφία. Το φιλμ παρουσιάστηκε στο 67ο Φεστιβάλ των Καννών στο πλαίσιο του "Un Certain Regard" (Ένα Κάποιο Βλέμμα), όπου και απέσπασε το Special Prize Award.

Ένας άνθρωπος πού λέει όχι. Αρνιέται αλλά δεν παραιτείται: είναι ακόμα κι αυτός πού λέει ναι από την πρώτη του κίνηση. "Ένας σκλάβος πού σ' όλη του τη ζωή δεχόταν διαταγές ξαφνικά κρίνει μια νέα εντολή απαράδεκτη. Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτού του «όχι»; Σημαίνει, λόγου χάρη, «ή υπόθεση τραβάει μακριά», «μέχρι εκεί και μη παρέκει», «το παρακάνετε» κι ακόμα «υπάρχει ένα όριο πού δε θα ξεπεράσετε». Με λίγα λόγια αυτό το όχι επιβεβαιώνει την παρουσία ενός ορίου.

Ή εξέγερση δε γίνεται χωρίς το αίσθημα ότι, κάποιος και κάπου, Έχει δίκιο. Εδώ είναι πού ο επαναστατημένος σκλάβος λέει ταυτόχρονα και ναι και όχι. Επιβεβαιώνει ότι εκτός από το όριο υποψιάζεται πώς κάτι υπάρχει πού θέλει να διατηρήσει μέσα από το όριο. Αποδείχνει πεισματάρικα ότι υπάρχει μέσα του κάτι πού «αξίζει τον κόπο να...», πού ζητάει να το προσέξουν. Με κάποιο τρόπο, αντιμετωπίζει τη διαταγή πού τον καταπιέζει μ' Ένα είδος δικαιώματος να μην καταπιεστεί περισσότερο απ' όσο μπορεί ν' ανεχτεί. Μαζί με την αποστροφή για τον παρείσακτο, σε κάθε εξέγερση υπάρχει μια τέλεια, στιγμιαία εναρμόνιση του ανθρώπου μ' ένα μέρος του εαυτού του.

Αυτόματα λοιπόν παρεμβαίνει μια κρίση αξίας πού τον εκθέτει σε χίλιους κινδύνους. Μέχρι τότε σώπαινε αφημένος στην απελπισία της παραδοχής μιας κατάστασης Έστω κι αν την Έκρινε άδικη. Σωπαίνοντας αφήνεις να πιστεύουν ότι δεν Έχεις ούτε κρίση ούτε επιθυμία για τίποτα και σε μερικές περιπτώσεις πραγματικά δεν επιθυμείς τίποτα. Ή απελπισία όπως και το παράλογο επιθυμεί και κρίνει τα πάντα γενικά και τίποτα ειδικά. Ή σιωπή την εκφράζει εύγλωττα. Αλλά όταν αρχίσει να μιλάει, ακόμα κι αν πει όχι, επιθυμεί και κρίνει.

Ό επαναστατημένος με την ετυμολογική Έννοια αλλάζει στάση.  Ήταν υποτακτικός κάτω από το μαστίγιο του αφέντη. Ξαφνικά παύει να είναι πειθήνιος, θέλει ν αντιτάξει κάτι πού προτιμάει σε κάτι πού δεν τού αρέσει. Κάθε αξία δε συνεπάγεται και επανάσταση, αλλά κάθε κίνημα εξέγερσης συνεπάγεται σιωπηλά μια αξία. Αλλά πρόκειται πάντα για αξία;

Από το κίνημα εξέγερσης γεννιέται, έστω και συγκεχυμένα ή συνειδητοποίηση: ή αντίληψη πού ξεπροβάλλει ξαφνικά πώς μέσα στον άνθρωπο υπάρχει κάτι με το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να ταυτιστεί Έστω και προσωρινά. Μέχρι τώρα αυτός ο συνταυτισμός δεν είχε γίνει αντιληπτός. Ό δούλος άντεχε όλες τις υπερβολικά άδικες πράξεις πριν από την εξέγερση. Συχνά μάλιστα είχε δεχτεί χωρίς ν' αντιδράσει διαταγές πιο καταπιεστικές από κείνη πού προκάλεσε την άρνησή του. Έκανε υπομονή, απωθώντας τες ίσως μέσα του αλλά μια και σώπαινε συνέχισε να δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον για τα άμεσα συμφέροντά του παρά για τη συνειδητοποίηση των δικαιωμάτων του. Χάνοντας την υπομονή του, με την ανυπομονησία αρχίζει ένα κίνημα πού μπορεί να επεκταθεί σε κάθε τι πού αποδεχόταν μέχρι τότε. Αυτή η ορμή δρα σχεδόν πάντα αναδρομικά.

Ο σκλάβος τη στιγμή που απορρίπτει την ταπεινωτική διαταγή του αφέντη του απορρίπτει και την ιδία την Ιδιότητα του σκλάβου. Το κίνημα εξέγερσης τον οδηγεί πιο πέρα από την απλή άρνηση. Ξεπερνά ακόμα και το όριο πού έθετε στον αντίπαλο του ζητώντας τώρα να τον μεταχειρίζονται σαν ίσο. Αυτό πού ήταν πρώτα μια ακαταμάχητη αντίσταση του ανθρώπου γίνεται τώρα ολόκληρος ο άνθρωπος πού ταυτίζεται  αυτή και περιέχεται σ' αυτή. Το μέρος της προσωπικότητάς του πού επιθυμούσε να το σέβονται το θέτει πάνω από τ' άλλα και του δίνει προτεραιότητα απ' όλα τ' άλλα, ακόμα κι από τη ζωή. Γίνεται γι' αυτόν το υπέρτατο αγαθό. Ζώντας μέχρι τότε μέσα σ' Έναν κομφορμισμό, ό σκλάβος ρίχνεται απότομα «μια κι είναι Έτσι τα πράγματα. ..» στο όλα ή τίποτα.

Η συνείδηση προβάλλει στο φως μαζί με την εξέγερση. Διαπιστώνουμε όμως πώς είναι συνείδηση ενός όλου ακόμα αρκετά αδιαμόρφωτου και συνάμα ενός «τίποτα» πού προαγγέλλει τη δυνατότητα της θυσίας του ανθρώπου γι' αυτό το όλο. Ό επαναστάτης θέλει να είναι το πάν, να ταυτίζεται ολοκληρωτικά μ' αυτό το αγαθό πού συνειδητοποίησε ξαφνικά και πού επιθυμεί ν' αναγνωρίζεται και να γίνεται σεβαστό σα στοιχείο της προσωπικότητάς του, ή να είναι ένα τίποτα, δηλαδή να αποστερηθεί οριστικά τη δύναμη πού τον κυριαρχεί.

Τέλος αποδέχεται την τελική πτώση πού είναι δ θάνατος, αν υποχρεωθεί να στερηθεί αυτό το αποκλειστικό ιερό δικαίωμα πού θα ονομάσει π.χ. Ελευθερία. Καλύτερα να πεθαίνει όρθιος παρά να ζει γονατιστός. Ή άξια, σύμφωνα με τούς καλούς συγγραφείς, «αντιπροσωπεύει τις πιο πολλές φορές ένα πέρασμα από το γεγονός στο δικαίωμα, από την επιθυμία στο επιθυμητό (με τη μεσολάβηση της κοινής επιθυμίας γενικά) . Το πέρασμα στο δικαίωμα είναι Έκδηλο, όπως είδαμε, στην εξέγερση. Το ίδιο και το πέρασμα από το "θα έπρεπε να ήταν έτσι" στο «θέλω να είναι έτσι». Άλλα είναι ίσως πολύ περισσότερο Έκδηλη ή Έννοια της μετουσίωσης τού ατόμου σε κοινό αγαθό. Ή προβολή του «Όλα ή του Τίποτα» δείχνει πώς ή εξέγερση αντίθετα με την τρέχουσα γνώμη και παρ' όλο πού γεννιέται μέσα σ' ότι πιο ατομικό έχει ο άνθρωπος, αμφισβητεί την ίδια την Έννοια του ατόμου.

Αν, πραγματικά, το άτομο δέχεται να πεθάνει και πεθαίνει όταν έρθει ή στιγμή μέσα στην εξέλιξη της εξέγερσης του, δείχνει μ' αυτό ότι θυσιάζεται για ένα αγαθό πού πιστεύει πώς ξεπερνά τα όρια του δικού του πεπρωμένου. "Αν προτιμά την πιθανότητα του θανάτου από την άρνηση του δικαιώματος πού υπερασπίζει είναι γιατί τοποθετεί αυτό το δικαίωμα πάνω από τον ίδιο του τον εαυτό. Δρα λοιπόν στο όνομα μιας αξίας πού δεν Έχει ακόμα ξεκαθαρίσει στο μυαλό του άλλα πού αισθάνεται τουλάχιστο πώς είναι κοινή για όλους τούς ανθρώπους. Βλέπουμε ότι ή επιβεβαίωση πού συνεπάγεται κάθε πράξη εξέγερσης εξελίσσεται σε κάτι πού ξεπερνά το άτομο αφού το βγάζει από την υποθετική μοναξιά του και του δίνει μια αφορμή δράσης.

Είναι όμως σημαντικό να σημειώσουμε ακόμα ότι αυτή ή αξία πού προϋπάρχει πριν από κάθε δράση βρίσκεται σε αντίφαση με καθαρά ιστορικές φιλοσοφίες, σύμφωνα με τις όποιες ή αξία καταχτιέται (αν καταχτιέται) όταν τελειώνει ή δράση. Ή ανάλυση της εξέγερσης οδηγεί τουλάχιστο στην υπόνοια ότι υπάρχει μια ανθρώπινη φύση όπως τη φαντάζονταν οι "Έλληνες και σ' αντίθεση με τ' αξιώματα της σύγχρονης σκέψης. Γιατί να επαναστατήσει κανείς αν δεν έχει μέσα του κάτι το σταθερό να προασπίσει; Ό σκλάβος δεν ξεσηκώνεται μόνο για τον εαυτό του, άλλα για όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις, όταν κρίνει πώς με την υπάρχουσα τάξη κάτι μηδενίζεται μέσα του πού δεν ανήκει μόνο σ' αυτόν, άλλα είναι κοινός τόπος, όπου δόλοι οι άνθρωποι, ακόμα κι εκείνος πού τον προσβάλλει και τον καταπιέζει, μπορούν να βρουν μια κοινότητα

Ο επαναστατημένος άνθρωπος - Αλμπέρ Καμύ

Πηγή: Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Τα «Μυστικά του Δάσους», διηγούνται παράλληλα τις περιπέτειες της Σταχτοπούτας, της Κοκκινοσκουφίτσας, της Ραπουνζέλ, και του Τζακ και της Φασολιάς του. Όλα αυτά, διαδραματίζονται καθώς ξετυλίγεται η αστεία και συγκινητική ιστορία ενός Φούρναρη (Τζέιμς Κόρντεν - James Corden) και της Γυναίκας του (Έμιλι Μπλαντ - Emily Blunt), οι οποίοι θέλουν απεγνωσμένα να αποκτήσουν ένα παιδί.

Στην προσπάθεια τους αυτή, το ζευγάρι θα πρέπει να συγκεντρώσει όλα τα αρχετυπικά σύμβολα των παραμυθιών των αδελφών Γκριμ: Ένα γυάλινο γοβάκι, μία κόκκινη κάπα, μαλλιά χρυσά σαν το καλαμπόκι και μία άσπρη σαν το γάλα αγελάδα. Σκοπός τους είναι να τα προσφέρουν στην Μάγισσα (Μέριλ Στριπ - Meryl Streep), η οποία τους τα έχει ζητήσει ως αντάλλαγμα για την εκπλήρωση της επιθυμίας τους. Όμως σε αυτήν τους την προσπάθεια θα ανατραπούν τα πάντα, ακόμα και τα ίδια τα παραμύθια...

«Η ιστορία πλέκει τη συναισθηματική, αστεία και ευφυέστατη μουσική του Sondheim με το πολύπλοκο και αριστουργηματικό βιβλίο του Lapine, που είναι μια μοντέρνα ανατροπή διαφόρων αγαπημένων παραμυθιών και είναι διασκεδαστική, ενώ διερευνά περίπλοκα θέματα όπως τη συνέπεια που μπορεί να έχει μια ευχή, τη σχέση γονιού με το παιδί, την απληστία, τη φιλοδοξία, την απώλεια και το κυριότερο την αγάπη χωρίς όρους και τη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος.» - Ρομπ Μάρσαλ (Rob Marshall)

Έχοντας στη διάθεση του ένα αξιόλογο καστ, ο σκηνοθέτης προσφέρει στον θεατή ένα διαφορετικό, από τα συνηθισμένα, μιούζικαλ. Η Μέριλ Στριπ υποδύεται την αρχετυπική Μάγισσα, ενώ συναντάμε τον Τζόνι Ντεπ στον ρόλο του περίφημου Κακού Λύκου παρέα με τη Σταχτοπούτα, την Κοκκινοσκουφίτσα και τον μικρό Τζακ. Το πολυπληθές καστ απαρτίζουν ηθοποιοί όπως: ηΈμιλι Μπλαντ (Looper), ο Τζέιμς Κόρντεν (The Three Musketeers) και η Άνα Κέντρικ (Up in the Air).

«Είναι ένα σκεπτόμενο μιούζικαλ. Είναι ευφυές γιατί προέρχεται από τον Sondheim και τον Lapine. Είναι απολαυστικό εικαστικά και συναισθηματικά, αλλά έχει στοιχεία που μας εμπλέκουν ως καλλιτέχνες και μας κάνουν να δώσουμε ό,τι μπορούμε [...] Τα παραμύθια λειτουργούσαν και ως προειδοποίηση. Τα έλεγαν για να τρομάζουν τα παιδιά και να αποφεύγουν τους κινδύνους που θα συναντούσαν στη ζωή τους και για να ενθαρρύνουν τις νεαρές γυναίκες να παντρεύονται πλούσιους άντρες. Όλες ενθαρρύνονταν να βρουν έναν πρίγκιπα και να ζήσουν καλά για πάντα αλλά μερικές φορές δεν λειτουργεί αυτό.» - Μέριλ Στριπ (Meryl Streep)

Οι ήρωες μας, υποδύονται διαφορετικούς χαρακτήρες των δημοφιλών ιστοριών των αδερφών Γκριμ σε μία απολαυστική, χιουμοριστική ιστορία για τις συνέπειες των πράξεων μας, αλλά και όλων όσων ευχόμαστε να αποκτήσουμε... Όμορφες μελωδίες ντυμένες άλλοτε με συγκινητικούς και άλλοτε με αστείους στίχους, ικανοποιητική σκηνοθεσία και παιχνιδιάρικες ερμηνείες, συντελούν αυτό το λαμπερό και ευχάριστο μιούζικαλ της Disney. Βέβαια το μεγάλου ατού της ταινίας, δεν είναι άλλο από το ίδιο το σενάριο, όπου μέσα από έξυπνες και χιουμοριστικές ατάκες, καθώς και το παιχνίδι με τα στερεότυπα, παρουσιάζουν ένα ολοκληρωμένο και διασκεδαστικό φιλμ.

Πριν από δώδεκα χρόνια, μετά την επιτυχία της κινηματογραφικής μεταφοράς του μιούζικαλ "Chicago" (που απέσπασε 6 Όσκαρ, ανάμεσα στο οποία και αυτό της Καλύτερης Ταινίας), ο Ρομπ Μάρσαλ συναντήθηκε με τον Stephen Sondheim και εξέφρασε το ενδιαφέρον του να σκηνοθετήσει την κινηματογραφική εκδοχή μιας από τις μεγαλύτερες θεατρικές επιτυχίες του συνθέτη. Στην κορυφή της λίστας, δεν ήταν άλλο από το «Τα Μυστικά του Δάσους» (Into the Woods), για το οποίο ο σκηνοθέτης, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ο Sondheim και ο Lapine ήταν πολύ μπροστά από την εποχή τους όταν το έγραφαν. Η παρηγορητική γνώση ότι δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτό τον ασταθή κόσμο μας δίνει τη φλόγα της ελπίδας.»

Όταν ο Stephen Sondheim και ο James Lapine άρχισαν να συζητάνε "Τα Μυστικά του Δάσους" η πρόθεση τους ήταν να δημιουργήσουν ένα προκλητικό μιούζικαλ βασισμένο σ' έναν φανταστικό κόσμο, όπου οι χαρακτήρες μπλέκουν σε διάφορες περιπέτειες. Το ντουέτο, που είχε ήδη συνεργαστεί στο βραβευμένο με Πούλιτζερ μιούζικαλ "Sunday in the Park with George", ξεκίνησε με κάποια παραδοσιακά παραμύθια τα οποία συνδύασε με την καινούρια ιστορία του Φούρναρη και της γυναίκας του. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μία πολύ όμορφη και συγκινητική ιστορία, ιδωμένη με χιούμορ, όπου ξεχωρίζουν οι υπέροχες ερμηνείες της Μέριλ Στριπ και της Έμιλι Μπλαντ, οι οποίες ξανασυναντιούνται μετά από οκτώ χρόνια στην μεγάλη οθόνη (The Devil Wears Prada - 2006).

Η θρυλική πλέον συνεργασία του Stephen Sondheim με τον James Lapine "Τα Μυστικά του Δάσους" έκαναν πρεμιέρα στο Broadway στις 5 Νοεμβρίου του 1987. Η παραγωγή ανέβασε έκτοτε 764 παραστάσεις, απέσπασεTony Awards για Καλύτερη Μουσική Επένδυση (Stephen Sondheim), Καλύτερο Βιβλίο που έγινε μιούζικαλ (James Lapine) και Καλύτερης Ηθοποιού σε Μιούζικαλ (Joanna Gleason ως η Γυναίκα του Φούρναρη).

«Πολύ συχνά, δεν μπορείς να εξηγήσεις γιατί κάτι πρέπει να είναι μιούζικαλ, αλλά ξέρω ότι αν "Τα Μυστικά του Δάσους" δεν είχαν τραγούδια, τότε δε θα ήταν μια σπουδαία παράσταση. Δεν έχει να κάνει με την ποιότητα των τραγουδιών, αλλά με το γεγονός ότι αυτοί οι χαρακτήρες είναι άνθρωποι που τραγουδάνε.» - Stephen Sondheim

Η νέα δημιουργία του Ρομπ Μάρσαλ «Τα Μυστικά του Δάσους», πραγματοποίησε την πρεμιέρα της στις 8 Δεκεμβρίου στη Νέα Υόρκη. Το φιλμ προβάλλεται από την Πέμπτη 1 Ιανουαρίου στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες, σε διανομή της Feelgood Entertainment. Αξίζει τέλος να σημειώσουμε ότι η ταινία έχει αποσπάσει τρεις υποψηφιότητες για τις επερχόμενες Χρυσές Σφαίρες στις Κατηγορίες: Καλύτερη Ταινία - Κωμωδία ή Μιούζικαλ, Ά Γυναικείο - Κωμωδία ή Μιούζικαλ (Έμιλι Μπλαντ) και Β' Γυναικείο (Μέριλ Στριπ). Παράλληλα έχει τιμηθεί από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου(American Film Institute - AFI), ως μία από τις δέκα (10) καλύτερες ταινίες του 2014.

Η υπόθεση είναι «εμβληματική της υποκρισίας και της διαφθοράς», τόνισε και πρόσθεσε: συμβολίζει τη διαφθορά και τα ρουσφέτια με τα «δικά σας παιδιά την ώρα που όλος ο κόσμος πεινάει». «Αυτό το έχετε κάνει γαργάρα», σημείωσε, προς τον Μ. Κεφαλογιάννη, ο οποίος επέμενε να ισχυρίζεται πως δεν υπάρχουν στοιχεία.