ενημέρωση 3:31, 18 August, 2026

14 Δεκεμβρίου 1976: Η 17Ν δολοφονεί τον αρχιβασανιστή της χούντας Ε. Μάλλιο

Σαν σήμερα, το 1976, πέφτει νεκρός στο Φάληρο ο απότακτος αστυνομικός και βασανιστής της χούντας Ευάγγελος Μάλλιος, από τις σφαίρες «ενός ψηλού και μιας κοπέλας», όπως φωνάζει λίγο προτού ξεψυχήσει, οι οποίοι ανήκουν στη νεοσύστατη «17 Νοέμβρη». Είναι μόλις η δεύτερη επίθεση της διαβόητης πλέον τρομοκρατικής οργάνωσης και χειροκροτείται από ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, που λίγους μήνες νωρίτερα έχει παρακολουθήσει εμβρόντητο την αθώωση των αρχιβασανιστών της δικτατορίας.

Δύο ακριβώς χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου (17/11/1975), Τα Νέα κυκλοφορούν με τίτλο «Προκλητικοί οι βασανιστές στη Χαλκίδα»: «Οι κατηγορούμενοι είναι προκλητικοί. Γελάνε την ώρα που τα θύματά τους καταθέτουν για τα απάνθρωπα βασανιστήρια που υπέστησαν στην Ασφάλεια. Συνεχίζουν τον πόλεμο λάσπης κατά των μαρτύρων κατηγορίας, υποστηρίζοντας για μερικούς απ' αυτούς ότι συνεργάστηκαν με την Ασφάλεια».

Η κοινωνική οργή για την ατιμωρησία των βασανιστών εκφράζεται με μια σειρά συνθημάτων, όπως «Οι φασίστες στο Γουδί», «Δίκες λαϊκές για τους βασανιστές», «Φόλα στο σκύλο της ΕΣΑ», «Ο λαός δεν ξεχνά, τους φασίστες τους κρεμά», κλπ, και όταν δολοφονείται ο Ε. Μάλλιος στις 14 Δεκεμβρίου 1976, δεν είναι λίγοι αυτοί που επικροτούν την κίνηση της «17 Νοέμβρη».

Για παράδειγμα, λίγες μέρες μετά την εκτέλεση, η ομάδα«Προλεταριακή Αριστερά» εκδίδει προκήρυξη συμπαράστασης στη 17Ν που αναφέρει: «Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, η οργάνωση 17 Νοέμβρη έδρασε σαν εντολοδόχος του λαού. Το πιστόλι που εκτέλεσε τον Μάλλιο το κρατούσαν οι εκατοντάδες νεκροί της δικτατορίας, οι δεκάδες χιλιάδες βασανισμένοι, ένας ολόκληρος λαός. Γι’ αυτό και σύσσωμη ήταν η αντίδραση του λαού: “Ν’ αγιάσουν τα χέρια τους”».

Παράλληλα, στην κηδεία του Μάλλιου σημειώνονται έντονα επεισόδια από ακροδεξιούς, υποστηρικτές της δικτατορίας, μεταξύ των οποίων και οι Γεωργαλάς, Αγαθαγγέλου και Μιχαλολιάκος. Οι παριστάμενοι φωνάζουν αντικομμουνιστικά συνθήματα και, σύμφωνα με πληροφορίες, ξυλοκοπούν 5 δημοσιογράφους υπό την ανοχή της αστυνομίας.

Μέσα σε αυτή την εκρηκτική κατάσταση, δε λείπουν και οι φωνές που μιλούν για «προβοκάτσια» εκ μέρους των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών ή άλλων «σκοτεινών κύκλων» και συμφερόντων που επιζητούν την πολιτική αναστάτωση της χώρας. Ειδικά τις πρώτες μέρες, το ενδεχόμενο αυτό αναδεικνύεται αρκετά από την αστυνομική διεύθυνση, τον πολιτικό κόσμο αλλά και μέρος των ΜΜΕ.

Σε δημοσίευμα των Νέων (22.10.1977) αναφέρεται πως «παράγοντες των αρχών ασφαλείας πιστεύουν πως πίσω από την επωνυμία αυτή (σ.σ.: 17Ν) κρύβεται κάποια άλλη οργάνωση που έχει αντικειμενικό σκοπό τη δημιουργία ανώμαλων καταστάσεων». Ο Καραμανλής επιστρέφει εσπευσμένα από το Πακιστάν και ενημερώνεται για το τεταμένο κοινωνικό κλίμα, ενώ το βάρος της κατάστασης πέφτει στον τότε υπουργό Άμυνας, Ευάγγελο Αβέρωφ, που υποστηρίζει πως ο Μάλλιος στάθηκε άτυχος επειδή ήταν υπεύθυνος του τομέα της Ασφάλειας που ανέκρινε τους κομμουνιστές. «Ο Μάλλιος δεν ήταν βασανιστής, μολονότι, όπως πολλοί άλλοι στη θέση του, είχε μάλλον χαστουκίσει κρατούμενους στη διάρκεια των ανακρίσεων», ισχυρίζεται ο Αβέρωφ.

Η εκτίμηση που κάνει ο Βρετανός πρέσβης, σε επιστολή του προς το Φόρεϊν Οφις, για τη στάση του υπουργού είναι πως «βεβαίως ανήκει στη δεξιά πτέρυγα της κυβέρνησης και τα καθήκοντά του αυτήν την περίοδο, αλλά και οι πολιτικές του φιλοδοξίες μακροπρόθεσμα, τον κάνουν να αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη ανεκτικότητα τις απρεπείς πράξεις του προηγούμενου καθεστώτος. Αλλά γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η προειδοποίησή του για τις ενδεχόμενες επιπτώσεις, που μπορεί να έχει η δολοφονία του Μάλλιου στους κύκλους της Δεξιάς, θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη».

Ακολουθεί η προκήρυξη της 17Ν που άφησαν τα μέλη της οργάνωσης στον τόπο της δολοφονίας:

ΟΡΓΑΝΩΣΗ "17 ΝΟΕΜΒΡΗ"

ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΒΑΣΑΝΙΣΤΗ Ε. ΜΑΛΛΙΟΥ

Δύο ολόκληρα χρόνια ο Ελλ. Λαός περιμένει να δη την τιμωρία των βασανιστών της ασφάλειας, των εγκληματιών του λαού που επί 7,5 χρόνια βασάνιζαν με μεσαιωνικά και βάρβαρα βασανιστήρια χιλιάδες αντιφασίστες αγωνιστές. Κι αντί για τιμωρία βλέπει την αποκατάσταση των βασανιστών. Όλοι οι βασανιστές της ασφάλειας κυκλοφορούν λεύτεροι. Οι περισσότεροι ξαναγύρισαν στις θέσεις τους. Κι αυτοί που αποστρατεύτηκαν για τα μάτια, παραμένουν οι μυστικοσύμβουλοι της ασφάλειας ενώ παράλληλα ξεκουράζονται στα πολυτελή διαμερίσματα και τις δίπλες τους που έκτισαν βασανίζοντας τον Ελλ. Λαό.

Το κράτος δεν άσκησε καμία δίωξη. Η Δικαιοσύνη τους αθώωσε στη Χαλκίδα και σε άλλες δίκες, δείχνοντας χειροπιαστά ότι δεν υπάρχει Δικαιοσύνη, κράτος δικαίου, κι ο λαός δεν έχει να περιμένει τίποτε απ' αυτή.

Κι ενώ οι βασανιστές και οι άλλοι φασίστες του Κράτους και του παρακράτους αφήνονται ανενόχλητοι, ταυτόχρονα συνεχίζεται το χτύπημα του λαϊκού κινήματος. Άλλοι όπως ο αγωνιστής Ψαρουδάκης κλείνονται στις φυλακές επειδή κριτίκαραν το περίφημο "στιγμιαίο" του Αρείου Πάγου που αθώωσε τους 104 ψευτοϋπουργούς. Στη μαζική διαδήλωση τις 25 του Μάη ενάντια στον αντεργατικό νόμο 300, εκατοντάδες αγωνιστές τρομοκρατούνται απ' τις αύρες, ξυλοκοπούνται, τραυματίζονται, τέλος σκοτώνονται -όπως η γυναίκα στα Χαυτεία. Άλλοι πέφτουν θύματα της αστυνομικής τρομοκρατίας όπως ο αγωνιστής Σιδέρης.

Τέλος για άλλους όπως ο ηρωικός αγωνιστής Παναγούλης, οι φασίστες δεν δίστασαν να επιστρατεύσουν τα τελειότερα κι επιστημονικότερα μέσα τους: τη καμουφλαρισμένη σε "τροχαίο ατύχημα" δολοφονία. Ο Παναγούλης είχε την αφέλεια να πιστέψει ότι, σαν βουλευτής, μπορούσε να χώνει τη μύτη του σε μέρη απλησίαστα, να κάνει ατομικές έρευνες για τα αρχεία της ΕΣΑ, τη πολιτεία του φασίστα Αβέρωφ, τη Κύπρο κ.τ.λ. Είχε το θράσος να συλλαμβάνει τους φασίστες που τον παρακολουθούσαν χωρίς να τους παραδίνει στην Αστυνομία. Μέθοδες απαράδεκτες για σοβαρούς κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους. Οι φασίστες λοιπόν αποφάσισαν να του κόψουν το "τσαμπουκά" όπως είπαν.

Η δολοφονία του Παναγούλη είναι συνάμα μεγάλων διαστάσεων εκφοβιστική και τρομοκρατική ενέργεια του συστήματος ενάντια στον Ελλ. Λαό και τους πρωτοπόρους αγωνιστές. Δεν είναι ενέργεια του παρακράτους για να σαμποτάρουν τον Καραμανλή, όπως ειπώθηκε, αλλά αντίθετα έργο του ενιαίου φασιστικού μηχανισμού μέσα κι έξω απ' το επίσημο Κράτος, για να στερεώσει κι όχι ν' ανατρέψει τον κοινοβουλευτισμό. Είναι υπενθύμιση στο λαό ότι υπάρχουν και χειρότερα, δηλ. η ανοικτή βία, κι άρα δεχτείτε τη σημερινή κατάσταση πού ναι καλύτερη απ' τη Δικτατορία. Είναι προειδοποίηση για όσους δεν κάθονται "φρόνιμα" και τους λέει: καθίστε στ' αυγά σας γιατί θα σας συντρίψουμε. Δολοφονούμε όταν θέλουμε και όπου θέλουμε, ακόμη και βουλευτή, χωρίς ν' αφήνουμε ίχνη και χωρίς να μπορεί κανένας "σοβαρός" κύριος να ισχυριστεί ότι είναι δολοφόνος. Το Κράτος μας καλύπτει υιοθετώντας το τροχαίο και κουκουλώνοντας κρίσεις. Άρα, για το συμφέρον σας, καθίστε ήσυχα και δεν θα σας πειράξουμε. Αυτή είναι η Καραμανλική "Δημοκρατία".

Καμία όμως τρομοκρατία δεν πρόκειται να πτοήσει τον αδάμαστο Ελλ. Λαό. Κανένας νόμος δεν πρόκειται να προστατέψει τους φασίστες, κανένα Δικαστήριο.

Ο λαός θα αγωνιστεί με όλα του τα μέσα για να τους τσακίσει, γιατί όντας ατιμώρητοι προετοιμάζονται ανενόχλητοι για να ξανακάτσουν στο σβέρκο του λαού μας. Έτσι αποφασίσαμε να εκτελέσουμε παραδειγματικά έναν από τους κυριώτερους αρχιβασανιστές, τον πασίγνωστο Ευάγγελο Μάλλιο. Ο αστυνόμος Μάλλιος δεν ήταν κανένα τσιράκι που εκτελούσε διαταγές ανωτέρων. Μαζί με τους ομοίους του Λάμπρου, Μπάμπαλη, Καραπαναγιώτη ήσαν τα αφεντικά στα μπουντρούμια της Μπουμπουλίνας και της Μεσογείων. Αυτοί αποφάσιζαν για τα βασανιστήρια, κι έπαιρναν μέρος σ' αυτά. Χιλιάδες αγωνιστές υπέφεραν στα χέρια τους.

Σήμερα τα καθάρματα αυτά κυκλοφορούν ελεύθερα και κοροϊδεύουν τα θύματα τους και τον Ελλ. Λαό. Κανένας θεσμός δεν μπόρεσε να τους τιμωρήση. Ούτε η Βουλή, ούτε η Κυβέρνηση, ούτε η Δικαιοσύνη. Ο Ελλ. Λαός θα τους αναλάβη πια μόνος του. Το προηγούμενο της ατιμωρησίας του δοσιλογισμού δεν θα επαναληφθεί.

Σήμερα τα πράγματα ξεκαθάρισαν. Οι ψευδαισθήσεις ορισμένων γκρεμίστηκαν. Ο Καραμανλής με βήματα αργά αλλά σταθερά εκπλήρωσε την αποστολή που του είχαν αναθέσει αυτοί που τον έφεραν: Ο Κίσσιγκερ κι η χούντα κι όχι ο Ελλ. Λαός. Το συστηματικό κτίσιμο ενός καθεστώτος καλυμμένου φασισμού με κοινοβουλευτική βιτρίνα. Απαγορεύονται οι διαδηλώσεις, απαγορεύονται οι απεργίες, διώκονται οι συνδικαλιστές, απαγορεύεται η αφισσοκόληση, η διανομή τρικ, προστατεύονται με το "ιδιώνυμο" οι φασίστες της ασφάλειας ενώ διώκονται οι πολίτες κ.τ.λ.

Η σημερινή κατάσταση στην ουσία, εκτός από μερικές λεπτομέρειες, είναι η ίδια με τη φιλελευθεροποίηση του Παπαδόπουλου αν είχε πετύχει. Μπροστά σ' ένα τέτοιο καθεστώς δημοκρατικής βιτρίνας και φασιστικής ουσίας, μπροστά στη πλήρη αποτυχία να εκπληρωθούν τα δύο παλλαϊκά αιτήματα: να φύγουν οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και να εκκαθαριστεί ο φασιστικός μηχανισμός, δεν απομένει στο λαό παρά ν' αγωνιστεί με όλα τα μέσα για την εκπλήρωση αυτών των στόχων. Και με νόμιμα και με παράνομα μέσα, και με ειρηνικές ενέργειες και με δυναμικές. Για να ανατραπεί το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, το καθεστώς της νέας τρομοκρατίας, το καθεστώς της εκμετάλλευσης απ' τα ξένα και ντόπια μονοπώλια. Και ν' ανοίξη τέλος ο δρόμος, για το χτίσιμο της Λαϊκής εξουσίας και του Σοσιαλισμού.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ
ΚΑΤΩ Ο ΝΕΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Επαναστατική Οργάνωση "17 ΝΟΕΜΒΡΗ"
Αθήνα Σεπτέμβρης 76

Κανένας νόμος δεν πρόκειται να προστατέψει τους φασίστες, κανένα Δικαστήριο δεν πρόκειται να αθωώσει τους βασανιστές. Για το λαό παραμένουν ένοχοι, εγκληματίες και πρέπει να λογοδοτήσουν.

Πηγή:tvxs

Ο μεγάλος επιταχυντής του CERN «επιστρέφει» τον Μάρτιο

Οι συγκρούσεις σωματιδίων θα έχουν διπλάσια ενέργεια και αναμένεται να γίνουν νέες σημαντικές ανακαλύψεις
 
Ο μεγάλος επιταχυντής του CERN «επιστρέφει» τον Μάρτιο
Η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα αναμένει με μεγάλο ενδιαφέρον την επαναλειτουργία του μεγάλου επιταχυντή στο CERN
 

Μια σημαντική είδηση για τον κόσμο της φυσικής είναι ότι, όπως ανακοίνωσε ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Πυρηνικών Ερευνών (CERN), ο μεγάλος υπόγειος επιταχυντής του, μήκους 27 χιλομέτρων, κάτω από τα γαλλοελβετικά σύνορα, ο οποίος από τον Φεβρουάριο του 2013 βρίσκεται εκτός λειτουργίας για συντήρηση και αναβάθμιση, θα ενεργοποιηθεί ξανά τον Μάρτιο του 2015.

To σωματίδιο του Θεού και άλλα μυστήρια

Λίγες εβδομάδες αργότερα, κατά πάσα πιθανότητα μέσα στον Μάιο, θα αρχίσουν οι συγκρούσεις υποατομικών σωματιδίων σχεδόν με διπλάσια ενέργεια από ό,τι πριν, φθάνοντας πλέον τα 13 τεραηλεκτρονιοβόλτ (TeV). Η νέα περίοδος λειτουργίας του επιταχυντή θα διαρκέσει τρία χρόνια. Σε αυτό το διάστημα, όπως ελπίζουν οι φυσικοί, θα υπάρξουν νέες αποκαλύψεις - ορόσημα, όπως η ιστορική ανακάλυψη του σωματιδίου (μποζονίου) του Χιγκς το 2012, οι οποίες θα ανοίξουν νέους ορίζοντες για τη σύγχρονη Φυσική, σχετικά με τη φύση και τη δομή της ύλης και του σύμπαντος.

Μυστήρια όπως οι άλλες διαστάσεις, η σκοτεινή ύλη, η σκοτεινή ενέργεια, η σχετική έλλειψη αντιύλης κ.α. αναζητούν απάντηση. Μέγα ζητούμενο είναι, εν προκειμένω, κατά πόσο θα επιβεβαιωθεί τελικά ή όχι η θεωρία της υπερσυμμετρίας, την οποία πολλοί φυσικοί (μεταξύ των οποίων ο επιφανής έλληνας φυσικός και ακαδημαϊκός Δημήτρης Νανόπουλος) υποστηρίζουν ως την πιθανότερη λύση «εμπλουτισμού» του σημερινού «Καθιερωμένου Προτύπου». Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, όλα τα γνωστά βασικά σωματίδια της ύλης διαθέτουν ένα βαρύτερο αλλά αόρατο υπερσυμμετρικό σωματίδιο - σύντροφο.

Καρυοφυλλιά Καραμπέτη: «Δεν θέλω ο σκηνοθέτης μου να χαϊδεύει αφτιά»

Η δημοφιλής πρωταγωνίστρια ενσαρκώνει την κεντρική ηρωίδα στην παράσταση «Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ» του Φασμπίντερ. Την ίδια στιγμή, εμφανίζεται στην κινηματογραφική «Ηλέκτρα» του Πέτρου Σεβαστίκογλου. Η σεζόν συμπυκώνει κάτι από την ουσία της: ρόλοι απαιτητικοί τόσο στο θέατρο όσο και στο σινεμά

Αυτές τις ημέρες η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη προετοιμάζει και τον επόμενο ρόλο της, εκείνο της χολιγουντιανής σταρ Γκλόρια Σβάνσον στο θεατρικό «Στροχάιμ»
«Κάπου εκεί στα είκοσί μου ανακάλυψα τις ταινίες του Φασμπίντερ στις κινηματογραφικές λέσχες της Θεσσαλονίκης, αρχές του '80, λίγο μετά το μεγάλο σουξέ του "Γάμου της Μαρίας Μπράουν". Οταν δηλαδή τον ανακάλυψε η δική μου η γενιά. Νομίζω η αίθουσα ήταν ο Αίαντας. Μας εξέπληττε ο Φασμπίντερ» θυμάται η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, πρωταγωνίστρια στην παράσταση «Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ».
Τι το ιδιαίτερο εντοπίζατε στον Φασμπίντερ;
Με καθήλωσε, πάνω απ' όλα, η ματιά του στις ανθρώπινες σχέσεις σε ένα σκληρό, καπιταλιστικό καθεστώς - το πώς καταργούσε, με άλλα λόγια, όλη αυτή την παραφιλολογία περί «γερμανικού μεταπολεμικού θαύματος». Εκεί ανακάλυπτες ήρωες διαφορετικούς, περιθωριακούς, μα και θέματα που εκείνα τα χρόνια αποτελούσαν ακόμα «ταμπού». 
Ε, όταν η Αντζελα Μπρούσκου μου έκανε την πρόταση για τα «Πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ» τον περασμένο χειμώνα, απάντησα θετικά, με ενθουσιασμό. 
Είναι μεγάλη η απόσταση που χωρίζει το πλασματικό γερμανικό θαύμα του '80 από την πλασματική ευρωπαϊκή συνύπαρξη του σήμερα;
Μηδαμινή. Το ζήτημα είναι το ίδιο: Πώς να υπάρξεις ως άνθρωπος μέσα σε μια κοινωνική δομή η οποία έχει δημιουργηθεί, αναπτυχθεί και επιβληθεί από ένα οικονομικό σύστημα το οποίο, με τη σειρά του, οδηγεί τους εργαζομένους σ' αυτό στην απώλεια των ανθρώπινων χαρακτηριστικών τους. 

Οπως συμβαίνει στην Πέτρα φον Καντ.
Μα είναι κι αυτή μια μηχανή, ένα γρανάζι του συστήματος. Με προτεσταντική ανατροφή και αστική καταγωγή, έχει παλέψει σκληρά για να ανελιχθεί (διευθύνει έναν οίκο μόδας) και έχει πληρώσει γι' αυτό. Και βγαίνοντας από ένα διαζύγιο, στο οποίο οδήγησε η προσωπική της επιτυχία ως γυναίκα σε αντιστοιχία με την επαγγελματική αποτυχία του συζύγου της, ερωτεύεται ένα νεαρό κορίτσι. 
Μια προλετάρια, την Κάριν, που κουβαλά και μια οικογενειακή τραγωδία: την ημέρα που ο πατέρας απολύθηκε, σκότωσε τη μητέρα της και αυτοκτόνησε. Είναι λες και γράφτηκε σήμερα αυτό το έργο…
Ο Φασμπίντερ ποτέ δεν εστίαζε στις πολιτικές σημάνσεις των ταινιών του - υπήρχαν εκεί για όσους ήθελαν να τις δουν, αλλά σε πρώτο επίπεδο βρισκόταν πάντοτε το ανθρώπινο δράμα.
Ολο το έργο διαδραματίζεται μέσα στο ατελιέ/διαμέρισμα της Πέτρα φον Καντ, μέσα σε εκατοντάδες ρούχα, με γούνες, κοσμήματα, στρείδια, σαμπάνιες… 
Ενα lifestyle το οποίο επιδεικνύει ναρκισσιστικά την πολυτέλεια και την επιτυχία. Σε καιρούς όπου οι συνθήκες παραγωγής είναι φτωχικές, το στήσιμο της παραγωγής, από μόνο του, δείχνει ακριβώς αυτό: μια περιρρέουσα οικονομική άνεση μέσα στην οποία ο θεατής αλλά και η Κάριν προφανώς δεν νιώθουν και τόσο άνετα. 
Η Πέτρα φον Καντ όμως έχει μάθει να αγοράζει ό,τι θέλει και αυτό προσπαθεί να κάνει με το κορίτσι που, προφανώς, δεν είναι ομοφυλόφιλο. Ο έρωτας εδώ έρχεται εκ των υστέρων. «Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε χωρίς να απαιτούμε» λέει στο τέλος. 
Εσείς αγαπάτε τις ηρωίδες που ενσαρκώνετε;
Θα σας πω πως δεν κρατάω τίποτα για τον εαυτό μου. Τα δίνω όλα στη σκηνή και ακόμη περισσότερα αν μπορώ. Οι δυνατότητές μας είναι πάντα περιορισμένες, αλλά εγώ ποτέ δεν επαναπαύομαι. Αναζητώ αυτό που μου ξέφυγε, αυτό που προκύπτει από την τριβή με το κοινό αλλά και μέσα από την προσωπική μου ωρίμαση. 
Τι άλλο κάνετε αυτές τις ημέρες;
Κάθε Δευτέρα, μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου, εμφανίζομαι στο «Madre Dolorosa - Ο Ερωτας», έργο της Σόνιας Ζαχαράτου, με τη σύμπραξη ενός πορτογάλου τραγουδιστή και ενός έλληνα βιολοντσελίστα (Αντρέ Μάγια & Γιώργος Ταμιωλάκης). Αυτά στο Tin Pan Alley. Επίσης, ετοιμάζομαι να ενσαρκώσω την ηθοποιό Γκλόρια Σβάνσον στο έργο του Ακη Βλουτή «Στρόχαϊμ» που βασίζεται στη σχέση αυτών των δύο προσωπικοτήτων που σημάδεψαν τόσο το σινεμά όσο και ο ένας τον άλλο.

Γιατί δεν κάνετε περισσότερο σινεμά;
Θα το ήθελα, αλλά έτσι όπως είναι οι συνθήκες στην Ελλάδα εμείς οι ηθοποιοί που δεν έχουμε λυμένο το οικονομικό μας πρόβλημα, αλλά ζούμε μέσα από τη δουλειά μας, συνήθως κλείνουμε έναν χρόνο πριν τις θεατρικές μας δουλειές. Οι προτάσεις για σινεμά έρχονται την τελευταία στιγμή. Υπάρχουν πολλοί που συνδυάζουν και τα δυο βέβαια.
Οπως και πολλοί που κάνουν μόνο θέατρο. Ο μόνος που κάνει αποκλειστικά σινεμά στην Ελλάδα είναι ο Βαγγέλης Μουρίκης.
Τον θαυμάζω τον Βαγγέλη. Εγώ δεν θα μπορούσα να το κάνω. Το θέατρο, όλα αυτά τα χρόνια, μου έδωσε τη δυνατότητα να ζω επαρκώς - συζητώ όμως για μια ταινία αν βρω τον απαιτούμενο χρόνο. Και εμφανίζομαι και σε μια άλλη, που προβάλλεται αυτές τις ημέρες στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.
Μιλάτε για την «Ηλέκτρα» του Πέτρου Σεβαστίκογλου, σωστά;
Ναι. Ηταν μια σημαντική συνεργασία για μένα. Ξέρετε, τον Πέτρο τον γνώρισα ενώ εργαζόμουν για τον πατέρα του [σ.σ. ο Πέτρος Σεβαστίκογλου είναι γιος του θεατρικού συγγραφέα και σκηνοθέτη Γιώργου Σεβαστίκογλου (1913-1990) και της συγγραφέως παιδικών βιβλίων Αλκης Ζέη (1924)]. 
Πώς είναι να σας σκηνοθετεί διαδοχικά μια οικογένεια;
(Γέλια) Υπέροχο! Νομίζω πως δεν μου έχει ξανασυμβεί! Τη χάρηκα τη δουλειά μου εδώ, είναι άλλωστε και μια πολύ ιδιαίτερη ταινία, μια προσωπική  υπόθεση για τον Πέτρο. Προφανώς είναι κάτι πειραματικό. Προέκυψε εντελώς αυτοσχεδιαστικά από την αρχή της. 
Ενθουσιάστηκα από την ομορφιά της, κι ας ήταν δύσκολο το όλο κόνσεπτ όπου τελικά ο «μύθος» της Ηλέκτρας είναι η αφορμή για μια ιστορία εντελώς διαφορετική.
Πείτε μου για τα γυρίσματα στη Σενεγάλη.
Ο Πέτρος μου είπε πως έπρεπε να πάμε στην Αφρική και εγώ του απάντησα πως μονάχα τη Μεγάλη Εβδομάδα θα μπορούσα να τον ακολουθήσω εκεί. Ε, με περίμενε και πήγαμε. Μου ζητήθηκε να ερμηνεύσω μια λευκή γυναίκα που ύστερα από ένα ναυάγιο ξεβράζεται σε μια αφρικανική ακτή έχοντας αμνησία. Στη Σενεγάλη γνώρισα έναν άλλον κόσμο, μου έμαθαν, ας πούμε, αφρικανικά τραγούδια, κι εγώ το «Βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά»… 
Είχα ένα ισχυρό πολιτισμικό σοκ. Ξέρουμε πως η αφρικανική ήπειρος βασανίζεται οικονομικά, αλλά όταν πηγαίνεις εκεί πραγματικά δεν μπορείς να μεταφέρεις εύκολα αυτή την εμπειρία. Στο Ντακάρ, η φτώχεια και η εξαθλίωση είναι πέρα από την αντίληψή μας. 
Η «Ηλέκτρα» είναι μια ταινία γυρισμένη με μια μικρή, ψηφιακή κάμερα. Θυμάμαι τον Ντέιβιντ Λιντς που παραπονιόταν πως οι ηθοποιοί του έγιναν τεμπέληδες όταν ξεκίνησε να τους φιλμάρει με μια τέτοια.
Αλήθεια; Δεν ξέρω πώς είναι τα πράγματα στο Χόλιγουντ, εμένα πάντως με απελευθέρωσε. Το μεγάλο συνεργείο και το γύρισμα σε φιλμ σου μετέδιδαν και μια μεγάλη αίσθηση ευθύνης. Εδώ άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο να γίνει παιδί, να παίξει!
Eχω την αίσθηση πως απογοητεύεστε όταν ένας σκηνοθέτης δεν είναι απαιτητικός.
Τι να σας πω… Συνήθως θυμώνουμε με αυτόν που μας πιέζει. Είμαι άνθρωπος που θέλω να υπηρετώ το σκηνοθετικό όραμα, υπάκουη δηλαδή. Απλώς, πραγματικά, μ' αρέσει ο σκηνοθέτης που ξέρει πολύ καλά τι θέλει και επιμένει σ' αυτό δίχως να χαϊδεύει αφτιά. 
Δεν θυμώνω αλλά… εντάξει, ρε παιδί μου, αισθάνομαι  καλύτερα με αυτόν που θέλει να πάει παρακάτω! Με τον δύσκολο σκηνοθέτη θα το καταφέρεις αυτό. Οπότε ναι, δίκιο έχετε, έτσι ακριβώς είναι.

To Top 10 της επιστήμης για το 2014

Η προσγείωση της ρομποτικής διαστημοσυσκευής Philae στις 12 Νοεμβρίου στον κομήτη 67Ρ/Τσουριούμοφ/Γκερασιμένκο ανακηρύχθηκε το Νο1 επίτευγμα της χρονιάς που φεύγει, από την επιθεώρηση «Physics World» η οποία εκδίδεται από το Ινστιτούτο Φυσικής, που εδρεύει στο Λονδίνο.
  
Η περιπετειώδης προσγείωση του ρομπότ - εργαστηρίου θεωρήθηκε θεμελιώδους σημασίας για τη διαστημική επιστήμη, παρ’ όλο που το Philae ξέμεινε από μπαταρία, καθώς αναπήδησε αρκετές φορές στην ανώμαλη επιφάνεια του κομήτη και τελικά προσεδαφίστηκε σε ένα σκιερό μέρος που δεν επιτρέπει την επαναφόρτισή του από την ηλιακή ακτινοβολία. 

Πρόλαβε, πάντως, να συλλέξει και να στείλει στη Γη πολύτιμα επιστημονικά στοιχεία, ενώ δεν αποκλείεται να τα καταφέρει, κάποια στιγμή εντός του 2015, να «αναστηθεί».

Η λίστα των επιστημονικών… θαυμάτων

Τη δεκάδα για το 2014 συμπληρώνουν αρκετά άλλα σημαντικά επιτεύγματα από διάφορα πεδία της φυσικής όπως: 

* Η ανίχνευση νετρίνων από τις πυρηνικές αντιδράσεις στην «καρδιά» του Ήλιου από τη διεθνή ερευνητική κοινοπραξία Μπορεξίνο. 

* Ένα πείραμα με τη βοήθεια λέιζερ, στην Εθνική Εγκατάσταση Ανάφλεξης (NIF) των ΗΠΑ, που έφερε πιο κοντά την υλοποίηση της πυρηνικής σύντηξης και, έτσι, μια νέα πηγή φθηνής ενέργειας. 

* Η δημιουργία από βρετανούς και αμερικανούς επιστήμονες της πρώτης ακουστικής ακτίνας έλξης, που μπορεί να έλξει ένα αντικείμενο μέσω ηχητικών κυμάτων. 

* Η πρόκληση από μια διεθνή επιστημονική ομάδα μίνι εκρήξεων τύπου σούπερ νόβα στο εργαστήριο. 

* Η μέτρηση από ισραηλινούς ερευνητές για πρώτη φορά της υπερβολικά ασθενούς μαγνητικής αλληλεπίδρασης ανάμεσα σε δύο ηλεκτρόνια. 

* Η δημιουργία από ρώσους και αμερικανούς επιστήμονες μιας νέας ολογραφικής μνήμης, που επιτρέπει την αποθήκευση δεδομένων σε μαγνητικά ολογράμματα. 

* Η συμπίεση κβαντικών δεδομένων από καναδούς ερευνητές.